Մեր վերաբերմունքը պոպուլյար արտիստների հանդեպ

[Down to Earth]

Բայց դա շատ բնական ռեակցիա ա: Էն, ինչը մտնում ա ռադիո, ավելի լայն զանգվածների ա հասանելի, ոնց որ վերևում նշեցի՝ նրանց, ովքեր երաժշտություն չեն լսում: Ու մետալիստի ռեակցիան կարող ա լինի թե՛ «ես նենց բաներ չեմ լսում, որ ուրիշներն են լսում» մտածելակերպի արդյունք, թե՛ ուղղակի «էս իմ ճաշակով չի» բնական ռեակցիա:

Ես որ նայում եմ վերջին տարիներին լսածս երաժշտությանը, էդ կատարողներից գրեթե ոչ մեկը ռադիոյով չի հնչում կամ հնչել ու մոռացվել ա կամ քիչ ա հնչել (մի երկու բացառություն չհաշված, էն էլ էդ բացառությունների սիրածս երգերը հենց ռադիոյով հնչողները չեն): Բայց ես ոչ թե էդ կատարողներին դրա համար եմ լսում, այլ նրա համար, որտև դուրս գալիս են: Ավելին՝ եթե ռադիոյով չեն հնչում, բնավ չի նշանակում, թե ոչ ոք չի լսում: Ուղղակի էդ կատարողն ուրիշ լսարան ունի:

Հասկանում եմ, որ լավ երաժշտություն հազվադեպ ենք լսում ռադիոյով կամ հեռուստացույցով, բայց մեկ-մեկ պատահում են չէ՞, ու նաև պատահում են այնպիսի խմբեր, ովքեր ուղղակի անհրաժեշտություն են համարում իրենց ասելիքը հասցնել ավելի լայն մասսսային: Իրանք չեն ուզում հոլիվուդյան աստղ լինել, միլիոններ դիզել, բայց մարդիկ են հայտնվում, ովքեր սխալ կարող են ընկալել իրենց մեյնսթրիմ դառնալը:

[StrangeLittleGirl]

Մեր մոտ էդքան էլ բան չի փոխել: Արտասահամանում դեռ ոչինիչ կեսից շատերը հասկանում են մարկետինգ ասվածը ու չեն լսում այն ինչ ստիպում են, որ լսեն: Մեր մոտ ուրիշ է, Հայաստանում արտասահամանյան պոպուլյար երաժշտությունը դիտվում է որպես ճաշակով մի բան որը ռաբիզից մի գլուխ բարձր է:

Նենց չի, որ Հայաստանում չեմ ապրել, չգիտեմ Հայաստանում Ռազմիկ Ամյան լսողն արտասահմանցիներից Քրիստինա Ագիլերա ա լսում: Ու Հայաստանում էլ հազար ձևի մարդ կա, որոնք հազար ձևի են լսում երաժշտություն: Ու արտասահման կոչեցյալում էլ լիքը տեղական աղբ կա, որը լայն մասսաները լսում են ու որը շատ ավելի պոպուլյար ա, քան նորմալ երաժշտությունը:

[StrangeLittleGirl]

Իսկ ի՞նչ, եթե լավ արվեստը կարող է սիրված լինել խուլ գյուղում կյանքից անտեղյակ ապրող պապիկից սկսած, վերջացրած հարուստ, կաշառակեր բիզնեսմենով: Իհարկե էստեղ արդեն հասանելիությունն է խնդիրը:

Ամենաշատը պոպուլյար արտիստների հանդեպ ատելությունը նկատել եմ մետալիստների մոտ(գուցե սխալ եմ): Երբ ինչ որ մետալ խումբ հայտնվում է ռադիո-հեռուստատեսությունում, սրանք սկսում են վատաբանել, որակը գցել զուտ այն պատճառով, որ արդեն մեյնստրիմ ա: Ես էլ սա հոգեբանական բարդույթ կհամարեի, երբ պոպուլյարության հանդեպ բացասական վերաբերմունքը հասնում է ծայրահեղության:

Մեր մոտ էդքան էլ բան չի փոխել: Արտասահամանում դեռ ոչինիչ կեսից շատերը հասկանում են մարկետինգ ասվածը ու չեն լսում այն ինչ ստիպում են, որ լսեն: Մեր մոտ ուրիշ է, Հայաստանում արտասահամանյան պոպուլյար երաժշտությունը դիտվում է որպես ճաշակով մի բան որը ռաբիզից մի գլուխ բարձր է:

Հասկանում եմ, որ լավ երաժշտություն հազվադեպ ենք լսում ռադիոյով կամ հեռուստացույցով, բայց մեկ-մեկ պատահում են չէ՞, ու նաև պատահում են այնպիսի խմբեր, ովքեր ուղղակի անհրաժեշտություն են համարում իրենց ասելիքը հասցնել ավելի լայն մասսսային: Իրանք չեն ուզում հոլիվուդյան աստղ լինել, միլիոններ դիզել, բայց մարդիկ են հայտնվում, ովքեր սխալ կարող են ընկալել իրենց մեյնսթրիմ դառնալը:

Եթե նկատեցիր, ես ռադիոյով հնչող երաժշտությունը վատ երաժշտություն չանվանեցի: Ուղղակի դա երաժշտություն ա երաժշտություն չլսողների համար կամ ավելի ճիշտ՝ ոչ երաժշտասերների համար: Իսկ երաժիշտը չի կարող մի օր վեր կենալ ու որոշել մեյնսթրիմ դառնալ: Ասում եմ՝ դրա հետևում լիքը մարկետինգային ուժեր են, գումարած ճիշտ թիրախ լսարան: Եթե կոնկրետ երաժիշտ իր բնույթով լայն մասսաներին համապատասխան չի, ուզում ա՝ մեջտեղից ճղվի, միլիոնանոց լսարան չի հավաքի: Էսքանով հանդերձ, լիքն են ոչ մեյնսթրիմ երաժիշտները, որոնց թաքուն երազանքը հենց էդ կարգի մասսայականություն վայելելն ա (հետո հասնում են դրան, փոշմանում են, որովհետև իրանց կյանքն էլ կյանք չի լինում):

[Արշակ]

Ոչ թե օրիգինալ չեն լինի, այլ օրինակ ինձ համար դա կնշանակի, որ իմ դուրը եկել է մի բան, որը էնքան պարզ ու հասարակ ա, որ դա հասկանալու համար որևէ լավ ճաշակ հարկավոր չէ։ Իսկ ես աշխատում եմ իմ ճաշակի վրա (երևի ենթագիտակցաբար մոտեցնելով այն իմ ճանաչած ճաշակով մեծամասնության ճաշակին )

Բայց երևի ճիշտ ես, սա կոմպլեքս է, որից լավ կլինի ազատվել

Բայց դե պարզությունը արդյո՞ք անճաշակության արդյունք ա։ Ես կասեի հակառակը՝ պարզությունը կատարելության, հանճարեղությանն ա ավելի բնորոշ

[Down to Earth]

Նենց չի, որ Հայաստանում չեմ ապրել, չգիտեմ Հայաստանում Ռազմիկ Ամյան լսողն արտասահմանցիներից Քրիստինա Ագիլերա ա լսում: Ու Հայաստանում էլ հազար ձևի մարդ կա, որոնք հազար ձևի են լսում երաժշտություն: Ու արտասահման կոչեցյալում էլ լիքը տեղական աղբ կա, որը լայն մասսաները լսում են ու որը շատ ավելի պոպուլյար ա, քան նորմալ երաժշտությունը:

Ագիլերան դեռ փառք է: Մի անգամ համալսարանում սովորող մի աղջնակ ինձ համոզում էր, որ ճաշակին ընկեր չկա ու Նիկի Մինաժ լսելը իրան ամենևին էլ անճաշակ չի դարձնում (իմիջայլոց գերազանցիկ սովորող): Գիտեմ, որ տարբեր երաժշտություն լսողներ կան էստեղ, բայց գերադասելին մտածում է անգլալեզու ցանկացած երգ կարող է ճաշակով լինի:

[StrangeLittleGirl]

Ագիլերան դեռ փառք է: Մի անգամ համալսարանում սովորող մի աղջնակ ինձ համոզում էր, որ ճաշակին ընկեր չկա ու Նիկի Մինաժ լսելը իրան ամենևին էլ անճաշակ չի դարձնում (իմիջայլոց գերազանցիկ սովորող): Գիտեմ, որ տարբեր երաժշտություն լսողներ կան էստեղ, բայց գերադասելին մտածում է անգլալեզու ցանկացած երգ կարող է ճաշակով լինի:

Անկեղծ ասած, ես համաձայն եմ, որ ճաշակին ընկեր չկա Ու եթե մեկն ինչ-որ բան է լսում, որը ես տանել չեմ կարողանում, դեռ չի նշանակում, որ դա վատն է: Ուղղակի դա նշանակում է, որ էդ մարդը երաժշտություն չի լսում էնպես, ինչպես ես եմ լսում:

Ի դեպ, Նիկի Մինաժն ո՞վ է:

[Down to Earth]

Ով չի, ինչ ա ․․․ վեց համարի սիլիկոն ա։

Դրա համար էլ իրա դեպքում ճաշակին ընկեր չկա արտահայտությունը լրիվ կորցնում է նախկին իմաստը

[StrangeLittleGirl]

Էս էլ ձեզ մեր արտասահմանի պոպուլյարը.

[Down to Earth]

Էս էլ ձեզ մեր արտասահմանի պոպուլյարը.

ինչի՞ էս տեսակի երգերը մի անգամ լսելուց մոռանում ես արդեն: Սաղ երգը օուօ, ահասկանալի ճվվոց ու ռեպ

[StrangeLittleGirl]

ինչի՞ էս տեսակի երգերը մի անգամ լսելուց մոռանում ես արդեն: Սաղ երգը օուօ, ահասկանալի ճվվոց ու ռեպ

Ես էս երգը մենակ մի անգամ եմ լսել, բայց չեմ մոռացել: Էն տղի մերկ աճուկները մինչև հիմա մտքիս են:

[Down to Earth]

Ես էս երգը մենակ մի անգամ եմ լսել, բայց չեմ մոռացել: Էն տղի մերկ աճուկները մինչև հիմա մտքիս են:

Մտածեցի մի թեմա էլ բացեմ նրա մասին, թե անհրաժե՞շտ է երգին վիդեո նկարել:

[StrangeLittleGirl]

Մտածեցի մի թեմա էլ բացեմ նրա մասին, թե անհրաժե՞շտ է երգին վիդեո նկարել:

Բաց, քննարկենք

[boooooooom]

Բայց դե պարզությունը արդյո՞ք անճաշակության արդյունք ա։ Ես կասեի հակառակը՝ պարզությունը կատարելության, հանճարեղությանն ա ավելի բնորոշ

90-ականներին պարզ ու հասարակ տեխնո ոճի երգեր կային, որ ընդամենը մի քանի նոտայից էին բաղկացած: էն որ , ոնց որ մեկը ուղեղդ սղոցի... Դիսկո ոճի մեջ էլ ա տենց երգեր հանդիպում

[Ուլուանա]

Մոդերատորական. թեման այլ ուղղություններով շեղող գրառումներն ու դրանցից ծավալված քննարկումները ջնջվել են։ Հիշեցնեմ, որ թեման հանրաճանաչ արտիստների ու նրանց գործունեության նկատմամբ վերաբերմունքի մասին է։

[Ուլուանա]

90-ականներին պարզ ու հասարակ տեխնո ոճի երգեր կային, որ ընդամենը մի քանի նոտայից էին բաղկացած: էն որ , ոնց որ մեկը ուղեղդ սղոցի... Դիսկո ոճի մեջ էլ ա տենց երգեր հանդիպում

Քո ասածը պարզունակն ա (պրիմիտիվը)։ Պարզն ու պարզունակը տարբեր բաներ են։ Պարզությունը դրական հատկանիշ ա, իսկ պարզունակությունը՝ բացասական։ Ճիշտ ա, պարզի ու պարզունակի տարբերակումը ոչ միշտ ա հեշտ ու միանշանակ, բայց դրանք նույնացնել չի կարելի ամեն դեպքում։