Հոգեվարքից հետո (օրագիր)

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 18

Առավոտյան արթնացա՝ վախենալով, որ երեկվա լավ տրամադրությունս չի պահպանվի: Բայց դրսում արև էր, ձյունն էլ նստել էր, հետևաբար պատճառ չկար ուրախ չլինելու:

Ապաքինման 18-րդ օրը դու արդեն հաջորդ հանդիպում ես պլանավորում: Իսկ ես այն հետ եմ մղում, որ հնարավորինս ուշ լինի. երկու շաբաթ անց: Էկրանի հետևում թաքնված ծիծաղում եմ ու տպում. «Վստա՞հ ես, որ կդիմանաս էմոցիոնալ սառնությանս»: Ինձ հաղթած եմ զգում, իրավիճակի տերը:

Ասում ես՝ վերջացնենք պատմվածքը: Գիտես, էն ժամանակ, երբ սկսեցինք միասին գրել, ես հավատում էի, որ մենք երկուսով համագործակցելով մեծ բարձունքների կհասնենք: Ու կհասնեինք, որովհետև մեր ուղեղներն էնքա՜ն լավ էին միասին աշխատում, էնքա՜ն լավ էին իրար լրացնում: Հիմա չգիտեմ՝ կկարողանա՞նք նույն արդյունքին հասնել, երբ ահա արդեն 18-րդ օրն է, որ իմ ամբողջ ուժն ու էներգիան օգտագործում եմ էմոցիոնալ սառնության հասնելու համար: Ու հասել եմ: Դու կդիմանա՞ս իմ ներկայությանը, երբ հանդիպելիս չգրկեմ, երբ հայացքս անընդհատ փախցնեմ, երբ թույլ չտամ, որ մտնես իմ տարածք:

[StrangeLittleGirl]

Ամիսների ընթացքում կուտակված բացիկների քանակից հասկանում ես, թե այդ երկրում որքան երկար ես ապրել: Առաջներում միշտ բացիկներս հավաքում, հետս Հայաստան էի տանում: Ինչ եկել եմ Դանիա, ոչ մի բացիկ Հայաստան չեմ տարել: Վերջին երեք տարիների ընթացքում ոչ մի երկրում այնքան երկար չեմ ապրել, որքան Դանիայում: Ու բացիկների կույտը չգիտեմ՝ որ ճամպրուկումս տեղավորեմ:

Մի քանի ամիսը մեկ պետք է տեղափոխվել, որպեսզի բացես այն դարակները, որոնք երբեք չէիր բացի, որպեսզի դեն նետես իրեր, որոնք քեզ համար կարևոր չէին, բայց էդպես էլ ռիսկդ չէր հերիքում ազատվել դրանցից, որպեսզի կողքովդ անցնեն հիշողությունները՝ հատ-հատ: Ու գտնում ես ալբոմը, որտեղ խնամքով զետեղել ես Կոպենհագենի կյանքդ, ավելի ճիշտ՝ դրա առաջին երեք ամիսները: Երեք ամիս անց այն ընդհատվում է, որովհետև դրանից հետո մի նոր փուլ է սկսվում:

Գտնում ես նաև այն մուգ կարմիր ծրարը, որի մեջ մի սիրուն երկտող է պահված: Բացում ես, կարդում նորից ու նորից, դնում այնպիսի տեղ, որ հանկարծ չկորի: Դարսում ես նամակներդ: Հիշու՞մ ես՝ երբ փոքր էիր, սիրում էիր մամայի դարակը փորել ու այնտեղ նամակների կապոցներ գտնել: Հիշու՞մ ես՝ երազում էիր, որ մի օր դու էլ նման կապոցներ ունենաս, իսկ երբ նամակներդ այնքան շատացան, որ այլևս չգիտեիր՝ որտեղ դնես, սկսեցիր նախանձել մամայիդ, որ նրա կապոցները քոնի չափ մեծ չէին:

Կոպենհագենում հազիվ մի ութ-ինը նամակ է կուտակվել հարյուրավոր բացիկների դիմաց:

Ու երբ վերջապես գրքերդ ու հիշողություններդ դասավորում ես ճամպրուկում՝ զարմանքով նկատելով, որ այն արդեն լցվել է: Ամեն տեղափոխվելիս ավելի ու ավելի շատ գրքեր, ավելի ու ավելի շատ հիշողություններ են լինելու: Ու դու գիտես, որ այլևս երբեք դրանք Երևան չես հասցնելու, որ այսուհետ միշտ հետդ տանելու ես, որովհետև այլևս տուն չունես, տունն այնտեղ է, որտեղ ապրում ես:

Չնայած տեղափոխությունը մեծ սթրես է համարվում, ահագին ոգևորված եմ, ուրախ եմ, որ այլևս այս թաղամասում չեմ ապրելու:

[StrangeLittleGirl]

Ճաշին Վիոլենի հետ զավզակում էինք: Մեկ էլ Վիոլենը թե՝ էստեղ էս ինչքան մարդ կա, որ չեմ ճանաչում: Նայեցի նոր ներս մտած տղաներին: Հայացքս ֆիքսվեց նրանցից կանաչ մայկա հագածի վրա: Սեղանի շուրջ լռություն տիրեց: Հայացքս արդեն անցնում էր քաղաքավարության սահմանները: "A man!" մեկ էլ բացականչում եմ: Կոլեգաներս խառնվում են իրար, թե էս ինչ էղավ հենց նոր, էդ տղու սե՞ռն էի ստուգում, ինչ ա: Իսկ տղան ինձ ուղղեց, "The man." Իրա մայկայի վրա ընդամենը իռլանդերեն գրված էր "an fear."

Պարզվեց՝ ինքը դանիացի է, բայց լավ իռլանդերեն գիտի: Ասում է՝ տասնհինգ տարեկանից է սովորում: Ասում է՝ իռլանդական ամեն ինչը սիրում է:

It's like meeting the man of your dreams. And then meeting his beautiful husband (c) Alanis Morissette

Ես չկամ

[StrangeLittleGirl]

Մտածում էի՝ ապաքինման ավարտից հետո դադարեցնել ամեն օր օրագրումս գրելն ու գրել մենակ էն ժամանակ, երբ ցանկություն ունեմ, բայց հետո հասկացա, որ չէ, պետք է ամեն օր գրել, որովհետև...

Որովհետև շատ ուժեղ զգում եմ, որ այս տարին իմ կյանքը շուռ տվող, հետագա ընթացքը որոշող ու ամեն ինչով ուրիշ տարի է լինելու: Ոնց որ մինչև հիմա ապրածս կյանքն ինձ նախապատրաստեր էս ամենին, ու հիմա եկել է իրականացման ժամանակը: Ու ես զգում եմ, թե ոնց եմ քայլ առ քայլ գնում այնտեղ, ուր պիտի հասնեմ: Ոնց որ մինչև հիմա ապրածս կյանքը խմորումներն էին, իսկ հիմա արդեն գործում եմ, որ հետո արդեն դժվար ընթացքը հաղթահարած լինեմ ու համեմատաբար հեշտ ճամփով գնամ:

Սկսվել է Դանիայում ինտեգրման փուլը: Ինչ օտար երկրում ապրել եմ, միշտ եղել եմ իրականությունից դուրս, իմ էքսպատ ընկերներով շրջափակված, չեմ իմացել, թե երկրում ինչ է կատարվում: Իսկ Դանիայում ինքս ինձ հայտնաբերում եմ զանազան օնլայն ստորագրահավաքների մասնակցելիս, կամավորություն անելու մեծ ցանկությամբ ու անգամ ՀԿ հիմնելու մտքերով: Էլ չեմ ասում, որ էստեղի գրական անցուդարձն է սկսել հետաքրքրել, ու շուտով կգամ մի պահ, որ կճանաչեմ ամբողջ գրական միջավայրը:

Էսօր ուրեմն Ռոբին Վիլտ Հանսեն անունով գրողի նոր գրքի շնորհանդեսին էի գնացել Արքսում: Մեկ էլ ոչ ավել-ոչ պակաս, տեսնեմ մանուշակագույն մազերով մի կին է հայտնվում, դեմքը՝ ահավոր ծանոթ: Մի քիչ ուղեղս փորփրեցի, հիշեցի. վերջերս սթորիթելինգին էի տեսել նրան: Մոտեցել էր, Ալլամի հետ երկար-բարակ գյալաջի էր տալիս քաղաքական թեմաներով, թե՝ ոտքի ելեք, պայքարեք ռասիստական թեմաների դեմ:

Ռոբինի գրքերից մեկն առա, խնդրեցի, որ ինքնագիր տա, մի քիչ զրուցեցինք, ասացի, որ նոր գիրքը չեմ ուզում առնել, որովհետև ես հոգեբույժ եմ, վախենում եմ հոգեկան հիվանդների մասին գրքեր կարդալուց: Մի քիչ դես-դեն զրուցեցինք, ուրիշները մոտեցան, ես էլ սկսեցի նոր առածս գիրքը կարդալ, թեման՝ հետադարձ մշակութային շոկ:

Մեկ էլ տեսնեմ՝ մանուշակագույն մազերով կինը կողքս կանգնած է: Հարցրի, թե արդյոք ինձ հիշում է: Ո՜նց չէ, սթորիթելինգին, բոյֆռենդիդ հետ չէի՞ր: Ալլամն ինձ բոյֆռե՞նդ: Դե հա, ժամադրություն էր, բայց ինքը դեռ շատ հեռու է ինձ բոյֆռենդ լինելուց (ու երևի չի էլ լինի, եսի՞մ): Հարցրեց, թե շնորհանդեսի մասին որտեղից եմ լսել: Ասացի, որ Արքի հետ կապի մեջ եմ, գալիս եմ իրենց միջոցառումներին: Նույն հարցը ես իրեն տվեցի: «Տղաս է»,- ասաց ու մատնացույց արեց Ռոբինին:

Դուրս գալուց առաջ Ռոբինը մոտեցավ, մեյլիս հասցեն ուզեց, հետո խնդրեց, որ իրեն անպայման գրեմ կարծիքս:

Նկատեցի, որ գիրքը գնող միակ մարդն էի: Հայաստանում շնորհանդեսներին գոնե լիքը օրինակներ վաճառվում են:

***
Մտածում եմ՝ իրոք լավ բալանսի եմ հասել իմ կյանքում: Զբաղվում եմ էն, ինչով ուզում եմ: Էլ չեմ ճղվում մասնագիտականի ու գրականության միջև: Սիրուն ձևակերպում եմ տվել. մի դրույքով գիտնական, կես դրույքով՝ գրող: Ու էդպես էլ աշխատում եմ: Իսկ ազատ համարվում է այն ժամանակը, երբ ո՛չ աշխատանքի եմ, ո՛չ գրականությամբ եմ զբաղվում: Էս գրական միջավայրեր ընկնելն է հետաքրքիր. Հայաստանում էդպես էլ չկարողացա, էդպես էլ չդիմացա:

Ու մենակ մի հոգու պիտի շնորհակալություն հայտնեմ, որ հասել եմ էս ամենին: Պիտի շնորհակալություն հայտնեմ սիրտս կոտրելու համար, նաև դրանից առաջ եղած ամեն-ամեն ինչի համար, որովհետև եթե ինքը չլիներ, դժվար հասնեի կյանքիս այս հրաշալի կետին:

[StrangeLittleGirl]

Էս շաբաթ մանկավարժություն ենք անցնում: Կուրսի կարևոր հատվածներից ա նաև էն, որ մարդ ա մեր թեմայով քսան րոպեանոց դաս ենք տալիս, հետո մնացածները քննարկում են, թե ինչն էր լավ, ինչը չէ:

Էսօր ես իմ դասը տվեցի: Նենց ինձնից գոհ ու ինքնավստահ էի, որ ինքս ինձ վրա զարմացել էի. սովորաբար սենց իրավիճակներում լարվում ու ինձ կորցնում եմ: Սիրուն դասս տվեցի, ինձնից գոհ նստեցի տեղս: Մեկ էլ էս դասախոսը թե՝ դու էս մեթոդներով դաս էլի՞ ես տվել: Ասում եմ՝ չէ, ինձ են սենց դասավանդել: Չի հավատում, նորից՝ էս դասն էլի՞ ես տվել: Դե չէ էլի, հատուկ էս խմբի համար էի կառուցել: Մի քանի մանր-մունր դիտողություն են անում, էն բաներից, էն որ կպնելու տեղ չունես, բայց մեկ ա պիտի մի բան ասած լինես, գրանցեցի դրանք, որ հետո հաշվի առնեմ:

Գրողը տանի, էս իսկականից ե՞ս եմ: Ամեն քայլափոխին զարմանում եմ իմ ինքնավստահության վրա: Սա մի հատկանիշ էր, որից ի սպառ զուրկ էի դեռ մի քանի տարի առաջ: Ու անընդհատ խնդիրների առաջ էի կանգնում դրա պատճառով:

***
Էսօր վերջին անգամ քշեցի Օստերբրոյի տունս: Վաղը կտեղափոխվեմ Վելբյու, ու Դանիա գալուցս հետո առաջին անգամ Նորե ալլեն էլ իմ ամենօրյա ճանապարհը չի լինի: Ջանս, վաղվանից էլ իմ ճամփեքը քո պատուհանների տակով չեն անցնելու, էլ չեմ նայելու՝ լամպերդ վառվու՞մ են, թե՞ չէ: Ու չես պատկերացնի, թե ինչքան ուրախ եմ դրա համար:

[StrangeLittleGirl]

Նոր տունս ինձ ահագին ոգևորեց: Պատին Մատիս էր փակցված: Իհարկե, հենց Մատիս ու հենց cut-out-ներից պատին ունենալը ոնց որ չար կատակ լինի, բայց համ էլ ուրախանում եմ, որ տեսնում եմ:

Գրադարակում Տարյեյ Վեսոս կար: Դանիերեն: Մտածեցի՝ Ռոբինի գիրքը կարդալուց հետո կանցնեմ դրան: Ի դեպ, Ռոբինի մասին: Էսօր ինձ մեյլ էր գրել, թե՝ սպասում է իմ անկեղծ կարծիքին, բայց զգուշացնում է, որ գիրքը շատ տարիներ առաջ է գրվել, ինքն էլ, Դանիան էլ շատ են փոխվել հիմա: Պատասխանեցի, որ չանհանգստանա, պրոտագոնիստին ու իրեն չեմ նույնացնի:

Երևի լավ է ջահել տարիքում գիրք չհրատարակելը. հետո մեծանում, կարդում ես, ամաչում գրածներիցդ: Էն օրն էդպես ամաչում էի Ինքնագրում հին գործերս կարդալով: Դեռ լավ է՝ ես մի երեք-չորս ջահել պատմվածքով եմ պրծել: Իսկ Ռոբինը մի ամբողջ գրքի համար է ամաչում: Բայց պիտի ասեմ, որ առաջին էջերը կարդացի, ու հեչ էլ վատ չէր: Ինչ խոսք, լեզուն չեմ կարող գնահատել, որովհետև դանիերենն իմ ծիծիլյոներորդ լեզուն է:

Հիմա նստած եմ իմ նոր սենյակի հատակին: Սոֆի Զելմանի եմ միացրել սովորության համաձայն: Մի քիչ Ակինատոր ձյայի ներվերը կերա. Զելմանիին հեչ լավ չգիտի:

Մի քիչ հետո էլ Սթոուները կկարդամ, չնայած դարակի վրայից Ռոբինի գիրքն է ինձ նայում:

[StrangeLittleGirl]

Հունվար

Տարվա առաջին ամիսն ավարտվեց: Ու ի՜նչ ամիս էր: Իսկական գժանոց, իսկական փոթորիկ: Հիմա որ հիշում եմ, թե որտեղ էի կանգնած ամսվա առաջին օրը, հավատս չի գալիս, որ էս ամբողջ ճանապարհը մի ամսում եմ անցել: Ճիշտ է՝ դեռ այն ժամանակ հիմիկվա վիճակս ցանկալի էր, բայց ինչ-որ բաներ պլանավորելիս ու նախատեսելիս բնավ մտքովս չէր անցնում, որ էսպես մեծ հաջողությամբ կիրականացնեմ: Էնպիսի ամիս էր, որի ոչ մի վայրկյանի համար չեմ փոշմանում, երբ պրոկրաստինացիան համարյա մինիմումի էր հասել, երբ պլանավորածս գրեթե ամեն ինչը հասցրի վերջացնել, երբ վայելում էի ամեն ավարտված առաջադրանքի պտուղները, լիներ դա էմոցիոնալ, թե գործնական ավարտ: Բոլոր ավարտները ոնց որ նոր սկիզբ լինեին:

Խորացրել եմ մտերմությունս արդեն ճանաչածս մարդկանց հետ:

Գրել եմ ավելի շատ, քան նախկինում, հասցրել եմ երկու լեզվով ավարտել մի պատմվածք, ավարտել բառիս բուն իմաստով: Երևի կյանքիս մեջ առաջին պատմվածքն էր, որ իսկապես ավարտել եմ (հա, մի զարմացեք):

Պլանավորել եմ դասերս, ու եթե առարկաներիցս մեկը քենսըլվի, թքած:

Երեք կրեդիտանոց կուրս եմ անցել: Ու վերջապես դասի նստելուց հաճույք եմ ստացել:

Ծանոթացել եմ լիքը նոր մարդկանց հետ՝ հասկանալով, որ իրանք շատ են Կոպենհագենում:

Սկսել եմ ինտեգրվել:

Ու հիմա հանգիստ խղճով գնում եմ քնելու, խանդավառությամբ սպասում եմ երկրորդ ամսվան, որը նույնպես լի է պլաններով: Ու հավատում եմ, որ կկարողանամ շարունակել, կկարողանամ, որովհետև այդպես եմ տրամադրվել:

Շատ ուժեղ ցանկություն ունեմ ուրիշներին օգնելու, նրանց, ովքեր դրա կարիքն ունեն:

[StrangeLittleGirl]

Էլոիզը համարյա լացում էր: Հանգստացրի, կիսվեցի իմ մագիստրոսական թեզի փորձով, ոգևորեցի, լուծումներ առաջարկեցի: Հետո արդեն ոնց որ ավելի լավ էր: Ասում էր, որ Դանիայում սոցիալ կյանք չունի, որ համակուրսեցիների հետ բնավ մտերիմ չէ, որ իր շրջապատում միայն 19-20 տարեկաններ են, ու նրանց հետ հետաքրքիր չէ: Առաջարկեցի շաբաթվա ընթացքում հանդիպել, միասին սուրճ խմել կամ ճաշել:

Էլոիզն այն մարդկանցից է, որի հետ կուզեի մտերիմ լինել: Ու ես հաստատ գիտեմ, որ սա երկարատև ու խորը ընկերության սկիզբ է:

Մի քիչ մեծամիտ է հնչում, բայց մեկ-մեկ մտածում եմ, որ Դանիա գալս ոչ էնքան ինձ համար է լավ, որքան այն մարդկանց, որոնք էստեղ իմ կարիքն ունեն: Բայց հենց էդ կարիքը լցնելով ես էլ եմ հագենում, զգում եմ, որ ինչ-որ մարդկանց պիտանի եմ, որ կարող եմ լինել նրանց կողքին, երբ սարսափելի միայնակ են զգում: Ես դա շատ լավ եմ հասկանում, որովհետև ինքս էլ դրա միջով անցել եմ: Ուրախ եմ, որ կարողանում եմ էնպես անել, որ այդ ահավոր պահերը թեթևանան:

Միշտ դժգոհել եմ, որ արտասահմանցիների հետ չեմ կարողանում ընկերանալ: Իսկ հիմա էստեղ եմ լավ ընկեր լինելու համար:

[StrangeLittleGirl]

Ու ձյուն եկավ: Ի՜նչ զարմանալի է, թե ինչքան բան կարող է փոխել եղանակը: Այս անգամ ձյունը նստեց, հեծանիվ քշել չի լինում: Կարծես մաքրեց, տարավ ամեն ինչ: Այսօր Մառլենին ասում եմ՝ էս եղանակն ավելի լավ է, քան այն կասկածելի ու միալար անձրևը: Զարմացավ: Իսկ ես գժվում եմ սառը օդի համար. Ֆինլանդիան է հիշեցնում:

Երեկ ժամը հինգի կողմերը պատուհանից դուրս էի նայում, մեկ էլ զգում եմ՝ լրիվ մութ չէ: Լույսը կամաց-կամաց վերադառնում է: Ու թեև հիմա ամենախորը ձմեռն է, ու գարնան մասին մտածել անգամ չի կարելի, բայց օրերի երկարելը հիշեցնում է, որ այն հեռու չէ:

Ջանս, երեկ նկատեցի աչքերիդ փայլը, երբ ներս մտա, նկատեցի, թե ոնց ուրախացար ու նաև նկատեցի, որ ուզում էիր մոտենալ, բայց ռիսկդ չհերիքեց: Ես էլ ուզում էի մոտենալ, քեզ գրկել: Բայց Մայան ահավոր զուգարան էր ուզում: Ես էլ: Իսկ պոեզիան շուտով ավարտվեց: Ու մեկ էլ գիշերվա մեր անկապ խոսակցությունը... անկեղծ ասած, իմ ներվերը չեն հերիքում էս վիճակից, երբ մեկ էլ սկսում ենք ֆեյսբուքով խոսել մի քիչ իրար կծելով, մի քիչ էլ կարոտած: Կներես ինձ, բայց երևի լրիվ հեռանամ քեզնից, որովհետև քեզ պատասխանել նշանակում է քո մասին մտքերը վերադարձնել, իսկ ես դա բնավ չեմ ուզում, ինձ դուր է գալիս իմ բռնած ճամփան, որտեղ դու միայն սկիզբն ես, միայն մի սիրուն հիշողություն:

Երեկ Թորիի մեկ այլ համերգի տոմս առա: Այս անգամ մի հատ: Հելսինկի միասին կգնանք, ոչինչ: Ու հա, ճիշտ ես, էնքան էլ չէի ուզում, որ հետս գաս, բայց որ պնդեցիր... Բայց այ պալատի համերգին մենակ եմ լինելու:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 28

Երրորդ փուլն ամենաանկանխատեսելին է, երբ հանկարծ քո ամենաերջանիկ վայրկյաններին որտեղից որտեղ մտքեր են սողոսկում, ու չգիտես՝ ինչ անել դրանց հետ: Երեկ ատարաքսի կես հաբով ու անդադադար ճնշմամբ հաղթահարեցի: Իսկ այսօր դրանք նորից ջրի երես դուրս եկան:

Երբ հանկարծ զգում ես՝ չես կարողանում կենտրոնանալ աշխատանքիդ վրա, երբ սկսում ես հիշել, զայրանալ... Բայց ամենաահավորն այն պահն է, երբ բանը հասնում է ինքնագնահատականիդ, երբ հարցնում ես՝ բայց ինչու՞ հենց ես, ինչու՞ ես արժանի չեմ նորմալ հարաբերության: Ու էդ ժամանակ ամեն ինչ փուլ է գալիս գլխիդ:

Գրքի ակումբի հանդիպումը լավ էր այսօր: Չորս ամիս անց վերջապես սկսեցի սիրել այս մարդկանց: Քննարկումն էլ ահագին աշխույժ ու հետաքրքիր անցավ: Տուն քշելուց էլ ճամփին կորա, ստիպված բլուրը բարձրացա: Հոգիս դուրս եկավ, մինչև վերելքը հաղթահարեցի, բայց համ էլ ինձնից գոհ էի. լավ տաքացա:

Հիմա տանը նստած եմ ու նորից ահավոր մենակ: Էլի ու էլի լացում եմ: Ախորժակ չունեմ: Չորս շաբաթ է անցել այն չորեքշաբթի օրվանից:

Շաբաթ օրը հանդիպելու ենք: Ու էդ մտքից ավելի եմ վատանում: Վատանում եմ, որովհետև մի կողմից ուզում եմ տեսնել նրան, մյուս կողմից վախենում եմ՝ դրանից հետո ստիպված լինեմ նորից էս բոլոր փուլերի միջով անցնել:

Ատարաքսի տուփը բացեցի: Երեկվանից մնացած կես հաբը խմեցի ու նկատեցի, որ ընդամենը չորսն է մնացել: Ես էլ վատ լինելու իրավունք չունեմ:

Երևի աննորմալ է հնչում, բայց անհամբերությամբ եմ սպասում վիրահատությանը, անհամբերությամբ եմ սպասում, թե երբ են նարկոզ տալու, ու ուղեղս անջատվի:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում, օր 29

Լսարանում դեռ միայն մի կին կար, տարիքով բավական մեծ: Ինձ թվաց՝ սխալ տեղ եմ եկել: Նախ, տարիքը բակալավրի ուսանողի չէր: Հետո, ախր հայի շատ նման էր. ինչու՞ պիտի հայերենի գար:

Կամաց-կամաց խումբը հավաքվեց: Սպասվածից շատ էին: Սկզբում Բիրգիտը գրաբարի մասը դասավանդեց, իսկ հետո ես արդի արևելահայերենի մասին խոսեցի: Ընթացքում պարզվեց, որ այդ կինը լիբանանահայ է ու անգլերեն չգիտի:

Հավես անցավ առաջին դասը: Ախր ահավոր շատ եմ սիրում դասավանդել: Իսկ հայերեն դասավանդելը կրկնապատկում է հաճույքս. դա երևի աշխարհում միակ բանն է, որ կարող եմ հանգիստ ասել՝ իսկապես գիտեմ:

...

Վերջերս տեղափոխվելից մի հին փլեյեր եմ հայտնաբերել: Խրոնինգենից հետո չեմ օգտագործել: Ինչ էս նոր տունն եմ եկել, հեծանիվս դրա տակ եմ քշում: Էնքան հավես է. փլեյլիստս նույնությամբ պահպանվել է Խրոնինգենից, ու երբ միացնում եմ երգերը, Խրոնինգենն եմ հիշում:

Ու լավ է, որ հին երգերը կան: Երբ նորերը սկսում են ինչ-որ մեկի հիշեցնել ու ցավ պատճառել, միշտ կարող ես վերադառնալ հների մոտ, որտեղ ավելի ապահով է:

...
Սթոուները մտքիցս դուրս չի գալիս: Ուրեմն իրոք լավ գիրք էր: Ու երևի տրամադրությանս անկման պատճառն էլ հենց դա էր: Էսօր մտածում եմ՝ ինչքան շատ Սթոուներներով եմ շրջապատված իմ աշխատավայրում: Մտածում եմ՝ մի Քեթրին դառնալու պոտենցիալ էլ ես ունեմ: Մտածում եմ՝ Վիլյամսի Քեթրինը, մեկ էլ Հեմինգուեյի Մարիտան իրենց երազած կանանց կերպարներն են. ինտելեկտուալ, իրենց տղամարդու աշխատանքը գնահատող: Ու մտածում եմ՝ ես այդ կանանցից եմ, բայց ու՞ր է իմ Սթոուները կամ Դեյվիդը: Մտածում եմ՝ մի Սթոուներ էլ ես եմ. ակադեմիայում փախչում եմ իրական կյանքից, ու կյանքը վարդագույն երազ է թվում:

...
Էսօր տուն գալիս երկինքը պարզ ու աստղազարդ էր, Թորին էլ Famous Blue Raincoat-ն էր երգում: Ցուրտ էր: Նայում էի երկնքին ու հյուսիսափայլ որոնում: Յոենսուն հիշեցի: Տրամադրությունս բարձրացավ, նորից ինձ այցելեց ապրելու հնարավորություն ունենալու երջանկությունը:

Տուն մտա: Մարին մրցույթ է հայտարարել: Ինչ լավ է. ստեղծագործականությունը խթանելու ևս մի միջոց:

Ոչինչ ինձ այնքան չի բուժում, ինչքան գրելն ու կարդալը: Սեղանիս երեք գիրք կա, երկուսն էլ քինդլիս մեջ: Հինգ գիրք զուգահեռ երեք տարբեր լեզուներով: Էսպիսի բան դեռ չէր եղել:

[StrangeLittleGirl]

Էրեկ ամեն առումով տարօրինակ օր էր:

Մեկ մեր էդ անկապ խոսակցությունը, որ ոչ մի տեղ չտարավ... Հետո էլ մեր Phirst Phriday-ն էր: Ամսվա իմ ամենասիրած օրն է: Էս անգամ հատկապես ինտենսիվ անցավ: Մինչև ժամը երկուսը իսլանդական ձեռագրերի ամբիոնում նստած էինք: Ես մի ուրիշ կարգի եմ սիրում մեր էս խումբը: Մի ուրիշ կարգի ինտեկելտուալ, հետաքրքիր ու հավես մարդիկ են:

Մի քանի շիշ գարեջրից հետո սկսեցի դանիերեն խոսել: Խոխմ էր ահագին, որովհետև հա՛մ խոսում էի, հա՛մ սկսել էի ավելի վատ հասկանալ ու ավելի հաճախ էի խնդրում, որ դանդաղ խոսեն:

Շոնի հետ որոշեցինք իռլանդերեն սովորել: Թոմասի հետ էլ գրականությունից էինք խորացել:

Գիշերը ավարտվեց իմ սենյակում: Առավոտյան աչքերս բացել էի, ու մինչ նրա մատները սահում էին ուսերիս վրայով, հայացքս սառել էր դիմացի պատին ամրացված երեքնուկի նկարի վրա, տակը ամսաթիվը՝ 18.1.15:

[StrangeLittleGirl]

Աչքերդ անընդհատ լցվում էին: Հավատդ չէր գալիս, որ ուրիշ մարդ է քո առջև նստած: Չէիր հավատում, երբ այդ մասին ասում էի ֆեյսբուքով: Չէիր հավատում, որ հանկարծ կգա մի օր, երբ իմ կյանքն այլևս քո առանցքի շուրջ չի պտտվի: Չէիր հավատում, որ մեր բաժանումից դրական պտուղներ կարողացա քաղել: Ու լցվում էին աչքերդ: Խնդրում էիր ինձ, որ որպես հոգեբույժ մի բան անեմ, դուրս բերեմ քեզ այդ վիճակից: Իմ սիրտը կտոր-կտոր էր լինում քեզ էդպես տեսնելիս, բայց գիտեի, որ դրա համար ես պատասխանատու չեմ: Ու շատ պարզ հասկանում էի, թե ինչ էր քո ներսում փոխվում:

[StrangeLittleGirl]

Քանի օր է՝ չեմ կարողանում գրել: Մի երկու տող խզբզում եմ ու կանգնում: Ու պարտադիր չէ՝ դա ակումբի մրցույթը լինի: Ոչինչ չի գրվում:

Իսկ երեկվա խոստովանությունիցդ հետո լրիվ ճըտ եմ եղել, որովհետև էդ խոսքերը քեզնից լսեցի, երբ սկսեցի ինչ մտածում էի ասել: Ու հիմա էսպես նստած եմ՝ լրիվ ապաթիկ, չեմ հասկանում՝ ինչ եմ ուզում, չեմ հասկանում՝ ինչ անեմ: Լավ էր էլի առանց քեզ: Թե ինչու՞ լսեցի ու վերադարձա:

[StrangeLittleGirl]

Ընդհանրապես, շրջապատումս ինձ խիստ արտահայտված էքստրավերտ են համարում: Ես որ ասում եմ՝ չէ, չէ, չեն հավատում: Երկար ժամանակ ինքս կարծում էի, որ անհույս ինտրովերտ եմ՝ հաշվի առնելով բավական ինտրովերտային հոբբիներս: Ու չնայած դասակարգումներից ալերգիա ունեմ, ամեն դեպքում վերջին տարիներին շատ լավ հասկացել եմ՝ ով եմ: Զանազան հոգեբանական թեստերն էլ են դա առաջարկում՝ ինձ խցկելով ինտրովերտ-էքստրավերտ սահմանին, երբեմն՝ մի քիչ էս կողմ, երբեմն՝ մի քիչ էն կողմ:

Ու դրա համար ինձ համար շատ կարևոր է բալանս պահելը: Ես զգում եմ, որ դեպրեսիվ վիճակներում հայտնվում եմ, երբ մի կողմի վրա շատ եմ թեքվում: Օրինակ, եթե աղմկոտ հավաքույթների չափից դուրս հաճախ եմ գնում, հետո անպայման պոռթկում է լինում, իսկ գործի տեղը եթե մի երկու-երեք օր վրա-վրա ոչ մեկի հետ չեմ շփվում, չորրորդ օրն էլ չեմ կարողանում աշխատել:

Մեկ-մեկ էլ էդ պահերս բզիկներով են լինում: Օրինակ, սովորաբար չորեքշաբթի օրերը ես պահում եմ ինքս ինձ համար, ինքս ինձ հետ անցկացնելու ու գրելու համար: Բայց անցյալ չորեքշաբթի, չգիտեմ ոնց, էքստրավերտությունս միացավ, ու գրելու ամբողջ պրոցեսի ընթացքում տառապում էի՝ ուզենալով մարդկանց հետ շփվել:

Բայց ամենակարևորը շաբաթ-կիրակիներն են ու դրանք ճիշտ դասավորելը: Եթե մի քանի շաբաթ-կիրակի իրար վրայից տանը չեմ լինում, ահավոր հոգնում եմ: Ու եթե և՛ շաբաթ, և՛ կիրակի տանն եմ մնում, դեպրեսվում եմ: Դրա համար հավես է այս շաբաթ օրն ինքս ինձ հետ տանն էսպես նստելը, ուղղակի սուրճ խմելը, գիրք կարդալը, գրելը, իսկ երեկոյան դանիերենի խմբի հետ տժժիկի գնալը:

Իսկ աշխարհի ամենալավ զգացողությունը պատմվածքն ավարտելու զգացողությունն է: