Մանկության հուշեր…

[Selene]

Մանկությանս երազանքներից մեկն էլ բժիշկ դառնալն էր, ու ես այնքան էի համոզված, որ այդպես էլ լինելու է, որ դեռևս փոքրուց սկսել էի պրակտիկ գործունեություն ծավալել. խեղճ տիկնիկներ Հիշում եմ՝ մեկին այնքան էի նույն տեղից սրսկել, որ խեղճի հետևում վերջում մեծ ծակ էր բացվել. Գոնե լավ է, ներարկածս ջուրն ամբողջովին թափվեց

[Mari]

Մանկությանս երազանքներից մեկն էլ բժիշկ դառնալն էր, ու ես այնքան էի համոզված, որ այդպես էլ լինելու է, որ դեռևս փոքրուց սկսել էի պրակտիկ գործունեություն ծավալել. խեղճ տիկնիկներ Հիշում եմ՝ մեկին այնքան էի նույն տեղից սրսկել, որ խեղճի հետևում վերջում մեծ ծակ էր բացվել. Գոնե լավ է, ներարկածս ջուրն ամբողջովին թափվեց

Ես էլ իմ անձնական կլինիկան ունեի: տիկնիկներիս կաթիլային էի միացնում, խեղճերի ձեռները ուռում էին, հետո ներարկիչով ջուրը դուրս էի հանում: Անցավ որոշ ժամանակ, փորձեցի ավելի կատարելագործվել որպես բժիշկ. մատիցս արյուն էի վերցնում, լցնում սրվակի մեջ ու փորձում հետազոտել: Արդյունքում մի օր զրկվեցի բժշկական սարքավորումներիցս, իսկ ազգն էլ իմ նման բժշկից

[Lapterik]

Մանկությանս երազանքներից մեկն էլ բժիշկ դառնալն էր, ու ես այնքան էի համոզված, որ այդպես էլ լինելու է, որ դեռևս փոքրուց սկսել էի պրակտիկ գործունեություն ծավալել. խեղճ տիկնիկներ Հիշում եմ՝ մեկին այնքան էի նույն տեղից սրսկել, որ խեղճի հետևում վերջում մեծ ծակ էր բացվել. Գոնե լավ է, ներարկածս ջուրն ամբողջովին թափվեց

Վայ լավ հիշեցի, ես էլ եմ տիկնիկներիս սրսկել լիքը: Փոքր ժամանակ ինձ վիրահատեցին ու ամեն որ սրսկում էին, էս էլ դե ահավոր դիմացկուն երեխա էի, չէի լացում, ձեն չէի հանում, բայց մուռս տիկնիկներից էի հանում, սրսկում էի, հետո ոտքը հանում, որ ջուրը թափվի, նույն տեղից էնքան էի սրսկում, որ էլ տեղ չէր մնում:
Փոքր ժամանակ կարմիր սիրունիկ կալգոտկա ունեի, երևի մի 2-3 տարեկան էի, մի օր էտ կալգոտկան հագած չգիտեմ ուր էինք գնում, ես էլ ընկա ու էտ խեղճը պատռվեց: Ոտքիցս արյունա հոսում, ես դրան չեմ նայում, մենակ լացելով ասում եմ կալգոտկաս ճղվեեեցցց: Ի դեպ մինչև հիմա պահել եմ:
Հա մեկ էլ փոքր ժամանակ կորելու հատկություն ունեի, շատ էի կորում, որ ասում էին Աննա բա սենց որ գնաս ուր էիր գնալու, ասում էի ես ճամփեն գիտեմ:

[Goga]

Մանկությանս հուշերից մեկն էլ հիշեցի Ես շատ էի սիրում խաղալ տիկնիկներով և հատկապես հարդարել նրանց մազերը:Մի տիկնիկ ունեի (խեղճ տիկնիկ). այնքան էի սանրել մազերը, լաք փչել, որ մազերն ամեն հարդարելիս քիչ- քիչ թափվում էր, վերջը խեղճը քաչալացավ ես էլ մտաժում էի մինչև սեպտեմբեր մազերը կգան, որ դասի գնար, բայց զգում էի, որ մազ այդպես էլ չէր աճում ու ես զարմանում էի
Անարխիստ երեխա եմ եղել

[Սամվել]

Հմմ մի քանի բան էլ ես հիշեցի
Շատ Փոքր Ժամանակ Հեքիաթների գիժ էի Սաղ օրը Քույրրիս Նադայել էի անում որ հեքիաթ կարդան…մեր տան բոլոր գրծերի Հեքիաթները մի 15 անգամ լսել էի բայց մեկա սիրում էի բոլորը ու մեկ մեկ հիմա էլ եմ դնում կարդում կայֆա տալիս…էհհ երբա քրոջս երեխան հասնելու էն տարիքին սկսեմ իրա համար կարդալ /համ էլ իմ համար որ չամաչեմ չասաեն եքա մարդ ես հեքիաթ ես կարդում/…հետո իմ խաղալիքներին շատ էի սիրում…բոլորը անուններ ունեին /մեր հարևանների անուններն էին / անենասիրելի զինվորիկիս անուն էլ Սամվել էի դրել … համ էլ մեր հարևանի երեխաքը որ գալիս էին մեր տուն հետս խաղալու հետևում էի որ հանկարծ խաղալիքներս հետները չտանեին
Մի անգամ Մեկը ինչոր խաղալիք էր տարել բռնել էի ծեծել …հետո էլ երկար ժամանակ մեր տուն չէի թողում … Մի անգամ էլ Խաղալիքներիցս մեկը կորել էր ահագին ման եկա /մի 2 տարի/ հետո մի օր հարևանի երեխեքի խաղալիքներ մեջ գտա գնացի Արշավի հետ բերեցի …
ԲԱկում Շատ էինք Սիրում Գնալ Սար…սար ասվածը Սարի թաղն էր գնում էին Մոշ բան ման ուտելու համ էլ ընդեղ հովիվ պապիներ կայն նեռվերներն էին ուտում փախնում …
Դպրոցի գնալուց ինձ բավականին լուրջ տրամադրել էի որ պետքա լավ սովորեմ որովհետև մեծ քույրերս բոլորը լավ էին սովորել տենց պատվի հարց էր էլի
Արդյունքում առաջի 8 տարին մենակ 5 էի փակում քարորդներս…
ԲԱյց դե 8ից հետո Տեղափոխվեցի Պոլիտեխի վարժարան …մերոնց աչքից հեռու էի…ազատություն էի ստացել մենակ Մաթեմ,Ֆիզիկա,Ինֆորմ էի Նստում…ու դրանք սովորում…Արդյունքում 2րդ կիսամյակում Մաթեմ Ֆիզիկա,Ինֆորմս 5 էին մնացածը 3 …
Բայց դե մերոնց միակ մխիթարանքը էն էր որ Մաթեմ Ֆիզկան էի ինձ ընդունվելուց պետք դրանցից էլ պրոբլեմ չունեի /օլինպներ բան ման / …
Մի բան էլ հիշեցի
9ում Քիմիայի Դասատուն ինձ ու իմ մի 4-5 ընկերներին չէր ճանաչում
Կողքով անցնում էին Բարևում ու իրա դասից գնում …
ԼԱվ է շատ գրեցի հետո որ հիշեմ էլի կգրեմ…
Իմիջայլոց կարգին թեմայա 5 աստղ

[Djavaxhq]

Կարդում էի թեմայի գրառումները ու ընկել էի հուշերի գիրկը, չեմ ապսոսում իմ մանկության համար ու ամեն անգամ կարոտով եմ հիշում այն անհոգ ու երջանիկ օրերը,
Կուզեի նորից մանուկ լինեինք,
Գյուղի սարերում վազեինք անհոգ,
Երբ շատ շոգեինք իջնեինք գետափ
Ու Թափարվանում լողայինք անհոգ,
Կուզեի նորից մանուկ լինեինք
Նորից դպրոցում, նույն նստարանին...
Իմ ընկեր բարի, դու հիմա չկաս,
Եվ ես մանուկ չեմ արդեն շատ վաղուց,
Բայց իմ մնացած ողջ կյանքս կտամ,
Միայն մեկ օրով դու վերադառնաս:

[Djavaxhq]

Այս թեման կարդալուց հետո հիշեցի մի շատ հետաքրքիր դրվակ իմ մանկությունից:
5 տարեկան էի, մեր հարեւանը մի էշ ուներ, համարյա ամեն օրհեծնւմ էի, անուն էլ Բույան էի դրել: Ես մի փոքրիկ շուն ունեի՝ Ջիմին, Մյուս հարեւանս մի մեծ, սպիտակ, կարմիր կատարով, հպարտ աքլոր ուներ, սրան էլ անվանակոչել էի Գոռոզ: Գոռոզը իր հավաբունը պաշտպանում էր անձնուրաց, նա հարձակվում էր բլորին անխտիր, հատկապես առանձնակի հաճույքով իմ վրա էր հարձակվում: Հետեւելով հայրիկիս խորհուրդին նման դեպքերում փակում էի աչքերս ու ինչքան կոկորդումս ուժ ունի գոռում էի, եւ միշտ որեւէ մեկը հասնում էր օգնության, Մի անգամ Բույանին նստած վայելում էի հեծվոր լինելու գերագույն հաճույքը, երբ Ջիմին երեւի խանդից դրդված ուզեց կծել Բույանին, Էշն էլ սկսեց քացի տալ, դե 5ամյա հեծվորը ինչքան էլ լավագույնը լինի իր տարիքայինների մեջ, պարզ է նման նետումներին չեր դիմակայի եվ ես հայտնվեցի գետնին, քիչ անց Ջիմին եւս փռվեց կողքիս... ու այդ պահին Հայտնվեց Գոոռոզը, Ես փակեցի աչքերս ու սկսեցի գոռռալ, դժբախտաբար մոտակայքում ոչ ոք չկար, ես հայտնվել էի անմխիթար վիճակում, երբ Բույանի հարվածից ուշքի եկած Ջիմին անձնուրաց պայքարում փրկեց ինձ Գոռոզի խոշտանգումներից, Գռոզը հայրիկիս պահանջով հայտնվեց կաթսայում, Ջիմին զրկվեց մի աչքից, ինձ արգելեցին վայելել հեծվորի զգացած հաճույքը, չնայած ես էլ էի վախեցել ու դրանից հետո այլեւս չհեծեցի Բույանին…

[Lapterik]

Իմ բոլոր տիկնիկների ոտքերը ծուռ էին, ուղիղ ոտքերով տիկնիկներ,բարբիներ չէի սիրումես ուղղակի): Մի հատ տիկնիկ ունեի անունը Սոնա էր, մի օր էս խեղճի մազերը գոաշով ներկեցի, կտրեցի, էն հույսով որ նորիկց կգա, էն էլ չեկավ: