Քիչ առաջ հեռախոսազանգ, ձեռքիս, անծանոթ համարից.
վերցրեցի.
- Ալո՞:
- Արտ ջան, հո քնա՞ծ չէիր:
- Չէ:
- Անդոն ա Արտ ջան, բարև:
- Բարև:
- Ո՞նց ես:
- Նորմալ, դու՞:
- Ես էլ Արտ ջան, բայց մի հատ խնդրանք ունեմ: Վաղն ի՞նչ ես անում:
- Ճիշտն ասած խառն եմ:
- Արտ, էդքան չեմ զբաղացնի, ուղղակի քո ավտոյով գնայինք Հոկտեմբերյանի կողմերը, ձմերուկ կա բերելու, մի մասն էլ՝ քեզ:
- Բայց ես ավտո չունեմ:
- Ա՞րտ:
- Կներես, դու ու՞մ ես զանգել:
- Արտակին:
- Իսկ ո՞ր Անդոն ա:
- Արտ, դու չե՞ս:
- Չէ:
- Ներող, ախպերս:
- Խնդիր չկա:
Մեջբերել
, ողջ կյանքում հինգ րոպե անգամ չես մտածել հանգստի կամ քո մասին: Օրնիբուն միայն ընտանիքիդ ու երեխաների հոգսերով զբաղված: Ամեն ինչից զրկվել, ամեն ինչում նեղվել ՝ միայն հարազատներդ հանկարծ թեթև անհարմարություն չզգան: Դրա համար էլ այդքան ցավալի ես տանում իմ՝ ինձ համար ինտերնետ մտնելն անգամ:
տրամադրությամբ եմ արթնացել 
ու ցուցում էին տվել` ով քեզ նեղացնի` կասես 
Բացի դրանից լսում եմ, մարդամեկին եմ անընդհատ հիշում եմ ու ահավոր կարոտում: Սիրում եեեմ:
Էջանիշներ