Թեմայից դուրս, բայց հետաքրքիր կամ կարևոր գրառումներ

[Աթեիստ]

Արտ, չես արգելի, բայց մեկը ես ոչ մի կերպ չեմ էլ փորձի հայթայթել, ու ասեմ խի, որովհետև էն ընտանիքում, որում մեծացել եմ, ինձ «պարտադրվել» ա (ձեր ասելով) ահագին անտարբեր մոտեցում սննդի նկատմամբ, էնքան ա կշտանալ ու անհրաժեշտ ռացիոնը ունենալ՝ էդ էլ էլի նախ և առաջ մրգերի ու բանջարեղենի առումով, ու էդ համով ուտել կամ սիրտս էս ա ուզում կամ էսինչ բանը լիներ ուտեի և այլն թեմաները ահագին խորթ են ինձ համար՝ շնորհիվ էն միջավայրի, որում մեծացել եմ, ոչ թե իմ ընտրությամբ, ու ես չեմ կարծում, եթե երեխայի համար շան միս չհայթայթեմ մեծ զրկանքների կդատապարտեմ նրան:

Չգիտեմ, եթե երեխան ինչ որ բան խիստ ուզում ա, ու դա վարկյանական կապրիզ չի, ես պտի հիմնավոր պատճառ ունենամ մերժելու համար։ Փող չունենալը հիմնավոր ա, իսկ իմ անձնական ճաշակը՝ ոչ։

[Sambitbaba]

Ոչ մի երեխա չի ընտրում ինչ ընտանիք ծնվի:

Ընտրում է:

[Chuk]

Ընտրում է:

Հանրաքվեով

[erexa]

Այ սենց ենք էլի մեր սեփական գաղափարներն ու համոզմունքները փորձում երեխեքինը դարձնել: Բուսակերություն լինի, կրոն, թե ուրիշ մի բան: Էն դեպքում, որ իրենք դեռ ընդունակ չեն դա լիովին ընկալել ու գիտակցված որոշումներ կայացնել:
Պատասխանից էլ է զգացվում, որ բան չի հասկացել երեխեն, թե ինչ է էդ միսը, ինչ կապ ունի կենդանու հետ ու ինչի ինքը պիտի դա չուտի:
Եսիմ, չգիտեմ որն է ճիշտը: Բայց երևի սենց հարցերի դեպքում արժի սպասել, մարդ մի քիչ հասունանա՝ ինքը որոշի որն է իր համար լավն ու վատը, ճիշտն ու սխալը: Թող էլի բուսակեր լինի, բայց հասկանալով, գիտակցված ընտրությամբ:
Բայց գիտեմ, որ վիճելի հարց է: Ու ի վերջո ամեն ընտանիք ինքն է իր համար որոշում էդ հարցի լուծումը:

Բուսակերությունն ինձ համար կապված ա պատասխանատու ապրելու հետ: Ու եթե մարդիկ միս չեն ուտում, դա բավականին ողջունելի ա, նրանք այդ առումով ապրում են, պատասխանատու կյանքով, իսկ եթե երեխային թույլ չեն տալիս միս ուտել, դա էլ ա ողջունելի, քանի որ երեխային արդեն, դաստիարակում են, ապրել, (այդ առումով) պատասխանատու կյանքով: Իսկ երբ երեխան մեծանա, ինքն արդեն կարծում եմ, կորոշի ապրել, պատասխանատու կյանքով, թե՞ ոչ: Ուտել միս, թե՞ ոչ և այլն: Ինքս ճիշտ չեմ համարում, երբ ասում են, երեխան ինչ ուզում է թող ուտի, ինչքան ուզում է թող ուտի և այլն:

[Sambitbaba]

Հանրաքվեով

Իր բոլոր նախկին կյանքերի:

[Chuk]

Իր բոլոր նախկին կյանքերի:

Մեկ-մեկ սխալ ա ընտրում

[Շինարար]

Իր բոլոր նախկին կյանքերի:

Կներես, չեմ ուզում բանավիճել, բայց էս մոտեցումդ իմ ընկալմամբ իր մեջ կարող ա անհանդուրժողականություն խթանող սերմեր պարունակի: Չեմ կարող հիմնավորել, թե խի:

[Աթեիստ]

Բուսակերությունն ինձ համար կապված ա պատասխանատու ապրելու հետ: Ու եթե մարդիկ միս չեն ուտում, դա բավականին ողջունելի ա, նրանք այդ առումով ապրում են, պատասխանատու կյանքով, իսկ եթե երեխային թույլ չեն տալիս միս ուտել, դա էլ ա ողջունելի, քանի որ երեխային արդեն, դաստիարակում են, ապրել, (այդ առումով) պատասխանատու կյանքով: Իսկ երբ երեխան մեծանա, ինքն արդեն կարծում եմ, կորոշի ապրել, պատասխանատու կյանքով, թե՞ ոչ: Ուտել միս, թե՞ ոչ և այլն: Ինքս ճիշտ չեմ համարում, երբ ասում են, երեխան ինչ ուզում է թող ուտի, ինչքան ուզում է թող ուտի և այլն:

Էլի լավ ա, կարա՞ր չէ նույն օդից վերցրած տրամաբանությամբ պատասխանատվության փոխարեն կապված լիներ օրինակ բարոյականության հետ:
Էդ դեպքում երևի ձենով կխնդայի:

[Sambitbaba]

Մեկ-մեկ սխալ ա ընտրում

Երբեք:

[Sambitbaba]

Կներես, չեմ ուզում բանավիճել, բայց էս մոտեցումդ իմ ընկալմամբ իր մեջ կարող ա անհանդուրժողականություն խթանող սերմեր պարունակի: Չեմ կարող հիմնավորել, թե խի:

Կներես դու էլ, բայց քո այս պատասխանն էլ իմ ընկալմամբ կարող է ինձ ստիպել, որ ես ֆուտբոլ չնայեմ: Ու չեմ կարող հիմնավորել, թե խի:

Բայց դու իմ մոտեցումը չես կարող հիմնավորել նույն հաջողությամբ, ինչպես չես կարող հիմնավորել քո մոտեցումը, որ "Ոչ մի երեխա չի ընտրում ինչ ընտանիք ծնվի:"

[Chuk]

Երբեք:

Անշուշտ, նույնիսկ նրանք, ովքեր լքվում են ծնվելիս, նրանք, ովքեր ծնողների բռնության զոհն են դառնում՝ ծնված օրվանից, նույնիսկ իրենք շատ ճիշտ են ընտրում:

Ինչևէ: Ես էլ չեմ ուզում բանավիճել:
Ընդամենը ռեպլիկ արեցի:

[Sambitbaba]

Անշուշտ, նույնիսկ նրանք, ովքեր լքվում են ծնվելիս, նրանք, ովքեր ծնողների բռնության զոհն են դառնում՝ ծնված օրվանից, նույնիսկ իրենք շատ ճիշտ են ընտրում:

Ինչևէ: Ես էլ չեմ ուզում բանավիճել:
Ընդամենը ռեպլիկ արեցի:

Ինչպես կուզես, Չուկ ջան:
Չնայած ես հաճույքով կշարունակեի: Որովհետև կյանքը շատ է բազմաշերտ, հաստափոր գրքի նման: Եվ պետք չէ նայել այդ գրքի կազմին ու գիրքը համարել կարդացած:

Ինչևէ, երբ արդեն հնարավորություն կունենաս, մի օր հարցրու որդուդ. "Ինչու՞ ես ընտրել, որ հենց ես քո պապան լինեմ":

[Ուլուանա]

Էս ի՜նչ քննարկումներ են էստեղ ծավալվել, ես էլ խաբար չեմ ։

Այ սենց ենք էլի մեր սեփական գաղափարներն ու համոզմունքները փորձում երեխեքինը դարձնել: Բուսակերություն լինի, կրոն, թե ուրիշ մի բան: Էն դեպքում, որ իրենք դեռ ընդունակ չեն դա լիովին ընկալել ու գիտակցված որոշումներ կայացնել:
Պատասխանից էլ է զգացվում, որ բան չի հասկացել երեխեն, թե ինչ է էդ միսը, ինչ կապ ունի կենդանու հետ ու ինչի ինքը պիտի դա չուտի:
Եսիմ, չգիտեմ որն է ճիշտը: Բայց երևի սենց հարցերի դեպքում արժի սպասել, մարդ մի քիչ հասունանա՝ ինքը որոշի որն է իր համար լավն ու վատը, ճիշտն ու սխալը: Թող էլի բուսակեր լինի, բայց հասկանալով, գիտակցված ընտրությամբ:
Բայց գիտեմ, որ վիճելի հարց է: Ու ի վերջո ամեն ընտանիք ինքն է իր համար որոշում էդ հարցի լուծումը:

Երեխային ծնելու պահից սկսած՝ բոլորն էլ իրենց գաղափարներն ու համոզմունքները գիտակցաբար թե առանց գիտակցելու «փաթաթում են» երեխայի վրա, նույնիսկ ծննդաբերության ձևն ընտրելով կամ ընտրության մասին չմտածելով։ Բացի դրանից, նույն կերպ միս ուտողներն իրենց երեխաներին «պարտադրում են» մսակերությունը, էն դեպքում, երբ դա էլ է ընտրություն, հետո՞ ինչ, որ բուսակերները մսակերներից ավելի քիչ են։ Հաճախ եմ լսում, թե՝ դու ի՞նչ իրավունք ունես երեխայի փոխարեն որոշելու, որ ինքը չպիտի միս ուտի։ Շատ կներեք, իսկ դուք՝ միս ուտողներդ, ի՞նչ իրավունք ունեք երեխայի փոխարեն որոշելու, որ ինքը միս պիտի ուտի։ Ինչի՞ է ձեզ թվում, թե երեխային միս տալով՝ իր իրավունքները չեք խախտում, իսկ, այ, չտալը երեխայի նկատմամբ անթույլատրելի պարտադրանք է։ Երկու դեպքում էլ ծնողն առաջնորդվում է իր իմացած ճշտով, չէ՞։ Ինչու՞ մեկը պիտի դրա իրավունքն ունենա, մյուսը՝ ոչ։ Ես էլ, օրինակ, շատ կուզենայի, որ ինձ փոքր ժամանակ միս պարտադրած չլինեին, որ ծնվածս օրվանից բուսակեր եղած լինեի։ Բայց դե հիմա մայրս էդպես է ճիշտ գտել, էդպես է արել, ես էլ մեծացել եմ ու այլ բան եմ ընտրել։ Ես էլ իմ երեխային ի՛մ իմացած ճշտով եմ փորձում մեծացնել։ Ինքն էլ կմեծանա ու ցանկության դեպքում թող այլ բան ընտրի։

Ես չեմ կարծում, որ բուսակերությունը մի առանձնակի հերոսություն է, ու դա երեխային պարտադրելն էլ կրկնակի հերոսություն:
Բնությունն ունի օրենքներ, որոնցով մենք ապրում ենք: Էդ օրենքները հաճախ դաժան են, բայց եթե դու մի ընդհանուր բանի մասնիկ ես, ապա պետք է էդ ընդնանրության որոշակի օրինաչափություններին համակրեպվես: Ու դա երեխան պիտի ամենավաղ հասակից հասկանա, այլապես հետագայում հոգեկան տրավմաներից խուսափելը դժվար կլինի: Երեխային բուսակերություն պարտադրելը նշանակում է ցնցումների ենթարկել նրա դեռ նոր-նոր ձևավորվող աշխարհընկալումն ու ինքնաճանաչողությունը:
Մարդ պիտի բանական ընտրությամբ դրան գնա: Ըստ իս ոչ մի նպատակ չի կարող արդարացնել նմանատիպ միջոցները:

Հերոսության մասին կարծես ոչ ոք չէր էլ խոսել, Լեո։ Իսկ պարտադրելուն ես էլ եմ դեմ, եթե խոսքն անմիջականորեն կյանքին վտանգ սպառնացող բանի մասին չէ։ Ու իմ գրածում չկար էնպիսի բան, որից կարելի էր ենթադրել, թե ես ինչ–որ բան պարտադրում եմ երեխային։ Ինքն ուղղակի հետաքրքրությունից դրդված ցանկություն է հայտնել միս ուտելու, ես էլ նրան բացատրել եմ, թե միսն ինչ է, ինչից է ստացվում։ Հա, իր ասածից պարզ էր, որ լիարժեք չի պատկերացրել, թե միսն ինչ է, բայց կարևորը՝ հասկացել է. միսը ստանում են կենդանուն սպանելով, որից հետո նրան ուտում են։ Ու դա իմանալով՝ ինքն ասել է, որ չի ուզում միս ուտել։ Կարծես թե ոչ մի սխալ բան չեմ ասել, չէ՞։ Եթե էդքանից հետո ինքը ցանկություն հայտներ միս ուտելու, ես գուցե թույլ տայի, թեև հաշվի առնելով, որ ես միս ուտելուն դեմ եմ նաև առողջական տեսակետից, ես լրիվ իրավունք ունեմ էս տարիքում երեխայիս թեկուզ իր կամքին հակառակ չթույլատրել միս ուտել, ինչպես որ շատ ծնողներ իրենց երեխաներին արգելում են այս կամ այն վնասակար սնունդը։

+1
Ես էլ կարտոֆիլ ու բիբար չեմ ուտում, բայց երեխաներիս ռացիոնը իմ ճաշակով չպիտի որոշվի։
Կամ ես զզվում ա արամաստրյանական «երաժշտությունից» ու տանը նման բան չի հնչում, բայց դա չի նշանակում, որ երեխաներին արգելելու եմ լսել։
Ճաշակը անհատական բան ա։

Շին, հիմի որ երեխես գա խնդրի շան միս ուտել ու ես ձև գտնեմ հայթայթելու, խի՞ պտի արգելեմ։
Ճիշտ ես, ինչ տեսնում, էն են ուզում, բայց տեսնելը մենակ տանը չի վերաբերում, երեխան տնից դուրս էլ ա գալիս, դուրսն էլ ա շատ բան տեսնում։

Կարա՞ս գուշակես, թե ես քանի անգամ ես տղուս ասել աստված չկա։ Ոչ մի։ Որտև դա էլ պարտադրանքով չպիտի լինի։

Արտակ, բիբարի ու կարտոֆիլի մասին արածդ համեմատությունը հեչ տեղին չի տվյալ դեպքում, քանի որ քո նկարագրած դեպքն իսկապես ճաշակի հարց ա, իսկ բուսակերությունը, առնվազն իմը ու մարդկանց մեծ մասինը՝ ոչ։ Այվին հեշտությամբ իր երեխային միս տալիս ա, որովհետև իր դեպքում իսկապես հիմնականում ճաշակի հարց ա։ Ես էլ շատ բաներ չեմ ուտում կամ խմում, բայց երեխայիս տալիս եմ, ինչպես նաև հակառակը, հետևաբար ես իմ ճաշակը որևէ կերպ չեմ պարտադրում երեխայիս։ Ի դեպ, նույն կերպ նաև այլ հարցերում, երբ հարցն իսկապես ճաշակին է վերաբերում։ Իսկ բուսակերության դեպքում ես համոզված եմ, որ միս ուտելը սխալ է թե՛ առողջական, թե՛ բարոյական տեսակետից, հետևաբար քանի դեռ երեխաս բավականաչափ հասուն չի, որ ինքը գիտակցված ընտրություն անի նման հարցերում, իմ գիտելիքներով ու պատկերացումներով եմ առաջնորդվում նրան դաստիարակելիս ու խնամելիս։ Ճիշտ այնպես, ինչպես մնացած բոլորը։ Եթե վաղն ինքը մեծանա ու որոշի, որ չէ, ուզում է միս ուտել, դա լրիվ նրա իրավունքը կլինի, ես դրանից կարող եմ ընդամենը տխրել կամ էլի փորձել հիմնավորել իմ մոտեցումը, բայց տեսակետս պարտադրելու մասին խոսք լինել չի կարող։

Ուղղակի թող ամեն մարդ ուրիշներին «պարտադրանքների» մեջ մեղադրելուց առաջ համոզված լինի, որ իր դաստիարակությունն ամբողջովին զերծ է «պարտադրանքներից»։

[ivy]

Էս ի՜նչ քննարկումներ են էստեղ ծավալվել, ես էլ խաբար չեմ ։
Երեխային ծնելու պահից սկսած՝ բոլորն էլ իրենց գաղափարներն ու համոզմունքները գիտակցաբար թե առանց գիտակցելու «փաթաթում են» երեխայի վրա, նույնիսկ ծննդաբերության ձևն ընտրելով կամ ընտրության մասին չմտածելով։ Բացի դրանից, նույն կերպ միս ուտողներն իրենց երեխաներին «պարտադրում են» մսակերությունը, էն դեպքում, երբ դա էլ է ընտրություն, հետո՞ ինչ, որ բուսակերները մսակերներից ավելի քիչ են։ Հաճախ եմ լսում, թե՝ դու ի՞նչ իրավունք ունես երեխայի փոխարեն որոշելու, որ ինքը չպիտի միս ուտի։ Շատ կներեք, իսկ դուք՝ միս ուտողներդ, ի՞նչ իրավունք ունեք երեխայի փոխարեն որոշելու, որ ինքը միս պիտի ուտի։ Ինչի՞ է ձեզ թվում, թե երեխային միս տալով՝ իր իրավունքները չեք խախտում, իսկ, այ, չտալը երեխայի նկատմամբ անթույլատրելի պարտադրանք է։ Երկու դեպքում էլ ծնողն առաջնորդվում է իր իմացած ճշտով, չէ՞։ Ինչու՞ մեկը պիտի դրա իրավունքն ունենա, մյուսը՝ ոչ։ Ես էլ, օրինակ, շատ կուզենայի, որ ինձ փոքր ժամանակ միս պարտադրած չլինեին, որ ծնվածս օրվանից բուսակեր եղած լինեի։ Բայց դե հիմա մայրս էդպես է ճիշտ գտել, էդպես է արել, ես էլ մեծացել եմ ու այլ բան եմ ընտրել։ Ես էլ իմ երեխային ի՛մ իմացած ճշտով եմ փորձում մեծացնել։ Ինքն էլ կմեծանա ու ցանկության դեպքում թող այլ բան ընտրի։

Բա տեսնում ես, քո գրառումները ինչ էմոցիաներ են առաջացնում

Ան, դու հայերենից ոնց որ թե լավ ես. «պարտադրանք» բառը էդ ինչ իմաստով ես գործածում, մարդ չի հասկանում: Միս պարտադրելը էն կլիներ, որ չի ուզում, զոռով ուտացնում ես: Ոնց որ թե ոչ մի էդպիսի դեմք չի քննարկվել:
Իսկ բուսակերությունը պարտադրանք է դառնում էն պահից, երբ երեխան ուզում է փորձել միս, բայց դեմը առնում են, այ դա բուսակերության պարտադրանք է: Կամ անգամ մինչև էդ պահը, երբ իրենից ամեն գնով հեռու են պահում «վտանգավոր» մթերքը, էն աստիճան, որ չորս տարեկան երեխան նույնիսկ տեսականորեն գաղափար չունի, թե միսը ինչ է:
Դե հիմա լավ է դա, թե վատ, ուրիշ հարց է: Ինչպես ասեցիր, բոլորս էլ մեր պատկերացումներով ենք ի վերջո առաջնորդվում՝ երեխային պահելու հարցում:

[Skeptic]

Ժող, մի բան ասեմ, էլի: Բուսակերության ու մսակերության միջև համեմատություններ ու զուգահեռներ անցկացնելուց հաշվի առեք, որ առաջինը արգելում ա կենդանական ծագման ամեն տեսակի սնունդ, իսկ երկրորդը բուսական սնունդը չի բացառում: Այսինքն «եթե կարելի ա մսակերություն պարտադրել, ուրեմն բուսակերությունն էլ ա կարելի» փաստարկն անիմաստ ա դառնում, ըստ իս: