Ստեղծագործական մրցույթ. Կարճ պատմվածք (Քվեարկություն և քննարկում)

[Արէա]

Տարբերակ 5. Սեռաքաղց

Էս տարբերակի մասին Շինարարը լավ ասեց. սա մեր վիրտուալ իրականությունն ա, որը իրական կյանքի հետ շատ քիչ կապ ունի:
Էս պատմությունը ընենց մի ծաղկացրեցին, ընենց մանրամասներ հորինեցին, փչեցին, մեծացրեցին, որ ես էդ աղջկա տեղը լինեի ավելի շատ էս ամբողջ շուխուռից, ու մասնավորապես էս պատմվածքից ավելի վատ կզգայի, քան էդ միջադեպից, որը ես խիստ կասկածում եմ որ ընդհանրապես եղել ա, եղած չեղածը մի ֆոկուսից փախած, պատահաբար արված, անհասկանալի լուսանկար ա:
Հեքիաթ ա մի խոսքով:
Իսկ եթե սա ընդունենք որպես ուղղակի պատմվածք, որը էս դեպքի հետ կապ չուներ, էդ դեպքում չեմ հասկանում էս պատմությունը հորինելու, պատմելու շարժառիթն ու իմաստը: Ձեզ հետաքրքի՞ր ա սենց պատմություններ: Ինձ մի այլ կարգի հետաքրքիր չի: Տհաճ ա:

[Արէա]

Տարբերակ 6. Նոկտյուրն

Սկզբում լավ չէի հասկացել: Խառն էր թվում: Չէի հասկանում էդ ընդհատվող բայցերի իմաստը: Երկրորդ-երրորդ անգամ կարդալուց նոր սկսեցի հասկանալ, թե գործողությունները որտեղ են կատարվում ու ինչ հերթականությամբ:
Եթե էլի իմ նման ուշ հասկացող մարդիկ կան բացատրեմ ոնց ես եմ հասկացել.
Սկզբի պարբերությունը, լիալուսնի շողերով ու գետակի քչքչոցով, ինչ-որ սիրահար զույգի մասին պատմության հետ էր ասոցացվում սկզբում, ու տարօրինակ էր հեռվից լսվող թախծոտ ոռնոցը )) Հետո հասկացա, որ սա իրականում բլինդաժի նկարագրություն ա, ոռնեցներն ընկան իրենց տեղերը (իհարկե առանց թախծոտի), բայց էս դեպքում էլ լիալուսնի շողերն ու գետակի քչքչոցը սկսեցին փչացնել պատկերը, կարելի էր փոխարինել գետի ձայնով ու լուսնի լույսով որը սակայն չէր շոյի ոչ մեկի աչքերը, ավելի բնական կստացվեր:
Հետագա երեք պարբերությունները, որոնք սկզբում կարծում էի մինչև բանակ գնալը տըղաների կյանքից դրվագներ էին, ու որոնք բավականին տարօրինակ ու անհասկանալի էին, պարզվեց իրականում բլինդաժում քնած զինվորներն էին տեսնում երազում: Ու պարզ դարձավ թե ինչու էին դրանք տենց միանգամից ընդհատվում, ու էդ ինչ բայցեր էին:
Լավն էր պատմությունը, հետաքրքիր էր: Ափսոս չափից շատ էր բառախեղդ արած, ահավոր փչացնում ա դա ընդհանուր տպավորությունը: Կարծում եմ հեղինակը լավ կանի մտածի էս ուղղությամբ:

[Արէա]

Տարբերակ 7. Ցուցահանդես

Մրցույթի թեման կարճ պատմվածք ա, բայց մենք ոչնչի մասին երկար-բարակ գրված պատմություններ ենք կարդում: Ինչի՞ մասին էր էս պատմությունը, ախպոր պես բացատրեք: Մի րոպե ես պատմեմ, հետո էլ դուք կպատմեք:

Լինում ա չի լինում մի թույն նկարիչ ա լինում, ու էդ նկարչի նկարները հեղինակը մի այլ կարգի շատ ա սիրում: Հետո մի քանի տարի նկարիչն անհետանում ա, որից հետո հայտնվում ու նորից ցուցահանդես ա դնում: Գնում, տեսնում են սրտիկ-մրտիկ ա նկարել, զարմանում են, բայց նկարիչն ասում ա. հո դուք չե՞ք գժվել, բա ես սենց բան կնարե՞ի, ու տանում իսկական ցուցահանդեսն ա ցույց տալիս:

Սա հետաքրքի՞ր ա ինչ-որ մեկին:
Սա էլ ա էն գիտաֆանտաստկաների թվին պատկանում, որոնց մասին վերջում ուզում եմ խոսել:

[Արէա]

Տարբերակ 8. Իմ Պենելոպեն

Լավն էր ))
Ճիշտն ասած սկզբում չէի հավանել: Բայց մի քանի անգամ կարդալուց հետո սկսեց ավելի դուր գալ:
Ամեն դեպքում կարծում եմ շարադրանքն ու ոճը ամենահաջողներից չեն: Հակառակ դեպքում հենց առաջին անգամից պիտի կլաներ:
Չնայած, նոր մտածեցի, որ երևի վերջի մասն ա, որ սիրել ա տալիս պատմությունը, իսկ սկզբի մասը մի տեսակ ոնց որ խանգարի, որ հասնես վերջի, հավեսով մասերին: Հա էլի, իրոք: Սկիզբը էդքան էլ հաջող չի, ձանձրալի ու ծամծմած ա մի տեսակ: Բայց վերջում, էդ որ Պենելոպեն չէր սպասել, մի պահ տրամադրությունդ ընկնում ա, ասում ես լավ էլի մի նորմալ բան գրեք, մեկ էլ տեսնում ես թե իրականում ինչի համար չէր սպասել, սենց ժպիտ ա գալիս դեմքիդ ))
Երևի էս տարբերակի օգտին քվեարկեմ, բայց միայն վերջի մասի համար: Սկիզբը լավը չէր:

[Արէա]

Տարբերակ 9. Գնելը

Գնելը հետաքրքիր բաներ ա ասում:
Շատ եմ սիրում զրուցել ծեր, խելացի, համեստ մարդկանց հետ: Էնքան զարմանալու բաներ են ասում: Ոչ թե զարմանալու ա, որովհետև դու դրանց մասին չգիտեիր, այլ որովհետև էն ինչ դու խելոք խելոք գրքեր կարդալուց ու դրանց ազդեցության տակ մտածելուց ես իմացել ու հիմանականում սենց վերացական, տեսական մակարդակով գիտես, էդ մարդիկ, որ կարող ա դպրոց էլ չեն գնացել, սեփական փորձով գիտեն, էդ ամեն ինչը ապրել են, զգացել են, ու հիմա քեզ են պատմում: Հավես ա շատ: Գնելը տենց մարդ ա:

Բայց չգիտեմ, էս հասարակ երկխոսությունը արժե՞ր որպես պատմվածք ներկայացնել, էս դրվագը պատմվածք դառնալու պոտենցիալ ունե՞ր: Երևի չէ: Մանավանդ էս տեսքով՝ խոսակցական մակարդակով, ա-երն էլ բառերին կպած ))

Որպես պատմվածք չհավանեցի:

[StrangeLittleGirl]

Ես հարգում եմ ձեր բոլորի կարծիքը, բայց ես էլ իմ տեսակետն ունեմ: Կարդալ պետք է ընդհանուր մակարդակը բարձրացնելու համար, բայց երբ խորանում ես գրականության մեջ, ինչ-որ բան գրելիս անխուսափելիորեն սկսում ես որոշ տեղերում նմանակել քո կամքից անկախ: Ես գտնում եմ, որ պետք է ավելի շատ կարդալ հանրագիտարանային գրքեր՝ զուտ ինֆորմացիոն, արվեստի մասին, քաղաքների մասին, պատմության , հոգեբանության, փիլիսոփայության և այլն: Ըստ իս՝ դա ավելի օգտակար է, քան գեղարվեստական գրքեր կարդալը : Սա ընդամենը իմ համեստ կարծիքն է : Ես շշերի մասին չեմ խոսում, որովհետև տեսել եմ շատ գեղարվեստական գրքեր կարդացած որոշ շշերի, ում թվում է, թե կարդացած լինելը իրենց մառազմը դարձնում է գլուխգործոց :

Հարգանքներով՝ Բալտազար Անտաղանդ

Գեղարվեստական տեքստ գրելն առաջին հերթին տեխնիկա ա, հետո նոր ուրիշ բաներ: Իսկ էդ տեխնիկային ծանոթանալու լավագույն միջոցը տեսնելն ա, թե ուրիշներն ինչպես են դրան տիրապետում: Տեխնիկայից հետո նոր գալիս են բովանդակությունն ու մնացած այլ հարցերը: Ինչքան ուզում ես, հանրագիտարան կարդա ինչպես գրելու մասին, մեկ ա, դու կյանքում չես կարողանա գրել, եթե չտեսնես, թե ուրիշները ոնց են դա անում: Պատահական չի, որ աշխարհահռչակ բոլոր գրողներն առանց բացառության մեծ կարդացողներ են եղել: Ինձ օրինակ բեր որևէ, ասենք, Նոբելյան մրցանակ ստացած գրողի, որը կարդացող չի եղել, կասեմ` ճիշտ ես ասում:

Բոլորի մոտ չի լինում, ավելին ասեմ 1000 իրեն գրող համարողից մեկի մոտ է լինում այդ տաղանդը: Իսկ շատ կարդացած գրողն առանց տաղանդի ինձ համար ընդամենը արհեստավարժ ու գրականությունից տեղյակ միջակություն է (ինչպիսին, որ ես եմ): Տաղանդը շատ փոքր դեր չի խաղում: Ես ուղղակի չեմ հասկանում այն մարդկանց, ովքեր դժվարությամբ են ընկալում իրենց տաղանդի բացակայությունը և խրտնում են գրագետ քննադատությունից, ովքեր պիտակավորում են անփորձ և իրենցից տաղանդավոր խամ ջահելներին:

Տաղանդ բառը մարդկանց մղում ա ինքնախաբեության: Դա սխալ երևույթ ա, որ սերմանվել ա մեր ժողովրդի մեջ ու մղել ծուլության: Տաղանդ, խելք ու նման բաներ չկան, կա աշխատասիրություն: Արդյունք ես ուզում, բարի եղիր դրա վրա ջանք թափել: Ու ընդհանրապես, վերջերս մի հետաքրքիր (ոչ գեղարվեստական) գրքում շատ լավ կերպ էին բնորոշում տաղանդ կոչված երևույթը: Տաղանդը ոչ թե ինչ-որ բան ստեղծելու ունակությունն ա, այլ էդ բանը ստեղծելու վրա ժամանակ ծախսելու ցանկությունը: Էնպես որ, նա, ով լավ ջանք ա թափում, տաղանդավոր ա, ով չէ` կներեք, բայց անտաղանդ ա: Ու պետք չի, որ մեկն ինքնիրեն հանգստացնի, թե` ես տաղանդավոր եմ, բայց ծույլ: Նման բան չկա:

[StrangeLittleGirl]

Դու մեկ տարի առաջ գրած իմ ստեղծագործության մասին շատ լավ էիր արտահայտվել… Կարճ պատմվածքը շատ վատ եմ գրել, հուսով եմ շատ չես հիասթափվի : Իրոք շատ վատնա գրածս, որ հեղինակները բացահայտվեն, կհասկանաս:

Դու մի հատ կհիշացնե՞ս մեկ տարի առաջ ինչ էիր գրել

[Baltazar]

Դու մի հատ կհիշացնե՞ս մեկ տարի առաջ ինչ էիր գրել

Ասածս էնա , որ դու ինչքան ուզում ես աշխատասեր էղի ու ինչքան ուզում ես կարդա, մեկ ա ըստ իս լավ չես գրում, անկապություն ա գրածներդ: Իսկ ինձ կարող ես չհակադարձել. ԵՍ ՎԱՂՈՒՑ ՀԱՅՏԱՐԱՐԵԼ ԵՄ, ՈՐ ԱՆՏԱՂԱՆԴ ԵՄ ՈՒ ԼԱՎ ՉԵՄ ԳՐՈՒՄ: Դու ահագին խորացել ես տաղանդ չունենալուդ փաստը 800 ձևի մեկնաբանելու մեջ, կարիք չկա, ակնհայտ է: Եվ եթե դու երկակի ստանդարտներով չես առաջնորդվում ուրեմն պետք բուռն չարձագանքես գրածներիս:

[Baltazar]

Կա միայն աշխատասիրություն

[StrangeLittleGirl]

Ասածս էնա , որ դու ինչքան ուզում ես աշխատասեր էղի ու ինչքան ուզում ես կարդա, մեկ ա ըստ իս լավ չես գրում, անկապություն ա գրածներդ: Իսկ ինձ կարող ես չհակադարձել. ԵՍ ՎԱՂՈՒՑ ՀԱՅՏԱՐԱՐԵԼ ԵՄ, ՈՐ ԱՆՏԱՂԱՆԴ ԵՄ ՈՒ ԼԱՎ ՉԵՄ ԳՐՈՒՄ: Դու ահագին խորացել ես տաղանդ չունենալուդ փաստը 800 ձևի մեկնաբանելու մեջ, կարիք չկա, ակնհայտ է: Եվ եթե դու երկակի ստանդարտներով չես առաջնորդվում ուրեմն պետք բուռն չարձագանքես գրածներիս:

Կներես, բայց էսքան գրելիս մտքիս ծայրով էլ չի անցել իմ` տաղանդ ունենալու ու չունենալու մասին մտածելը: Կլինի՞ անընդհատ խոսակցությունն իմ անձի վրա շուռ չտաս: Մենք կոնկրետ մրցույթի կոնկրետ գործերի ու դրանց կոնկրետ ոնց գրված լինելու մասին ենք խոսում: Ու միլիարդերորդ անգամ ասում եմ` էդ գործերի մասին կարծիք հայտնում եմ ոչ թե որպես ստեղծագործող, այլ որպես ընթերցող: Հիմա ի՞նչ, ինչ ա թե դժբախտություն ունեմ ինքս էլ մեկ-մեկ գրելու, ցանկացած կարծիք գրելիս պիտի ասեք` բա հլը քո գրածները նայի՞: Արխային, ես իմ գրածներին ինչքան պետք ա, նայում եմ: Ես կիսատ-պռատ գործեր մրցույթների չեմ ուղարկում:

[Արէա]

Տարբերակ 10. Տժվժիկ & Co.

Շարադրանքն ու նկարագրությունը շատ կենդանի ու գրագետ են, էդ ամբողջ պատկերը հեշտությամբ պատկերացրեցի: Շնորհակալություն հեղինակին, բայց չհասկացա թե ինչի հերոսը տենց սփրթնեց տժվժիկի տեսքից, ինչ-որ բան երևի կամ ես լավ չեմ հասկանում, կամ հեղինակը լավ չի բացատրում:
Դե իսկ վերջի մասն էլ, եսիմ: Աստծու սիրուն, բացատրեք, ես հին մարդ եմ, էդ հաղթահարելով ճեղքը, անցքը, թե անդունդը, դրա կայֆը ո՞րն ա որ տենց ոգևորվել եք: Է հա իբր ի՞նչ:
Մի խոսքով, հենց մենակ էդ անգլերեն անիմաստ արտահայտության համար չեմ քվեարկի էս տարբերակի օգտին, ինչքան էլ որ լավ գրած չլինի:

[Alphaone]

Կներես, բայց էսքան գրելիս մտքիս ծայրով էլ չի անցել իմ` տաղանդ ունենալու ու չունենալու մասին մտածելը: Կլինի՞ անընդհատ խոսակցությունն իմ անձի վրա շուռ չտաս: Մենք կոնկրետ մրցույթի կոնկրետ գործերի ու դրանց կոնկրետ ոնց գրված լինելու մասին ենք խոսում: Ու միլիարդերորդ անգամ ասում եմ` էդ գործերի մասին կարծիք հայտնում եմ ոչ թե որպես ստեղծագործող, այլ որպես ընթերցող: Հիմա ի՞նչ, ինչ ա թե դժբախտություն ունեմ ինքս էլ մեկ-մեկ գրելու, ցանկացած կարծիք գրելիս պիտի ասեք` բա հլը քո գրածները նայի՞: Արխային, ես իմ գրածներին ինչքան պետք ա, նայում եմ: Ես կիսատ-պռատ գործեր մրցույթների չեմ ուղարկում:

Իսկ ես որ ասում էի ծուլություն ենք արել, Այվին ասում էր՝ տնց բան չկա, մարդ կամ կարում ա գրի, կամ չէ հակասական պայմաններ են, հեսա ծրագիրս կկախի

[Alphaone]

....

[StrangeLittleGirl]

Տարբերակ 10. Տժվժիկ & Co.

Շարադրանքն ու նկարագրությունը շատ կենդանի ու գրագետ են, էդ ամբողջ պատկերը հեշտությամբ պատկերացրեցի: Շնորհակալություն հեղինակին, բայց չհասկացա թե ինչի հերոսը տենց սփրթնեց տժվժիկի տեսքից, ինչ-որ բան երևի կամ ես լավ չեմ հասկանում, կամ հեղինակը լավ չի բացատրում:
Դե իսկ վերջի մասն էլ, եսիմ: Աստծու սիրուն, բացատրեք, ես հին մարդ եմ, էդ հաղթահարելով ճեղքը, անցքը, թե անդունդը, դրա կայֆը ո՞րն ա որ տենց ոգևորվել եք: Է հա իբր ի՞նչ:
Մի խոսքով, հենց մենակ էդ անգլերեն անիմաստ արտահայտության համար չեմ քվեարկի էս տարբերակի օգտին, ինչքան էլ որ լավ գրած չլինի:

Հա, էդ mind the gap-ի պահը կարա անհասկանալի լինի: Նայի, Արէա, Լոնդոնում մետրոյում միշտ հայտարարվում ա` mind the gap between the train and the platform, կարծեմ տենց գրություններ էլ կան: Ասել կուզի` գնացքն անմիջապես չի կպչում պլատֆորմին, վտանգ կա, որ ոտքդ կընկնի էդ արանքը: Ու դու մի հատ պատկերացրու էդ նույն գրությունը մարդու հետանցքին, ասել կուզի` երկու թշերի միջև արանք կա, ուշադիր էղի ախր շատ խոխմ ա

[StrangeLittleGirl]

Իսկ ես որ ասում էի ծուլություն ենք արել, Այվին ասում էր՝ տնց բան չկա, մարդ կամ կարում ա գրի, կամ չէ հակասական պայմաններ են, հեսա ծրագիրս կկախի

Ծուլությունն էլ տաղանդի բացակայությունն ա
Իսկ եթե լուրջ, ծուլությունը շատ հետաքրքիր հոգեբանական երևույթ ա: Ինչու՞ ես գրելիս ծուլություն արել: Վախեցե՞լ ես լավ գործ գրելուց, թե՞ ծուլացել ես, որ հետո քեզ արդարացնես, թե` դե ես տաղանդավոր եմ, բայց ծույլ: Շատ մարդիկ են տենց անում իրանց անհաջողությունները բացատրելու համար: Չե՞ս տեսել ուսանողների, որ չեն պարապում, ասում են` բայց մեկ ա խելոք եմ: