Հոգեվարքից հետո (օրագիր)

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 8

Երեկ էս գրառումն էի գտել.

Էնքան հետաքրքիր ա էս ամենը: Ամեն ինչ մի տեսակ գիտակցված ա, ուղեղի զոռ, ցանկացած առաջընթաց մաշկիդ վրա զգում ես, ցանկացած զարգացում մեծ ձեռքբերում ես համարում, հետո՝ խորը շունչ քաշում, թե՝ էս լեվելն էլ բարով-խերով հաղթահարեցինք: Ոնց որ երեխայի զարգացմանը հետևես, թե՝ այսօր առաջին անգամ ժպտաց, այսօր առաջին անգամ նստեց, այսօր առաջին անգամ «մամա» ասաց: Ու դանդաղ, շատ դանդաղ, համատեղ ջանքերով այս ամենն առաջ է գնում: Եվ երբ հասնենք այնտեղ, ուր գնում էինք, այնքան թանկ կլինի մեր ձեռքբերումը, որ ամեն կերպ կդողանք վրան, չենք թողնի, որ հենց էնպես կործանվի:

Փաստորեն, այս մի լեվելը ոչ մի կերպ չենք կարողանում անցնել: Չեմ ուզում անցյալով խոսել, որովհետև հույս ունեմ՝ մի օր անցնելու ենք, անկախ նրանից, թե որ ուղղությամբ կգնանք:

Էլի ահավոր եղանակ: Երկու կղզիները միացնող կամրջին քամին էնքան ուժեղ էր, որ չէի կարողանում պեդալել:

Գործի տեղը լավ էր: Ղեկավարիս հետ երկար զրույց ունեցա: Ասաց, որ պատրաստվում են գրանտի դիմել, ու կուզենար, որ PhD-ս վերջացնելուց հետո իրենց հետ մնայի: Պատասխանեցի, որ շուտ է դրա մասին մտածելը: Ու ի՜նչ լավ է, երբ քեզ արժեքավոր ես զգում, երբ հասկանում ես՝ ընտրություն ունես:

Երեկոյան գնացի Արքս: Հենրիետը հարցազրույց անցկացրեց: Ասաց, որ մինչև կիրակի կհայտնի՝ ինձ վերցնում են որպես կամավոր, թե ոչ: Մի տեսակ տարօրինակ է, որովհետև նման բաների համար իրոք մեծ եմ: Իմ տարիքի միջին վիճակագրական դանիացին արդեն տուն-տեղ, էրեխեք ունի: Ես միջին վիճակագրական չեմ, ոչ էլ դանիացի:

Տուն եկա, անձրևը դեռ շարունակվում է: Մեկուկես ժամից յոգայի եմ:

Էսօր լավ եմ:

Բայց քանի դեռ ամեն օր գրում եմ ապաքինման մասին, ապաքինումը դեռ չի ավարտվել:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 9

Անցյալ չորեքշաբթի օրվանից հետո առաջին անգամ գործի հասա ժամը 9-ին: Իհարկե, այսօր ուրբաթ է, ու մեր գրելու խմբով հավաքվում, միասին աշխատում ենք: Բայց անցյալ ուրբաթ նույնիսկ դա չմոտիվացրեց:

Երեք ժամ հինգ հոգով աշխատեցինք, հետո միասին ճաշի գնացինք: Լավ է էլի մնացած PhD-ուսանողների հետ: Խոսակցությունները ձանձրալի ու մակերեսային չեն, նույնիսկ եթե անձնական մակարդակի չենք հասնում: Էնքան տարօրինակ է. ինչ PhD-ս սկսել եմ, մարդիկ շատ սուր կերպով բաժանվել են ակադեմիայի և ոչ ակադեմիայի մարդկանց: Ու վերջիններս ձանձրալի են, մակերեսային, անհետաքրքիր: Չգիտեմ՝ մինչև ակադեմիա մտնելս ե՞ս էլ էի էդպիսին, թե՞ ակադեմիայում հայտնվում են հենց խորը մարդիկ: Ասենք, ուսանողների հարցը մի քիչ ուրիշ է. Մայան դեռ մաստեր է անում, բայց նրա հետ երբեք չեմ ձանձրանում: Բայց Աստված չանի, հանդիպեմ որևէ ծրագրավորողի կամ բանկային աշխատողի: Րոպեներ անց խոսակցությունը կանգ է առնում կամ պտտվում է նույն մակերեսային թեմաների շուրջ:

Օրվա երկրորդ կեսին չկարողացա աշխատել. մեկ բնակարանի փնտրտուքս, մեկ էլ այն փաստը, որ ֆեյսբուքիս բլոկն էսօր դուրս էր եկել, չթողեցին աշխատել: Տրամադրությունս սկսեց վատանալ: Կոմպս վերցրի և ճանապարհվեցի ուղիղ դեպի ֆրանսիական սրճարան, ինչպես ծրագրել էի դեռ շաբաթվա սկզբին. ուրբաթ օրերին ֆրանսիական սրճարանը երկար է բաց մնում:

Մտա քաղաքի կենտրոն: Այստեղ միշտ միայնության զգացողություն է առաջանում: Հասա սրճարանին: Ինչ-որ լավ բան էի ուզում, ինչ-որ պստիկ ջերմություն: Վերջին տարիների ընթացքում առաջին անգամ ինձ լուցկիներով աղջիկ զգացի:

Էրեկ Հեմինգուեյից մի մեջբերում կարդացի: Ասվում էր՝ երբ որևէ լավ կամ վատ բան ավարտվում է, տեղը դատարկություն է մնում: Եթե վատ է, ինքնիրեն լցվում է, իսկ եթե լավ բան է, միայն ավելի լավ բանը կարող է լցնել:

Փնտրում եմ ավելի լավ բանը: Իսկ մինչ այդ լուցկիներ եմ վառում ու փորձում պատկերացնել, թե տաք է:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 10

Այսօր կկարողանայի գրել, թե տասը օր է անցել, ինչ վերջին անգամ իրար հետ խոսել ենք, ու սեպտեմբերից, թե հոկտեմբերից հաշված դա լռության ամենաերկար ժամանակահատվածն է: Կկարողանայի գրել, որ տասը օրը նույնիսկ շատ քիչ է թվացել, չեմ էլ զգացել, թե ինչպես այսքան ժամանակ անցավ, մինչդեռ ընդամենը դեկտեմբերին անգամ երկու-երեք օրվա լռությունը սպանիչ էր լինում: Կկարողանայի գրել, բայց...

Առավոտը յոգայի գնացի, հետո սուպերմարկետ, հետո՝ տուն: Սենյակս հավաքեցի, շարունակեցի բնակարանի փնտրտուքը, լվացքը միացրի, գրքերս կողքս դրեցի, որ էսօր կարդամ: Թղթերս պատրաստեցի, որ Սոնյայի նամակին պատասխանեմ:

Ու մեկ էլ ֆեյսբուքով գրեցիր դու, թե՝ կոլեգաս փետրվարի 9-ից ազատ սենյակ ունի, Նորեբրոյում, լճերի մոտ: Կարծում ես՝ կընդունեի՞ առաջարկը: Ես փորձում եմ քեզնից հեռու մնալ, իսկ դու առաջարկում ես ապրել մի մարդու հետ, որն ամեն օր քեզ տեսնելու է: Շնորհակալություն հայտնեցի ու ասացի, որ կմտածեմ:

Տասը օր, տասը օր չէինք խոսել: Ուզեցի հարցնել՝ ոնց ես: Չհարցրի:

Իսկ Մանուն էսօր բացիկը ստացավ, էն մեկը, որ Կեֆլավիկի հյուրանոցի հսկայական համարում քո դիմաց նստած գրում էի... Հա, հենց էդ հյուրանոցում: Հիշու՞մ ես:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 11

Էրեկ Սկայփով Լիլիթի հետ խոսելիս մեկ էլ մեյլ ստացա. բոլիգպորտալում իմ երազանքների բնակարանի հայտարարությունն էր տեղադրվել: Արագ-արագ զանգեցի, պայմանավորվեցի, որ գնամ նայելու: Արան էլ որոշեց հետս գալ, որովհետև հավանաբար մի սենյակն ինքն էր վերցնելու:

Հանդիպեցի Արային, պատրաստվում էինք քայլել դեպի բնակարանը, մեկ էլ սմս ստացա, թե բնակարանն արդեն տրվել ա վարձակալության: Ու էդտեղից սկսվեց ներվային նոպան: Մի սենյակի համար էլ էի պայմանավորվել Վելբուում: Արան որոշեց հետս գալ: Հազիվ էի ինձ զսպում, որ վիրավորական բաներ չասեմ. ներսից ահավոր ներվային էի չգիտեմ ինչու:

Վելբուի սենյակը լավն էր: Տանտիրուհին հաճելի կին էր: Միակ մինուսն էն էր, որ պադվալային հարկ էր: Դե հա, մեկ էլ Վելբուն մի քիչ քաղաքից դուրս է:

Եկանք քաղաքի կենտրոն, Արան գնաց իր գործերով, իսկ ես Ալլամին պիտի հանդիպեի: Միասին գնացինք սթորիթելինգի: Միջոցառումը շատ հավես անցավ, պատմությունները շատ հետաքրքիր էին ու հավես էլ կատարվեցին: Բայց մի տեսակ նեղվում էի, որ մենակ չեմ գնացել: Հա, պատկերացնու՞մ եք, նեղվում էի մենակ չլինելուց: Իսկ Ալլամին կանչել էի իբր որ մենակ չգնամ:

Հետո Ալլամի հետ մի քիչ զբոսնեցինք Կոպենհագենում: Մտածում եմ՝ հաստատ հետն ապագա չունեմ, անիմաստ ա շարունակելը: Հա, ինքը լավ տղա ա, գուցե միջակ հարաբերություն ստացվի, բայց պե՞տք ա դա ինձ: Չգիտեմ, չեմ հասկանում էն մարդկանց, որ ընկերություն են անում ու ընտանիք կազմում առանձնապես միմյանցով հետաքրքրված չլինելով: Ու գիտեմ, որ շատերն են անում: Ես էլ կարող եմ էդպես անել: Բայց չեմ ուզում: Հաստատ չէ... ես կամ պիտի զգամ էն, ինչ Դ-ի հետ էի զգում, կամ էլ ավելի լավ ա մենակ մնամ:

Մեկ էլ զգում եմ՝ Ալլամի ներկայությամբ ներվայնությունս նույնիսկ ավելանում ա: Չգիտեմ՝ տուն չճարելն ա պատճառը, թե իսկապես մարդկանց կարիքը հեչ չունեմ. որ մենակ եմ մնում, լավ եմ լինում:

Ալլամը գնաց Մալմո, ես էլ քշեցի տուն: Մեկ էլ Դ-ի տան մոտով անցնելուց էլի հեկեկոցս սկսվեց: Ե՞րբ պիտի էս անտեր տնից գնամ, որ էդ կողմերով էլ չանցնեմ:

Ու հիմա վատ եմ: Ահավոր ներվային: Չգիտեմ՝ ինչ անեմ:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 11, մաս 2

Էսօր կատաղած եմ նաև քեզ վրա: Չգիտեմ՝ բնակարանի փնտրտուքս է պատճառը, թե քո բացակայությունը, բայց ահավոր ջղային վիճակում եմ: Որովհետև էս պահին հենց քո կարիքն ունեմ, հենց դու ես պետք, որ նստես կողքս ու հանգստացնես: Ու կատաղում եմ, որ քեզ չեմ գտնում ուրիշների մեջ: Կատաղում եմ, որ թույլ եմ տվել, որ այդ աստիճանի անփոխարինելի դառնաս ինձ համար:

Լուրջ եմ ասում՝ հիմա էնպիսի վիճակում եմ, երբ մենակ լինելն ինձ ավելի լավ ա, քան մարդկանց հետ շփվելը: Էս էլ արդեն երկրորդ անգամ էս շաբաթվա մեջ... Հենց սոցիալիզացվում եմ, վատանում եմ:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 12

Առավոտը մինչև ոսկորներս թրջված ու սառած մտա գրասենյակս: Մտածեցի՝ ըհը, հիմա սուրճ կսարքեմ, Ֆակտայից առած քընելսնայլով նախաճաշ կանեմ ու կամաց-կամաց վիքենդից կվերադառնամ աշխատանքի:

Կոմպս չմիացավ: Կատաղեցի: Շալակեցի, որ տանեմ այթիիշնիկների մոտ: Այթի բաժինը տեղափոխվել էր: Հետ էկա գրասենյակ, փորձեցի հիշել այթի բաժնի համարը: Բջջայինից ստիպված զանգեցի, որովհետև աշխատանքային հեռախոսս կոմպին է միացած: Այթիիշնիկ տղան ասեց, որ ժամը մեկից հետո տանեմ կոմպս: Աչքս լույս. ժամը մեկին Բիրգիտի հետ հանդիպում ունեմ:

Էդպես մինչև ընդմիջում դեսուդեն գնալով, քիչումիչ հոդվածներ կարդալով ձգեցի: Ընդմիջմանը էրեխեքին տուն փնտրելու արկածներս պատմեցի, ծիծաղից թուլացել էին: Բիրգիտի հետ հանդիպումը շատ հավես անցավ: Պարզվեց՝ ինքն էլ է Հրաչ Մարտիրոսյանին ճանաչում, նրանց տանն էլ եղել է:

Հետո կոմպս տարա այթիիշնիկի մոտ: Էս կողմ նայեց, էն կողմ նայեց, թե՝ կոմպդ պիտի թողնես մոտս, եթե ես չկարանամ սարքեմ, վաղը մասնագետ կկանչեմ, թե՝ հեչ մի մտածի, էս շաբաթվա մեջ հաստատ կլինի: Աչքս լույս այ հիմար: Մինչև էդ կոմպը չլինի, ես չեմ կարա աշխատեմ:

Էդպես հետ գնացի օֆիսս, մի քիչ նստեցի, մտածեցի՝ մնում եմ, ինչ անեմ: Գնամ տուն, գոնե իմ անձնական կոմպով մի քիչ գործ անեմ, մինչև:

Դուրս եկա, փորձեցի հեծանիվս արձակել, մեկ էլ թշշոց լսեցի: Աչքիս առաջ անիվս փսկեց: Ըհը, էս էլ ու պըրծ: Հեծանիվս գլորելով տարա Ամաբրոգեյդի ամենամոտ հեծանվախանութը: Մասնագետն ասեց՝ ժամը հինգին արի: Մեկուկես ժամ:

Փողոցն անցա, մտա մոտակա կաֆեն, որ սուրճ խմեմ: Մեկ էլ նկատեմ՝ էդ կաֆեն Under Elmene-ն ա՝ Ծփիների տակ: Ու վատացա: Էդ կաֆեն էր, որ պիտի գնայինք դեկտեմբերի էն օրը, երբ ամեն ինչ ավարտվեց:

Ու ընդհանրապես գլխիս եկած բոլոր սթրեսներից վատացած սկսեցի լացել: Ախր ինչու՞ ա ամեն ինչ էսպես իրար հետևից կատարվում: Սկսած էմոցիոնալ հարվածից, վերջացրած տուն փնտրելու սթրեսով, առողջական հարցերով ու փչացած հեծանիվով ու կոմպով: Ոնց որ ինչ-որ մեկի էքսպերիմենտի մասնակից լինեմ, ու փորձեն պարզել, թե ինչքան սթրեսի կդիմանամ:

Էսօր իրոք վատ էի, ֆիզիկապես վատ էի: Էսօր լիքը ժամանակ ունեի մտածելու, ու հասկացա, թե ինչքան անհույս ա ամեն ինչ, թե ինչքան ահավոր ա անընդհատ նորանոր մարդկանց հետ ծանոթանալը ու անկապ մակերեսային խոսակցություններ ունենալը, թե ինչքան փոքր ա հավանականությունը, որ Դ-ի նման մեկի հետ կծանոթանամ մոտ ապագայում:

Էրեկ Դ-ն գրել էր, հարցնում էր, թե ինչ որոշեցի իր կոլեգայի առաջարկած սենյակի հաշվով: Ասացի, որ չեմ ուզում, որովհետև ինձ դուր չի գալիս իրեն ծանոթ մեկի հետ ապրելու գաղափարը: Ասաց, որ ինքն առանց հետին մտքի է առաջարկել: Հարցրի, թե ոնց է: Ասաց՝ I have been okay: Գիտեմ էդ օքեյը, էդ էն ա, որ չես ուզում ասել՝ ո*ի, բայց չես էլ ուզում խաբել, ասել՝ հիանալի: Ու հա, ես էլ եմ էս օրերի ընթացքում օքեյ էղել ու չգիտեմ՝ մինչև երբ ուղղակի օքեյ կլինեմ: Ուզում եմ հրաշալի լինել: Ինչպես Կոպենհագեն ժամանելուս առաջին օրն էր, ինչպես հրաշալի էի մինչև նոյեմբերի վերջերը:

Լիլիթն էլ էսօր ստացավ Իսլանդիայի բացիկը: Իսլանդիան իմ կյանքում տարօրինակ սիմվոլ ա, մի ճամփորդություն, որն իր մեջ ամեն ինչ պարունակում ա: Երևի մի օր ամեն դեպքում բլոգումս գրեմ դրա մասին:

Էսօր մի հոդված կարդացի: Ասում էր՝ մենք լավ ենք հիշում մեր սիրած մարդու հետ կապված ամեն ինչ: Ու իրոք. Իսլանդիայի ամեն վայրկյանն ահավոր լավ եմ հիշում: Վստահ եմ, որ Դ-ն էլ:

Էնքան ահավոր ա... Հայաստանում կատարվող ամեն ինչ ոնց որ կողքովս անցնի:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 13

Մարիայի հետ իջանք սուրճ խմելու: Ամեն անգամ ադմինիստրացիայի տարածք մտնելիս շունչս պահած նայում եմ՝ փոստ ունեմ, թե չէ: Թեթևանում եմ, երբ տեսնում եմ՝ դարակս դատարկ է:

Էսօր կանաչ ծրար կար: Ու այն հասցեից էր, որից վախենում էի: Անվանս դիմաց երկու տառ կար գրված. Dr.: Միայն ինքն է ինձ այդպես դիմում: Բացեցի ծրարը, թեև գիտեի մեջն ինչ էր լինելու: Հուլիսին կայանալիք երկու համերգների մեկական տոմս: Պիտի միասին գնայինք: Մեր բաժանման այն երեկոն ասացի, որ իմ տոմսերն ինձ տա, ես կորոշեմ՝ ինչ անեմ: Ու հույս ունեի, անվերջ հույս ունեի, որ այդ ծրարը երբեք չի գա, որովհետև այդ տոմսերը մեզ իրար կապող միակ թելն էին:

Տոմսերի հետ մի թուղթ էր դրված, վրան՝ շեմրոքի տերև, ու ամսաթիվը՝ հունվարի 18:

Ու հիմա ծրարը կողքս է, էլ չեմ կարողանում աշխատել:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 13, մաս 2

Շնորհակալություն հայտնեցի տոմսերն ուղարկելու համար: Մի քիչ խոսեցինք: Դու փորձում էիր թաքցնել, թե ինչքան վատ ես, իսկ ես անկապ կծմծում էի, մինչև խոսակցությունը նորից փակուղի մտավ, ու երկուսս էլ լռեցինք:

Դանիերենի դասից հետո սովորականի պես գնացինք գարեջրվելու: Ինչ Քրիստիանն այլևս չի գալիս դասերի, ես մնացել եմ միակ ոչ գերմանախոսը գերմանացիների ու ավստրիացիների խմբում: Սովորաբար նման դեպքերում ես ինձ հեչ լավ չեմ զգում, բայց սա մի տեսակ հարազատ խումբ է դարձել: Շատ էլ որ ամենախորը զրույցները միայն պատերազմի մասին են:

Էսօր հասարակական տրանսպորտով էի. առավոտը ձյուն էր գալիս: Նորեպորտում Անդրեասին ու Մառլենին հաջող արեցի, իջա գնացքից, նստեցի ավտոբուս: Հենց գիտակցեցի ծանոթ մարդկանց բացակայությունը, աչքերս սկսեցին կամաց-կամաց թրջվել:

Կանգառում իջա, քայլեցի դեպի մեր շենք, բայց Հարալդսգեյդով գնալու փոխարեն մտա կողքի պուճուր փողոցներից մեկը, որտեղ Ադամն է ապրում: Ինչ հայտնաբերել եմ, որ ես ու Ադամը նույն թաղամասում ենք ապրում, անընդհատ ուզում եմ նրան պատահաբար հանդիպել: Էսօր հատկապես ուզում էի: Ադամը միակ մարդն է Կոպենհագենում, որը թե՛ ինձ, թե՛ Դ-ին գիտի: Ու մի տեսակ ուզում էի ուղղակի հետը խոսել:

Ադամի տան լույսերն անջատած էին: Շարունակեցի քայլել դեպի մեր շենքը: Անցնում էի տաքուկ առանձնատների մոտով, որտեղ մարդիկ իրենց տներում փակված վայելում էին ձմեռային երեկոն: Ու էդ հարմարավետությունը տեսնելիս լացս հեկեկոցի վերածվեց: Ընդամենը տասը օրից տեղափոխվում եմ, գնում եմ մի ուրիշ ժամանակավոր տուն, մի ուրիշ տեղ պիտի ևս վեց ամիս ապրեմ, որ հետո հաջորդը փնտրեմ: Ու էսպես անվերջ:

Ահավոր միայնություն զգացի: Ամբողջ աշխարհի առաջ կանգնած էի մենակ: Ամբողջ Կոպենհագենում մենակ էի, ու ոչ ոք չկար, որ սփոփեր: Մի կերպ ինձ տուն գցեցի: Նաչոն միջանցքում էր: Արագ բարևեցի ու իմ սենյակում փակվեցի:

Վերջին օրերին վախենում եմ հայելու մեջ նայել: Աչքերիս փայլը կորել է: Ու ինչքան էլ ծամածռվեմ, դեմքիցս չի անհետանում էս տառապած արտահայտությունը: Էլ չեմ ուզում էսպես, ուզում եմ երջանկությունս հետ գա: Ախր ինձ էնքան քիչ բան է պետք երջանիկ լինելու համար: Ինչու՞ էդ մի պուճուրն էլ չեմ ստանում:

Ես ելքեր եմ որոնում ու չեմ գտնում: Էլ չեմ կարող այսպես շարունակել, քեզ մոտ էլ չեմ վերադառնալու, հույս չունենաս: Ու չգիտեմ՝ ուր գնամ, չգիտեմ՝ ինչ անեմ, չգիտեմ՝ ում հետ ու ինչպես շփվեմ: Մոլորվել եմ: Իմ հին կյանքը հետ եմ ուզում:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 14

«Թորի Էյմոսն ամռանը Եվրոպայում շրջագայելու է: Իմաստ չկա քեզ հարցնելու, թե արդյոք կուզենաս ինձ միանալ, չէ՞»,- գրեցի:
«Կուզեի, որ այդպես չլիներ, բայց վախենամ՝ իրոք իմաստ չկա»,- պատասխանեց:

Ամբողջ գիշեր չէի քնել: Ժամը երեքին ատարաքսի մի հաբ կուլ տվեցի, որ գոնե մինչև յոթն աչքերս փակեմ: Առավոտյան երբ նայեցի հայելու մեջ, տեսքիցս վատացա: Կոպերս ահավոր ուռած էին:

Հեծանիվ նստեցի, գնացի Վելբու՝ պայմանագիրը ստորագրելու: Ապագա տանտիրուհիս՝ Բիրգիտը, տեսնելով, որ դրսում հանեցի կոշիկներս, ներս բերեց, ասաց՝ կսառեն, հետո որ դուրս գաս, կմրսես:

Պայմանագիրը ստորագրելուց հետո գործի քշեցի: Թաղամասն էի ուսումնասիրում. առաջիկա կես տարին էստեղ եմ ապրելու: Սուպերմարկետները ոնց որ հեռու են, բայց լիճը մոտ է: Ճամփան բլրով է անցնում. քրտնելով վեր, հետո գլորվելով ներքև: Բայց ընդհանուր շատ երկար չէր:

Գործի մտա սուրճ չխմելուց ու անքուն գիշերվանից սատկած: Բիրգիտն սմս էր գրել, թե կարիք չկա մինչև ամսվա վերջ սպասելու, հենց էս քանի օրն էլ կարող եմ տեղափոխվել: Շնորհակալություն հայտնեցի այդքան բարի լինելու համար, բայց ասացի, որ հիմիկվա տունս մինչև ամսվա վերջ պայմանագրի մեջ է:

Ճաշին Վիոլենի հետ զավզակում էինք: Մեկ էլ Վիոլենը թե՝ էստեղ էս ինչքան մարդ կա, որ չեմ ճանաչում: Նայեցի նոր ներս մտած տղաներին: Հայացքս ֆիքսվեց նրանցից կանաչ մայկա հագածի վրա: Սեղանի շուրջ լռություն տիրեց: Հայացքս արդեն անցնում էր քաղաքավարության սահմանները: "A man!" մեկ էլ բացականչում եմ: Կոլեգաներս խառնվում են իրար, թե էս ինչ էղավ հենց նոր, էդ տղու սե՞ռն էի ստուգում, ինչ ա: Իսկ տղան ինձ ուղղեց, "The man." Իրա մայկայի վրա ընդամենը իռլանդերեն գրված էր "an fear."

Պարզվեց՝ ինքը դանիացի է, բայց լավ իռլանդերեն գիտի: Ասում է՝ տասնհինգ տարեկանից է սովորում: Ասում է՝ իռլանդական ամեն ինչը սիրում է: Հետո եսիմ ոնց սկսում ենք զանազան լեզուներից ու հոլովներից խոսել: Ասում եմ՝ իմ մայրենի լեզվում հոլովներ կան: Հարցնում են՝ որն ա քո մայրենին: Ասում եմ՝ հայերենը: Մեկ էլ կողքիս տղան ա ոգևորվում, թե՝ ամառը գնալու եմ Հայաստան, Հրաչ Մարտիրոսյանի ճամբարին մասնակցեմ: Իսկ կանաչ մայկայով տղան ասում ա, որ իրա հայերենը էդքան էլ լավ չի, ընդամենը մի կուրս ա վերցրել: Ասում եմ՝ ես հեսա հայերեն եմ տալու, համեցեք: Կողքիս տղան ասում ա՝ յա՜, էդ դու՞ ես լինելու, գրանցվել եմ արդեն:

Լանչից հետո իջնում եմ գրասենյակս: Մի քիչ հետո լիտվական շոկոլադը ձեռքին Վիոլենն ա գալիս: Ասում ա՝ գիտե՞ս, էս տուփով մտա խոհանոց, էդ տարօրինակ լեզուներ իմացողներին (հնդեվրոպագետներին նկատի ունի) ցույց տվեցի, ասեցի՝ թե էդքան խելասեք՝ էս ինչ լեզու ա: Մի վայրկյան էլ չտևեց, միանգամից երեքով միասին ասեցին՝ լիտվերեն ա: Մանթո մեռա:

Վիոլենի հետ գործ արեցինք, հետո ինքը գնաց, հետո ես շարունակեցի գործս: Թորի Էյմոսի օրերն էսօր արդեն հաստատվել են. հունիսի 12-ին ու 13-ին Նորվեգիայում փառատոնների ա մասնակցում: Երևի 12-ի համար տոմս առնեմ, համ էլ Պատի Սմիթին կտեսնեմ:

Տուն եմ գալիս, ու տրամս բարձր ա: Ի՜նչ լավ ա, հեսա տեղափոխվում եմ, երկու շաբաթից էլ սկսելու եմ դասավանդել, իսկ էսօրվա ճաշի ընդմիջումը վերջին երկու շաբաթների ընթացքում կատարված ամենալավ բանն էր: Էսօր առաջին անգամ հասկացա, որ ամեն դեպքում ավելի լավն էլ կարա լինի:

[StrangeLittleGirl]

Հ.Գ. Մի բացիկի մեջ շրթներկով նուռ նկարեցի ու փոստով ուղարկեցի Դ-ին՝ որպես պատասխան շեմրոքին: Ու էդ պահն ինձ բացել էր. ծրարը գցեցի փոստարկղը, հեծանիվով Դ-ի տան ու գործի մոտով անցնելով իմ տուն գնացի:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 15

Արթնացա, ու ոնց որ էլ քնելու կարիք չունեի: Աչքերս բացեցի հանգիստ քնից թարմացած: Վաղուց էսքան լավ չէի քնել: Ու անգամ հանգստացնող հաբ չէի ընդունել:

Չգիտեմ՝ ընդհանուր երեկվա բարձր տրամադրությու՞նս էր պատճառը, թե քեզ հետ ունեցած զրույցը: Գիշերը նվնվոցդ դրել էիր, թե համերգներին չես գալու (իմպուլսիվ որոշում. դեռ կես տարի ունես մտածելու), առաջարկում, որ ես գնեմ տոմսերը, որովհետև մենակ չես սիրում համերգներ գնալ: Չէ, թանկագինս, քո տոմսերն ինձ պետք չեն, որովհետև ես շատ վաղուցվանից եմ սովորել համերգների համար միայն մի տոմս գնել, ու ինձ համար մենակ գնալն ավելի շատ նորմա է, քան բացառություն:

Մեր այդ կարճ խոսակցությունից տպավորություն ստացա, որ դու շատ ավելի շատ ես տառապում, քան ես, չնայած մի քանի օր առաջ փորձում էիր ինձ հակառակում համոզել: Ես ապաքինման ճամփան եմ բռնել ու շուտով հաստատ տեղ եմ հասնելու, դու՝ չգիտեմ ուր կգնաս: Վերադարձի ակնկարկներիդ կատակներով պատասխանեցի: Գուցե մի օր վերադառնամ, չի բացառվում, բայց այդ մի օրը կարող է լինել վաղը կամ քսան տարի անց: Կամ կարող է ընդհանրապես չվերադառնամ:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 15, մաս 2

Վիոլենը մեյլ էր գրել. «Գիտես, նենց նախանձում եմ, որ Դամիեն Ռայսի համերգին ես գնալու: Ջահել ժամանակ գնացել եմ, երբ դեռ Լիզա Հանիգանի հետ էր»:
Պատասխան. «Հենց Լիզայի ու Դամիենի հարաբերություններն են էլի պատճառը, որ էսպիսի իրավիճակում հայտնվեցինք»:
Վիոլենը. «Հը՞: Կարո՞ղ ա կարծում ա դու էլ Լիզայի պես սոլո կարիերա կսկսես»:
Ու էստեղ ծիծաղից թուլացա: Էս էլ էսօրվա հիթն էր:

Երեկոյան գնացի մշակութային շոկի մասին լեկցիայի: Վատացա, երբ լսեցի, թե ինչ սարսափների միջով են մարդիկ անցնում: Ասենք, նույնիսկ իմ անձնական կյանքի էսպիսի հարվածը ինձ չհասցրեց էն վիճակին, ինչի միջով շատ մարդիկ անցնում են: Ընդ որում, իրանք մենակ չէին էկել. ամուսին-բան ունեին կողքից: Իսկ ես հերիք չի մենակ եմ, դեռ ամենաիզոլացված աշխատանքներից եմ կատարում: Ու նե՜նց մեծ ու հասուն զգացի ինձ, նե՜նց փորձառու: Սկսեցի հպարտանալ ինքս ինձնով, ուրախանալ, որ կարողացել եմ խուսափել մշակութային շոկի ծուղակից:

Գրողը տանի, կարող ա դեռ էնքան լավ չեմ, ինչքան Դանիա գալուս առաջին օրերին: Բայց ես հեչ բողոքելու տեղ չունեմ:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 16

Առավոտյան երկինքը կապույտ էր:

Եվ երբ Զիլանդն Ամային կապող կամրջի վրայով հերթական անգամ անցա, երբ քամի չկար, ու սառը օդը փչում էր դեմքիս, երբ դիմացի ջերմաչափը զրո աստիճան էր ցույց տալիս, աչքերս փակեցի ու առանց արգելակելու սլացա ներքև. ես երջանիկ եմ: Ես ապաքինվել եմ ու վերադարձել այնտեղ, որտեղից կորել էի:

Հեմինգուեյի ասած դատարկությունը լցվել է: Ես գտել եմ ավելի լավը, իսկ այդ ավելի լավը հենց ես եմ: Ու սկսեցի հպարտանալ այն անձով, որը դարձա Դանիա տեղափոխվելուս ընթացքում: Երեկվա հոգեբանը մանրամասն պատմում էր հարդինես կոչվող երևույթի ու իդեալական անձի մասին: Ու բացատրում էր, որ թրեյնինգներ կան դրան հասնելու համար, դժվար չէ: Մի քանի անգամ ռիսկային որոշում ընդունելուց հետո այլևս ռիսկը սթրեսային չի դառնում, իսկ նոր իրավիճակներին սովորելը հեշտանում է: Այդպիսի մարդիկ նաև ցանկանում են ինչ-որ բան փոխել իրենց շրջապատում:

Ես թաքուն ժպտացի՝ հասկանալով, որ ոչ մի թրեյնինգի կարիք չունեմ, որովհետև իմ կյանքի ոչ մի փուլում ռիսկերից չեմ վախեցել: Ու հենց էդ ռիսկերի արդյունքում դարձել եմ լրիվ այլ որակի մարդ: Ինչի՞ց պիտի բողոքեմ, երբ երևի քաղաքում ապրող միակ էքսպատն եմ, որը մշակութային շոկ չի տանում: Ինձնից բացի երևի մեկ էլ Էլոիզն է, իսկ Էլոիզը նույնպես կյանքում լիքը ռիսկերի գնացած մարդ է:

Ինչի՞ց պիտի բողոքեմ, երբ դանիացիների վարքագիծը բնավ չի նյարդայնացնում, լեզուն (լավ) չիմանալը չի խանգարում, երբ ինքս իմ մշակութային ժառանգությունը գնահատում եմ՝ հարգելով նաև դանիացիներինը, երբ ինչ-որ ապուշ բան անում են, մեծահոգաբար ներում եմ՝ հասկանալով, որ ուղղակի իրենք էդպես են սովոր:

Ինչի՞ց պիտի բողոքեմ, երբ անգամ անձնական ծանր հարվածն ընդամենը մեկուկես օր ինձ անկողնում պահեց: Դրանից հետո արդեն վերադարձել էի իմ նորմալ կյանքին, մինչդեռ մնացած էքսպատներին նույնիսկ ամենափոքր բանը կարող է դեպրեսել:

Սկսեցի հպարտանալ իմ անցած ճանապարհով, գնահատել այն կետը, որին հասել եմ ու ընտրածս ուղղությունը:

Ցերեկը վերջացրի Վիկտորյայի վորքշոփի ընթացքում սկսածս պատմվածքը: Անընդհատ մի լեզվից մյուսը փոխելով, փորձելով, ավելացնելով, պակասացնելով: Ու երբ զգացի, որ այլևս չեմ կարողանում աշխատել վրան, ուղարկեցի քննադատության:

Ու հիմա լավ եմ, շատ լավ եմ: Երջանիկ եմ, կյանքիցս գոհ: Նստած եմ ֆրանսիական սրճարանում, ու երևի ամեն ուրբաթ գործից հետո էստեղ գալը սովորություն կդառնա:

Ապաքինման երկրորդ փուլը համարենք ավարտված:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 16, մաս 2

Ասում ա՝ արի միասին գնանք Թորի Էյմոսի համերգին: Արյա, ես վատ եմ

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 17

Մեր բաժանումից հետո այսօր առաջին անգամ տեսա քեզ: Մազերդ գզգզված, աչքերիդ տակ կլորակներ էին: Էնքան տառապած տեսք ունեիր: Իսկ իմ տրամադրությունը բարձր էր, ու գիտեմ, որ երջանկությունից շողում էի. առավոտյան հայելու մեջ նայելիս ինձ շատ էի դուր եկել:
Երբ գիդը խոսում էր, զգում էի հայացքդ մեջքիս վրա, հենց քեզ էի նայում, արագ թեքում էիր: Ավելի ուշ, երբ կողքովդ անցա, իբր նոր նկատելով բարևեցիր:

Սուրճի ժամին նստած էիր մի անկյունում ահավոր մենակ ու դժբախտ: Մեղքս եկար: Մոտեցա քեզ, փորձեցի մի երկու բառ փոխանակել: Դողում էիր: Հետո նորից վեր կացա ու միացա հենց նոր ծանոթացածս տղաներին:

Գիտե՞ս, թե այսօր ինչ օր է: Ուղիղ կես տարի է անցել մեր ծանոթության օրվանից: Ու տարօրինակ կերպով հենց կես տարի անց նորից հանդիպում ենք նույն ISM-ի միջոցառմանը: Այն ժամանակ արև էր շողում ու շոգ էր, իսկ այսօր ձյուն է գալիս:

Շրջագայության երկրորդ հատվածի ընթացքում սրթսրթում էիր, որովհետև գլխարկ ու շարֆ չունեիր ու աշնանային կոշիկներով էիր: Իսկ ես փաթաթվել էի իմ տաք հագուստի մեջ ու վայելում էի ինձ վրա ընկած ձյան յուրաքանչյուր փաթիլը: Էնքա՜ն խեղճուկրակ էիր: Ես ինքս ինձ անընդհատ հարցնում էի. ո՞նց, ես էս մարդու՞ն եմ սիրել:

Վերջում, երբ արդեն հեռանում էի, Էդուարդոն հետևիցս եկավ և կմկմալով հարցրեց, թե արդյոք կարող ենք հանդիպել սուրճ խմելու, որովհետև երկուսս էլ Օստերբրոյում ենք ապրում: Համարս տվեցի ու ինձնից գոհ հեռացա: Ուղիղ կես տարի առաջ դու չէիր համարձակվել կոնկրետ առաջարկ անել, այլ մտել էիր ինտերնետ ու փորձել զարտուղի ճանապարհներով գտնել ինձ, նամակով Լոնդոն կանչել:

Դեյվիդն էր գրել, հարցնում էր, թե արդյոք վաղն իր տուն կգնամ սուրճի: Ալլամն էլ էր ուզում այս շաբաթ-կիրակի գալ Կոպենհագեն, չթողեցի: Գրողը տանի, իմ կյանքում երբեք էս կարգի տղամարդկային ուշադրության չեմ արժանացել:

Տուն եկա՝ երջանիկ ու կյանքիցս գոհ: Դու ինձ կորցրիր, թանկագինս, կորցրիր: Եվ հիմա, երբ հաղթահարել եմ քեզ, ու խելքին մոտ է թվում նորից քեզ հետ ընկերներ լինելը, ինքս ինձ հարցնում եմ՝ ինչի՞ համար: Միակ պատճառը, որ կարող է ինձ քեզ մոտ վերադարձնել այն է, որ քեզ ահավոր խղճում եմ: Իսկ դու չես ուզում, չէ՞, որ խղճահարությունից քեզ հետ շփվեմ:

Էսօր էլի ավտոբուսում աչքիցս մի քանի արցունք ընկավ, բայց այս անգամ երջանկության: Իսկ երբ դուրս եկա, անցա Հարալդսգեյդով՝ վազելով ձյան տակ, որովհետև էնքան բարձր էր տրամադրությունս, որ քայլելը շատ դանդաղ էր թվում: