Կարդացի:
«Կապույտ հանրակացարանի» թեման հեչ իմ սիրելիներից չի, ինքս էլ ջնջված եմ ֆեյսբուքից...
Ինտերնետային միջավայրը «ռեալիստական հանրակացարան» տեղափոխելու ուրիշ փորձերի արդեն հանդիպել եմ, ծանոթ է էս ոճը, էդ առումով նորություն չէր:
Առաջին հատվածում ուղղակի խայթոցախեղդ եղա էդ բառի օգտագործման քանակից ու տեսակներից... Իսկ թե ոնց “Ուշադիրը5”-ը սենյակից դարձավ բնակիչ, էդպես էլ չհասկացա:
Կար սյուժե, բայց զարգացումը մեծ բացեր ուներ: Նախ, պարզ չի, թե ոնց ու ինչի Ուշադիրը սիրահարվեց, թե կապվեց ԻնետՊլուսին: Չկա ոչ մի հարաբերություն, որով պիտի էդ կապի ստեղծումը երևա ու հավատ ներշնչի:
Իսկ «ֆեյքով» ավարտը ոչ մի «ա՜հ» չառաջացրեց, որովհետև մենք մի նախադասությունից բացի ուրիշ ոչինչ չգիտեինք Վարդինեի մասին, որ մի հատ էլ հետաքրքրվեինք նրա ֆեյքի գոյությամբ: Էդ պատճառով, ինտրիգային ավարտը հաջողված չէր. ինձ բացարձակապես ոչինչ չէր ասում ոչ ինչ-որ մեկի կողմից մյուսի ֆեյք լինելը, ոչ էլ մյուսների սարքած դավադրությունը:
Ընդհանուր շարադրանքն էլ ահագին դժվար էր կարդացվում. սա առաջին անգամը չի, որ նկատում եմ քո ստեղծագործություններում:
Մեջբերել
Էջանիշներ