Sambitbaba-ի խոսքերից
Ես համաձայն եմ Քիբորդի հետ այն առումով, որ, եթե կենդանիներին խղճալը որպես բուսակերություն չքննարկվեր, բուսակերության մասին զրույցներն ավելի լուրջ բնույթ կունենային: Եթե հարցը ցավ զգալ-չզգալն է, ուրեմն եթե կենդանիներին սպանելուց առաջ ցավազրկեին, բուսակերը մսակեր կդառնա՞ր...
Կարծում եմ, Քիբի դրած հարցն այստեղ ավելի լուրջ է, քան ցավի մասին խոսելը, քանզի նա ոչ թե ցավի մասին է խոսում, այլ սպանության: Եվ ինչու՞ ուրեմն բույսին կարելի է զրկել կյանքից, իսկ կենդանուն` ոչ: Կամ ինչու՞, ասենք, կովին սպանելը կովի համար ցավալի է, իսկ մոծակին սպանելը մոծակի համար` ոչ: Կամ... հետաքրքիր է, բուսակեր որսորդներ չկա՞ն... Կամ բուսակեր դիկտատորներ, բուսակեր մանյակներ...
Իսկ եթե երեխային ասես, որ մի բան ուտելու համար պետք է սպանել ինչպես կովին, այնպես էլ կաղամբին, - առանց ցավի մասին հիշատակելու, - երեխան ի՞նչ ընտրություն կկատարի:
Ասում են, որ առաջին մարդկանց սնունդը եղել է օդն ու ջուրը միայն: Ու ես բոլորովին չէի զարմանա, եթե մի օր պարզվեր, որ այդ ժամանակներում կովեր ու խոզեր էլ չեն եղել: Բայց մի օր մարդիկ հոգնել են միապաղաղ հավերժությունից և իրենց կյանքի մեջ հետաքրքրություն մտցնելու համար սկսել են տարբեր խաղեր հնարել, և առաջին խաղերից են հենց ուտելն ու մեռնելը: Իսկ յուրաքանչյուր խաղ կամ սպորտ, ենթադրում է մարմնի որոշ մասերի փոխակերպում: Եվ ուրեմն, սովորեցնելով իր մարմինը սնունդին, հավանաբա՞ր մարդ մարմինն օժտել է հատկություններով, որոնք այն ի սկզբանե չուներ... Օրինակ, մարսողունակությունը: Իսկ մարմինն էլ, փոխակերպվելով, սկսել է սննդից վերցնել իրեն անհրաժեշտ տարբեր բաներ, առանց որի նա այսօր անկարող է գոյատևել նույնիսկ ինչ-որ խղճուկ 70-80 տարի:
Ես գիտությունից բան չեմ հասկանում իհարկե, և Բյուրն ու շատերն ինձ մոծակի պես կճզմեն: Բայց ինձ թվում է, որ կազմավորվող մարմին անհրաժեշտ են նաև շատ բաներ, որոնք իր մեջ պարունակում է միսը: Իսկ երբ մարմինն արդեն սկսում է դադարել աճել, այդ ժամանակ կարելի է արդեն միս ուտելն էլ դադարել:
Երբ եկա ԱՄՆ, մի հարևան ընտանիք ունեինք, որտեղ մայրը բուսակեր էր և կրտսեր որդուն էլ բուսակեր էր դարձրել: Երկու եղբայրների մեջ սարերի տարբերություն կար. ավագը փարթամ ու բարձրահասակ էր, իսկ կրտսերը` ճլեզ ու փոքրիկ. 14 տարեկանում 8-9 տարեկան երեխայի տեսք ուներ: Բնավորությանբ էլ ներվային էր, նախանձկոտ ու նվնվան... Միգուցէ դպրոցում դասընկերներն էին ձեռք առնում թե ինչ, բայց մի օր այս երեխան սկսեց միս ուտել: Ընդամենը երկու տարվա ընթացքում համարյա հասավ ավագ եղբոր բոյին...
Չգիտեմ, կարող է դա կապ էլ չունի... Ասում եմ, ես գիտությունից շատ եմ տուպոյ: Բայց ես ինքս էլ, երիտասարդ տարիներիս ահավոր մսակեր եմ եղել, իսկ այսօր, եթե կինս ամիսներով միս չդնի առջևս, ես չեմ էլ հիշի մսի գոյության մասին...
Մեջբերել
De gustibus et coloribus non est disputandum.
Ինչ կայֆ բան ա քոմենթներ կարդալը բայց:
։
Էջանիշներ