Անկապ օրագիր

[Երկնային]

Էս վերջերս մոտս նոր սովորություն ա ի հայտ եկել, դասի ժամը սխալ եմ հիշում ու մի երկու ժամ շուտ եմ գնում ու սովորաբար էդ պահերին չգիտեմ ինչ անեմ, կամ հետ եմ գալիս տուն ու էլ չեմ գնում դասի, կամ գնում եմ, բայց նենց մի տեսակ ուրախ ա էդ օրը անցնում աննորմալ ա երևի, ուրիշի տրամը տենց բանից երևի կընկներ, իսկ իմը բարձրանում ա

Էսօր էդ օրից էր… մի ժամ շուտ էի գնացել, հետո երբ որ ֆայմեցի, որ շուտ եմ եկել, արդեն հասել էի ակադեմիայի մոտ, ու չգիտեի ինչ անել, ու նենց հավես եղանակ էր գնացի սիրահարների այգում արևի տակ նստարան գտա, ականջակալներս դրեցի ու նստած երգ էի լսում սենց անջատված

Ու պահի տակ սենց նայեցի, ոնց որ հեչ սիրահարների այգին չլիներ, բալիկների այգի էր, բոլորը մամաներ էին բալիկների հետ էնքան լավն էին, սենց ուրա՜խ, հավեսով… կողքի նստարանին մայր ու տղա էին, էս տղան գնում ծաղիկներ էր քաղում, ժպտում-ծիծաղում, էն մի ձեռքով էլ պեչենի էր ուտում նենց ախորժակով, լրիվ ուտելու մռութ էր ես էլ մի տեսակ նենց երջանկացած էի շուրջս նայում մեկ էլ վեր կացան, որ գնան, էս երեխեն մի ծաղիկ էր քաղել դեղին գույնի պուճուրիկ… վազելով եկավ, տվեց ինձ, ժպտաց ու փախավ

մի խոսքով՝ էսօրվա օրը սեր ա

[My World My Space]

կատաղա՜ծ եմ..................
Էսօր երկու լիքը պայուսակ ձեռքիս շուկայից իջնում եմ, մտնում եմ շինանյութի խանութ, մի բոլտ եմ տալիս աշխատակցուհուն ու խնդրում եմ
- Ինձ էս բոլտից կես սանտիմ ավելի երկարը տվեք, իրա գայկաներով և շայբաներով, ու մի հատ էլ բոլտի չափով սվերլո:
Տալիս են: Վերցնում գալիս եմ տուն: Սկսում եմ իմ գործը: վերջում բացում եմ տոպրակը, որպեսզի սկսեմ միացումներ տալը ո՜ւ........ սկսում եմ կատաղել.......
տվել են 5 համարի սվերլո, 4 համարի բոլտ, 5 համարի գայկա ու 6 համարի շայբա.....

[Ungrateful]

Բարեկամության մետրոյից դուրս եկա, որոշեցի ոտքով իջնել մինջև համալիր: Սիրում եմ Կիեվյան մոստով անցնել: Մտածեցի` գնամ հասնեմ համալիր, Կիեվյանը անցնեմ, նստեմ երթուղային… ու կվարտալ: Քայլում եմ կամաց, հանգիստ: Կիեվյան փողոցի վրա, մի շուն հանդիպեցի: Որն եկավ մոտս, սկսեց կողքովս վազել մեկ ու մեջ նայելով ինձ: Ականջակալներս հանեցի: Քայլում եմ, շանը նայելով: Ուղեկցում էր ինձ: Ես «кошатник» եմ, կատուներին ավելի շատ եմ սիրում: Բայց էս շան հետ «զբոսանքը» դուրս եկավ: Տրամսներս լավ, քայլում ենք:
Սիրում եմ քաղաքը… ասել եմ: Ու չեմ հասկանում են մարդկանց, որոնք քաղաքին, կոնկրետ Երևանին քֆուր են անում: Ոչ մեկ, կոնկրետ քաղաքի դեմ` ոչ մի բան չունի: Քֆուրը վերաբերվում ա տիրող վիճակին: Բայց վերահասցեավորվելով, ասվում ա քաղաքին: Չնայած… ինքը սովոր ա, իրան միշտ էլ քրֆել են /թեկուզ չհասկանալով ու ուրիշ բան նկատի ունենալով/, միշտ քցել են, փախել են, և այլն:
Քայլում ենք, Կիեվյանի վրա, ասեցի սպասի... մտա խանութ, երշիկ գնեցի, դուրս եկա... նստած էր: Տվեցի, կերավ... ոչ մի էմոցիա, շարունակեցինք քայլել: Հասանք մոստի մոտ: Անցանք, կանգառում կանգնեցի… շունը նստեց կողքս: Մարդ չկար, նայեցի իրան, ինքն էլ ինձ ու սկսեցի հետը խոսալ, ասելով ` “հասանք, ախպերս… կարաս գնաս արդեն, ես հեսա գնում եմ” ու տենց բաներ: Այգուց դուրս եկան 2 տատիկ, թև-թև մտած, դուրս եին եկել զբոսանքի երևի: Հասան մեր մոտ, նայեցին: Մեկը կանգնեց:
- Մի քշի էդ շանը:
Գլուխս բարձրացրեցի, ակնոցներս հանեցի ու զարմացած ժպիտով նայեցի տատիկին:
- Մի քշի, ազիզ ջան: Ես կենդանիներին ավելի շատ եմ հավատում, քան մարդկանց:
Ժպիտս էլ ավելի բացվեց, զարմանքս կորավ: Նայեցի տատիկին: Շանը սիրեց, նայեց ինձ, աչքով տվեց, մտավ ընկերուհու թևն ու գնացին…

[Katka]

Մարդկանց խզբզել ես ու շունչ տվել, նրանցից եւ ոչ մեկը այս կյանքում չունի ոչ տեղ, ոչ իր նշանակությունը, ոչ էլ ինչ-որ բան անելու պարտականություն: Այնպես որ տեսնում ես այն, ինչ խզբզել ես ու ոչ մեկս մեղավոր չենք...

Սուտ...
Սուտ նկար, խզբզված մարմիններ...
Անիմաստ քայլեր ու իմաստի արահետների որոնում...
Անծայր պարտություններ ու հոգու անկում
Մահի իմաստավորում՝ ողջ կյանքի ընթացքում...

Հ.Գ. ...

[Դեկադա]

Մալախովի հաղորդումն եմ նայում: Հյուրը 75 ամյա տատիկ էր... շատ կանացի իր տարիքի մեջ ու շատ աշխույժ: Բույսերից պատրասվող թուրմերի ռեցեպտներ էր ասում, ես էլ ականջի ծայրով լսում եմ ու գործս անում: Մեկ էլ էս տատիկը թե.
- Եթե կինը 40- ից հետո չի չաղանում նա կամ հիվանդ է, կամ ստերվա....

Երեւի թեման բացեմ, ո՞նց անեմ որ չաղանամ:

[Ungrateful]

Էսօր, ժամը 14-ի կողմերը....
Հոպար եմ դառեեեեեեել

[Երկնային]

Օրագիրս կարոտում եմ… ճիշտ էր մեկը մի ժամանակ, որ ասում էր չպետք ա մարդ իրա ամենաուժեղ զգացածը գրի… հետո երբ կարդում կամ հիշում ես գրածդ, ոնց որ քեզնից ինչ-որ շատ թանկ, շատ կարևոր մասնիկ կորցրած լինես… ու չնայած հաստատ որոշել եմ, որ էլ չեմ գրելու «չասված մտքեր»-ում, մեկ ա ինչ-որ տեղ ինչ-որ բան պակասում ա… ինձնից… ինչ-որ անբացատրելի կարոտ ա, բայց չգիտեմ ինչն եմ կարոտում…

Հ.Գ. Սիրուն օր ա էսօր բայց, գնամ մի քիչ բալկոնում նստեմ առանց ինտերնետի ու ամեն ինչի… մեկ էլ տեսար կարոտս առա

[Լուսաբեր]

Յասամանի երկու ճյուղ և ամբողջ տանը յասամանա բուրում

[kyahi]

Այսօր ինչ լավ օր էր… ես պարզել եմ, որ օրս լավ ա անցնում,երբ արթնանում եմ, լուսամուտը բացում եմ ու նայում եմ ԱրարատինԱյսօր Արարատը շաաաաաատ լավ տեսք ուներ, ամբողջ ճանապարհին ժպիտը դեմքիս քայլու էի դեպի համալսարան, ճանապարհին տեսա Եղեռնի 95-ի պլակատը ու տրամադրությունս փոխվեց, գիտե՞ք ինչն է ինձ հունից հանում, որ մի անմեղ աչքերով երեխայա պլակատի դեմքը, ախր պետք չէ երեխային նման տեղերում օգտագործել, չգիտեմ միգուցե սխալ եմ, բայց նեռվայնանում եմ այդ "զենքից"…
Նոր նայում էի լուսամուտից, երկու երեխա թենիս են խաղում ու , երբ գնդակը ընկնում ա գետնին ու հեռանում ա դաշտից, երկուսով վազում են ու կռվում են , թե ով կհասնի առաջինը ու դա իրենց երջանկացնում ա…էհհհհհհ իսկ, երբ ես եմ ընկերուհուս հետ խաղում, ճիշտ հակառակ երևույթն ա նկատվում…հետաքրքիր ա չէ մարդը ոնց ա աննկատ ծերանում ու հոգնում ամեն ինչից…
Այնպես եմ ուզում երեխա լինել

[Jarre]

Էսօր մի հատ էրեխա Հասոյին ու ինձ նայլով հարցեր. «մամ, էս աղջիկը էս երկար ձյաձյաի էրեխենա....»

[Ժունդիայի]

Կան մարդիկ, որոնք նման են աստղերին, կան մարդիկ` գիսաստղին: Գիսաստղերի մասին հիշում են միայն դրանց ակնթարթորեն հայտնվելու ու միանգամից չքանալու ժամանակ: Աստղերը մնայուն են, գիսաստղերը`անցողիկ: Այնքա՜ն մարդիկ կան, որոնք նման են գիսաստղի, նրանք անցնում են մեր կյանքով ընդամենը մե՛կ վարկյան: Դրանք այն մարդիկ են, որոնք կապ չեն հաստատում ոչ մեկի հետ, և հակառակը: Մարդիկ են`առանց ընկեր: Մարդիկ, որոնք ո՜ղջ կյանքում չե՛ն լուսավորում, չե՛ն ջերմացնում ու ո՛չ էլ իրենց ներկայությունը զգացնել տալիս:
Գիսաստղի նման շատ մարդիկ կան: Դրանցից ոմանք դերասաններն են, երգիչ-երգչուհիները...Փայլում են ընդմանեը մե՜կ ակնթարթ կյանքի բեմի վրա, և ինչպես հայտնվել էին, նույն արգությամբ էլ անհետանում են: Դրանցից ոմանք ամեն տեսակ թագավոր-թագուհիներն են` տարբեր ազգերի, գեղեցկության մրցույթների...Դրանցից ոմանք երիտասարդ տղաներն ու աղջիկներն են, որոնք սիրահարվում են սկզբում, իսկ հետո՞... Հետո երջանիկ-երջանիկ բաժանվում: Դրանցից ոմանք էլ այն մարդիկ են, որոնք, ապրելով նույն ընտանիքում, օտար են իրենց դրսևորումներում` չցուցաբերելով նույնիսկ սեփական գոյությունը:
Ամենակարևորը այն է, որ լինես աստղ: Լինես առկա: Նշանավորես գոյությունդ: Լինես լույս: Լինես կյանք:
Ընկերն էլ նման է աստղի: Կարող են անցնել տարիներ, նա կարող է հեռու գտնվի մեզանից, բայց հավե՜րժ դրոշմված մնա մեր սրտերում: Սրտեր, որոնք երբե՛ք չեն ցնականում սիրահարվել գիսաստղին, որը միայն գրավիչ է իր անցողիկ հայացքով:
Եվ կան մարդիկ, որոնք գիսաստղ են ընդամենը մի պահ. գալիս են.... Ծափահարում ենք... Ու սրանք չքվում են հավերջ, միանգամի՛ց:
Լինելով գիսաստղ չես կարող դառնալ ընկեր: Կնշանակի լինես զուգընկեր մեկ վարկյանով, լինես զգացմունքեր շահագործող, լինես մարդկանց ու իրավիճակներում չարաշահող: Կնշանակի՝ հավաստիացնում ես ու միևնույն ժամանակ խաբում:
Որոշ մարդկանց միայնությունը ուրիշների հետ չշփվելու հետևանքն է: Միայնությունն էլ՝ գիսատղի կյանքով ապրելու արդյունք: Ոչ ոք էլ չի մնում: Բոլորս էլ մի օր անցնելու ենք ու գնանք:
Աստղային աշխարհ է պետք ստեղծել, կարիք կա: Այդպես գոնե նրանց կտեսնենք ու կզգանք ամեն օր, ամեն տեղ: Կկիսենք մեր մտորումները նրանց հետ, կտեսնեք լույսը ու կզգանք` ինչ է ջերմությունը: Ահա այսպես են ընկերները մեր կյանքում` աստղերի պես: Կարող ենք վստահել նրանց ամենուր, միշտ: Նրանք գույություն ունեն: Նրանք ժպիտն են մեր տխուր պահերի, լույսն են մեր` հավերջական խավարում, սնունդը` տկարության պահին, ապավինումը` վտանգի ժամանակ:
Տեսնելով գիսատղին ավելի լավ է չզգաս նրանց, առավել ևս նվիրվես դրան մինչև հոգուդ խորքը: Նայելով գիսաստղին պարզապես զգա՛ քեզ, որպես աստղ: Գույությունդ նշանավորի՛ր ապրելով ու կերտելով սեփական պատմությունդ: Եղի՛ր լույս ու ջերմություն ընկերներիդ համար ու կրակ` բոլորի սրտերում:
Լինել աստղ այս անցողիկ կյանքում, որտեղ բազմաթիվ են գիսաստղի պես մարդիկ, իրոք փորձություն է, բայց և այնպես փոխհատուցվում է մի օր...Գո՜նե:
Լինել աստղ նշանակում է ապրել, այլ ոչ թե գույություն ունենալ պարզապես:

[Agni]

Հօդս ցնդել…Անէանալ… Տարրալուծվել…. Տարամիտվել ու էանալ….

[Դեկադա]

Էսօր սա աչքովս ընկավ: Տխուր պատմություն է: Սկզբում ուզում էի բլոգումս տեղադրեմ, բայց դե մտածեցի կարդացողների թիվը քիչ ա լինելու, դրա համար էլ որոշեցի այստեղ դնեմ: Կուզեի կարդայիք, անտարբեր չանցնեիք: Ինձ սա մի փոքրիկ աղջնակի պատմություն հիշեցրեց, ցավոք...



Տխուր հեքիաթ հայրենասիրության մասին

Այսօր նրա ծննդյան օրն էր: Նա արդեն տասներկու տարեկան էր, բայց ուրախանալու ոչինչ չկար: Դպրոցից տուն տանող ցեխոտ ճանապարհն այնքան համահունչ էր ներքին մռայլությանը, որ չէր ուզում տեղ հասնել: մանավանդ, որ ստիպված էր երջանիկ ձեւանալ ու փչել ապառիկով գնված տորթի տասներկու մոմերը:
Հիմա, կարծես դիտավորյալ երկարող ճանապարհն օգնում էի որոշում կայացնել. ե՞րբ ասի, որ դպրոցում ծնող են կանչել՝ փչելուց առա՞ջ, թե՞՝ հետո:
Առավոտյան ակամա լսած ծնողների կիսաձայն վեճն արդեն փչացրել էր առանց այն էլ անուրախ օրը:Ծննդյան օրերը չէր սիրում եւ արդեն տասներկու տարի այս աշխարհում ապրելը բավականին ժամանակ էր համարում: Վեճը դարձյալ փողի ու աշխատանքի բացակայության մասին էր եւ այն մասին, թե երեկվանից դեռ թաց կոշիկներով ինքն ինչպես է դպրոց գնալու՝ « գոնե ոչ այսօր...»:
« Ի՜նչ մի երեւելի օր է», - մտածեց ու կամացուկ դուրս եկավ:
Առաջինը գրականության դասն էր: Թեման հայրենասիրությունն էր: Բոլորը գիտեին, թե ինչպես պետք է սիրել հայրենիքը:Միայն ինքը չգիտեր: Իր սեփական կարծիքն ուներ, եւ ասաց, որ չի կարող սիրել այն հայրենիքը, որն իրեն չի սիրում:
Եվ սկսվեց... Քարշ տվեցին տնօրենի մոտ: Գոնե այդտեղ լռեր: Չէ: Տնօրենին ասաց, որ նրանք հիմա են սիրում հայրենիքը, երբ աշխատավարձերը բարձրացրել են, իսկ նախկինում, երբ աշխատավարձը ցածր էր, արդյո՞ք սիրում էին այդ հայրենիքը: «Իհարկե ոչ»: Ինքը հարցրեց, ինքն էլ պատասխանեց:
Տնօրենը դրոշի վերին շերտի նման կարմրեց ու պահանջեց, որ առանց ծնողի դպրոց չմտնի:
Երեկոն անցավ անցյալ տասնմեկ այդպիսի երեկոների նման՝ խաղաղ երջանկության մեջ: Երբ հայրը վառարանի մոտ չորացնում էր կոշիկները, հարցրեց հայրենիքի ու հայրենասիրության մասին: Հայրը լռում էր: Լռում էր նաեւ, երբ պատմեց դպրոցում տեղի ունեցածը: Հաջորդ օրը, երբ պատերազմում հաշմված ոտքով հայրը մի կերպ դպրոց եկավ, նա առաջին անգամ տեսավ՝ զինվորական համազգեստը հագին ու կրծքին շքանշաններ.
- Սա հայրենիքի համար է,- ասաց հայրն ու հրաժեշտ տվեց միայն վերջերս արտասահմանից վերադարձած տնօրենին:
Իսկ երեկոյան, երբ պառկեց քնելու, արդեն գիտեր, որ երբ ժամը գա, թեկուզ թաց կոշիկներով ու ապառիկով գնված տորթով՝ հենց ինքն է, որ պաշտպանելու է հայրենիքն ու չի խոսելու հայրենասիրության մասին:
Իսկ առայժմ, մարդկանց հայրենասեր դարձնելու համար, հայրենիքը պետք է մտածեր աշխատավարձերը բարձրացնելու մասին:

Չգիտես ինչի, բայց միշտ մտածում եմ, որ հայրենիքը աղքատներինն է...

[CactuSoul]

Մեկ-մեկ մտածում եմ՝ ինչ վատ ա, որ նույն գրառմանը մեկից ավել անգամ վարկանիշ տալ չի կարելի: Օրինակ՝ Մելիքի գրածներից մի քանիսին պարբերաբար, ասենք՝ ամիսը մեկ, մի հատ վարկանիշ կտայի…

[Kita]

Վայ նենց երջանիկ եմ, նենց-նենց, մոտս երջանկության շոկ է
Ախպորս գործերը եղան քաղաքացիության, 12 տարի չեմ տեսել ու 6 տարի է չէր լինում ու նոր զանգեց, որ եղել է, լրիվ անսպասելի ու առանց էտ անտեր իրավաբանների, որոնց վրա մենակ անկապ փող էր ծախսվում
Ամառը կգա

Հ.Գ.Հա ասի կիսվեմ, ինձ սենց րեդկի եք տեսնում