Անկապ օրագիր

[Բարեկամ]

Անսխալականություն

Մարդիկ իրենց հաշիվ չեն տալիս, թե իրականում ինչքան խորն են թափանցած միմյանց մտքերի ու զգացողությունների մեջ: Տարօրինակ կարծր անսխալականությամբ ասես գտնվում են դիմացինի ամենաառաջնային մտքերի ու զգացողությունների մեջ, որոնք դեռ չեն հասցրել դառնալ վերաբերմունք: Արդյունքում ունակ են կանխելու այդ առաջնային, նախա-զգացողությունների հաստատումն ու արձանագրումը որպես վերաբերմունք` բոլոր հնարավոր ձևերով:

[Բարեկամ]

Մարդը, եթե չի գտել ինքն իրեն, փախչում է ինքն իրենից: Հաջողված փախուստը աշխատանքի ու գիտելիքի աշխարհում հանգրվանելն է: Արդյունքում` բացվում են աչքերը, պարզվում է հոգին, իջնում է խոնարհություն, ու խաղաղությունը առագաստ է պարզում: Նման լույսի տակ գտնել կարելի է ինչ ասես:

[Ուրվական]

Երբեմն մարմնովդ դող է անցնում, երբ հերթական անգամ տեսնում ես, որ ունես էն ընկերությունը, նենց ընկերներ, որոնց մասին երազել ես ու մտածել ես, որ դժվար թե ունենաս: Բայց ունեցել ես, ունես: Ձեր ցավը տանեմ....

[Բարեկամ]

Մարդիկ, որոնք չափազանց զգուշավոր են ու կողքովն են անցնում մի շարք բաների կամ խուսափում են մոտենալ ընդհանրապես, որպես կանոն մեկնաբանվում են վախկոտության, թափի կամ ոգու պակասի/բացակայության տեսանկյունից: Ու ոչ մեկի մտքով չի անցնում, որ մարդիկ այդ պարզապես ավելի զգայուն են, քան մնացածը, և զգայությունն այդ բարակ, նրբասրված մի թաղանթ է` թրթռացող, բաց նյարդային հյուսվածքներով, որոնք նրանք խնամքով ու արտաքին սառնությամբ թաքցնում, պաշտպանում են բոլորից:

[Բարեկամ]

"Ատելությունը ուժեղ զգացմունք է: Երբ մարդ ատում է մեկին, ապա իրականում ատում է այն նույն հատկությունների համար, որոնց սաղմերը հենց ինքը կրում է իր մեջ:"

vs

Հետաքրքիր զգացմունք է սերը. այն կանգ է առնում նրանց վրա, ոքվեր ունեն մեր թերզարգացած կամ համարյա չզարգացած հատկությունները…

[Բարեկամ]

Նախընտրում եմ տեսնել ամենապիկային ճիչերը, բայց ոչ անտարբերություն: Անտարբերությունը դադարեցնում է գոյությունը. մահ:
Նախընտրությունս նմանապես դեմ է առել անտարբերությանը: Մնում է միայն գնահատել շնորհակալությամբ. մեռնելով մի տեղ` ծնվում ես ուրիշ տեղ:

[*e}|{uka*]

Արդեն երկու ժամ ա ինչ-որ անհասկանալի երգեր են հայտնվել փլեյլիստումս ու հաջորդականություն չխախտելով գնում են իրար հետևից: Կին ա երգում...նույն կինը...բոլորը: Չնայած պոռտուգալերեն չգիտեմ, բայց զգում եմ որ տխմար երգ ա, ոչ ավելին: Լռություն ա: Լռություն ու տխմար երգ: Հեչ լսել ե՞ք տխմար երգ լռության մեջ, մենակության մեջ: Հենց մտքերդ հավաքում ես, ուզում ես մի բան գրել, երգը վերջանում ա, հազիվ իրար գլխի հավաքված, բայց արդեն խառնված մտքերդ նույնպես փորձում են ելք փնտրել:Ուրախանում ես երգի ավարտի պահին, լռություն ա: Իդեալական իրավիճակ, խաղաղ: Երգերի արաքում վեցուկես վայրկյան դադար, որի մեջ տեղավորվում ա ամեն ինչ, ուզենաս անվերջությունն էլ կխցկես ու լիքը մտքեր՝ ոչ երգի հետ կապված: Ամբողջ կյանքը երգ ա, տխմար երգ: Իսկ դադարը՞, ու՞ր ա դադարը: Վեցուկեսվայրկյանոցը: Նրա մեջ ա գլխավորը, ամենակարևոր պահը, իսկականը...

[Katka]

Ինչպիսի՜ անկապություն:

[helium]

10 օր արցակուրդ ու 5673 չկարդացած գրառում

[Կաթիլ]

տեսնես մարդ արարածը, կամ նրա հոգին, կամ նյարդային համակարգը, որքա՞ն է իզորու դիմանալ գերլարվածության, անընդհատ վախի, սևի սպասման…
ամեն ինչ սև ա… արդեն քանի ամիս ամեն ինչ սևա, ե՞րբ պիտի գույն լցվի, ինչքան պետք ա սպասել, որ ինչ որ գույն սևին կարողանա ծածկել… կա՞ էդպիսի գույն… հոգնել եմ հոգնած լինելուց…

[Shah]

Մենակ Ուգանդայում կարելիա սվետաֆորի առաջ կանգնել ուղիղ 40 րոպե... երևի ճան.ոստիկանը մոռացել էր որ մեր կողմից եկող ճանապարհ էլ կա Բոդաներն էլ անպակաս...

Այսօր ժամը 14:30-ի կողմերը...

[SSS]

Էսօր խնամքով հագնված ու "պճնված" երեխեքին տեսա, թիթիզիկ շորիկներով ...
.Ինձ հիշեցի ,իմ առաջին դասարանի կիսշրջազգեստն ու վերնաշապիկը, որոնք ,մաման հետագայում հագնելու հեռանկարով մեծ էր գնել... Մինչև 6-րդ դասարան հագա դրանք

Ինչ լավա,որ հիմիկվա երեխեքի շորորը իսկը իրենց հագով են ...

[Բարեկամ]

Անհաղաթահարելին հաղթահարելու ձև է ծիծաղելը վրան, ու կանգ չառնելը:

[Բարեկամ]

Որը չէր ժպտում
Ես նրան տեսել եմ բարձրախոսի մոտ: Մազերն անկանոն տերևներով շոշափում էին ականջներն ու այտերի համաչափ եզրագիծը՝ դեպի կզակը: Ճակատը բարձր էր ու հարթ:
Նա շատ գեղեցիկ էր, իմ կարծիքով:
Երգում էր՝ a quoi beau, կարծում եմ՝ զգացմունքով, բայց անժպիտ: Ու անտխուր:

Մարդիկ, որոնք չեն ժպտում, չեն աշխատում տպավորություն գործելու վրա: Եվ տպավորությունն էլ այնպիսին է, թե նա չի ժպտում առհասարակ: Համենայնդեպս, սառը օդ, թարմություն էր այդպես մտածելը:

Մեկը, որն իր պահը չի ապրում տպավորություն գործելու համար, ուղղությամբ ու մոտիկ/հեռակա նպաատկով, ավելի քան տեղ ունի իմ մտքերում, ու երբեմն՝ տեքստերում:

Այդպիսի մարդիկ շարժվում են առաջ: Նրանք շրջվում են, հնարավոր է, բայց չեն մնում ու, անշուշտ, չեն վերադառնում: Իսկ երբ նայում են քեզ՝ աչքերիդ, դու ոչինչ չես հասկանա, որովհետև անժպիտ ու անտխուր հայացք է դա՝ լավագույնը հայացքներից:

Նրանք կրում ու տեղափոխում են ամբողջության ավարտուն համակարգ: Ու չես որսա նրանց որևէ կետում, չես մեխի նրանց քո վանդակի ճաղերին՝ անամբողջությանդ մղկտացող պահանջներով, քանի որ մարդիկ այդ շարժվում են, ու նրանց պահը չի կրկնվում երբեք:

[Արևածագ]

Ժողովու՜րդ... գտել եմ ծովից ծով Հայաստանի հյուսիսային սահմանները: Ու ափսոսանքի զգացումն էլ չկա, երբ քարտեզի վրա տխրությամբ նայում ես համր գծերին ու դժվարությամբ ես պատկերացնում՝ արդյոք եղե՞լ է նման բան, թե՞ մեր սնապարծ երևակայությունն է վայրկենական հաջողության ակնթարթը դրոշմել թղթին ու անունը դրել «Ծովից ծով: Ինքնադիմանկար»: Ես իրականն եմ գտել: «Ազատ անկախի» պետական սահմաններից ահագին հեռու: Առավոտյան դռնից կարող էս դուրս գալ, քայլել, զբոսնել, հազար ու մի գործով զբաղվել, շուկա ու խանութ գնալ, երթուղային նստել, այնքան խոսել, որ լեզուդ ցավի ու այդ բոլորը... հայերենով:
. . .
-Տատի ջան, կլինի կոշիկներս հանեմ, նոր կանգնեմ կշեռքին,- ամուսինս է:
-Խի՞, կոշիգներդ մի կիլո կեղնի՞:
-Տո իմ կոշիկներն երկու կիլո էլ կլնեն:
-Ասա ըդոնք իսկական կատվի դագաղ են էլի: Հա'ն:
. . .
-Ինն տարի առաջ ենք եկել: Տուն ունեմ էստեղ: Իրեք միլիոն էլ «Սոչի» բանկը գցել էի, վառվավ: Բանկռոտ ընկավ:
-Բա փոխհատուցում չստացա՞ք:
-Ի՞... Յոթ հարուր հազա՞րը... Էդ մի տարվա արենդիս փողն ա: Երկու սեղան եմ դնում՝ մեկը սանատորիայի ներսը, մեկն էլ ստեղ:
. . .
-Ջիպպինգ... Ախպեր ջան, համեցե'ք...
-Էդ նկարածդ տեղերո՞վ ես քշելու: Ես կամիկաձե չեմ, որ նստեմ քո «Ուազը»:
-Մի վախեցի, ա'յ ախպեր, ես հո՞ խելառ չեմ, որ ավտոս տանեմ, քարերի մեջը ջարդեմ: Էդ ռեկլամ ա: Տվել եմ նկարները ֆոտոշոփիվ սարքել են, կպցրել եմ վրան: ԱսՖալտով ենք քշում, կարո՞ղ ա սկալալազ ենք:
. . .
Մի անմոռանալի բան էլ տեսանք. Երթուղային նստեցնող: Մեկը կանգնում է երթուղայինի առաջին կանգառում ու իր երթուղայինի համար ուղևոր է հավաքում: Մերոնք են: Անխտիր: Մոտենում ես, ասում, թե ու՞ր ես ուզում մեկնել, նա էլ՝«Քուր ջան, էս համարը նստի կամ էլ էն մյուսը»:
Բայց երթուղայինի վարորդը, որ նույնպես հայ է, ճամփին մի վեց յոթ մարդ էլ վերցրեց: Կանգնած, կիսանստած, պպզած, համարյա իրար գիրկ նստած, մարդիկ շատ հանգիստ երթևեկում են: Կարծես հենց այդպես էլ պիտի լինի:
Շատ երկարացրի... Կարճ՝ ժողովուրդ ջան. Քարտեզի վրա չէ', վիրտուլ չէ', իրական ծովից ծով Հայաստանի Հյուսիսային մայրաքաղաքը գտել եմ: Սոչին է: Ու իմ հայտնագործությունից այնքան եմ ուրախացել, ինչքան որդիս էր երջանիկ, երբ երկու տարեկանում ինքնուրույն հաշվեց սեփական ոտքերն ու հայտարարեց.
-Մամ, ես երկու ոտք ունեմ...
Իրեն ոչ ոք չէր ասել, թե ոտքերդ հաշվիր, կամ ուղորդող որևէ հարց չէինք տվել: Ինքնուրույն հայտնագործեց: Ու դրա ուրախությունից սկսեց ցատկոտել: Իմ ուրախությունն էլ այդքան է, գուցե ավելի, բայց որոշ ծանրակշիռ հանգամանքներ հաշվի առնելով ես առայժմ ցատկոտելուց ձեռնպահ եմ մնում:
Եթե Աստված հաջողի, եկող տարի մեկնելու եմ Միջերկրական ծով՝ Հայաստանի հարավային մայրաքաղաքն էլ հայտնագործեմ: