Ֆիզիկական հոգնածությունը տանելի բան ա,
մտավորն իհարկե անտանելի չի, բայց դաժան ա: Իսկ երբ մաշված ես և' ֆիզիկապես, և' հոգեպես.... ըըըըմ.... էդ արդեն վերջն ա` բառիս ամենանողկալի իմաստով:
Թվում ա, թե գլուխդ հեսա կկիսվի մեջտեղից, ուղեղդ արդեն մթագնել ա, ոտքերդ ու ձեռքերդ դադարել են քոնը լինելուց, աչքերիդ բիբերն էս կողմ, էն կողմ տանելուց ցավում են, պարանոցիդ մկանները ձիգ են ու լարված ու էլ հազար ու մի տհաճ անակնկալներ ես ստանում օրգանիզմիդ կողմից, բայց անսասան ես, չես դադարում գործել, առաջ գնալ, նոր գաղափարներ հնարել, ուրեմն դու հերոս ես` մեդալի արժանի: Չէ', խաբել են քեզ. դու ուղղակի մեկ գրամ խելք չունեցող ավանակ ես:
Հիմա էսքան նեղվում եմ, բայց մի տարի անց, երբ մայր բուհի կողքով անցնեմ, էլի եմ նեղվելու գիտեմ, որովհետև ոմանց տեսնելու եմ ուսանողի կարգավիճակում ու նախանձից տրաքելու եմ, որ ես արդեն էլ էդ ստատուսը չունեմ:
Էդ ավանակն ասում ա` չբռնե՞մ ասպիրանտուրա տամ:
Խելքի արի, ա´յ հիմար, կուրսեցիներդ արդեն թոռների մասին են մտածում, իսկ դո՞ւ: Իսկ դու արդեն սկսիր դիսերտացիսյի թեմա մտմտալչէ', ես խելքի եկողը չեմ: Վիճակս լուրջ ա: Մնում ա` մեկը ինձ հետ բերի:
Մեջբերել
Թումանյանն էլ հենց Գրիմ եղբայրների տարբերակն ա թարգմանել: Ո՞վ գիտի եթե ուրիշ հեքիաթների մեջ էլ խորանամ ինչ ուժաստիկներ կգտնեմ
Էջանիշներ