Մի ընկեր ունեմ, ոչ հայաստանցի, որ հայկական թաղում տեսավ, շոկի մեջ էր: Վերջում էլ բարձր-բարձր ասեց՝ մեռելին նենց եք տորթի նման դրել սեղանին, մնում է վրեն մոմեր տնկեք, մենք էլ փչենքGISastgh-ի խոսքերից
Հետն էլ հատուկ կանանց են վարձում, որ լաց լինեն ու ավելի ծաղկեցնեն տպավորությունները
Տատիս թաղմանը գյուղի պառվաները նենց վայնասուն էին բարձրացրել, տերտերը կանգնեցրեց երթը, ասեց՝ ձեններդ չկտրեք, չենք շարունակի:
Վերջին խմբագրող՝ Rhayader: 27.02.2009, 15:33:
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
Ճապոնացիները կուլտուրայում ընդունված է , մահվան լուրը ժպիտով դիմավորել։
Իսկ ոմանք էլ թաղման ժամանակ ծաղրածու են հրավիրում, որ հարազատներին դրական լիցքեր հաղորդի (այս սովորությունները, ամենայն հավանականությամբ կրոնական իմաստ ունեն, քանի որ ճապոնացիների պատկերացմամբ աստվածները միշտ ուրախ են և մարդիկ պետք է միշտ ժպտան նրանց)։
Իսկ թե ինչ է ընդունված հայերիս մոտ, դա արդեն No Comment
Ես ինքս դեմ եմ բոլոր տեսակ ծայրահեղություններին, հատկապես սնոտիապաշտական և կրոնական անհիմն սովորություններին, որոնք ոչ թե կոչված են օգնելու մարդուն և մխիթարելու, այլ ընդհակառակը՝ անտանելի բեռ են դառնում և ավելի խորացնում վիշտը։
Թաղման արարողությունը և դրան նախորդող ու հաջորդող ժամանակներում ամեն բան պետք է այնպես անել, որ հարազատները ավելի թեթև տանեն վիշտը։ Նրանք անտանելի վիշտ ունեն, որը շատ երկար ժամանակ, մի գուցե միշտ, սպի թողնի նրանց սրտերում։ Ավելորդ անգամ տառապեցնելու կամ այդ տառապանքը ավելի խստացնելու իմաստը ո՞րն է։
Ո՞նց կարա մարդու հոգեկանի վրա դրական ազդել այն, երբ ընդամենը մի օր առաջ իր կենդանի հարազատին, որը ման էր գալիս տան մեջ, հաց էր ուտում.... այսօր տեսնում է անճանաչելի վիճակում, ինչ որ փայտի արկղի մեջ, հենց էտ նույն տան մեջտեղում դրված է։ Էլ չեմ ուզում նշել հոտի մասին ու եթե ամառ է լինում, ընդամենը մի քանի ժամ հետո էտ դիակը ինչ օրնա ընկնում.... Բացատրեք էլի, իմաստը ո՞րնա
Հայկօ (02.03.2009)
Ես ուրիշ մտքի հետ չեմ կարողանում հարմարվել, ու ոչ մի բացատրություն չեմ գտնում: 1 ժամ առաջ հարազատին թաղած թափորը ուղևորվում ա ուտելու: Ուտում են խմում են, ու նենց են ուտում-խմում, ոնց որ էդ մարդը չմահանար, սաղ սովից էին մեռնելու, էլ ուրիշ որտե՞ղ պիտի հաց ուտեին: Չեմ հասկանում դրա իմաստը:
Արա մի ժամ առաջ մարդը հարազատ հորը թաղեց, հիմա որ սաղովի հավաքվել եք ու ուտում եք, դրանից էդ մարդու վիշտը թեթևանալու ա՞: Ցավակցելը, ծաղկեպսակները, հանդիսավոր թաղումը, և այլն հասկացանք.... բայց էդ ուտելը.....:
Ոնց որ հերիք չի մարդը հարազատ ա կորցրել, մի հատ էլ պիտի ֆինանսական ծանր բեռի տակ գցել(ուտել էնքան, որ ուտելիքի գինը կրկնակի չատ լինի քան մնացած բոլոր ծախսերը միասին վերցրած, որովհետև ուտում են ինքնահողին, 7-ին, քառսունքին, տարին լրանալուց, մեռելոցին, ու էլի շատ այլ առիթներով) էդ մարդուն, որ վշտից դուրս գա, բայց պարտքերից դեռ երկար ժամանակ չկարողանա դուրս գա:
էսպես չի մնա
Շատ ճիշտ ես։ Ես շատ եմ մտածել սրա մասին։ Ժամանակին երբ թաղում էին, թաղմանը ներկա գտնվողներից շատերը եկած էին լինում հեռու վայրերից, և մի գուցե դա է եղել պատճառը որ թաղման, այսպես ասած՝ տերը, այդ մարդկանց ճաշ էր հյուրասիրում և միասին հիշում էին մահացածին։ Բայց այսօր հեչ էտ իրավիճակը չի։ Ու քո ասած սգո-քեֆերը բացի ձևականությունից ու բեռ լինելուց ուրիշ իմաստ չունեն։ Լռիվ ուրիշ բան, եթե թաղումից հետո մարդ իր ուզած մարդկանց հետ առանձնանա, հիշի հարազատին և ինչի չէ՝ նաև այդ ստրեսներով լի օրվանից հետո, եթե ուզում են, ինչ որ բան ուտեն։ Բայց Հայաստանում սրա մասին խոսք անգամ չի գնում։
Լսել եմ, որ մահացողի աղջիկը չի կարողացել արտասահմանից գալ թաղմանը մասնակցելու, ստիպված զանգել է տուն, տնեցիներն էլ հեռախոսը դրել են դիակի ականջին, և դուստրը հանգիստ մի քանի րոպե լացել է, ԲԱՅԱԹԻ կանչել ու հրաժեշտ տվել հորը:Հայկական մեռելապաշտության ևս մեկ աբսուրդ երևույթ.
մահացածի հետ դագաղի մեջ բջջային հեռախոս են դնում, որ թաղելուց հետո տնից մայրը, հարազատները զանգեն ու լաց լինեն...ու հույս ունենալով, որ կարողա տռուբկեն վերցնի......
Երբ Քրիստոս մենակ էր, փորձվեց սատանայից:
Վերը նշված բոլոր արատավոր երևույթներին ավելացնեմ ևս մեկը (երե նշված չէր)` գերեզմանաքարերի ճոխությունը
Երբ Քրիստոս մենակ էր, փորձվեց սատանայից:
Հայաստանի որոշ գյուղերում մնացել է մի սովորություն. մահացողի հարազատների փոխարեն բոլոր հարցերը հոգում են հարևանները. թաղման պատրաստություն, հեռու շրջաններից եկած բարեկամներին իրենց տանը պահել, տան մաքրություն և այլն:
Երբ Քրիստոս մենակ էր, փորձվեց սատանայից:
Ես կգերադասեի, որ մահվանիցս հետո ինձ ոչ թե գերեզմանոց տանեին, այլ դիակիզարան: Ով համակարծիք է, թող «շնորհակալություն» սեղմի:
DIXIcarpe noctem
Վուույ ես չեմ ուզի ինձ հերձենու վախենումեմ էլ մտածել ինչ կլինի,,ուֆ ավելիլավա չմտածենք նման բաների մասին,ինչ կլինի կլինի
Я не высокомерна - я просто не считаю нужным улыбаться всем.
Շնորհակալությունը սեղմեցի, բայց էստեղ մի ուրիշ հարց էլ է մնում. դիակիզարանում հարցերդ լուծելուց հետո ու՞ր կցանկանայիր, որ ուղևորվեին ազգականներդ և ի՞նչ անելու։Ես կգերադասեի, որ մահվանիցս հետո ինձ ոչ թե գերեզմանոց տանեին, այլ դիակիզարան: Ով համակարծիք է, թող «շնորհակալություն» սեղմիՈւղղակի կարծում եմ, որ դիակիզարանը գերեզմանոցով փոխարինելը դժվար թե խանգարի մեզ քաջ ծանոթ ուտուշ–խմուշներին։
Երջանկությունը ճամփորդելու ձև է, ոչ թե նպատակակետ։
Ռոյ Գուդման
Հայկական մեռապաշտությունը ու դրա հետ կապված բոլոր պրոցեսներից հատկապես սկսեցի զզվել մորքուրիս`Կառայի, մահվանից հետո` սկզբի համար նշեմ, որ մի այլ կարգի իրան սիրում էի ու կապված էի, մի տեսակ ընկերուհի էր, դասատու էր, մամա էրմոտ 2 ու կես տարի առաջ էր...
Ինչից ամենը սկսվեց, դե Կառայի 2 տղաները այստեղ չէին` մի խոսքով մի տեսակ տղամարդ չկար ընտանիքում, մի տղան ընդհանրապես չէր կարող գալ
Հետո, թաղման օրից առաջ ինչ է անունը չեմ հիշում, էտ է, գալիս է մամայիս մոտիկ ընկերուհին ու մունաթով իմ վրա մի հատ զանգել չկաաես ուրեմն տենց վիճակներում, երբեք թաղման հետ կապ չեմ ունեցել, որտեղից իմանամ, որ պիտի զանգեի էլ մի հատ էտ պահին
Մամայից կատաղա, որ ընկել էր օրինական ձևերի հետևից, իսկ ես թքած ունեի, ես մինչև անցած տարին Կառայի համար չէի լացել, մի տեսակ մեջս չէր մտել, որ չկա, իսկ ամենաշատ նորմալ շփում ես ունեի իրա հետ ու նույնիսկ հիմա մի տեսակ էլի իմ համար ողջ է թվում, չնայած դին տեսել եմ, տենց եմ զգում... ու էտ իմ չլացելը թաղման պրոցեսների ժամանակ եսիմ ինչ պատմություն դառավ` ավելի շուտ դառա անսիրտ ու եսիմ ինչ մարդ
Վերջ, ինչքան անիմաստ գրեցի շատերի համար
Ты или заходи в мою жизнь, или иди куда-нибудь.. стоишь на пороге, а дверь настежь. мне холодно.
Հեշտ է կողքից ասելը, թե այս մեկը չեք սիրում, այն մեկը չեք սիրում, մինչ... չեք կորցնում ձեր հարազատին: Ու նրան տուն չբերելու մասին անգամ չեք ուզում լսել, նրա նկարի առջև ծաղիկներ չդնելու մասին չեք ուզում լսել, նրա գերեզմանին ամեն շաբաթ չայցելելու մասին չեք ուզում լսել....
Ես էլ ճաշկերույթները չեմ սիրում: Օրինակ՝ տատիկիս թաղման ժամանակ պապիկս անգամ չէր ուզում լսել սեղան չդնելու մասին, ու մենք ռեստորան տարանք բոլորին: Միայն նողկանք ապրեցի, թե ինչպես էին կուլ տալիս ուտելիքը, երբ կես ժամ առաջ տատիկիս գերեզմանի մոտ մազ էին պոկում
Բայց լրիվ ուրիշ է, երբ մահացողը երիտասարդ է, ավելին՝ երեխա է...
Հայերիս էլ խորհուրդ կտամ Ուկրաինայի հարցին նայել Հայաստանի պետականության տեսանկյունից, ոչ թե պրո- կամ հակառուսական տեսանկյունից… (c) Mephistopheles
Քամի (02.03.2009)
Ան ուղղակի պիտի թաղման բյուրոյի պես մի տեղ լինի, որտեղ կհավաքվեն, հրաժեշտ կտան, դրանից հետո, ամենամտերիմներով, որը հաստատ մի 20 հոգին չի գերազանցի, կգնան դիակեզարանՇնորհակալությունը սեղմեցի, բայց էստեղ մի ուրիշ հարց էլ է մնում. դիակիզարանում հարցերդ լուծելուց հետո ու՞ր կցանկանայիր, որ ուղևորվեին ազգականներդ և ի՞նչ անելու։
Վերջին խմբագրող՝ Kita: 02.03.2009, 02:00:
Ты или заходи в мою жизнь, или иди куда-нибудь.. стоишь на пороге, а дверь настежь. мне холодно.
Համ էլ ջեռուցման խնդիրը լուծված կլինիԱն ուղղակի պիտի թաղման բյուրոյի պես մի տեղ լինի, րտեղ հավաքվեն, հրաժեշտ տան, դրանից հետո, ամենամտերիմներով, որը հաստատ մի 20 հոգին չի գերազանցի, գնան դիակեզարան
Վերջին խմբագրող՝ Ռեդ: 02.03.2009, 02:01:
Ի դեպ, մի քանի տարի առաջ օրենք էին ուզում ընդունել դիակիզարանների մասին։ Հիշում եմ, որ եկեղեցին խիստ դեմ էր։ Էդպես էլ չիմացա՝ վերջը ինչ եղավ։ Փաստորեն, ֆուկ եղավ, հա՞։
Երջանկությունը ճամփորդելու ձև է, ոչ թե նպատակակետ։
Ռոյ Գուդման
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ