Կարո՞ղ է որևէ քաղաքական ուժ փոխել իրավիճակը Հայաստանում

[ladyARM]

Կարո՞ղ է արդյոք որևէ քաղաքական ուժ, բացառապես քաղաքական միջոցներով՝ մամուլով, ելույթներով, հանրահավաքներով և այլն, փոխել իրավիճակը մերօրյա Հայաստանում։ Թե՞ մոտակա տարիներին Հայաստանի ներքին ու արտաքին քաղաքականությունը շարունակելու է թելադրվել կրիմինալ իշխանության և իշխանություն ունեցող կրիմինալի կողմից։

Ցանկացած ոլորտում էլ կան փուչիկներ, որոնց այսպես կոչված կրիմինալները թույլ են տալիս թփռտալ, ժողովրդավար ու արդար փվալու համար, բայց դե սաղս էլ գիտենք, որ ՊԱՊԱ կա , ով հովանավորում է ՓՈՒՉԻԿՆԵՐԻՆ:

Հիշու էք չէ, ԱՍԱԼԱ շարժումը, որի անդամները սպանում էին թուրք դիվանագետներին արտասահմանում, միջազգային հանրության ուշադրությունը գրավելու հայկական հարցի համար:

Կարծում եմ նույնատիպ շարժում է հարկավոր, ներկայիս մաֆիան ոչնչացնելու և անառխիկ իրավիճակը վերացնելու հարցում:

[Philosopher]

Կներեք, լրիվ չեմ կարդացել նախորդ գրառումները, գուցե կրկնվում եմ, բայց չեմ կարծում, թե փոխողը քաղաքական ուժ պիտի լինի։ Իրավիճակը կարող է փոխվել միայն ժողովրդի գիտակցության մեջ փոփոխության դեպքում։ Իսկ ժողովրդին ուղղորդողը պիտի նրա սերուցքը՝ մտավորականությունը լինի։
Շեշտը մտավորականության վրա է պետք դնել։ Մտավորականությանն է պետք բարձրացնել։

Համաձայն եմ։ Այն որ ցանկացած դրական որակական փոփոխություն հասարակության մեջ կարող է տեղի ունենալ բացառապես մտավորականության շնորհիվ, պարզ է և ակնհայտ։ Սակայն այստեղ մենք հանդիպում ենք նոր և գուցե ավելի լուրջ ինտելեկտուալ ու հոգեբանական պաթոլոգիայի, քան ընդհանրապես հասարակության դեպքում։ Հայկական մտավորականությունը խորապես մարգինալ, լավագույն դեպքում՝ ավելի քան երկու դարերի հնւության ազգային–ռոմանտիկ գաղափարախոսությամբ ոգևորված, վատագույն դեպքում՝ սեփական եղած կամ չեղած տաղանդը անձնական շահերի համար օգտագործող, չբավարարված ու մեծամիտ, հիմնականում՝ տղամարդկային ինֆանտիլիզմով տառապող մարդկանց մի հավաքածու է, որը ոչ միայն ինքը ոչինչ չի կարող փոխել, այլև դժվար կլինի որևէ մեկի համար փոխել հենց այդ մտավորականությանը, եթե նույնիսկ նրան տան բացարձակ իշխանություն ու խոսքի իրավունք այդ մտավորականության մեջ։ Ընդհանրապես՝ հայ մտավորականության սահմանափակությունը պատմական կատեգորիա է և պահանջում է գուցե առանձին քննարկում։ Բայց որ այսօր այդ մտավորականությունը չի կարող հասարակությանը առողջացնել, ակնհայտ է։ Այն մտավորականությունը, որը խիզախություն չունի կանգնել սեփական ժողովրդի քարացած պատկերացումների, ամենատարբեր վուլգար ինքնադիտարկումների երազախաբության դեմ ու փշրել բոլոր կաղապարները՝ նոր շունչ ու կյանք տալով նույն այդ ժողովրդին, այդպիսի մտավորականությունը ինքը լուրջ օգնության կարիք ունի։ Հայ հասարակությունը՝ իր հոգևոր և ինտելեկտուալ պոտենցիալով, չի հասել այն բյուրեղացմանը, որպեսզի ծնի Սարտր, Բուբեր, Ֆրոմ, Կուստուրիցա, Միլոշ Ֆորման, Լարս Ֆոն Տրիեր և այլն։ Հասարակության մոլորությունները կրկնող մտավորականությունը թերևս առաջին ամենամեծ չարիքն է այդ հասարակության համար։

[Philosopher]

Կարծում եմ նույնատիպ շարժում է հարկավոր, ներկայիս մաֆիան ոչնչացնելու և անառխիկ իրավիճակը վերացնելու հարցում:

Եվ այդ մաֆիան ոչնչացնելուց հետո ո՞վ է ղեկավարելու այն ոլորտները, որոնք այսօր ղեկավարվում են այդ մաֆիայի կողմից։ Իհարկե, մարդիկ, որոնք թաքուն երազել են այդ մաֆիայի տեղում լինել և ձևավորել սեփական մաֆիան, հետևաբար՝ ամեն ինչ կկրկնվի, ինչպես կրկնվում է այսօր։ Ինչպես ասում էր Դոտսոևսկին, մի տականք ուտում է մյուս տականքին։

[Երվանդ]

Եվ այդ մաֆիան ոչնչացնելուց հետո ո՞վ է ղեկավարելու այն ոլորտները, որոնք այսօր ղեկավարվում են այդ մաֆիայի կողմից։ Իհարկե, մարդիկ, որոնք թաքուն երազել են այդ մաֆիայի տեղում լինել և ձևավորել սեփական մաֆիան, հետևաբար՝ ամեն ինչ կկրկնվի, ինչպես կրկնվում է այսօր։ Ինչպես ասում էր Դոտսոևսկին, մի տականք ուտում է մյուս տականքին։

Միանշանակ դու ճիշտ ես, հիմա որ ուժը գա իշխանության միևնույն է, միակ փոփոխությունը կլինի շահութաբեր ոլորտների վերաբաշխումը տվյալ քաղաքական ուժի օգտին, այս իրավիճակից միակ ելքը արդեն ասել եմ հասարակության արժեքները պետք է վերափոխվեն, իսկ դա կարող է լինել միայն աստիճանաբար, ու պետքա մեծ ուշադրություն դարձնել կրթության բնագավառին որ գոնե նոր աճող սերունդը նորմալ արժեքներ դավանելով մեծանա, այսօր դա չի արվում ու դա է մեր թիվ 1 պրոբլեմը

[Philosopher]

Իհարկե, պիտի սկսել կրթությունից՝ և միջնակարգ, և բարձրագույն, բայց խնդիրն այն է, որ կրթելուց առաջ պետք է իմանալ, թե ինչով կրթել, ինչ ուսուցանել, իսկ դա արդեն լայն առումով մտավորականության խնդիրն է, իսկ հայ մտավորականությունն այսօր ինքը լուրջ կրթության կարիք ունի։ 21–րդ դարում իրեն գրել թույլ տվող մարդը, որն ուզում է գրող կոչվել, իրավունք չունի Յունգ կամ Կյերկերգոր կարդացած չլինել, իսկ եթե նա կրթվում է Նար–Դոսով ու Շիրվանզադեով, իսկ փիլիսոփայել սովորում է Նալբանդյանից, ուրեմն նրա կրթած սերունդն էլ լինելու է 18–րդ դարի մտածողություն ունեցող մարգինալ, կորսված սերունդ։

[Norton]

Այո՛, արդեն այդպիսի քաղաքականուժ կա, որը իհարկե կտուկ իրավիճակը չի հեղաձոխի , բայց զարգացման համար պայմաններ կստեղծի:

[Տրիբուն]

Եթե որևէ մեկը ուզում է փոփոխություն տեսնել, ապա նախ թող իրեն, իր գիտակցությունը փոխի, ընդլայնի ու հետո իր շրջապատում, իր ընտանիքում, զավակների մեջ այդ նոր գիտակցությունն արթնացնի։ Թե չէ, նստած ինչ-որ քաղաքական ուժի սպասելով, ոչինչ էլ չի փոխվի։

Արշակ ջան, եթե ողջ համակարգը աշխատում է մի ուղղությամբ, մի ընտանիքում փոփոխությունը, զավակների փոփոխությունը, ինքնագիտակցության փոփոխությունը ոչ մի բանի էլ չի հանգեցնի եղբայր: Համակարգը նույնը մնալու պայմաններում անհատներին փոփոխելով հասրակությունում ձևավորելու ենք մի խավ, որոնք մեծամասնության կողմից միշտ մարգինալացված են լինելու; Հիմա, ես իմ երեղյաին ասենք նորմալ դաստիարակություն եմ տալիս, երեխաս գնում է դպրոց ու տեսնում է կաշառակերություն իր ամենասարսափելի դրսևորումներով: Սրանից հետո երեխաս ինձ ինչպես հավատա: Հետո գնում է ԲՈՒՀ, որտեղ սովորեցնում են քամակ մտնել: Հետո սկսում է աշխատանք փնտրել, ու բախվում է կաշառակերության ու քամակ մտնելու հետ միասին, կոմբինացված: Ու 25 տարեկան հասակում երեխան հասկանում է, որ իրեն սխալ են դաստիարակել, ու պիտի սովորցնեին գողնալ, քցե, կուտ տալ, քամակ մտնել, քանի որ միայն դրա պահանջարկը կա մեր համակարգի պայմաններում:

Կարծում եմ, որ Հայաստանում փոփոխություններ իրակացնել իրապես հնարավոր է, բայց էվոլյուցիոն ճանապարհը պեզ համար փակ է, քանի որ մենք անցել ենք հասրակության դեգրադացման այն սահմանը, որից այս կողմ կարելի էր դռ էվոլյուցիոն ճանապարհով փոխել հասարակության մտածելակերպը: Մեզ պետք են խորը համակարգային փոփոխություններ` ռեվոլյուցին ճանապարհով, ու շատ արագ; Այլապես, ևս մի քանի տարի, ու մենք վերջնականապես կվերածվենք "Ճ" կլասի երկրի, որից բոլոր զզվում են, ներառյալ սեփական քաղաքացիները:

[Արշակ]

Տրիբուն ջան, մեջբերածդ մասը մոտ 2 տարի առաջ եմ գրել։ Ընդհանուր առմամբ համաձայն եմ ասածներիդ. հիմա արդեն էդ սահմանն անցել ենք։

[dvgray]

Արշակ ջան, եթե ողջ համակարգը աշխատում է մի ուղղությամբ, մի ընտանիքում փոփոխությունը, զավակների փոփոխությունը, ինքնագիտակցության փոփոխությունը ոչ մի բանի էլ չի հանգեցնի եղբայր: Համակարգը նույնը մնալու պայմաններում անհատներին փոփոխելով հասրակությունում ձևավորելու ենք մի խավ, որոնք մեծամասնության կողմից միշտ մարգինալացված են լինելու; Հիմա, ես իմ երեղյաին ասենք նորմալ դաստիարակություն եմ տալիս, երեխաս գնում է դպրոց ու տեսնում է կաշառակերություն իր ամենասարսափելի դրսևորումներով: Սրանից հետո երեխաս ինձ ինչպես հավատա: Հետո գնում է ԲՈՒՀ, որտեղ սովորեցնում են քամակ մտնել: Հետո սկսում է աշխատանք փնտրել, ու բախվում է կաշառակերության ու քամակ մտնելու հետ միասին, կոմբինացված: Ու 25 տարեկան հասակում երեխան հասկանում է, որ իրեն սխալ են դաստիարակել, ու պիտի սովորցնեին գողնալ, քցե, կուտ տալ, քամակ մտնել, քանի որ միայն դրա պահանջարկը կա մեր համակարգի պայմաններում:

Կարծում եմ, որ Հայաստանում փոփոխություններ իրակացնել իրապես հնարավոր է, բայց էվոլյուցիոն ճանապարհը պեզ համար փակ է, քանի որ մենք անցել ենք հասրակության դեգրադացման այն սահմանը, որից այս կողմ կարելի էր դռ էվոլյուցիոն ճանապարհով փոխել հասարակության մտածելակերպը: Մեզ պետք են խորը համակարգային փոփոխություններ` ռեվոլյուցին ճանապարհով, ու շատ արագ; Այլապես, ևս մի քանի տարի, ու մենք վերջնականապես կվերածվենք "Ճ" կլասի երկրի, որից բոլոր զզվում են, ներառյալ սեփական քաղաքացիները:

լրիվ համաձայն եմ ասածներիտ հետ: Ավելին, հենց այդ մարգինակացված լինելու ու երեխաներին վերաբերվող գրածներիտ պատճառով էլ դուրս եմ եկել Հայաստանից, քանի որ ես ինքս ինչ ք..քի մեջ ասես, որ չեմ արող լինել ու դա ես եմ, բայց նույն բանը երեխային անել՝ ոչ մի դեպքում դրա իրավունքը չունեմ, քանի որ երեխային տրվել է քո ասած "նորման /շատ նորալ / դաստիրակությունը" :
Միանգամայն ճիշտ ես, հեղափոխական ճանապարհի մասով. ավելին , վաղուց դրա ժամանակն է:
95-96 ին պետք էր միկրո հեղափոխություն անել, ու ամեն ինչ կընկներ իր տեղը, քանի որ ՀՀՇ-ն ավտոմատիկորեն կդառնար /շատ ուժեղ/ ընդիմություն, և մեր պետությունը իրականում վագրի թռիչքներով // կշարժվեր առաջ: իսկ հիմա այնպիսի խորը ք...քի մեջ ենք ընկղմված, որ իրականում միակ ճանապարհը դրսից ներմուծված հեղափոխությունն է: Ներսում ռեսուրսները լրիվ այլասերված են այս գործի համար:
Իրականում հայը երևի երբեք այսքան վախեցած ու անուժ չի եղել :

[dvgray]

քվեարկել եմ "ոչ", ինկատի ունենալով որ ոչ մի Հայաստանում գործող ուժ մենակ չի կարող փոխել իրավիճակը, այսինքն գրավել իշխանությունը ու գործել ի օգուտ մեր պետության ու ժողովրդի

[Տրիբուն]

քվեարկել եմ "ոչ", ինկատի ունենալով որ ոչ մի Հայաստանում գործող ուժ մենակ չի կարող փոխել իրավիճակը, այսինքն գրավել իշխանությունը ու գործել ի օգուտ մեր պետության ու ժողովրդի

Քվեարկել եմ, այո, քանի որ, հույսը վերջինն է մեռնում: Կամ էլ չի մեռնում ընդհահնրապես: Կամ էլ մեռնում է, մեզ հույս ենք տալիս որ չի մեռնում:

Դիվ, մենակ չի կարող, բայց եթե հետևում մենք լինենք, բոլորս, ու հավատանք անկեղծորեն մեր նկրտումներին, ոչ մի բաշիբոզուկ չի դիմանա: Մենակ, մի, մի հատիկ, մի փորք խթան ա պետք, ու կլինի նախադեպը, որից հետո, էլ ոչ մեկը ռիսկ չի անի մեզ էշի տեղ դնել:

Իրականում հայը երևի երբեք այսքան վախեցած ու անուժ չի եղել :

ավելի շուտ երևի իներտ, անտարբեր, ամեն ինչի վրա պալաժիտ արած, էգոիստ

[dvgray]

Դիվ, մենակ չի կարող, բայց եթե հետևում մենք լինենք, բոլորս, ու հավատանք անկեղծորեն մեր նկրտումներին, ոչ մի բաշիբոզուկ չի դիմանա: Մենակ, մի, մի հատիկ, մի փորք խթան ա պետք, ու կլինի նախադեպը, որից հետո, էլ ոչ մեկը ռիսկ չի անի մեզ էշի տեղ դնել:

Տրիբուն ջան: Վերևի այս գրառմանտ շնորհակալություն եմ հայտնել:
ՄԻ բան էլ ավելացնեմ իմ կողմից: Կանգնելը անհրաժեշտ, բայց ոչ բավարար պայման է: Բավարար պայման է իրականում էշ չլինելը, /ներողություն, ոչ մեկին կոնկրետ ինկատի չունեմ/ ու իմանալ ինչ ենք ուզում, ու ունց ենք ուզում անել, ոչ ոչ մեկը, ինչքան էլ խելոք ու արժանի լինեի /Լևոնը ներառյալ/ չկանգնի ասի, որ ժողովուրդ, ես որոշել եմ միտինգները դադարեցնեմ: Էտ շարժումը մինչև իրականում չլինի ժողովրդական ու չկառավարվի ժողովրդի կողմից, ոչ մի բան էլ չի ստացվի, քանի որ անհատներին վերջ ու առաջ կոտրել /տեսականորեն/ հնարավոր է, իսկ ժողովրդին ՝ երբեք

[Chuk]

Տրիբուն ջան: Վերևի այս գրառմանտ շնորհակալություն եմ հայտնել:
ՄԻ բան էլ ավելացնեմ իմ կողմից: Կանգնելը անհրաժեշտ, բայց ոչ բավարար պայման է: Բավարար պայման է իրականում էշ չլինելը, /ներողություն, ոչ մեկին կոնկրետ ինկատի չունեմ/ ու իմանալ ինչ ենք ուզում, ու ունց ենք ուզում անել, ոչ ոչ մեկը, ինչքան էլ խելոք ու արժանի լինեի /Լևոնը ներառյալ/ չկանգնի ասի, որ ժողովուրդ, ես որոշել եմ միտինգները դադարեցնեմ: Էտ շարժումը մինչև իրականում չլինի ժողովրդական ու չկառավարվի ժողովրդի կողմից, ոչ մի բան էլ չի ստացվի, քանի որ անհատներին վերջ ու առաջ կոտրել /տեսականորեն/ հնարավոր է, իսկ ժողովրդին ՝ երբեք

Ժողովուրդը քաոս ա, Դիվի, ժողովրդի ամեն մի մասնիկը մի ձևի ա ընթացքը պատկերացնում ու վերջին հաշվով պետք ա մեկը, որը էդ քաոսը կուղղորդի: Հանրահավաք դադարացնելը կամ հանրահավաք անելը էդ ուղղորդման տարբերակներից մեկն են, որոնցից յուրաքանչյուրը ճիշտ կազմակերպվելու դեպքում անհրաժեշտ արդյունքի կբերի: Իսկ քո ասած տարբերակում մեկն ուզում ա դադարացնի, մեկը սկսի, մեկն ամեն օր անի, մեկը ամիսը մեկ անի, մեկը հինգերորդ հարկից ցատիկ ու ստացվում ա պառակտում:

Հիշում ես, որ ինձ ասում էիր, որ ես ռոմանտիկ եմ իսկ դու ռեալիստ (գուցե ուրիշ բառերով, իմաստն էր սա): Գուցե և ես ռոմանտիկ եմ, բայց քո էս գրածը բացահայտ ռոմանտիզմ ա: