Անկապ օրագիր

[Ֆրեյա]

Առաջին: Ոչինչ չես վստահում, քեզ պահում ես գաղտնի ու առեղծվածային, ինտրիգներ ես հյուսում, թքած ես ունենում ամեն ինչի վրա, էգոիստություն ես անում ու ցանկցած հարց լուծում ես քեզ ձեռնտու տարբերակով, ստիպում ես, որ քեզ հարմարվեն: Ժամանակ առ ժամանակ հասկացնում ես, որ միակը չէ, ուրիշներին էլ ես նկատում: Գուցե նա այս ամեն ինչը կզգա ու կհասկանա, բայց ոչինչ չի կարողանա անել, որովհետև մինչև ականջների ծայրը տարված կլինի:
Երկրորդ: Վստահում ես, բացվում ես ամբողջ էությամբ, ոչ մի գաղտնիք, ոչ մի թաքնված բան, հաշվի ես առնում ամեն կարծիք, ցանկություն, ամեն հարցում անձնազոհություն ես ցուցաբերում, փորձում ես հնարավոր ամեն ինչ անել, օգնել, պաշտպանել, հարմարվում ես, դիմանում ես: Երբեք չես թույլ տալիս կասկած անգամ, որ բացի իրենից երբևէ կարող ես մեկ ուրիշին ուշադրություն դարձնել, չէ որ նա միակն է, ամենալավը ու անկրկնելին:
Հա, դե կաս էլի, դե ստեղ ես, էլի, ինչ պտի անես առանց ինձ? հա դե զզվցրիր թողիր, էլի - պատասխան ռեակցիա

Գուշակեմ երեք անգամից, թե ով է ավելի շատին արժանանում Ով է շահում?
չէ, սխալ պատասխան: Ոչ բարին, ոչ չարը
Շահում է տխմարը:
Առաջին դեպքում տխմարը հեշտությամբ ընկնում է ցանցը ու չի հասկանում, որ ինքն ընդամնը հարմար խաղալիք է:
Երկրորդ դեպքում` էլի տխմարը: Տխմարներն այնքան դժվար են ջոկում թացը չորից, իրենց լավը վատից:
Բայց վերջիվերջո տխմարը շահում է միայն այն բանի համար, որ ոչինչ չի հասկանում

Ուզում եմ ոչինչ չհասկանալ

[Norton]

Էս վերջերս նոստալգիայա սկսվել՝ հիշում եմ ջահել վախտերս(իբր շատ մեծ եմ էլի): Որպես տան փոքր ամենամեծ ուշադրությունն եմ ստացոլ: Ջահել վախտերս աշխատասեր էի, լավ էի սովորում, ասում էին ոսկի բնավորություն ունեի: Հա մեկ էլ լավ խորհրդատու էի
Բայց դե՝ մեծացանք աշխատելը մոռացանք, սովորելը թողեցինք, իսկ բնավորությունը գնալով ավելի ու ավելի վատնա դառնում:
չեմ ուզում

[unknown]

Եսօր մազերս կտրել եմ ... մի 100 անգամ ետ վարսավիրին ասեցի երկարությունը նույնը կթողես ... ինքնել բռնեց մի լավ կտրեց ... մազերս կարճացելա ... նորից իմ մազերն եմ ուզում ... մի 3 ամիս պիտի մազերս պահեմ որ նույն երկարության գա

[Բարեկամ]

Նվիրվում է մի ակումբցու, կամ` մի ակումբցու խաթր

Ահավոր բան ա` հայտնվել սև խոռոչի մեջ:
Ամեն ինչում, եթե նկատել ես, մոդելներ են, կամ ավելի ճիշտ` մի մոդել, մի սիստեմ: Տիեզերքը ատոմի մեջ ա, ու նույնը մոդելը` մարդու ուղեղում: Չկարողացար ղեկավարել մտքերդ, տալ ուղղություն, հայտնվում ես դրանց հոսքի մի որևէ սև խոռոչի մեջ, որից պրծում չկա, ամեն պայքար քեզ ավելի խորն ա քաշում ներքև:
Պետք ա փոխես մտքերդ, դրանց ուղղությունը:
Երբեն քեզ կթվա, թե կարծես թեթևացար, էլ տենց ճնշում չկա, երբեն նույնիսկ քեզ երջանիկ կզգաս, բայց դեռ սև խոռոչի մեջ ես, էդ դրա պատերն այդպես բաբախում, շնչում-արտաշնչում` քեզ մեջն առած:
Պետք ա փոխես մտքերդ, դրանց ուղղությունը:
Բայց դու շարունակում ես սնվել դրանց թույնով, քանի որ սնվելու բնազդն ա կանչում, իսկ սև խոռոչի միապետությունը քեզ խաբել ա, թե ուրիշ սնունդ չկա
Պետք ա փոխես մտքերդ:
Պետք չի կամք, տենց բան չկա: Հավատ:

[Elmo]

Էսօր մտքովս անցավ, թե ինչու՞ են մարդիկ բողոքում:
Օրինակ մարդիկ բողոքում են ճակատագրից: Բողոքում են անհաջողություններից, բողոքում են, որ ինչ-որ բան չստացվեց: Բայց ինչու՞ են վերջիվերջո բողոքում: Ի՞նչ իմանանք, որն ա սխալ, որը՝ ճիշտ:
Օրինակ. ուսանողը բողոքում ա, որ դասախոսը իրան չնշանակեց: Բողոքում ա, որ ստիպված պետք ա մի անգամ էլ գա ու վերահանձնի: Բայց ուսանողը ի՞նչ գիտի, որ դասախոսը եթե իրան նշանակեր առաջին անգամ, ապա 3 օր հետո ինքը կգնա ոչ թե վերահանձնման, այլ ձուկ բռնելու, ու էդ ժամանակ կարթը կխճճվեր մամուռների մեջ, ինքը կմտներ ջուրը, որպեսզի հաներ կարթը ու ինքն էլ կխճճվեր մամուռների մեջ, կխեխդվեր:
Ուրեմն դասախոսը փրկեց ուսանողի կյանքը, առանց դա իմանալու: Հալա մի բան էլ խեղճից բողոքում են:
Մարդը գնում ա հարցազրույցի, իրան չեն վերցնում նախանձելի աշխատանքին: Բողոքում ա: Հա բայց ինքը ի՞նչ գիտի, որ էդ աշխատանքի տեղը ջրատաքացուցիչը մի օր փչանալու էր, ու ինքը գալու էր լվացվելու: Հոսանքահարվելու էր, մեռներ: Բայց բողոքում ա: Բողոքում ա, որ կենդանի ա:
Ի՞նչ գիտենք մենք ապագայի մասին: Ինչի՞ ենք բողոքում ներկայից, որը կերտում ա ապագան, որը մեզ անհայտ ա: Ի՞նչ կարիք կա բողոքել ու հուսահատվել մի բանից, որի հետևանքները անկանխատեսելի են:
Բողոքում են, թթվում, մռայլվում, դեմքներին նայում ես չէս ուզում փողոցով երկար քայլես:
Աչքիս արտասահմանցիները կյանքում չեն բողոքում, դրա համար էլ ժպիտը դեմքներին ա, ներվերը:
Մի բողոքեք:

[Ֆրեյա]

LYNGVO –ն նորից հետաքրքիր անակնկալներ է ինձ մատուցում
Այսօր պարզվեց, որ անգլերեն խոսակցականում էլ կա “վերջն ա” արտահայտությունը:
This guy is the least - Какой стремный парень

[unknown]

Մտածում եմ եթե ընկեր ունենայի ... չէ,ես պատրաստ չեմ ինչ որ մեկի ասածները անել,ամեն ինչ զեկուցել ... ապրել ուրիշի կանոններով ... ես միշտ իմ համոզմունքներին հավատարիմ եմ մնալու ... մինչև մի օր չզգամ, որ պատրաստ եմ հանուն մեկի փոխվել ... մի օր դա կլինի,երևի ...բայց ոչ հիմա ու ոչ հանուն քեզ ... ու ես կոպիտ չեմ

[Second Chance]

Եսօր մազերս կտրել եմ ... մի 100 անգամ ետ վարսավիրին ասեցի երկարությունը նույնը կթողես ... ինքնել բռնեց մի լավ կտրեց ... մազերս կարճացելա ... նորից իմ մազերն եմ ուզում ... մի 3 ամիս պիտի մազերս պահեմ որ նույն երկարության գա

Այս գրառումը կարդալուց իմ դեպքը հիշեցի: Շատ լավ հասկանում եմ AnushA -ին: Ուղակի քո դեպքը շատ թեթև է իմի համեմատ:
2 տարի առաջ էր մոտավորապես: Որոշեցի մազերս մի քիչ թարմացնել: Ու ամենահետաքրքիրն այն է որ 2 օր հետո առաջին անգամ պետք է գնայի ընկերոջս տուն ծանոթանալու ծնողների հետ: Մի քանի վարսավիր ընկերուհի ունեի ու քանի որ ես էլ շատ վախեցած էի վարսավիրներից հենց AnushA -ի ասած պատճառով ուզում էի անպայման ծանոթներիցս մեկը կտրեր որպեսզի իմ ուզածով լիներ ճշգրիտ: Բախտս չբերեց ընկերուհիներս շատ զբաղված էին, ոչ մի կերպ չկարողացանք հարմարացնել, ես էլ ջղայնացա մտա գործիս տեղի կողքի վասավիրանոցը ,որ մազերս կտրեն: Վարսավիրին մանրամասն բացատրեցի ինչ եմ ուզում ինքն էլ սկսեց գործը: Արդարության համար ասեմ ինչ եմ բացատրել - ասացի թեթև շերտեր կտրի, բայց ոչ շատ ընդամենը 3 շերտ լինի ու հետևի մասը երկարող ոչ թե էլի կառեի նման ուղիղ: էս վարսավիրս մազերս բաժանեց 2 մասի ընդ որում վերևի շերտում գտնվում էր մազերիս 65 տոկոսը: Դաժանորեն կտրեց: Քիչ էր մնում ինֆարկտ ստանամ ,տենց իրա համար կլոր շապկայի նման կտրեց ու հետևը ծիծեռնակի պոչ սարքեց : ու մեկել գլխի ընկավ, որ եթե երրորդ շերտն էլ կտրեի մազերս չի հերիքի: Ասեց սենց հերիքա ուրեմն: Հա ու ասեմ որ մի կողմը մյուսից 3 սմ -ով կարճ էր: Հայելու մեջ նայելուց միանգամից գույնս գցեցի, սարսափի մեջ էի: Ուզում էի լաց լինեի, բայց ամոթ էր, որ խոսեի կլացեի : Մի կերպ դուրս թռա վարսավիրանոցից ու լացելով գնացի տուն: Մի խոսքով ինքը նենց էր ավիրել մազերս որ առնվազն 6-7 ամիս էր պետք վերակնգնելու: Ու դա ամենացավալին էր : Ամբողջ գիշեր լաց եղա, չկարողացա քնեմ :Ընկերոջս հեռախոսով բացատրում էի չէր հավատում, ինքն էլ իբր ինձ հագստացնում էր,թե ոչինչ հեսա 2 ամսից մազերդ նորից նույնը կլինի , ինչ երկու ամիս ինչ բան ուղիղ 8 ամիս պահանջվեց .... բնականաբար չէր պատկերացնում ինչ վիճակ է: Մտածում էր երևի թեթևակի կարճացրել են ես էլ դե նեղվում եմ ստից լաց ու կոծս դրել եմ: Բայց հաջորդ օրը որ տեսավ ինքն էլ շատ զարմացավ: Տարավ ինձ մի ուրիշ իր ծանոթ լավ վարսավիրի մոտ որպեսզի խելքի բերի այդ ահավոր վիճակը: Լուրջ եմ ասում նման մազերով դուրս գալը ամոթ էր : Խեղճ վարսավիրին հաջողվեց նդամենը որոշ չափով ուղղել սանրվածքը , սակայն դրա արդյունքում մազերս շատ ավելի կարճացան, բայց գոնե էլ ամոթ չէր դուրս գալ այդպես փողոց :
Հա ամենակարևորը ասեմ. հաջորդ օրը գործի գնացի ու մտա վարսավիրանոց / դե արդեն լավ լաց էի եղել հանգստացել էի խելքս տեղն էր եկել/ , ու մենեջերին ցույց տվեցի եղածը: Իսկ մենեջերը տվյալ վարսավիրի հետ միաձայն սկսեցին պնդել, որ սանրվածքը շատ լավն է ու հիացական դեմքի արտահայտությամբ.
-Վայ գիտես Ան քեզ ոնցա սազում՞, նենց ա փոխել քեզ, շատա սազում,համել հետաքրքիր ձևա... / ու քիչա մնում ստեղ ես ինֆարկտ ստանամ/
-լավ ասում եմ- բա էս հետևի պոչը՞
-դե էտ դու տենց ուզեցիր - ասումա
ասում եմ բայց ես ասել էի շերտեր չէ՞, ոչ թե գլխիս մի հատ կալպա՞կ
- դեեե՜ ախր քո մազերը քիչ էն համ էլ....
-ասում եմ լավ բա էս, որ մի կողմը երկարա մյուսը կա՞րճ
- ասումա -դե էտի կարամ հիմա ուղղեմ
Էտ էր մնացել պակաս, որ մի անգամ էլ իրան գլուխս վստահեի:

Հիմա իհարկե հումորով եմ հիշում այս բաները բայց այն ժամանակ ահավոր էր հենց մազերի մասին խոսում էին...

Այս դեպքից հետո ես շատ շատ հեռու եմ վարսավիրներից իրանց մի հատուկ ձևով չեմ վստահում:

[Manya]

Ես քեզ սպասում եմ,գիտեմ չես գալու,էլ չես կարող գալ:Բայց ինչու է ինձ թվում ,թե դու գալու ես:Ոչ մի բան քեզնից չեմ ակնկալում,ես գեթ մեկ անգամ կողքիս քեզ զգալ,և ընդամենը մի քանի բառ եմ ուզում:Ինձ թվում է թէ դու մի օր հանկարծ թողած ամեն ինչ թողած ամենքին վեր ես կենալու ու ինձ մոտ գալու:Ես քեզ սպասում եմ գիտեմ ուզում ես գալ, բայց էլ չես կարող:

[Երկնային]

Մարդուն չես կարող մեղադրել նրանում, որ սպասելիքներդ չի արդարացրել… է սխալ պատկերացումներ չունենայիր, ոչ էլ էնպիսի սպասելիքներ, որոնք դիմացինը չի կարողանալու արդարացնել…

Չեմ հասկանում ինչու եմ նեղվում…
Ես միշտ իմացել եմ, որն ա ճիշտը, իսկ որը սխալը
գիտակցությունս շատ լավ գիտի, որ էս անգամ էլ ինքս եմ մեղավոր…

ոչինչ, ես ուժեղ եմ, սրա վրա էլ կժպտամ… կնայեմ հայելու մեջ ու կժպտամ, ասում են՝ հաճելի ժպիտ ունեմ…

[Poqrik_Arev]

Կարող են անցնել օրեր, ամիսներ, նույնիսկ տարիներ, և կարող է թվալ, որ ամեն ինչ անցյալում է, որ ամեն ինչ մոռացված է ու դու նորից ապրում ես լիարժեք կյանքով ...

Բայց հանկարծ մի երգ, մի ֆիլմ .. ու դու նորից ընկնում ես հիշողությունների գիրկը, ու թվում է թե դեռ շատ բաներ կան, որոնց մասին չէիր մտածել, որ դեռ շատ բաներ կան, որոնք չես վերլուծել ու թվում է, թե նորից արցունքները խեղդում են կոկորդդ (ինչպես հիմա ), շունչդ կտրվում է և փորձում ես աչքերդ թաքցնել, որ հանկարծ շրջապատդ չկասկածի, որ մի բան այն չէ

Իսկ ամենակարևորը, նորից ամբողջովին մենակ մնալու, միայնակ երևանյան փողոցներով քայլելու մեծ կարիք ես ունենում, անցորդներին հետևելու ... չգիտեմ, ինչ որ ցնդած բան ստացվեց
Բայց, խեղդվում եմ

[Manya]

Գիտես ես կարոտել եմ ու ինձ թվում է մի քիչ էլ մնա ես կարոտից կխենթանամ միթե չես լսում ինձ բղավում եմ ամեն օր որ ետ դառնաս դու ինձ մոտ;Արիիիիիիիիիիիի;

[Արտիստ]

Չնայած առավոտյան ամեն ինչ խաղաղ էր, բայց այնուամենայնիվ Celeste-ի կապիտանը գիտակցում էր, որ նրան արշալույսի խաղաղությունը չի կարող բավարարել, իսկ մայրամուտը արդեն բուրում էր դառը արյան համով:

Մոտ 12 նավ, 12 խիզախներ, դուրս եկան առավոտյան ժամը 6:00ին:
Նրանցից վերադարձավ միայն մեկը` Celeste - ն. որը հավերժ կկրի այն անեծքը որ բաժին ընկավ նրան ընկերներին դավաճենլուց անմիջապես հետո:
Իսկ երբ Rebirth-ը նորից դուրս գա ջրի հատակից, այդ ժամ էլ Malena-ն կպարի իր վերջին վալսը` տախտակամածի վրա, թաց տախտակին:

[Երվանդ]

Կյանքը կայֆ բան ա , էտ կայֆը բերանումդ դեղի համով զգում ես երբ կողքդ ՄԱՐԴԻԿ են, երբ ամեն մի բջիջով զգում ես որ մարդիկ են, ես երջանիկ մարդ եմ, անկեղծորեն եմ ասում, միշտ ՄԱՐԴԻԿ էղել են կողքս, բայց ուզում եմ էս անգամ պատմեմ մի մարդու մասին(նենց եմ ասում ոնց որ ամեն օր մեկի մասին գրում եմ), ուզում եմ քո մասին գրեմ ընկերս, ՄԱՐԴՈՒ մասին որ ամեն ինչ ճիշտ ա անում, դաժէ իրա սխալներն են ճիշտ,իսկ իրա սխալները ոչ մեկին վնաս չեն տվել բացի իրենից, դու երբեք չես դադարի ինձ զարմացնելուց, գիտես որ հիմա ցխված եմ թե չէ չէի գրի,ես սիրում եմ մարդկանց կենդանիների հետ համեմատել, քո կենդանական տեսակը էն ծիտն ա իմ համար որ փորձում ա աշխարհը իրա ոտերով պահել, էս աշխարհում ինչ որ բան փորձում ա փոխել, ու նենց համառությամբ որ երբեմն զայրույթ ա առաջացնում, հենց հիմա գնացի ու օղու բաժակով հետ էկա , ԼԻՔԸ ողու բաժակով, ու ուզում եմ խմեմ քո կենացը, քո մենակության, քո տղության , ու քո պայքարի կենացը, ես գիտեմ որ դու երբեք չես հանձնվի , նույնիսկ էն դեպքում երբ քեզ թվա որ հանձնվում ես, ես ուրախ եմ որ քո նման մարդու, տղու եմ ճանաչում , ու ինձ համար պատիվ ա որ դու իմ ԸՆԿԵՐՆ ես, դու ամեն ինչ ճիշտ ես անում ,նենց բաներ ես ճիշտ անում , որ առաջին հայացքից մանրուք են ու դու լրիվ կարաիր ճիշտ չանեիր, քո մեծ հոգու կենացն եմ խմում, ու իմացի որ քեզ կհասկանա ՄԵԿԸ հաստատ ու կգնահատի, միշտ մնա նենց ոնց որ հիմա ես ընկերս

[Երկնային]

Վերջերս զգացել եմ, թե ինչ թուլություն ունեմ առհասարակ հղիների նկատմամբ… էսօր ընկել էի մի խումբ հղի քույրիկների ձեռքը… վաա՜յ, նենց սիրուն էին նայում-նայում, չէի կշտանում… հետո սկսեցին հարցաքննել, թե երբ եմ պատրաստվում ես էլ մամա դառնամ հետո հայտարարեցին, որ ես շատ անհետաքրքիր մարդ դուրս եկա, որ դեռ ուսման մասին եմ մտածում

Հ.Գ. ես էլ ինքս ինձ սփոփեցի, հիշեցի, որ ինձ արդեն «մամա» ասող կա, ոչինչ որ իսկական մաման չեմ, բայց դե անկեղծ ասում ա երեխեն