Ծեծը՝ դաստիարակության միջոց

[Inana]

Ինքը ի՞նչ մեղավորա , որ դիմացի երեխան բութա...
Մեր հարևանի երեխան ամբողջ օրը մեր տաննա, մեր ընտանիքի անդամնա համարյա, ու իրա դաստիարակությամբ ես ու քույրիկներս ավելի շատ ենք զբաղվում, քան իրա ծնողները, ու շատա եղել , երբ ինչ -որ բան ենք ուզել հասկացնել, ինքը չի հասկացել, նագլիությունա արել, ես իրա վրա ձեռք եմ բարձրացրել, ու շատ էլ ճիշտ եմ արել, եթե մի քանի անգամվա ճիշտ ասելուց, բացատրելուց չի հասկացել, պետքա նման բան կիրառել, երեխա կա, որ մենակ տենցա հասկանում...

Հիմա ինչ էդ ձեռք բարձրացնելուց հետո ինքը խելոքացել ա, ու էլ նման բաներ չի անում: Որ երեխան տունը դաստիարակություն չի ստանում իրա ծողների կողմից, էլ դժվար հարևանները կարողանան մի բան անել:

---------- Ավելացվել է՝ 22:54 ---------- Սկզբնական գրառումը՝ 22:52 ----------

Շատ հետաքրքիր կլիներ նույն թեմայի մասին կարծիքդ լսել, երբ անձամբ արդեն երկու երեխա կունենաս
Էտպես չի էլի բարեկամներս....կողքից խոսալը միշտ էլ հեշտա:

Հա ես չեմ ասում, որ մոտս նյարդային բռնկումներ չեն լինի ու երեխայիս ընդհանրապես չեմ էլ ապտակի:Բայց ապտակն ու ճիպոտով սիստեամատիկ ծեծը ամենչնչին բաների համար դա արդեն դաժանություն ա, որը ես չեմ անի:

[Հայուհի]

Հիմա ինչ էդ ձեռք բարձրացնելուց հետո ինքը խելոքացել ա, ու էլ նման բաներ չի անում: Որ երեխան տունը դաստիարակություն չի ստանում իրա ծողների կողմից, էլ դժվար հարևանները կարողանան մի բան անել:

---------- Ավելացվել է՝ 22:54 ---------- Սկզբնական գրառումը՝ 22:52 ----------


Հա ես չեմ ասում, որ մոտս նյարդային բռնկումներ չեն լինի ու երեխայիս ընդհանրապես չեմ էլ ապտակի:Բայց ապտակն ու ճիպոտով սիստեամատիկ ծեծը ամենչնչին բաների համար դա արդեն դաժանություն ա, որը ես չեմ անի:

Հավատա՛, էդ երեխան փոխվելա մեզ հետ շփումից, էդ դաստիարակելն էլ, կարողա շատ չէ, բայց ստացվումա...
Իսկ ձեռքս բարձրացնելուց էլ ավելի զգաստա իրան պահում, եթե ասել եմ տենց չպիտի անի, չի անում...
Երեխեքը ռոբոտ չեն, որ բոլորն էլ մի անգամից հասկանան, էլ չեմ ասում երես առած երեխեքի մասին... Սաղին չես կարա մենակ խոսքով հասկացնես...

[boooooooom]

Չգիտեմ ձեր մոտ ոնց, բայց աչքիս առաջ մի հիանալի օրինակ ունեմ ծնողների, ովքեր հիմա արդեն ծեր են ունեն թոռնիկներ: Նրանք երբեք իրենց երեխաներին չեն ծեծել, բայց պետք է տեսնել, թե ինչ լավ հարգված, չափված -ձևված մարդիկ են հիմա դարձել նրանց երեխաները: Ու տեսնեք ինչ պատկառանքով, կասեի գերագույն հարգանքով են վերաբերվում իրենց ծնողներին: Այ սա ա իսկական դաստիարակությունը:

Ծեծը դաստիարակության գործիքներից մեկն է, որ պետք է տեղին լինի. Ամեն երեխաի չէ որ ծեծելով պետք է դաստիարակել. կան երեխաներ որ նրանց խոսքն էլ հերիք է, դա նրանց մեջ ի ծնէ կա: Բայց երեխաները տարբեր են ծնվում: երեխա կա որին ծեծը ուղակի անհրաժեշտ է

---------- Ավելացվել է՝ 22:28 ---------- Սկզբնական գրառումը՝ 22:26 ----------

Ձեր կարծիքով բոլոր ծնողները սիրող են....?
Էնքան անտարբեր ծնողներ կան, որ թքած ունեն իրանց երեխաների վրա: Եթե նման մարդիկ չլինեին, էսքան մանկատներ ու ինտերնատներ էլ չէին լինի:

Երևի ես վատ ծնողների քիչ եմ հանդիպել

[Inana]

Ծեծը դաստիարակության գործիքներից մեկն է, որ պետք է տեղին լինի. Ամեն երեխաի չէ որ ծեծելով պետք է դաստիարակել. կան երեխաներ որ նրանց խոսքն էլ հերիք է, դա նրանց մեջ ի ծնէ կա: Բայց երեխաները տարբեր են ծնվում: երեխա կա որին ծեծը ուղակի անհրաժեշտ է

---------- Ավելացվել է՝ 22:28 ---------- Սկզբնական գրառումը՝ 22:26 ----------



Երևի ես վատ ծնողների քիչ եմ հանդիպել

Ախր երեխան ոչխար չի է, որ մինչև չծեծես չի հասկանա, ինքն էլ արժանապատվություն ունի: Օրինակ ինձ մի անգամ ա հայրս լաաավ ծեծել, բայց մինչև հիմա, որ հիշում եմ դառնություն եմ զգում, մտածում եմ, որ արժանի չէի դրան:
Բայց իհարկե պապայիս շաաատ եմ հարգում: Էդ չնչին բանա հարգանքը կորցնելու համար:

[Հայուհի]

Ախր երեխան ոչխար չի է, որ մինչև չծեծես չի հասկանա, ինքն էլ արժանապատվություն ունի: Օրինակ ինձ մի անգամ ա հայրս լաաավ ծեծել, բայց մինչև հիմա, որ հիշում եմ դառնություն եմ զգում, մտածում եմ, որ արժանի չէի դրան:
Բայց իհարկե պապայիս շաաատ եմ հարգում: Էդ չնչին բանա հարգանքը կորցնելու համար:

Ինձ հետ էլա տենց եղել, ես ոչ մի մեղք չունեի, ուղղակի էդ պահի տակ էր, պապաս ջղայնությունը վրաս թափես, բայց ես մեկա պապայից շաաատ եմ սիրում

[Ariadna]

Ես ճիշտն ասած չեմ հասկանում ծեծը որպես կանխարգելիչ միջոց օգտագործելը, էդ ինչքան ուժեղ պետք ա ծեծես էդ երեխային, որ ինքը էդ ծեծի վախից էդ չարությունը չանի, իսկ մի հատ տուտուզին խփելը կարծում եմ երեխայի համար հեչ էլ մի մեծ բան չի, որ դրա վախից չանի իր չարությունը։ Ես կարծում եմ, հիմնականում, երբ ծնողը ծեծում է, ավելի շատ պարզապես նյարդերն են տեղի տալիս, ինքը իրեն հանգստացնելու համար է խփում, ոչ թե երեխային վախեցնելու։ Ես օրինակ եղբորս վրա շատ եմ հարձակվել, նույնիսկ մի անգամ էնպես էի ճանկռել, խեղճ էրեխեն ոնց որ վագրի հետ մենամարտի բռնված լիներ։ Բայց էդ ընդամենը եղել ա իմ նյարդային պոռթկումը։ Հետո էնքան էր մեղքս գալիս, որ նայում էի հրեշտակային դեմքին ու երեսի ու ձեռքերի վերքերին, քոռանամ ես Ամեն դեպքում, ծեծելով դաստիարակելը 100% սխալ տարբերակ է։

[boooooooom]

Ախր երեխան ոչխար չի է, որ մինչև չծեծես չի հասկանա, ինքն էլ արժանապատվություն ունի: Օրինակ ինձ մի անգամ ա հայրս լաաավ ծեծել, բայց մինչև հիմա, որ հիշում եմ դառնություն եմ զգում, մտածում եմ, որ արժանի չէի դրան:
Բայց իհարկե պապայիս շաաատ եմ հարգում: Էդ չնչին բանա հարգանքը կորցնելու համար:

Ոչխարին ծեծելով բան չես հասկացնի, ինքը բնազդովա շարժվում, իսկ երեխան գոնե կիմանա որ վատ արարքը կրկնելու դեպքում ինքը նորից նույն ծեծը կուտի, և չի անում. իսկ խոսքով ասածը շատ դեպքերում բանի տեղ չի դնում

[Սամսար]

Խոստովանեմ։ Նյարդային բռնկումների պահերին մի 4-5 անգամ եղել ա, որ ճուտիկներիս ապտակել եմ։ Բայց հետո ամոթից գետինն եմ մտել՝ մի 10 անգամ ավելի ասեիր կամ 2 անգամ ավելի գոռայիր։ Եղել է, որ տանը հույզերս չեմ կարողացել կառավարել, ու հիմնականում եղել է իմ ընդհանուր լարվածության պատճառով, և ոչ թե այն պատճառով, որ նրանք ինչ որ մեծ հանցանք են գործել։

Բայց մի անգամ հետները մի շաբաթ չխոսեցի... Աններելի բան էին արել... Հիմա շատ դեպքերում մի խիստ հայացքս էլ է բավական լինում հասկացնելու համար։ Երբեմն ավելի շատ ժամանակ է պետք լինում ինչ-որ բան համոզելու համար։ Հիմա, օրինակ, փոքրիս մի շաբաթ է համոզում եմ, որ ուսին գցովի շատ գրքերով դպրոցական պայուսակը վնաս է, ավելի լավ է ուսապարկ-պայուսակ կրես՝ արդեն օրիորդական։ Մեկ է՝ համոզելու եմ։, ինչպես բոլոր նախորդ շատ դեպքերում, երբ տարբերակներ բացատրելով՝ պնդել եմ իմճիշտը։ Երբ իրենցն են պնդել, ոտքերը կպցրել են քարին՝ ասենք կոշիկ ընտրելու հարցում, երբ իրենք գնացել են թիթիզության, ես՝ որակի ուղղությամբ։

Են էլ ասեմ, որ երբ երեխային ծեծելը սովորություն ես դարձնում, երեխան սովորում է դրան, պարզապես չի ազդում որպես վախեցնելու միջոց...

[Tornado]

Հենց էստեղ

Առանց նախորդ գարռումներին ծանոթանալու հայտնեմ տեսակետս: Նախ ասեմ, որ շատ ուրախ եմ, որ ակւմբցիների մեծ մասն այդ կարծիքն է: Հիմա անցնեմ բուն խոսքին: Ինչի՞ համար ա ծեծը: ....

Կարելի էր, չէ՞, մի հատ մեջբերում անել, որ ամբողջական պատերացում կազմեի: Ես ել նստել եմ ութ անգամ Ձեր վերջին գրածն եմ կարդում, հետո նոր առաջ անցա ու ամեն ինչ պարզ էր: Բայց մեկ ա, ծեծելը եղանակ չի: Ու ասեմ, որ եթե Ձեր եղբոր ձեռքերին խփեին էլ, մեկ է, չէր օգնի, հակառակը. արգելված պտուղը համեղ է: Լավ, աչքիս մոդերները շատ կբարկանան:

[Չամիչ]

Երեխաներ կան, որ սիրում են ծեծ ուտել, ազնիվ խոսք: Օրինակ ընկերուհուս տղան, նա 3,5 տարեկան է, մի օր նրանց տանն էի, մոտեցավ ու մորը հրամայեց դաշնամուրը բացել, որ նվագի, ընկերուհիս էլ բա թե հայրդ քնած ա, կարթնանա, սկսեց մորը հարվածել ու պահանջել, ընկերուհիս էլ բա թե՝ Սերգեյչիկ այ հիմա քեզ կծեծեմ եթե չդադարես, նա էլ ոգեվորված բա թե ծեծի, նրա դեմքի արտահայտությունից պարզ երեւաց, որ նա միշտ պատրաստ է ծեծ ուտել:

Ինչքան երեխա, այնքան մոտեցում, երեխա կա, որին ծեծը կկոտրի եւ խիստ կաշկանդված մետոցում կձեւավորի կյանքի հանդեպ, երեխա էլ կա, որ հաճույքով ծեծ կուտի:

[CactuSoul]

Կարելի էր, չէ՞, մի հատ մեջբերում անել, որ ամբողջական պատերացում կազմեի:

Կարելի էր, չէ՞, մի հատ թեման կարդալ, նոր գրառում անել: Հատկապես երբ որևէ բան են հասկանալի չի վերջին գրառումներում:

Թեմայի վերաբերյալ իմ տեսակետը՝ միանշանակ ոչ: Ոչ մի տեսակի ծեծը, բռնությունը (թեկուզ մտավոր), վախացնելը «բոբո ձյաձյաներով», ի վերջո խաբելը՝ նույնիսկ ամենաչնչին հարցերում, չեն կարող որևէ առնչություն ունենալ դաստիարակության հետ: Դրանք ամենաշատը կարող են ցույց տալ ծնողի ստացած դաստիարակությունը, ոչ ավել:

[Tornado]

Դրանք ամենաշատը կարող են ցույց տալ ծնողի ստացած դաստիարակությունը, ոչ ավել:

Էդ տողում ամեն ինչ ասված ա: Բոլորդ կարդացեք ու ձեր մեջ հետևությունների հանգեք:

CactuSoul, շատ դիպուկ ասեցիր: Իր երեխային կծեծի միայն էն մարդը, ով փոքր ժամանակ ծեծ ա կերել, իսկ ով չի ծեծվել, երբեք իր երեխային չի ծեծի:

[Ariadna]

Կարելի էր, չէ՞, մի հատ թեման կարդալ, նոր գրառում անել: Հատկապես երբ որևէ բան են հասկանալի չի վերջին գրառումներում:

Թեմայի վերաբերյալ իմ տեսակետը՝ միանշանակ ոչ: Ոչ մի տեսակի ծեծը, բռնությունը (թեկուզ մտավոր), վախացնելը «բոբո ձյաձյաներով», ի վերջո խաբելը՝ նույնիսկ ամենաչնչին հարցերում, չեն կարող որևէ առնչություն ունենալ դաստիարակության հետ: Դրանք ամենաշատը կարող են ցույց տալ ծնողի ստացած դաստիարակությունը, ոչ ավել:

Բոբո ձյաձյա ասեցիք, հիշեցի։ Քանի որ դեռ երեխա չունեմ, դաստիարակչական միակ փորձս դա եղբայրս է եղել փոքր, մեծարգո Ձայնալարը (ի դեպ, տեսնում եք ինչ լավ եմ դաստիարակել ), ուրեմն քանի որ նրա հետ խաղում էի որպես իմ կենդանի տիկնիկի, մաման խստագույնս զգուշացրել էր, որ էրեխուն չվախացնեմ բոբոներով ու մեշոկ պապիներով։ Ես էլ մտածեցի, մտածեցի ու հորինեցի նապաստակին։ Եթե ինքը չէր քնում նապաստակը երկաար պոչով թռնելով գալիս էր, ափսոս, մինչև իրեն տանում էինք պատուհանի մոտ արդեն անհետացած էր լինում, էդ ընթացքում Բագը վազելով գնում էր դեպի անկողին, արդյունքում նապաստակը միշտ նվերներ էր բերում իրեն լավ քնելու համար, դա կարող էր լինել մի ծամոնի կամ կոնֆետի տեսքով նույնիսկ, իսկ եթե չէինք հասցնում որևէ բան առնել, գովասանագիր էի գրում, տակը գրում էի նապաստակների հանձնաժողով ու ստորագրում։ Էդ գովասանագրից էլ էր շատ ուրախանում։ Ու էդ նապաստակը օգնում էր բոլոր դեպքերում, ոչ միայն քնելու։ Բայց դե, արդարության համար ասեմ, որ մեր էրեխեն էնքան խելոք էր, որ առանձնապես որևէ բանով վախեցնելու կամ ծեծելու կարիք չէր էլ լինում, երևի թե ավելի շատ ես իմ համար էի անում Պապիկս նույնիսկ պատմվածք էր գրել "Բագրատն ու շլդիկը"։ Մի երկու անգամ ռադիոյով կարդացել են երեխաների համար

[Tornado]

Բոբո ձյաձյա ասեցիք, հիշեցի։ Քանի որ դեռ երեխա չունեմ, դաստիարակչական միակ փորձս դա եղբայրս է եղել փոքր, մեծարգո Ձայնալարը (ի դեպ, տեսնում եք ինչ լավ եմ դաստիարակել ), ուրեմն քանի որ նրա հետ խաղում էի որպես իմ կենդանի տիկնիկի, մաման խստագույնս զգուշացրել էր, որ էրեխուն չվախացնեմ բոբոներով ու մեշոկ պապիներով։ Ես էլ մտածեցի, մտածեցի ու հորինեցի նապաստակին։ Եթե ինքը չէր քնում նապաստակը երկաար պոչով թռնելով գալիս էր, ափսոս, մինչև իրեն տանում էինք պատուհանի մոտ արդեն անհետացած էր լինում, էդ ընթացքում Բագը վազելով գնում էր դեպի անկողին, արդյունքում նապաստակը միշտ նվերներ էր բերում իրեն լավ քնելու համար, դա կարող էր լինել մի ծամոնի կամ կոնֆետի տեսքով նույնիսկ, իսկ եթե չէինք հասցնում որևէ բան առնել, գովասանագիր էի գրում, տակը գրում էի նապաստակների հանձնաժողով ու ստորագրում։ Էդ գովասանագրից էլ էր շատ ուրախանում։ Ու էդ նապաստակը օգնում էր բոլոր դեպքերում, ոչ միայն քնելու։ Բայց դե, արդարության համար ասեմ, որ մեր էրեխեն էնքան խելոք էր, որ առանձնապես որևէ բանով վախեցնելու կամ ծեծելու կարիք չէր էլ լինում, երևի թե ավելի շատ ես իմ համար էի անում Պապիկս նույնիսկ պատմվածք էր գրել "Բագրատն ու շլդիկը"։ Մի երկու անգամ ռադիոյով կարդացել են երեխաների համար

Ըհը՜, էս վերջի գրառումները արդեն դուրս եկան: Տեսնու՞մ եք, ժողովու:րդ, ծեծելուց բացի ավելի բարի ու հաճելի մեթոդներ կան՝ երեխաներին բան հասկացնելու համար:

[Չամիչ]

Tornado ջան, պետք չի էտքան չափազանցեցնել, հավատա, կան երեխաներ, ովքեր իսկապես սիրում են ծեծ ուտել, նկատի չունեմ ճիպոտով կամ ղայիշով կամ էլ քացով, էսպիսի բան միայն հիվանդ ծնողը կարող է անել, խոսքը գնում է տուուուուզիկին բարեկամական հարված հասցնելու մասին

Մորաքրոջս 2 տարեկան թոռը էն կարգի ռազբոյնիկ աղջիկ է, որ այլ երեխաների անվտանգության նկատառումներից ելնելով նրան մանկապարտեզ չեն տանում: Այս երեխայի վրա ծեծեը բացարձակապես չի ազդում, բարեկամական հարված ստանալու հաջորդ վարկյանին նա խորամանկորեն ժպտում է, հասկանալով, որ ծնողները պարզապես ի զորու չեն նրան լուրջ ծեծ հասցնելու: Այս կարգի երեխաներին ծեծը ոչ մի հոգեբանական տրավմա չի կարող հասցնել, նրանց հետ, երբեմն այլ կերպ պարզապես հնարավոր չէ վարվել: