Հոգեվարքից հետո (օրագիր)

[StrangeLittleGirl]

Հանկարծ սկսեցի շատ ուժեղ կարոտել Հայաստանի ընկերներիս: Ու հիմա մանկական անհամբերությամբ սպասում եմ, թե երբ պիտի այս շաբաթվա օրերը հերթով գլորվեն, որ ուրբաթ օրը հատ-հատ գրկեմ բոլորին: Սիրում եմ ձեզ, շատ եմ սիրում, էնքա՜ն երջանիկ եմ, որ ձեզ ունեմ:

[StrangeLittleGirl]

Մինչև հիմա հավատում էի, որ խմելը հարց չի լուծում, որ դա հիմար բան ա, որ վատ տրամադրությամբ խմելիս հաճախ ավելի ա վատանում տրամադրությունս: Ու տխուր ա գիտակցելը, որ իրականում հարց լուծում ա ու շատ լավ ա լուծում, որովհետև սկսում ես որոշ բաներ ուրիշ լույսի տակ տեսնել, ու հաջորդ առավոտ, երբ սթափ արթնանում ես, որոշ բաներ իրենք իրենց կարգավորված են լինում:

[StrangeLittleGirl]

Ամեն անգամ Հայաստան գալուց հետո, երբ նորից պիտի մեկնեմ, զգացողությունները տարբեր են լինում. մերթ անհամբերությամբ սպասում եմ, թե երբ պիտի գնամ, մերթ հեչ չեմ ուզում գնալ ու երազում եմ, որ մնամ: Մի անգամ նույնիսկ տոմսս եմ փոխել: Իսկ այս անգամ սարսափելի վախն է պարուրել ինձ: Հայաստանը կարծես դարձել էր իմ հիմնական կյանքի խնդիրներից փախստավայր, ու հիմա, երբ պիտի վերադառնամ Դանիա, դեմ առ դեմ հայտնվելու եմ այդ խնդիրներին: Ու տարօրինակ կերպով այդ բոլորը հանկարծ կուտակվեցին ու հայտնվեցին նույն ամսում:

Լավ է. Մայան կգա մոտս, միասին սպիտակ գինի կխմենք, շոկոլադ կուտենք, կբամբասենք: Բայց Մայան չի կարող օրը քսանչորս ժամ մոտս լինել: Դրա համար պետք է որոշումներ ընդունել, անել բաներ, որոնք կլցնեն առօրյաս: Ուրեմն 2015-ին ես.
1. Աշխատելու եմ, աշխատանքային ժամերին գործից բացի ուրիշ ոչնչով չեմ զբաղվելու
2. Շաբաթը երեք-չորս անգամ յոգայի եմ գնալու
3. Կարդալու եմ, շատ եմ կարդալու
4. Գրելու եմ (թե՛ գեղարվեստական, թե՛ ակադեմիական), գրելու եմ լուրջ, գրելու եմ տպագրման պիտանի նյութեր
5. Հուզապես կայուն եմ լինելու ու երջանիկ
6. Դանիերեն պարապելու եմ ամենայն լրջությամբ, անցյալ տարվա ձեռի հետն էլ չի լինելու
7. Գերմաներեն պարապելու եմ ամենայն լրջությամբ (ովքե՞ր էին խոստացել գերմաներենի խմբում լինել, անպայման անելու ենք այս տարի)
8. Կինոներ եմ նայելու, լիքը կինոներ
9. Ու տուն եմ ճարելու, մի շատ լավ տուն, որ տանտերերի հետ խնդիրներ չունենամ

Ու ես գիտեմ, 2015-ը հրաշք տարի է լինելու, հավատում եմ դրան:

[StrangeLittleGirl]

Բացեցի նայելիք կինոներիս ցուցակը, ընտրեցի մեկը: Յոթ րոպե անց ընդհատեցի, չկարողացա նայել: Սարսափելի է, թե որքան շատ բան է նրան հիշեցնում: Այդ ֆիլմում հնչում է Անգուսի ու Ջուլյայի Big Jet Plane-ը, իսկ ես հիշում եմ մեր կատակներն այդ երգի հետ կապված: Իսկ դա ցավոտ է:

Բայց պետք է առաջ գնալ: Զարմանալիորեն շատ ավելի լավ եմ, քան պատկերացնում էի: Լավ եմ իմ միայնության մեջ: Սրճարանում մեն-մենակ սուրճ խմելն այնքան սարսափելի չէ, ինչքան պատկերացնում էի, նույնիսկ հաճելի է: Ու լսում եմ կողքի սեղանների խոսակցությունները: Մենք ժամանակին նույնն էինք անում միասին ու ծիծաղում: Հիմա մենակ եմ, և դա բնավ տխուր չէ:

Հայտնաբերեցի, որ մյուս շաբաթ-կիրակի Վիկտորյան այստեղ վորքշոփ է անցկացնելու: Երկուսուկես տարի առաջ բեռլինյան դեպրեսիայից դուրս գալու միակ հույսս նրա վորքշոփն էր: Այն առանձնապես բան չտվեց, բացի մի քանի թարգմանված պատմվածքից ու մի կիսատ վիպակից: Ոչ մեկի հետ չկարողացա ընկերանալ, իսկ Վիկտորյայի հետ կապ չպահեցի: Մինչև այսօր:

Հիմա նորից Վիկտորյան հույս է: Այն պահից, երբ իմացա, որ գալիս է, տրամադրությունս բարձրացավ: Չգիտեմ՝ վորքշոփն ինքն ինչ կտա ինձ: Բայց հավատացած եմ, որ այս անգամ ավելի շատ բան եմ քաղելու: Այս անգամ այն զզվելի դեպրեսիայի մեջ չեմ, որ ունեի Բեռլինում, այլ անցնում եմ կյանքի մի փուլով, որը համառորեն պղտորում է երջանկությունս: Ու ես գիտեմ, որ հաղթահարելու եմ սա: Ու ամեն անգամ զարմանում եմ իմ ներսի ուժի մեծության վրա, զարմանում եմ իմ լավատեսության ու ապագայի նկատմամբ հավատի վրա: Առաջ նման (ավելի ճիշտ, ավելի թեթև) իրավիճակներում միշտ կորցնում էի հույսս ու դառնում դեպրեսիվ:

Անհամբերությամբ եմ սպասում վաղվան: Գիտեմ, որ լավ է լինելու:

[StrangeLittleGirl]

Էսօր մեր համատեղ պատմության մեջ կարևոր օր է լինելու: Սկիզբ կամ ավարտ: Ու ես Բյուրը չլինեմ, եթե ուզածիս չհասնեմ:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 1

Երկար խոսակցությունից հետո հարցրի.
- Լավ, եթե դու իմ փոխարեն լինեիր, ի՞նչ կանեիր:
- Չգիտեմ... երևի ես էլ կգնայի:
Անընդհատ գրկում էինք իրար, որովհետև րոպեներ անց, հենց գնայի, այլևս իրար չէինք տեսնելու:
- Կկարոտեմ քեզ,- շշնջացի:
- Ես էլ,- պատասխանեց:

Դուրս եկա շենքից: Կանգնած նայում էր, թե ոնց եմ հեռանում: Երբ արդեն վստահ էի, որ դուռը փակել է, սկսեցի հեկեկալ: Չոր, անարցունք, բարձրաձայն հեկեկոց էր: Երկար կանգնեցի հեծանիվիս մոտ՝ չուզենալով արձակել այն:

Երբ վերջապես հասա տուն, տարօրինակ խաղաղություն իջավ վրաս. հանգիստ բաժանում էր, կհիշեմ այդ խաղաղ զրույցը ու միշտ կպահեմ հիշողությանս մեջ: Բայց երբ պառկեցի քնելու, սկսեցի անընդհատ շուռումուռ գալ սրտիս զարկերից: Մինչև առավոտ: Չկարողացա անկողնուցս դուրս գալ: Չկարողացա քնել: Սրտիս զարկերն էի լսում միայն: Երբեմն թվում էր՝ կանգնում է, ու ուր որ է ամեն ինչ ավարտվում է, և ուրախանում էի: Իսկ հետո նորից սկսվում էր, նորից աղմուկ: Եվ անգամ երկու հաբ ատարաքսը չօգնեց:

Գործի չգնացի: Մեյլերիս չէի պատասխանում: Որևէ մեկի տեսնել չէի ուզում: Երեկոյան պիտի Մարտինի հետ սուրճ խմելու գնայի: Ուզում էի՝ պատճառ գտնել, չգնալ: Լավ էր՝ ինքն սմս գրեց, որ գործի տեղը շատ զբաղված է:

Եվ գրկում եմ վերմակս, ողողում արցունքներովս: Թանկագինս, ինչ էլ լինի, շնորհակալ եմ քեզ, շնորհակալ եմ ուղղակի լինելու համար: Ես քեզ երբեք չեմ ատի, ինչպես դու ես կարծում: Ու հույս ունեմ՝ քեզ հետ ամեն ինչ լավ կլինի:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 2

Ժամը 13:30 է: Վերջապես անկողնուցս դուրս եկա: Ասում եմ վերջապես, որովհետև պառկել էի երկու օր առաջ գիշերը մեկին և այնտեղ մնացել մինչև հիմա: Պետք է սենյակս կարգի բերել. երեկոյան Մայան է գալու: Պետք է նաև որևէ բան ուտել: Չորեքշաբթի կեսօրից հետո ոչինչ չեմ կերել:

Կարծես այսօր ավելի լավ եմ: Սկզբում ուզում էի Վիկտորյայի վորքշոփն էլ քենսըլել, բայց ոնց որ դրա կարիքը չկա. վաղվանից արդեն լրիվ ինքս կլինեմ: Հոգ չէ, որ աչքերիս տակ մուգ օղակներ են գոյացել: Կյանքը շարունակվում է: Կսովորեմ ապրել առանց քեզ, թանկագինս: Գիտեմ, որ քեզ համար ավելի դժվար է, ու դրանից սիրտս ավելի է ցավում:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 2, մաս 2

Մայան եկավ: Միասին ավելուկով ճաշ կերանք, հետո հայկական սուրճ խմեցինք, բաժակները շուռ տվեցինք ու փորձեցինք մեր արևին գուշակություններ անել: Լիքը ծիծաղեցինք:

Այս երեկո հանգիստ եմ: Էնպես չի, որ չեմ մտածում քո մասին: Մտածում եմ ու մտքիս մեջ անընդհատ շնորհակալություն հայտնում, որովհետև դա միակ բառն է, որ կարող եմ ասել քեզ: Մտածում եմ՝ ի՜նչ լավ էր, որ սիրով բաժանվեցինք և ունեցանք այդ բաժանման երեկոն, որովհետև ամեն ինչ շատ ավելի հեշտ դարձավ ինձ համար: Ոչ մի բացասական զգացողություն չի առաջանում իմ մեջ, ոչ նույնիսկ ափսոսանք: Չեմ ափսոսում նույնիսկ այն, ինչ կարող էր լինել, բայց չեղավ: Ես երջանիկ եմ, որ քեզ հանդիպել եմ, երջանիկ եմ, որ քեզ սիրել եմ, որովհետև քեզ սիրելու միջոցով սովորել եմ նաև ինձ սիրել: Քեզնից հեռացա լրիվ ուրիշ մարդ դարձած: Ու երբ մի օր ինչ-որ հաջողության հասնեմ, դու մի մտածիր, թե որպես վրիժառություն եմ քեզ հրավիրելու շնորհանդեսներին կամ մրցանակաբաշխություններին: Հրավիրելու եմ, որ շնորհակալություն հայտնեմ, որ հաջողությունս քեզ նվիրեմ:

Մինչև մեր վերջին զրույցը ես ջանքեր էի թափում, որ քեզ մոռանամ: Իսկ հիմա ջանքեր եմ թափում, որ հիշեմ: Հիշելու եմ մեր բոլոր լավ օրերը, մեր արկածները, մեր զրույցները, մեր թափառումները: Հիշելու եմ ու անսահման երախտապարտ լինեմ, որ այս ամենը կատարվել է ինձ հետ:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 3

Գիշերն այնքան էլ սարսափելի չէր, բայց հաշվի առնելով, որ հանգստացնող էի խմել, պիտի որ ավելի լավ քնեի: Քնիս մեջ անընդհատ խոսում էի հետդ, տրամաբանում, վերլուծում, մի բան, որ անընդհատ ինձ համոզում եմ՝ սխալ է:

Առավոտը գորշ է, անձրևոտ: Միացրել եմ ցերեկային լամպս և պայծառ օրվա պատրանք ստեղծել: Երեկ Մայան աչքերը կկոցեց, երբ սեղանիս վրայի տարօրինակ իրը տեսավ ու խնդրեց միացնել: Ցերեկային լամպս իմ ձմեռային այս օրերի ջերմությունն է:

Լսում եմ Սոֆի Զելմանիի երգը: Այն օրը մեր վերջին զրույցի ժամանակ խնդրեցի, որ միացնես: Արագ-արագ բառերը փնտրեցիր, բայց չթողեցի, որ կարդաս:

Խմում եմ սուրճս ու Մայայի բերած շոկոլադներն ուտում: Վերջապես եկավ այս շաբաթ օրը: Մի ժամից գրախանութում կլինեմ: Այս շաբաթ-կիրակի վորքշոփն է, հետո՝ կամավորություն: Հավատս չի գալիս, որ վերջապես իրականացնելու եմ երազանքներիցս մեկը, այն է՝ գրախանութում աշխատել: Ու դա անելու եմ որպես կամավոր: Բայց Արք բուքս գրախանութի մասին մի օր առանձին կպատմեմ: Իմ սիրելի վայրերից է Կոպենհագենում:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 3, մաս 2

Այսօր իմ կյանքում շատ կարևոր օր է: Կոպենհագենյան իմ կյանքը բաժանվում է 2014-ի ապրիլի 12-ից մինչև 2015-ի հունվարի 10 և դրանից հետո:

Չգիտեմ, մտածում եմ՝ իսկապես կյանքում ոչինչ պատահաբար չի լինում: Ու նաև կողքից հիանում եմ ինձնով, թե ինչքան ուժ կա իմ մեջ: Կարող էի, չէ՞, օրերով դեպրեսվել ու փակվել սենյակումս, դուրս չգալ, չուզենալ ոչ մեկի տեսնել: Ինչ խոսք, դրա միջով անցա, մեկուկես օր այդ վիճակում էի: Բայց լավ էր, որ տեսնում էի, որ կյանքը շարունակվում է: Ու հաստատ եթե Դ-ից չբաժանվեի, չէի գա, կանգնի այս կետում:

Վերջապես ծանոթացել եմ մարդկանց հետ, որոնք նման հետաքրքրություններ ունեն. գրել և կարդալ:

Օդրին իռլանդուհի է: Հարցրի, թե արդյոք Դամիեն Ռայսին գիտի: Ասաց, որ իր սիրած երգիչներից է: Ու հպարտությամբ հայտարարեց, որ ինքն իռլանդերեն վարժ խոսում է: Բայց «Ուլիսը» չի կարդացել:
- «Երիտասարդ արտիստի դիմանկարն» արդեն կեսերից տարօրինակ է դառնում,- ասաց,- «Ուլիսն» ամբողջությամբ է տարօրինակ:

Հենրին ամենից շատ Դոստոևսկու կերպարներին է սիրում: Իսկ երբ ասացի, որ ամենալավը գրում եմ էմոցիոնալ անկայուն ժամանակ, բացականչեց.
- Ե՜ս էլ:

Հելենը Յուլանդում բնակվող հեքիաթներ գրող դանիուհի է: Լսել է Վիկտորյայի վորքշոփի մասին, գնացք է նստել, եկել Կոպենհագեն:

Լինը կանադուհի է, արդեն վաղուց Դանիայում է ապրում: Նրա սիրած կերպարները Կունդերայի Տոմաշն ու Թերեզան են:

Էնքան լավ էր երջանիկ էքսպատների տեսնելը, թե չէ արդեն ինձ սկսում էր թվալ, որ ինձ հետ մի բան էնպես չէ, որ չեմ դեպրեսվում: Եվ երբ զարմանքս արտահայտեցի, Օդրին ասաց.
- Մի զարմացիր, այդ բոլոր մարդիկ առաջին անգամ են իրենց երկրից դուրս ապրում:
Իսկ Վիկտորյան.
- Էքսպատների վիճակն ամեն տեղ էլ նույնն է: Ընդհանրապես, տխուր բան է էքսպատ լինելը:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 4

Գիշերը լավ քնեցի, չնայած դրսում փոթորիկ էր, ու ամեն վայրկյան թվում էր՝ պատուհաններս կպոկվեն, կգնան: Աչքերս բացեցի առավոտյան, երբ արդեն լույսը բացվել էր: Նորմալ նախաճաշի հույս չկա. երեկ էլ չկարողացա ուտել: Դրա համար բավարարվում եմ Մայայի բերած տրյուֆելներով ու մի բաժակ սուրճով:

Քիչ անց կգնամ վորքշոփի երկրորդ օրվան: Իսկ երեկոյան Մայայի հետ գնալու եմ լեզուների կաֆե: Հագեցած վիքենդ է:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 4, մաս 2

Վորքշոփը շատ հավես անցավ. լիքը նոր գաղափարներ, լիքը գիտելիքներ գրելու պրոցեսի մասին ու լիքը բաներ, որ չգիտեի՝ այսքան ժամանակ սխալ եմ անում: Վաղվանից գործի ենք անցնում ու սկսում ինտենսիվ գրելը: Վիկտորյայի հետ կապը կպահեմ ու այսուհետ հաճախ կգնամ նրա միջոցառումներին, թեկուզ Բեռլինում:

Այնպիսի զգացողություն է, թե Կոպենհագեն նոր եմ տեղափոխվել: Մայան միակ մարդն է, որ հին կյանքս կապում է նորին: Անընդհատ նոր մարդկանց հետ եմ ծանոթանում, փորձում ֆիլտրել ու ընտրել այնպիսիներին, որոնց այդ խառը-խուռը կամպաշկաներում չեմ հանդիպի, այլ մի բաժակ սուրճի հետ, ու ոչ թե անկապ թեմաներից կզրուցենք, այլ մի քիչ կմտերմանանք:

Էլոիզն այդ մարդկանցից էր: Մի քիչ նրա հետ շփվելուց հետո արդեն պատկերացրի, որ այսուհետ Մայայի հետ նրան էլ կկանչեմ իմ տուն: Ֆրանչեսկոն էլ վատը չէր. հետը կարելի է արվեստից ու գրականությունից խոսել, չնայած նրա անգլերենն ահավոր է, հազիվ եմ հասկանում: Իսկ սեղանի շուրջ հավաքված մնացածները կա՛մ թափելու բան էին, կա՛մ ուղղակի չհասցրի հետները նորմալ շփվել:

Ոնց որ ընկերական շրջապատ եմ ձեռք բերում: Բայց տխուրն այն է, որ այն մի հոգու բացը լրացնելու համար լիքը-լիքը նոր մարդկանց հետ եմ ծանոթանում: Իսկ մինչ այդ Դ-ն ու Մայան լրիվ հերիք էին, դե մեկ էլ Արան՝ որպես հայ: Բոլորի մեջ ինչ-որ բան պակասում է: Բայց երբ այսօր հետ եկա տուն, ճանապարհին շատ ուժեղ համոզմունք ձևավորվեց, որ Դ-ն ինքն է խնդրելու ինձ վերադառնալ: Ու այնքան համոզված եմ դրանում, որքան համոզված էի, որ առանց անգամ անունս իմանալու ամառային այն երեկոյան ինքը կգտնի ինձ ինտերնետում ու կկապվի հետս՝ նորից տեսնվելու համար: Ու համոզված եմ, որովհետև ինքն էլ է զանազան մարդկանց հետ ծանոթանալու ու հասկանալու, որ ոչ ոք իմ տեղը չի զբաղեցնի: Դա կարող է օրեր կամ տարիներ տևել, բայց գիտեմ, որ խնդրելու է ինձ վերադառնալ, վստահ եմ...

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 5

Գիշերը վատ քնեցի: Դեղս չէի խմել: Առավոտյան չէի կարողանում արթնանալ: Դրսում մութ ու մոխրագույն էր: Անձայն անձրևը լվանում էր պատուհաններս: Անգամ ցերեկային լամպը չէր փրկում:

Մի կերպ անկողնուցս դուրս եկա, սուրճ խմեցի (էլի չեմ կարողանում նախաճաշել), ուղևորվեցի աշխատանքի: Մտածում էի ճամփին: Քո մասին էի մտածում, թանկագինս: Աչքերս նույնիսկ լցվեցին: Լավ է՝ անձրև էր գալիս, արցունքներս ոչ ոք չէր տեսնի: Մի պահ քիչ մնաց նույնիսկ բեռնատարի տակ ընկնեի. չէի նկատել կարմիր լույսը:

Ամենաշատն այս օրվանից էի վախենում, որովհետև քո մասին շատ եմ մտածում աշխատանքային օրերին: Իսկ այսօր առաջին անգամ էր, որ քեզնից հեռանալուց հետո աշխատանքի էի գնում: Վախենում էի սխալ երաժշտություն միացնելուց, որովհետև ամեն ինչ լացացնում է: Միակ փրկությունը Զազն էր:

Իրոք, հազիվ էի կենտրոնանում գործիս վրա, մեկ-մեկ մի քանի արցունք էի բաց թողնում: Ընդմիջումը շատ ուրախ անցավ. Լինեի, Դեյվիդի ու Կատրինայի հետ տանտերերի սարսափ պատմություններ էինք պատմում: Իսկ մնացածը տխուր էր ու սառը: Այնուամենայնիվ, մի քիչ կարողացա աշխատել: Շատ ավելի շատ կարողացա, քան պատկերացնում էի: Անգամ դանիերենի տնայինս արեցի: Գոհ եմ ինձնից:

Բանաստեղծություն սևագրեցի: Կուզեի մի քիչ աշխատել վրան, փետրվարի պոեզիայի երեկոյին կարդալ: Կոչվում է «Շնորհակալություն»: Չեմ ուզում՝ մեջը իռոնիա տեսնես, որովհետև իռոնիա չկա: Ես քեզնից իրոք շնորհակալ եմ այնտեղ թվարկված նույնիսկ բացասական բաների համար:

Յոգայի գնացի: Շատ վաղուց Վիբկեի դասին չէի եղել: Էնքան լավ էր, որ էսօր ամբողջ երկու ժամ էի վերցրել: Սովորաբար Վիբկեի դասերից դեպրեսված եմ դուրս գալիս: Էսօր էդպես չէր: Լրիվ թուլացել էի, տրամադրությունս էլ բացվել էր: Ամբողջ ժամանակ ուղեղիս մեջ մի պատմվածք էր պտտվում, ու ուզում էի շուտ տուն հասնել, որ գրեմ:

Տանն եմ հիմա: Գրեմ պատմվածքս: Անգլերեն է լինելու: Վիկտորյայի վորքշոփի պտուղներն են

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 6

Առավոտյան չկարողացա արթնանալ. մութ էր: Անընդհատ շուռումուռ եկա անկողնում ու մի շատ տարօրինակ երազ տեսա, որը բոլորովին կապ չուներ վերջին իրադարձությունների հետ: Գործի հասա ճաշից քիչ առաջ:

Այսօր առաջին անգամ դու ինձնից շատ հեռու ես թվում, և դա լավ է: Հանգիստ կենտրոնացա գործիս վրա: Ճաշին Վիոլենի ու Մարիայի հետ էի: Վիոլենն ասաց, որ Շառլի Էբդոյի դուռը բացող կինն իր մանկության ընկերուհին է: Ու ամբողջ շաբաթ-կիրակի լացել է: Ահավոր էր. այս իրադարձությունները, որ այնքան հեռու էին թվում ինձնից, հանկարծ առարկայացան ու մոտեցան:

Դանիերենի դասը հրաշալի անցավ. այսօր առաջին անգամ զգացի, որ առաջընթաց եմ ապրում: Դասին մենակ երեք հոգով էինք. ինձնից բացի մեկ էլ Դեյվիդն ու Օլիվիան էին եկել: Սովորելու մոտիվացիաս մեծացել է: Այսօր հանկարծ զգացի, որ սիրում եմ լեզուն: Ինչ-որ տարօրինակ սահման եմ հատել վերջերս, երբ «դանիերեն չգիտեմը» փոխարինվում է «դանիերեն գիտեմով», ու դրսում հանգիստ հաղորդակցվում եմ դանիերեն, կոլեգաներիս էլ սկսել եմ հասկանալ:

Դասից հետո սովորության համաձայն գնացինք գարեջրվելու: Դեյվիդի ու Օլիվիայի հետ լիքը խոսեցինք դեսից-դենից:

Տուն քշելու ճամփին քո մասին մտածեցի, բայց այս անգամ արդեն ցավի: Մտածեցի, թե ինչ լավ էր, որ քեզ հանդիպել եմ, որովհետև սովորեցի... սովորեցի, որ անգամ փոխադարձ սերը կարող է սարսափելի ցավոտ լինել: Սովորեցի, ու դրա համար այլևս ցավ չեմ զգում:

Ապաքինման նոր փուլ եմ մտնում. այսուհետ քո մասին կմտածեմ ոչ թե անընդհատ, այլ այն բացառիկ տխուր ու միայնակ պահերին: Ու անկեղծ ասած, այսօր առաջին օրն էր վերջին կես տարվա ընթացքում, երբ օրվա բոլոր վայրկյաններս քեզնով լցված չէին: Եվ դա լավ է:

Հույս ունեմ՝ դու էլ ես լավ:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 7

Կարկտի հարվածների տակով մի կերպ հասա աշխատանքի: Կարկուտը փոխվեց ուժեղ անձրևի, հետո՝ ձյան խոշոր փաթիլների, որոնք գետնին չհասած ցեխ էին դառնում:

Ճաշին Վիոլենի հետ էի: Ջրիկ զրույց էինք անում: Հետո Վերենային հանդիպեցի սուրճ խմելու, որ հետազոտությանը մասնակցեմ: Հարցազրույցից հետո ահագին զրուցեցինք ու որոշեցինք մյուս շաբաթ տեսնվել ընդմիջմանը: Վերենան առաջին մարդկանցից է, որի հետ ծանոթացել եմ Դանիա տեղափոխվելուց հետո, բայց երբեք առանձնապես մտերիմ չենք եղել, չնայած միշտ դուրս շատ է եկել ինքը: Ու էս հետազոտությունը կարծես առիթ դարձավ, որ մտերմանանք:

Վերենայից բաժանվելուց հետո, երբ բարձրանում էի իմ գրասենյակ, սկսեցի նորից մտածել այն ամենի մասին, ինչի միջով անցնում եմ: Նորից գրանցեցի. լավ եմ: Հետո ծիծաղս եկավ. ոնց որ ինքս իմ հետազոտության նյութը լինեմ, կողքից նայում եմ ինձ, ուսումնասիրում, թե ինչ էմոցիոնալ փուլերով եմ անցնում:

Գրասենյակումս Սոֆի Զելմանի միացրեցի: Ինձ թվում էր՝ իմ կյանքի այս փուլին համապատասխանող երգեր չկան, հետևաբար պետք է լսել միայն այն, ինչ ուրախացնում է: Բայց Սոֆիի երգերից շատերը ոնց որ մեր մասին լինեն: Իսկ Leaving-ը ոտքից գլուխ ինքն էր, բառ առ բառ:

Ահագին աշխատեցի էսօր: Ինչ ծրագրել էի, ավարտեցի: Հետո գնացի էքսպատների դանիերեն հանդիպմանը: Ուղիղ մեկուկես ժամ դանիերեն եմ խոսել: Էդ ընթացքում սկսեցի լարվել, սկսեցի տխրել, սկսեցի անհանգստանալ: Ո՜նց եմ հոգնել էս անվերջ «որտեղի՞ց ես, ինչո՞վ ես զբաղվում» հարցերից: Ու ո՜նց եմ հոգնել, երբ այդ ամենը երբեք չի խորանում, ընկերություն չի դառնում:

Ու երևի Կոպենհագենում ես համեմատաբար բախտավոր էի, որովհետև մինչև հիմա որտեղ ապրել եմ, այդ մակերեսային շփումներից առաջ չեմ անցել: Երևի Քրինան միակ դեպքն էր Խրոնինգենում, մեկ էլ դե մի քանի համակուրսեցիներս: Իսկ էստեղ արդեն հասցրել եմ մտերիմ ընկերներ ձեռք բերել, թեկուզ էլի քիչ են...

Կարծես փորձում եմ հավաքել քեզ կտոր-կտոր. ծանոթներիցս մեկն իռլանդացի է, մեկը՝ կենսաբան, մեկը՝ ինդուստրիալ դիզայներ, մեկը՝ ճարտարապետ, մեկը՝ Դամիեն Ռայս է լսում:

Այս երեկո սիրտս ուժեղ ցավում է: Ուղիղ մի շաբաթ է անցել այն օրվանից, ինչ քեզ վերջին անգամ տեսա: Այս երեկո ես լացելու եմ նորից:

Ընթրիք կպատրաստեմ, Մայայի հետ կչաթվեմ, կգրեմ նորից, կգրեմ, կգրեմ, կգրեմ: Ու կկարոտեմ քեզ: Թող մի քիչ էլ կարոտեմ: