Հուշեր, որոնք միշտ ինձ հետ են
Ես եղել եմ շատ ագրեսիվ, լացկան, կամակոր, շատ զզվելի երեխաՈւ այդ բնավորությամբ հանդերձ ցանկացել եմ դառնալ մանկավարժ, խեղճ երեխեք, բախտները բերել է, որ որոշումս փոխվել է
Հիշում եմ ինչպես էի մի անգամ թաքնվել մեր հարևանի տղայից վախենալու պատճառով և առավոտից մինչև ուշ գիշեր մերոնք ինձ էին ման գալիս, ես լսում էի անգամ մայրիկիս լացի ձայնը, բայց թաքստոցիցս դուրս չէի գալիս, մինչև իմացա, որ հարևանի տղան տանը չի, նոր լացելով դուրս եկա
Մի անգամ գիշերը արթնացա ու «գարշոկ» (կներեք հայերեն տարբերակը չգիտեմ)նստեցի ու փոխանակ վերադառնայի անկողին, գնացի ու մտա պահարանի մեջ դրված վերմակի վրա ու քնեցի՝ ընդ որում դուռը գրեթե ծածկած
Եղել եմ նաև շատ կռվարար ու մինչև հիմա էլ այդպիսին եմ
... մինչ նոր հանդիպում
Մեջբերել
Re. Մանկության հուշեր…
,ինքը կովբոյը լօօօլ:Որոշեցինք խարույկ անել եղբայրս փայտ գտավ,ու սենյակում խալիի կենտրոնում մենք փորձում էինք կրակ վառել ու համարյա մեր մոտ ստացվել էր, մեկ էլ մայրիկս սենյակի դուռը բացեց.էլ շարունակությունը չասեմ.................. 
*e}|{uka*-ի խոսքերից
/թող մեր մեջ մնա
Հիշում եմ՝ մեկին այնքան էի նույն տեղից սրսկել, որ խեղճի հետևում վերջում մեծ ծակ էր բացվել
: Արդյունքում մի օր զրկվեցի բժշկական սարքավորումներիցս,
, որոնք իրենց հերթին էլ ավելի բազմազան էին դարձնում սյուժեն։ 
Հիմա դրանք իմ մեջ մի տեսակ անկենդան կամ մեռած էակի զգացողություն են առաջացնում...
'
Էջանիշներ