Ես հիմա
Հատ-հատ պոկում եմ
լռության թարթրչները
Ու կարկատում աղոթքս,
Որ պատռվել է երանգներից բառի...
Հիմա երանգն ավելին է, քան ձայնը...
Ու ես արդեն
Ոտաբոբիկ եմ մտնում Հույսի եկեղեցին,
Որ քայլերս բախտիս
ձայներ չնկարեն:
Շշուկներց քանի~ ոտնահետք է ճաքել...
Իսկ իմ ոտնահետքը
իմ աղոթքն է սիրուս,
Որ երբեք չի ավարտվում,
Որովհետև չի գունավորվում բառով...
Իսկ հիմա
Գլխավոր գույնն այն է,
Որ սերը զգացմունքի բանաստեղծությունն է...
Որ մուսաները կին չեն դառնում...
Ատելությանը նվիրված յուրաքանչյուր ժամ սիրուց խլված հավերժությունն է:
Բյոռնե
ՆՈԲԵԼՅԱՆ ԲԱՆԱԽՈՍՈՒԹՅՈՒՆ
Երգի Հայը խելագարվեց
որովհետև ուղեղ չուներ.
Աստված ի'նքն էր ուղեղի տեղ:
Եվ մարդիկ,
Այս անգամ էլ
Ո'չ թե Աստծուն խաչ հանեցին,
Այլ`
Երգը խաչեցին Աստծո վրա:
Աղոթքը գույնի նևրոզն է:
Ու երբ ավարտեց իր վերջին գույնը,
Աստված որոշեց համբարձվել...
Մարդիկ տեսան այդ ամենը, ընկալեցին,
Հիշեցին,
Սակայն
Չհավատացին...
Եվ այդ պատճառով էլ կարծեցին,
Թե`
Օրհան Փամուքը... խելագարվե~լ է...
Ատելությանը նվիրված յուրաքանչյուր ժամ սիրուց խլված հավերժությունն է:
Բյոռնե
Բաանաստեղծությու'նն այս,
Որ ինձ հայր է կոչում,
Որի աչքերն անծի~ր ծիծաղներով լիքն են,
Իմ տխրության պահին
Ղողանջու~մ է այնպես,
Կարծես իմ ժպիտը
Իր կորցրած խաղալիքն է...
Բոլոր խաղերում հաղթում է միշտ,
Պատմում է իր սիրած աղջիկների մասին,
Իսկ քնելուց առաջ
Հրամայում է,
Որ ես հեքիթները պատմեմ
իմ մանկության...
Ու ես ցնդա~ծ աշնան նման
Փու~լ եմ գալիս հրաշքիս դեմ...
Ու զավակիս ճիչերն առած ափերիս մեջ`
շշնջում եմ.
- Հեքիա'թը հենց դու' ես, խենթու'կ:-
...Եվ այն հրճվանքից,
Որ ես ոչ մի կերպ
հեքիաթ չեմ հիշում,
Նա խնդմնդու~մ է վրաս
ողջ գիշեր`
մինչև լուսաբաց...
հետո-
Կոպերի արանքում պահած
զնգոցը խինդի`
ներս է մտնում նինջի խորան:
Թե քնու'մ է երգս,- միայն աչքերը բա'ց...
Ատելությանը նվիրված յուրաքանչյուր ժամ սիրուց խլված հավերժությունն է:
Բյոռնե
Եկեք ծանոթանանք:
Ազգանունս Սեր է,
Իսկ անունս` Համբույր,
Ունեմ աչքեր կանաչ
Ու կապուտակ լուսին
Ու տիեզերք-երակ`
Լուսայգերգանք արյամբ:
Ու ծնվել եմ ահա Հավերժ դարասկզբին`
Կենսաժպիտ տարվա
Ակնթարթներ ամսում`
Առասպելերորդ օրվա`
լույս Գաղտնիքի գիշերը`
Կարոտի ու Վերադարձի սիրուց,
Առեղծվածի մարմնով...
Հա, մի բան էլ ասեմ.
Ես սիրում եմ նրանց ,
Ում անունը Սեր է,
Ազգանունը` Համբույր...
Եկեք ծանոթանանք:
Ատելությանը նվիրված յուրաքանչյուր ժամ սիրուց խլված հավերժությունն է:
Բյոռնե
Կապույտը քո շատ է կարմիր, երբ կարմիրն իմ շատ է սպիտակ,
Ես` կյանքի մեջ, և… կյանքից դուրս` բախտահոլով մի խենթ թռչուն,
Ճախրը սրտիս` հանուն բաղձի, բաղձանքներս` կոպերիդ տակ,
Գիշերաճայթ աչքերս ճողփ աղոթքներով էի թրջում:
Երկինքն իմ մեջ, ես` երկնքում, ճախրանքներս` երկնից այն կողմ,
Թռչնածիրս` ինձ կենսերակ, թռչներակներն իմ` աներանգ,
Ձյուն էր դառնում կարոտն աչքիս, բայց դեռ գիտեր սիրտս անքուն.
Բիլ երակի համար ճախրիս` կա’ դեռ պահված նռե երազ:
Ես`արփամուտ բոսորներից հալչող վերջին թռչուն փաթիլ,
Բայց իմ թևե՞րն էին մրսում, թե՞ քո հմայքն է այդքան ջերմ,
Զի թվում է` միշտ անունդ գույներն են ինձ եղել եթեր,
Կամ` պոե’տն է մա’հը կյանքի, բայց ես նրա լուռ մուսան չե’մ:
Կապույտը քո շա’տ է կարմիր, երբ կարմիրն իմ շա’տ է սպիտակ…
Ատելությանը նվիրված յուրաքանչյուր ժամ սիրուց խլված հավերժությունն է:
Բյոռնե
Ես յուրաքանչյուր վայրկյան մեռնում եմ`
Հաջորդ վայրկյանին ծնվելով կրկին,
Միայն ծնվելի’ս ես ինքնուրույն եմ,
Իսկ մեռնելուս մեջ օգնում եք դուք ինձ:
Մահն ընկալում է ինձ իբրև պոեմ,
Իսկ ես ծնվում եմ որպես բանաստեղծ,
Որքան էլ ցավի ձեռքերը փայեմ,
Միշտ դժգոհում է, թե ինձ կարոտեց:
Կյանքը չի’ սիրում պոեմներ կարդալ,
Բախտը պաշտո~ւմ է բանաստեղծներին,
Ես` սրանց միջև և’ բեմահարթակ,
Ե’վ միակ հերոս, և’ դերերգ դերի:
Ես յուրաքանչյո~ւր վայրկյան մեռնում եմ`
Հաջորդ վայրկյանին ծնվելով նորից…
Ատելությանը նվիրված յուրաքանչյուր ժամ սիրուց խլված հավերժությունն է:
Բյոռնե
Իսկ դու կարո՞ղ ես թարգմանել գույնը,
Թռչունը կարդալ, տերևը լսել,
Կարո՞ղ ես կավից աղոթքներ քերել,
Կամ ճակատագրեր քանդել մայթին:
Կարո՞ղ ես խմել ճշմարտությունը,
Ծամել սխալը, և … ճի’շտը մարսել,
Երբ շուրջդ լոկ սո~ւտ հրեշտակներ են.
Աղոթքը մորթում, ներկում են վարդին:
Երբ շուրջբոլորդ մա’հ է, և թո’ւյն է,
Եվ կեսօրներդ` չափից դուրս մսե:
Երբ հույզերիդ կուրծք տալու փոխարեն
Կյանքը փորձում է սիրտդ մկրատել:
Երբ վանկատելով բախտիդ անունը`
Դավե’րն են ըմպում արյունիդ լույսը…
Երբ մորմոքներիդ ասում են բարև
Ովքեր, թվում էր` քեզ պիտի ատեն:
Կարո՞ղ ես… Ուրեմն հեղի’ր անունդ,
Որ դավն ու սուտը քեզանից մրսեն,
Որ երբ արյունդ համբարձվի վերև,
Բախտիդ դուստրերի մեղքը փարատի:
Ատելությանը նվիրված յուրաքանչյուր ժամ սիրուց խլված հավերժությունն է:
Բյոռնե
ԱՂՈԹՔ
Լույսը` սուրբ հոգի, և հոգին դո'ւ ես.
լո˜ւյս կաթեցրու հոգուս կուրացած աչքերի' վրա,
Լույսը` սուրբ աղոթք, աղոթքը` դո'ւ ես.
լո˜ւյս կաթեցրու հոգուս հոգեվար խոսքերի' վրա,
Կյանքս ավերած` ավարեցին ինձ, հոգիս խաչեցին:
Թող հետքս մարի: Հոգեքո'ւյր աստված,
լո˜ւյս կաթեցրու թափած արյա'նս հետքերի վրա:
իսկ մարդը
վախենում ա
որ իրան
չեն սիրի:
Հայկօ (15.12.2009)
***
Եվ պատանին, որ կարապի երգեր չուներ, այսպես ասաց.
_Կիսապրված իմ երակում դեռ տրոփող անուրջներ կան,
Ողջն այդ ձե'զ եմ ձոնում, մարդի'կ, նորոգե'ք ձեր կիսատ ապրածն,
ԻՆՁՆԻՑ ԲԱՑԻ ԹՈՂ Ո'Չ ՄԻ ԿՅԱՆՔ ՏՈՂԱԴԱՐՁԻ ՀԱՄԸ ՉԶԳԱ...
իսկ մարդը
վախենում ա
որ իրան
չեն սիրի:
Շնորհավորում եմ Էդուարդ Հարենցին Սեպտեմբերի 10-ին կայացած Գրեթերթի 2009 տարվա գրական մրցանակի "Լավագույն թարգմանություն" անվանակարգում մրցանակի արժանանալու համար: Գրեթերթի այս տարվա 2-րդ համարում հրատարակված հայտնի արաբ պոետ Ադոնիսի բանաստեղծությունները Էդուարդ Հարենցի թարգմանությամբ շատերի ուշադրությանն են արժանացել:
Հիշեցնեմ, որ Հարենցը պոեզիայի թարգմանություններ է կատարում հայերենից Ֆրանսերեն, Արաբերեն և հակառակը: Անձնական պոետիկ փորձառությունը, կարծում եմ նրան շատ է օգնում օտարագիր պոեզիայի նրբերանգները զգալու հարցում: Նաև հակառակը` նրա պոեզիայում ակտիվ տարածվում է արաբական դասական և ժամանակակից պոեզիայի աուրան: Չնայած այն բանին, որ Հարենցն արդեն 4 բանաստեղծական շարքեր է հրատարակել, իմ կարծիքով նա դեռևս գրական լուրջ ճիգերի և ինքնափնտրման մեջ է: Այդ առումով խոստումնալից է ներկայանում նրա հրատարակության պատրաստվող նոր բանաստեղծական ժողովածուն:
Նաիրուհի (12.12.2009)
snow-ի խոսքերից
Ժամանակին բավականին կծու հոդված էի կարդացել նման վայ-բանաստեղծների մասինինչ ասեմ, Քինգի «Գրելու մասին» գրքում էլ սրա մասին շատ է խոսվում:
Հետաքրքիր է, հեղինակն ինքը կկարողանա՞ բացատրել, թե ինչի մասին է գրում:
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
Իսկ ինձ մի քանիսը դուր եկան: Սիրում եմ, երբ խաղում են բարդ բառերի հետ, ու այդ խաղը ստացվում է:
DIXIcarpe noctem
Նաիրուհի (26.07.2010)
Սկզբում Ռայադերի մեջբերածները կարդացի, դուր չեկան, իսկապես չհասկացա, թե ընդհանրապես ինչի մասին է գրել։ Բայց հետո բոլորը կարդացի, որոշ բաներ ինձ էլ դուր եկան։ Ամենաշատը սա դուր եկավ.
Երջանկությունը ճամփորդելու ձև է, ոչ թե նպատակակետ։
Ռոյ Գուդման
Rhayader (17.12.2009)
էս ամբողջ պատմության մեջ թարթիչահան եղած լռությունն է մեղքս գալիս...էդ աղոթքը ընդունել կլինի՞ Աստծո կողմից. հերիք չի կարկատած է, էն էլ ի՜նչ գնով... խելքս բան չի կտրում...
էս ամբողջ պատմության մեջ թարթիչահան եղած լռությունն է մեղքս գալիս...էդ աղոթքը ընդունել կլինի՞ Աստծո կողմից. հերիք չի կարկատած է, էն էլ ի՜նչ գնով... խելքս բան չի կտրում...
Երջանկությունը ճամփորդելու ձև է, ոչ թե նպատակակետ։
Ռոյ Գուդման
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ