Անկապ օրագիր

[Ruby Rue]

Պասկալի թեման կարդալով միտքս եկավ։

Քանի որ աշակերտների համար ահագին դասեր էինք կազմակերպել ֆիզիկայից, դեռ մի բան էլ ժամանակին մեր ֆիզիկայի բլոգը ակտիվ էր, մինչև հիմա ինձ ֆեյսբուքով լիքը դպրոցականներ են գտնում ու խնդրում «օգնել»։ Ես ասեմ օգնել, դուք հասկացեք՝ մեկը մաթեմի տնայիններն ա ուղարկում, մեկը՝ ֆիզիկայի շտեմարանի հարցերը, մեկն էլ չամռվում, որ իր քննության ժամանակ օնլայն «օգնեմ»։ Ֆիզիկայի ընդունելության քննության նախօրեին վաբշե օրը մի նամակ էի ստանում։ Ու սովորաբար էդ նամակ գրող երեխեքը չէին ուզում, որ ես իրենց ֆիզիկա բացատրեմ, ուզում էին հարցերն ու տնայինները գրեմ, տամ ձեռները։ Մեկին նույնիսկ առաջարկեցի, որ մի օր հանդիպենք քննությունից առաջ, իր բոլոր հարցերին պատասխանեմ, բացատրեմ։ Մարդը ժամանակ չուներ Հիմա էլ ընդունվել համալսարան, էն օրն իր պոլիտեխնիկի տնայիններն ա ուղարկել։ Ու ոչ մեկ, ոչ մեկ չի գրում ասենք՝ ես սկսել եմ խնդիրը լուծել, բայց չեմ հասկանում ինչ-որ բան կամ չի ստացվում։ Չէ, մարդիկ ուզում են, որ իրենց փոխարեն անես, իրանք գնան գնահատվեն։
Ու դա դեռ դպրոցական տարիքից ա սկսում։

[Arpine]

Պարզվում է իմ բոլոր առողջական (ու ոչ միայն) խնդիրները կապված են սխալ (չ)սնվելու հետ։ Նույնիսկ չղջիկը։

[erexa]

Հայերեն լեզուն ինձ համար, ամենագեղեցիկն ա, հայերեն գիրը` նույնպես: Երեկ հոլանդացի ծանոթներիս, հայերեն տառերն էի, ցույց տալիս ու ասում էին, չենք հասկանում, բայց գեղեցիկ ա: Ինչ համաչափ գեղեցիկ գիր ա:
Ուզում եմ, շնորհակալություն հայտնեմ, մեր Չուկին, որ ստեղծել ա ակումբը: Էս կայքը մոտիվացիայա սփյուռքում ապրող երեխայի համար, որ չմոռանա հայերենը: Էս վիրտուալ տարածքն ինձ հարազատ ա, դարձել: Ես սիրում եմ, ակումբը, իմ վիրտուալ տունիկը:

[anslov]

Սաստիկ հայեցի ա, որ կնունքի սուրբ արարողությանը պարում են մոնղոլական ռիթմի տակ, քան-ը-ՆԶԻ անկապ օրագիրը տեղավորվել է Մշակույթի հովանու տակ
"Մի օգտագործի մնանգամյա օգտագործման բազմակի օգտագործված քիսան, քանի որ այն կրում է իր մեջ ենթաստամոքսային գեղձի տանձաման արտաթորքնաքի հումուսային խռխիկները "

[Quyr Qery]

Եթե ինձ որոշեին դարձնել կենդանի, ապա ես կընտրեի ծովային կրիաներին:
Տարիներով կապրեի առանց ջանք թափելու, առանց աշխատելու, կքնեի ծովի ափին ու վերջ, չէ, վերջ չէ, էլի կքնեի, մի քիչ էլ կքնեի:

[Մուշու]

Երբ փոքր էի, երևի մի 13-15 տարեկան ուզում էի գինեկոլոգ դառնալ, մտածում էի իրանք էն կյանք տալիս մարդուն: Չէ գիտեի, որ իրանք զուտ օգնում են երեխային լույս աշխարհ գալ, բայց համարում էի, որ իրանց աշխատանքը հրաշք գործելն ա: Հետո հասա երկրորդ կուրս, գնացի պրակտիկայի ու տեսա կյանքիս առաջին ծնունդը: Բժիշկը ինչպես նաև մենք անօգնական կանգնած էինք հիվանդի կողքին ու նայում էինք, ոնց ա ինքը ցավ քաշում: Մենք ոչինչ անել չէինք կարող(գիտեմ կարելի ա անզգայացնել բլա բլա բլա, բայց դե դա հաշիվ չի) բացի նայելը ոնց ա կինը կյանք տալիս երեխային ինը ամիս կրծքի տակ պահելուց հետո: Էդ պահին հասկացա, որ հրաշքը ու բժիշկը կապ չունեն, հրաշք կինն ա գործում, ամեն կին որոշ չափով աստված ա, քանզի կյանք ա ստեղծում: Երջանիկ ա էն կինը ով երեխա ունի, ով ինը ամիս տանջվել, տառապել ա, մի քանի ժամ անդադար ցավ ա քաշել ու նոր մարդուկ ա լույս աշխարհ բերել: Ես հիանում եմ բոլոր մայրերով:
Հ. Գ. Ո՞վ ա ասել որ կինը թույլ սեռ ա, ոչ մի տղամարդը էդքան չէր դիմանա

[einnA]

Չգիտեմ կարդացել եմ, հարցրել են, հոգեբանական տեստ էր, առակ էր, բայց սենց բան էր ասում.
Պատկերացրու, որ կարևոր երեկո է, դու ինքդ ընթրիք ես պատրաստել ու ուզում ես հրավիրել մարդկանց` թվով 6 հոգի`առանց հաշվի առնելու ովքեր են. պարտավորված չես ընտանիքիդ անդամներին կամ բարեկամներին ընդգրկել ու մտածել` ում կանչեմ, որ հետո չնեղանան... :
Ու շատ վաղուց էտ իմ մեջ շատ խորը նստվածք է տվել:Ու ես ժամանակ առ ժամանակ էտ հարցն ինձ տալիս եմ, հետո պատասխանում եմ ու հասկանում եմ, որ անում եմ ամենաճիշտ եզրակացությունները, որոնք դուրս են գալիս ենթագիտակցությանս խորքերից:
Ուղղակի եթե տարիներ առաջ սեղանս փոքր էր, իսկ հյուրերս շատ էին, հիմա հազիվ հավաքվում են:

[Freeman]

Առավոտվա գինեկոլոգիայի քննությունն էն օրն ա գցել, որ ֆբ֊ում կիսամերկ աղջկա նկար են շեյր անում, նայում, նեռվայնանում եմ

[Quyr Qery]

Իմ կյանքում երբեք չի եղել մի պահ, որ ես մտածեմ իմ երկրից գնալու մասին, ինչ ունեմ, էստեղ է: Բայց էսօր տեսնում եմ, որ հեչ էլ էստեղ չի, սաղ գնացել են:
Մենք մեր երկրում օտար են, մենք մեր երկրում էժանով աշխատուժ ենք, չնայած ուր ա ստեղ աշխատանք:
Նաիրուհու գրառումն եմ կարդում օրագրում, ու էս գիշերվա հազարին լացս գալիս է:
Չգիտեմ՝ ինչ ասեմ:

Անցյալ տարի ես երջանիկ էի, երանի չպրծներ...

[ars83]

Երևի ինձ կարելի է բարևելու նկատմամբ զգայուն համարել: Ամեն դեպքում, ես դրան բավական մեծ ուշադրություն եմ դարձնում: Մարդիկ կան (բավական շատ են գերմանացիների մեջ մեր աշխատավայրում), ում բարևում ես՝ նայում է դեմքիդ ու չի բարևում: Նախորդ աշխատատեղիցս (որտեղ, հիմնականում տարածված էր ողջունելու ֆրանսիական մշակույթը) սովոր էի, որ անծանոթներն էլ իրար սովորաբար բարևում են: Այստեղ այդպես չէ: Նույնիսկ մարդ լինել, ում ճանաչում ես, մի քանի անգամ հանդիպել ես ժողովներին, խոսել ես հետը, բայց հիմա բարևիդ չի պատասխանում: Սկզբում անսովոր էր, ու նյարդանմում էի: Հիմա, մի քանի անգամ անպատասխան բարևելուց հետո, ես էլ չեմ բարևում: Զարմանալին այն է, որ չբարևողների զգալի մասն սկսում է բարևել, երբ դու դադարում ես: Իհարկե, ես պատասխանում եմ նրանց բարևներին:

Հիշում եմ, որ երբ փոքր էի, տուն վերադառնալիս միշտ բարևում էի բակում նստած (երևի դեպքերի մեծամասնությունում ճիշտ կլիներ ասել՝ նստարանին թրև եկող) տղամարդկանց: Նրանց մեջ կար տարեց մեկը (այժմ հանգուցյալ), ով միշտ նայում էր վրաս ու չէր բարևում: Ես էլ դադարեցի նրան բարևել: Պապիս բողոքել էր, թե թոռդ ինչո՞ւ չի բարևում: Պապս էլ մտահոգված (իմ հնարավոր անդաստիառակությամբ) հարցրեց՝ ինչո՞ւ չես բարոևւմ Չ-ին: Ասացի՝ քանի անգամ բարևել եմ, չի բարևում, ես էլ այլևս չեմ բարևում: Ասաց՝ աչքերը վատ են տեսնում, երևի չի ճանաչում քեզ: Ասացի՝ բա որ աչքերը վատ են տեսնում, ինչպե՞ս և չբարևելուս ժամանակ այդքան լավ ճանաչում ինձ: Պապս քթի տակ ժպտաց ու բան չասաց: Հետո գնացել էր բողոքին ասել՝ դու չես բարևել, ինքն էլ դադարել է բարևելուց: Դրանից հետո Չ-ի տեսողությունն զգալիորել բարելավվեց:

[Գաղթական]

էս 1.5 ամիսա կնոջս ծննդյան անակնկալն եմ պատրաստում..
ու բոլորն արդեն իրենց դերերն ու գործողությունների պլանը ստացել ու յուրացրել են...

մենակ զոքանչիս վրա էի մի քիչ կասկածում,
բայց առաջին էտապը բարեհաջող անցավ..
ասել էր, որ չի կարողանալու գալ, քանի որ աշխատավայրից ազատ օր չի կարողացել ստանալ...

հիմա 2 օր բանա մնացել՝ զանգել հարցնումա «աղջիկս, ի՞նչ ծաղիկ կուզես բերեմ ծնունդիդ»...

[Յոհաննես]

Էս կյանքի ամենատհաճ երևույթներից մեկը գլոբալ իմաստով խաբված լինելն է:Մարդկության մեծ մասին իրականությունը ձեվափոխած են ներկայացնում:Մի քանի օրինակ բերեմ:
1.Տարզան-Շատ հաճախ Տարզանի մասին ֆիլմեր նայելուց նյարդայնանում եմ,ախր ընդհանրապես չեմ հասկանում,թե խի՞ են իրականությունը թաքցնում:Իսկ իրականում Տարզանը բնազդ էր,երբ առաջին անգամ Ջեյնին տեսավ սկսեց ուսումնասիրել,ամբողջ մարմինը ձեքռով ուսումնասիրեց,հոտ քաշեց,լիզեց,կծեց ու Ջեյնի վրա ինչքան ծակ տեսավ նու ոշմ հասկացանք:Բայց ամենա թռնդալի փաստը էնա,որ էս մեր Ջեյնն էլ Ժոստկի սեքսի եզակի ներկայացուցիչ էր ու իրանց սեքսը միավորեց,էս վերջերս էլ հենց էդպիսի մի ֆիլմ նայեցի Տարզանի մասին ու էնքան հաճելի էր,որ վերջապես իրականությունն են ներկայացնում:
2.Սպիտակաձյունիկ-իրականում էս աշխարհի ամենալիրբ արարածն է եղել,իրա խորթ մերը մի հրաշք անձնավորություն էր:Խեղճ կնոջը ինսուլտի էր հասցնում,ամեն օր վեճեր-վեճեր:Պարզից էլ պարզ է,որ ուզում էր միայնակ իշխել,բայց դե էն խեղճ կինն էլ լավ գիտեր էս տգետին ուզում էր մի քիչ գիտելիք փոխանցել:Վերջը հերթական վեճից հետո գնաց անտառ ու էն խեղճ 7 թզուկների հախից եկավ:Իրան հանդիպելուց հետո էդ 7 թզուկները ալկաշ դարձան:Իսկ էն խեղճ կնոջ սրտին չնստեց,ման եկավ ու գտավ էդ լրբին,բայց էս էնքան անսիրտ էր,որ խեղճ կնոջը դաժանաբար սպանեց:Հետո էլ էն կարմիր խնձորի միֆը սարքեց,բայց պարզից էլ պարզ էր,որ խելք ու միտքը պսակվելն է,իսկ պսակվելուց հետո խեղճ պրինցը ինքնասպանա լինում:
Դե հա օրինակները անվեջ են,բայց երբեմն ստի մեջ ապրելն էլ իրա դրական կողմերը ունի:

[_Հրաչ_]

Էս ուղղակի գրեմ, որ տարիներ էլ անցնեն, պետք լինի, բացեմ, նայեմ ու միշտ հիշեմ, որ էս օրն իմ համար հիասթափության օր ա եղել:

[Վիշապ]

Կալիֆորնիայում կայֆի համար մարիխուանա օգտագործելը դառնում է օրինական (մե ցնծություն, մե ուրախություն):
Հրաշալի նոր գաղափարներ են ծնվում առաջիկա Սուրբ Ծննդյան տոներին նվերներ պատրաստելու համար:
Համ էլ համեցեք խնդրեմ, կծխենք միասին, վիսկիով իհարկե:

[Հայկօ]

Ոնց որ թե ամեն ինչ կարգավորվում ա: Մի երկու հատ աննշան կնճիռ ա ավելացել, բայց մեկ ա՝ մարդիկ իմ տարիքից էլի մի վեց-յոթ տարի քիչ են տալիս միշտ: Դժոխքը, սենց թե նենց, ուրիշներն են: Էսօր էլի հետաքրքիր բան եմ սկսել, տեսնենք՝ ոնց կշարունակվի, կարող ա ամբողջ կյանքի զբաղմունք դառնա, նպատակը շատ սահմանափակող բառ ա: Լիքը մարդկանց կարոտել եմ: Էս մի երեսուն էջից ավելի շատ եմ ուրախացել, քան նախորդ երկու հարյուր հիսունից: Ինձ էլ եթե կարոտեք, գրեք, կուրախանամ: Բարև ձեզ, ես Հայկն եմ, չեմ սիրում խոսել ուրիշների մասին, իմ մասին խոսում եմ մենակ ինձ հետ, բայց էն երեսուն կետը կարող ա և գրեմ: Պրծ: