Այո
Ոչ
Դա ես չեմ ասել, այլ ինչպես ասած Բյուրը, ճապոնացի գիտնականները:Հայկօ-ի խոսքերից
Նրանց հետազոտությունների արդյունքում պարզվել է, ոչ մինչև 13 տարելան երեխաներին չի կարելի /ՉԻ ԿԱՐԵԼԻ/ սովորացնել մի քանի լեզուներ, այլ պետք է նրան ամբողջովին լինեն միայն մայրենիի միջավայրում: Դա բերում է նրանց մտածողության բյուրեղյային ձևավորմանը: իսկ 13-ից հետո արդեն կարելի է նրանց մայրենիի հիման վրա սովորացնել օտար լեզուներ, որոնք նրանք շատ հեշտությամբ կսովորեն, հենվելով մայրենիի քերականության վրա:
Ուզում ես ասել, որ կրթություն ստացող ոչ մի երեխա հնարավորություն չունի՞ մտածողության բյուրեղային ձևավորման։ Չէ՞ որ դպրոց հաճախող ցանկացած երեխա դեռևս ցածր դասարաններից սկսում է սովորել օտար լեզու(ներ)։ Հայաստանի պայմաններում դա ստացվում է մոտավորապես 7–րդ դասարանում...
Ցածր տարիքի երեխաները շատ էլ լավ յուրացնում են ցանկացած օտար լեզու ու դրա համար բնավ կարիք չեն զգում քերականություն իմանալու, որ դրա վրա հիմնվելով սովորեն։իսկ 13-ից հետո արդեն կարելի է նրանց մայրենիի հիման վրա սովորացնել օտար լեզուներ, որոնք նրանք շատ հեշտությամբ կսովորեն, հենվելով մայրենիի քերականության վրա:Չէ՞ որ մայրենի լեզվով խոսել սովորելիս նույնպես քերականությունից գաղափար չեն ունեցել։
Երջանկությունը ճամփորդելու ձև է, ոչ թե նպատակակետ։
Ռոյ Գուդման
Դուրս է գալիս որ այոՈւզում ես ասել, որ կրթություն ստացող ոչ մի երեխա հնարավորություն չունի՞ մտածողության բյուրեղային ձևավորման։ Չէ՞ որ դպրոց հաճախող ցանկացած երեխա դեռևս ցածր դասարաններից սկսում է սովորել օտար լեզու(ներ)։ Հայաստանի պայմաններում դա ստացվում է մոտավորապես 7–րդ դասարանում...
Որպեսի մերկապարանոց չլինեմ, բերեմ այսպիսի օրինակ
Ես նկատել եմ, որ սովետական տարածքի երեխաների մեջ միայն ռուս երեխաներն են կարողանում անբռնազբոսիկ արտահայտել իրենց միտքը:
Մնացած երեխաները /նաև հայ/ անվերջ կմկմում ու մտածում են հաջորդ բառի վրա, մինչև իրենց ուզածը ասում են: Սա որպես օրինակ
Սա թվացյալ է, քանի որ երեպայի ուղեղում կաշա է ստացվում: Նա ոչ մի լեզվով նորմալ մտածել /բարձրաձայն կամ գրավոր/ չի կարողանում:Ցածր տարիքի երեխաները շատ էլ լավ յուրացնում են ցանկացած օտար լեզու ու դրա համար բնավ կարիք չեն զգում քերականություն իմանալու, որ դրա վրա հիմնվելով սովորեն։
Կարծում եմ, որ երեխայի ուղեղը դեռ այնքան ճկուն ու «ամենակուլ» է, որ երկու լեզու սովորելը լուրջ պրոբլեմների պատճառ պիտի չդառնա: Ուղղակի պետք է հստակ տարբերակում դնել մայրենիի և օտարի միջև՝ սա մեկ: Եվ երկրորդ՝ էսպես թե էնպես, ամենակարևորը միջավայրն է: Եթե երեխան ապրում է հայալեզու միջավայրում, բայց նաև լավ ռուսերեն գիտի (ասենք՝ տատը ռուս է), նրա մայրենի լեզուն մեկ է՝ հայերենն է լինելու:
DIXIcarpe noctem
դա նման է նրան, որ կճուճի մի կեսը կավից լինի, մյուսը ապակուց: Հա. շատ հատկություններ ոընի, բայց և այնպես ոչ մի բանին լիարժեք պատրաստ չի էտ կճուճը:
ինձ համար ռուսերենը ես համարում եմ երկրորդ մայրենի լեզու, ուղակի շատ եմ ափսոսում որ ակցենտ կա իմ խոսակցականում, պետք է պայքարել նաև դրա դեմ
իսկ կյանքը շարունակվում է...
Օտար ա բա ի՞նչ ա: Շատ էլ, որ ավելի լավ եմ տիրապետում, քան մյուս օտար լեզուներին: Ի դեպ շատ կարևոր խնդիր է: Թող ինձ ներեն բոլոր հայերեն չիմացող կամ վատ իմացող հայերը, բայց իմ կարծիքով օտար լեզվով մտածող հայը միքիչ ավելի քիչ ա հայ: Եվ իսկապես ես տարբերությունը նկատում եմ իմ շրջապատի մարդկանց մեջ, ովքեր ավելի ռուսախոս են, քան հայախոս, ինչ-որ բան ուրիշ է: Չեմ ասում լա՞վ է, թե՞ վատ, բայց հաստատ ուրիշ է:
Մայրենի լեզուն լինում է մեկը, հայերի համար` հայերենն է, Ռուսի համար` ռուսերենը,
Կարծում եմ ներկայումս մատղաշ սերունդ ավելի հակված է անգլերենին, քան ռուսերենին: Թեև դեռևս մեր պապերից եկել է դեպի ռուսերնն հակվածութուն:
Իսկ որպես օտար լեզու բավականին գեղեցիկ, շատ եմ սիրում հաղորդակցվել ռուսերենով բայց ճիշտ տեղին ու համապատասխան մարդկանց հետ
Դիվի ջան, հիմա ուզում ես ասես, որ մենք մեր մտքերը չենք կարողանու՞մ սահուն արտահայտելԴուրս է գալիս որ այո
Որպեսի մերկապարանոց չլինեմ, բերեմ այսպիսի օրինակ
Ես նկատել եմ, որ սովետական տարածքի երեխաների մեջ միայն ռուս երեխաներն են կարողանում անբռնազբոսիկ արտահայտել իրենց միտքը:
Մնացած երեխաները /նաև հայ/ անվերջ կմկմում ու մտածում են հաջորդ բառի վրա, մինչև իրենց ուզածը ասում են: Սա որպես օրինակ
Սա թվացյալ է, քանի որ երեպայի ուղեղում կաշա է ստացվում: Նա ոչ մի լեզվով նորմալ մտածել /բարձրաձայն կամ գրավոր/ չի կարողանում:
Ավելացվել է 3 րոպե անց
Բագ, կամ նման մտքեր մի արտահայտի, կամ արտահայտելուց լրիվ ասա, թե չէ ռուսերենի հակվածություն ունեցող հարգելի ընթերցողը, դա կարող է մեկնաբանել այսպես. այո, ճիշտ ա ասում մեր Ձայնալար ախպերը, տարբեր են. ռուսական կրթություն ունեցողները ավելի խելացի են, բանիմաց, մտքերը ճիշտ են արտահայտում և սահուն, բարեկիրթ են և այլն
Վերջին խմբագրող՝ Ariadna: 01.09.2008, 16:01: Պատճառ: Գրառման ավելացում
When life gives you lemons, make lemonade
Մինչև վերջ եմ ասել Ան ջան, բանիմաց մանիմացի տարբերություն չկա: Տարբերությունը էնքան նուրբ ա, որ բառերով դժվար ա արտահայտել՝ հասկացողը կհասկանա`
Մտածելու տեղիք ես տալիս????
Ինչն է ուրիշ??? Դեպի լավը, թե վատը??? Արժե դրա համար մտահոգվել???
Ձայն ջան, տեսնում ես, որ էդքան էլ պարզ չիՄտածելու տեղիք ես տալիս????
Ինչն է ուրիշ??? Դեպի լավը, թե վատը??? Արժե դրա համար մտահոգվել???
When life gives you lemons, make lemonade
Արիադնա ջան
Ես խոսում էի երեխաներ մասին : Երևի հեռուստացույց նայելուց դա կընկատես:
Մեծանալուց դա որոշ չափով անցնում է: Բայց հիմնականում մնում է:
…
Նույն հայերը, եթե մեծացել են Ռուսաստանում կամ Ամերիկայում, շատ վարժ շարադրում են իրենց մտքերը /իրենց համար արդեն մայրենի ռուսերեն կամ անգլերեն/
Սակայն Հայաստանի հայը, որի մայրենին հայերենն է, չի կարողանում վարժ խոսալ: Օրինակի համար նայիր մեր քաղաքակա գործիչներ խոսքը: Ինչ ծիծառոլի տափակ է: Դա միայն մարդկային մակարդակից չի գալիս, որովհետև արվեստագետների մոտ էլ նույնն է: Չկա նախադասություն կազմելու պրիմիտիվ կանոնների պահպանում: Նախադասության կազմության մեջ են բոլոր լեզուների կառուցվածքրենը, որոնք տիրապետում են փոքրուց, օգտագործում են:
Եվ արդյունքում ստացվաում է աղավաղված միտք: Ու սրան մենք անանում ենք փողոցի լեզու, որը ոչ սկիզբ ունի, ոչ վերջ, ոչ միջնամաս: Սրա հետևանքով այդպիսի "հռետորներին" լսել անգամ չի լինում:
Ու սաղ ազգով մի հատ նորմալ խոսացող ունենք ՝ Լևոն Տեր-Պետրոսյան, որին առաջին հերթին դրա համար նախագահ ընտրեցինք: Ուրիշ ազգերի համար աբսուրդ մի բան
Դիվ, քեզ հետ համաձայն եմ, բայց ինձ թվում ա էրեխեքի մոտ դա կոմպլեքսներից են, մեր էրեխեքը միշտ էլ էդքան ազատ չեն էղել, բայց հիմա, որ նայում եմ, շատ են փոխվել, մեր սերունդի հետ համեմատած, շատ ավելի ազատ են, թեկուզ երգել պարելը, միայն խոսելը չէ, էդ երևի ազգային դաստիարակության խնդիր ա, ոչ թե լեզվամտածողության։ Իսկ ինչ վերաբերում է քաղաքական գործիչներին կամ արվեստագետներին, կարծում եմ նրանից է, որ հիմնականում ռուսական կրթություն ունեն, կամ էլ պարզապես կրթություն չունեն, ասենք եթե քաղաքական գործիչը դիվիդենտին DVD ա ասում, էդտեղ հեչ կապ չունի իր հայերեն ռուսերեն խոսելը, պարզապես ինքը անգրագետ է, որը քաջ Նազարի բախտով հասել է էդ պաշտոնին։Արիադնա ջան
Ես խոսում էի երեխաներ մասին : Երևի հեռուստացույց նայելուց դա կընկատես:
Մեծանալուց դա որոշ չափով անցնում է: Բայց հիմնականում մնում է:
…
Նույն հայերը, եթե մեծացել են Ռուսաստանում կամ Ամերիկայում, շատ վարժ շարադրում են իրենց մտքերը /իրենց համար արդեն մայրենի ռուսերեն կամ անգլերեն/
Սակայն Հայաստանի հայը, որի մայրենին հայերենն է, չի կարողանում վարժ խոսալ: Օրինակի համար նայիր մեր քաղաքակա գործիչներ խոսքը: Ինչ ծիծառոլի տափակ է: Դա միայն մարդկային մակարդակից չի գալիս, որովհետև արվեստագետների մոտ էլ նույնն է: Չկա նախադասություն կազմելու պրիմիտիվ կանոնների պահպանում: Նախադասության կազմության մեջ են բոլոր լեզուների կառուցվածքրենը, որոնք տիրապետում են փոքրուց, օգտագործում են:
Եվ արդյունքում ստացվաում է աղավաղված միտք: Ու սրան մենք անանում ենք փողոցի լեզու, որը ոչ սկիզբ ունի, ոչ վերջ, ոչ միջնամաս: Սրա հետևանքով այդպիսի "հռետորներին" լսել անգամ չի լինում:
Ու սաղ ազգով մի հատ նորմալ խոսացող ունենք ՝ Լևոն Տեր-Պետրոսյան, որին առաջին հերթին դրա համար նախագահ ընտրեցինք
When life gives you lemons, make lemonade
Իհարկե կոմպլեկսները և դաստիրակություն մեծ տեղ ունի: Բայց ոչ լեզվի սահունության մեջ: Ռուսները պակաս խիստ չեն իրենց երեխաների հետ ու նրաք պակաս կոմպլեկսավորված չեն:
Իսկ քաղաքական գործիչների վերաբերյալ, ասեմ, որ Ռուսաստանում էլ օրինակ նույն խուժանն է դումայում նստած: Բայց նայրի ինչպես են խոսում:
Կամ մի հատ "գեղցի" "սուպեռաստղ" որհայտնվում է հեռուստալրագրողի հետ զրույցի ժամանակ, ինչպես վարժ է խոսում: Իսկ մեր "աստղիկները" - "ըմ"-"ըմ" սաղ օրը կմկմում եմ, մինչև մի հատ կիսատ պռատ նախադասություն են ծննդաբերում
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ