Արշակ, քո երկրի արվեստը, մշակույթը Ադրբեջանը դրել բռնաբարում ա ոնց կարա, դու ստեղ սիրուն-սիրուն բառեր ես գրում: Եթե մենք Ֆրանսիան ըլնեինք, ադրբեջանն ու թուրքիան էլ Շվեյցարիան, կընդունեի քո ասածը: Բայց որ սենց սիրուն բառեր եք գրում, ոնց որ օդից իջած ըլնեք, էս էն "որ մի թշիդ խփում են, մյուսն էլ դեմ տուր" պահն ա ստացվում լրիվ:Արշակ-ի խոսքերից
Лучше Гор могут быть только Горы.
Գոռ ջան, մեր երկրի արվեստը նախ և առաջ մեր ժողովուրդն ա բռնաբարում։ Բայց ինչպես միշտ չենք փորձում մեր մեջ փնտրել պրոբլեմը։ Ավելի հեշտ ա ամեն ինչում արտաքին թշնամիներին մեղադրել։
Ադրբեջանն ա՞ մեղավոր, որ մեր հեռուստատեսությամբ ու հարսանիքներին մուղամ ա հնչում։
Добро победило зло, поставило его на колени и зверски убило
Իհարկե չէ, Արշ ջան: Հենց իմ ասածն էլ էն ա, որ մեր երկրի արվեստը բռնաբարողներին երբ որ քֆրտում են, ու էդ մարդկանց պաշտպանում ու ասում են, որ ինքը համարձակ տղայա, դրանով միանում են էդ բռնաբարողներին:
Իսկ Ադրբեջանը շատ սիրուն ձևով էս ամեն ինչից օգտվում ա: Հիմա մենք երկու ճակատով պտի պայքարենք, եթե ներքին բռնաբարություններն ուզում ենք վերացնենք, էդ չի նշանակում, որ պտի ադրբեջանական կամ թուրքական գործոնը պտի անտեսենք:
Лучше Гор могут быть только Горы.
Tig (18.02.2011)
Ինձ թվում է՝ Վահրամի թե՛ ասուլիսի ժամանակ ասածները, թե՛ այն, որ ասում էր, թե սարքած շոու է սա, անկեղծ են: Մարդը տապոռ է, դրանում ոչ մի կասկած չկա: Բայց որ իրեն օգտագործել են սկանդալանման մի բան սարքելու մեջ, դա էլ բավականին ակնհայտ է: Նա, ում մտքով անցել է Վահրամին ու Պասկևիչյանին նույն ասուլիսում տեսնել, հաստատ լավ էլ իմացել է, թե որ կարգի հարցին ինչպիսի պատասխան կարելի է ակնկալել նրանցից: Վահրամին, իսկապես, «նեղել» են, ու վերջինս, կարծում եմ, բավարար չափով զսպվածություն ու գրագիտություն չունենալով, ասել է այն, ինչ ասել է: Բոլորով մեկի դեմ են դուրս եկել, ագրեսիան բնական ռեակցիա է:
Այս տեսանյութի հեղինակը, ըստ իս, լրագրող կոչվելու իրավունք չպիտի ունենա, քանի որ ներկայացնում է ոչ թե ասուլիսը ու այն, թե ով ինչ ասաց, այլ ավելի շատ իր սեփական տեսակետը: Լրագրողը իրավունք չունի եթերում հնչեցնել «իրեն կոմպոզիտոր հորջորջող» արտահայտության կարգի մտքեր: Նրա գործն ընդամենը եղելությունը ներկայացնելն է, ու հետո թող հեռուստադիտողը որոշի՝ ով էր կոմպոզիտոր, ով՝ ոչ, ով էր ճիշտ, ով՝ սխալ:
Սա բնավ չի նշանակում, թե փոխել եմ կարծիքս Վահրամի մասին, պարզապես կառչել բառերից, թե «Վահրամն ադրբեջանամոլ է» կամ նման մի բան, քստմնելի է:
Ես ու իմ նմանները իրավունք ունենք սեփական կարծիքն արտահայտել, թեկուզ և ադրբեջանամոլ կարծել նրան, իսկ լրագրողն այդ տեսանկյունից չի, որ պիտի ներկայացնի եղածը, այլ պարզապես պիտի իր գործն անի: Սեփական կարծիքն ինքն էլ թող սոցիալական ցանցերով կամ իրական շփման ժամանակ իր շրջապատին հայտնի, բայց գործը պիտի մնա գործ, իր կանոններին համապատասխան:
ամաչելու աստիճան սիրուն ու անասելի տխուր բան ա կյանքը…
Լսեցի Վահրամ Պետրոսյանի հարցազրույցը՝ տրված «ԼյունՍե»-ին, մի երկու միտք գրեմ երաժշտության հայկական-ոչ հայկական լինելու մասին, հետո անցնեմ ձեր տեղադրած նյութերի ու գրառումների ընթերցմանը, որոնք ինձ շատ հետաքրքրում են:
Պարոն Պետրոսյանի արտահայտած այն կարծիքը, որ հայկական, թուրքական պարսկական և արաբական երաժշտությունները մեծ ընդհանրություններ ունեն, զայրացնում է հաղորդավարուհուն: Այնինչ, իմ կարծիքով, այս մարդը շատ չի սխալվում: Խնդրեմ, ՅուԹյուբում պատահականորեն գտած թուրքական երգ («ադրբեջանական» տերմինը հիմնավորված չեմ համարում): Մի քիչ կլկլոցը հանենք վոկալից, լեզուն փոխենք հայերենի, համոզված եմ, որ շատերը որպես հարսանիքի երաժշտություն հեչ դեմ չէին լինի օգտագործել: Ես էլ եմ համարում, որ նմանության, անշուշտ կա. միևնույն աշխարհագրական տարածքում ապրող ժողովուրդների երաժշտությունները միշտ էլ ներթափանցվում է մեկը մյուսից: Սակայն, իմ կարծիքով, այդ «ընդհանուր» երաժշտությունը «արաբական» անվանելը սխալ է. այն նույնքան արաբական է, որքան հայկական: Ես նախընտրում եմ արևելյան տերմինը:
Բայց յուրաքանչյուր ազգ ունի իրեն յուրահատուկ երաժշտության պաշար էլ: Մեզ մոտ, իմ կարծիքով, այն զգալի մեծ չափով ընկած է հոգևոր երաժշտության հիմքում: Քանի որ մեր կրոնը տարբերվում է նշված ազգերի կրոններից, ուստի պետք է որ հոգևորականները ձգտած լինեին նաև երաժշտությունը տարբերակել այլակրոնների հոգևոր երաժշտությունից: Համենայն դեպս հայտնի է Կոմիտասի պայքարը՝ թուրքական ոճով (երաժշտության ծորունության ավելացում, գեղգեղանքների չափազանցում) հայոց Պատարագի կատարման դեմ: Միևնույն ժամանակ հայ հոգևոր երաժշտությունը տարբերվում է նաև եվրոպականից (հայկականը հիմնված է քառալար կառուցվածքների վրա և չունի հստակ մաժորա-մինորային կառուցվածք՝ բնորոշ եվրոպականին): Կոմիտասը նշում է, որ «հոգևոր և ժողովրդական երաժշտությունները քույրեր են»: Նրա աշխատանքը վերլուծող ԳԳԱ պրոֆեսորները «Կոմիտասական» երկհատորյակում, սակայն, ուշադրություն են հրավիրում այն փաստի վրա, որ Կոմիտասն ա) ուսումնասիրել է մեծ մասամբ գեղջկական հայ երաժշտությունը, բ) գուսանական երգարվեստի ուսումնասիրությամբ գրեթե չի զբաղվել: Այստեղից կարելի է եզրակացնել, որ, առնվազն ըստ հայր Կոմիտասի՝ միևնույն, մաքուր հայկական հիմքն ունեն (քույրեր են) հայ հոգևոր ու գողջկական երգը (անգամ քաղաքային երգերի «զուտ հայկական» լինելուն Վարդապետը վերաբերվել է զգուշությամբ):
Այնքան էլ հիմնավորված չեմ համարում օտարելը արևելյան երաժշտությունըմեզնից՝ հայերիցս: Մյուս կողմից, դա չի նշանակում, որ երաժշտության որակը պետք է լինի ցածր: (Ցածրորակությունը կապ չունի երաժշտության հայկական-ոչ հայկական լինելու հետ՝ նույն կոմիտասյան մշակումները կարելի է անճանաչելիորեն այլանդակել: )
Հատկապես գուսանական երգերը (ինչպես նկատում է պարոն Պետրոսյանը) շատ նմանություններ ունեն մեր տարածաշրջանի ժողովուրդների երգերի հետ: Օրինակ՝ սա: Այս երգն, իհարկե, այսօր համարում ենք հայկական: Այս ադրբեջանական օրորոցայինի հետ նմանությունները, ըստ իս, բավական ակներև են:
Վերջին խմբագրող՝ ars83: 18.02.2011, 20:14:
Il y a un spectacle plus grand que la mer, c'est le ciel; il y a un spectacle plus grand que le ciel, c'est l'intérieur de l'âme. (V. Hugo, Les Misérables)
Արս, ես երաժշտությունից շատ հեռու եմ տեքստով զգացածս արտահայտելու համար՝ մասնավորապես «քառալար», «մաժորա-մինորային կառուցվածք» արտահայտությունները ինձ ոչինչ չեն ասում, էս վերջերս մոդայիկ է դառել ինչ-որ կոտորակային թվեր նշել՝ «ինքը 8/6-ի մեջ ա երգում» դա էլ ինձ ոչինչ չի ասում, բայց երբ լսում եմ երաժշտություն, գլխումս կարմիր «լամպուշկա» ա վառվում, երբ որ չհայկական (իմ կարծիքով) երանգներ եմ նկատում: Օրինակ էդ կարմիր լամպը երբեք չի վառվում Կոմիտաս լսելիս, շատ հաճախ վառվում է գուսանական երգերի դեպքում, դե ժամանակակից կլկլացնողներին էլ չասեմ: Այնուամենայնիվ իմ զգացողությունը էն ա, որ ինչը որ ստեղծել, մշակել ա Կոմիտասը հենց դա ա բուն հայկականը, որը զերծ ա օտար ազդեցություններից (ավելի ճիշտ կլինի ասել երկար ժամանակ զերծ ա մնացել օտար ազդեցություններից՝ մասնավորապես արաբա թրքական ազդեցությունից, կարող ա 2000 տարի առաջ մեկից ազդվել ա, էդ չենք հաշվում): Ըստ այդմ, քո նշած արևելյանը ոչ մի կերպ չեմ կարողանում վերագրել նաև մեզ այդուհանդերձ ասածս զգացական, սուբյեկտիվ ու չհիմնավորված ա, դրա համար չեմ հանդգնում չհամաձայնվել հետդ:
Հետաքրքիր է, իսկ, օրինակ արաբներն ունե՞ն այնպիսի երաժշտություն, որը հնարավոր չէ «մտցնել» ընդհանուր արևելյանի տակ, ինչպես որ մենք ունենք նշածդ գեղչկական և հոգևոր երաժշտությունը:
Արս, գուսանական երգերը առանձին թեմա են, ԻՀԿ, չեմ կարծում, թե որևէ մեկը կարող է ժխտել, որ դրանք ունեն տարածաշրջանի այլ ժողովուրդների մշակույթների ազդեցությունը: Բայց ասել, թե լավ է, որ վերցնում-խառնում ենք օտար ելևէջները մեր նորօրյա երգին, առնվազնռեակցիա է առաջացնում: Գուսանների ապրելավայրը, շրջապատը ուրիշ էր, նրանք էդ «միքս»-ի մեջ էին ապրում, շփվում էին տարբեր ազգերի մարդկանց հետ, տարբեր մշակույթներ ակամա բախվում էին իրար, ստացվում էր այն յուրօրինակ խառնուրդը, որ կա գուսանական երգերում: Ինձ համար գուսանականը բարձր արվեստ չի, բայց ընդունելի է:
Արտո Թունջբոյաջյանը նույնպես թուրքական ելևէջներ է կիրառել իր ստեղծագործություններում, էդ ո՞նց եղավ, որ Արտոյին սիրում ենք, Վահրամին՝ քամահրում: - Որովհետև Արտոն այդ միջավայրում է ապրել, այդ մշակույթից է սնվել, ու իր ստեղծագործություններն անկեղծ են հնչում: Իսկ հիմա Վահրամը, ով ապրում է Հայաստանում, ասում է, թե ուզում է՝ ինչքան հնարավոր է շատ օտար մշակույթ խառնել հայկականին:
Ինչո՞ւ քո դրած թուրքական երգը մինչև վերջ լսեցի, ու նույնիսկ տրամադրության անկում չգրանցվեց: Իսկ երբ պատկերացրեցի, թե նույնը հայերեն բառերով լիներ, հասկացա, որ սիրտս խառնելու էր: Ինչո՞ւ: Հետաքրքիր է, չէ՞:
ամաչելու աստիճան սիրուն ու անասելի տխուր բան ա կյանքը…
Philosopher (18.02.2011), Հենրիկ Բաբաջանյան (18.02.2011)
Խնդրեմ, Բագ ջան, սա քառալարերի մասին:
Գուսանական երգերը, իմ կարծիքով էլ՝ տարբերվում են: Բայց ես համարում եմ Սայաթ-Նովայի արվեստը հայկական, բայց զուտ հայկական չեմ կարող անվանել՝ հայկական-արևելյան: Չեմ կարող մեր մշակույթի այդ հսկայական ու արշեքավոր շերտից հրաժարվել, ու ասել, թե չէ՛, մերը միայն Կոմիտասն է: Վերջիվերջո, ի՞նչ կշահենք մենք գուսանականից հրաժարվելով:Օրինակ էդ կարմիր լամպը երբեք չի վառվում Կոմիտաս լսելիս, շատ հաճախ վառվում է գուսանական երգերի դեպքում, դե ժամանակակից կլկլացնողներին էլ չասեմ:
Ինչո՞ւ ոչ: Անգամ լրիվ օտար մեղեդին հայ մարդը երբ սկսել է երգել, իր մշակույթին բնորոշ ձևով է սկսել երգել, ձևափոխել է, ու դրանով արդեն սկզբնականը չի մնացել օտար (չի էլ դարձել զուտ հայկական, իհարկե), բայց արդեն հայկական տարր կա մեջը: Ինչո՞ւ դա էլ չասենք՝ մերն է: (Ինչ-որ չափով, գոնե):Այնուամենայնիվ իմ զգացողությունը էն ա, որ ինչը որ ստեղծել, մշակել ա Կոմիտասը հենց դա ա բուն հայկականը, որը զերծ ա օտար ազդեցություններից (ավելի ճիշտ կլինի ասել երկար ժամանակ զերծ ա մնացել օտար ազդեցություններից՝ մասնավորապես արաբա թրքական ազդեցությունից, կարող ա 2000 տարի առաջ մեկից ազդվել ա, էդ չենք հաշվում): Ըստ այդմ, քո նշած արևելյանը ոչ մի կերպ չեմ կարողանում վերագրել նաև մեզ ...
Դժվարանում եմ պատասխանել հարցիդ, արաբական երաժշտությանը շատ մակերեսայնորեն եմ ծանոթ:Հետաքրքիր է, իսկ, օրինակ արաբներն ունե՞ն այնպիսի երաժշտություն, որը հնարավոր չէ «մտցնել» ընդհանուր արևելյանի տակ, ինչպես որ մենք ունենք նշածդ գեղչկական և հոգևոր երաժշտությունը:
Il y a un spectacle plus grand que la mer, c'est le ciel; il y a un spectacle plus grand que le ciel, c'est l'intérieur de l'âme. (V. Hugo, Les Misérables)
Ձայնալար (18.02.2011)
Ումմ Քուլսում, ձայնագրությունները շատ հին են, որակի համար ներողություն եմ խնդրում, կարծում եմ ավելի որակով հնարավոր չի գտնել:
Ուղղակի ասեմ, որ երգը բացի երաժշտությունից նաև տեքստ է, արաբական երաժշտությունը արաբերեն լեզվով երգելիս խոսքն ու մեղեդին համադրվում են իրար այնպես, ասես միաձույլ են եղել: Երբ նույն երաժշտության վրա հայերեն խոսք ես դնում, լեզուն՝ իր հնչյունական համակարգով, չի տեղավորմում մեղեդու մեջ, ստիպված այն ծռմռում են, խոշտանգում, բռնաբարում:
Ով ինձ գիտի, գիտի, որ ռաբիզ եմ լսում, երաժշտական նուրբ ճաշակ չունեմ, բայց իմ լսած ռաբիզը ուղղակի պարզունակ երաժշտություն է՝ հաճախ նույնքան պարզ խոսքով: Իսկ ահա պատկերացնում եմ Ումմ Քուլսումի երգերը հայերեն, կարծեմ թե էդպիսի ռաբիզներն էլ շատ են մեզ մոտ: Հայերենը արաբական երաժշտության տակ մկկոցի է վերածվում:
Էս էլ Ֆեյրուզը:
Իմ կարծիքով, ոչ մի մշակույթ չի կարող զարգանալ, եթե մեկուսանա, պարփակվի իր մեջ (նույնը վերաբերում է նաև գիտությանը): Բայց նորամուծությունները պետք է օգտագործել վարպետորեն (դրա համար պետք է լավ մասնագետ լինել, շատ երաժշտական գիտելիքներ ունենալ), սեփական մշակույթին համակողմանի ծանոթ լինել, որ նորությունները օրգանապես միավորվեն ունեցածիդ ու հարստանան:Բայց ասել, թե լավ է, որ վերցնում-խառնում ենք օտար ելևէջները մեր նորօրյա երգին, առնվազն
Հիմա դժգոհում ենք, թե այսինչ այսինչյանը օտարահունչ բաներ է գրում: Բայց դրա հիմնական պատճառը նրա վատ մասնագետ լինելն է. «մաքուր հայկական» մեղեդի էլ տաս, չի կարողանա մշակել, որովհետև ձեռքի գործիքը կացին ու սղոց է, ոչ թե ստեղն կամ աղեղ:
Կարծում եմ՝ ոչ: Արտոյին «օտարահունչությունը» «աղբար» լինելու համար չենք ներում, այլ որովհետև ավելի վարպետորեն է գործածել օտար մոտիվները, քան մնացածները:Արտո Թունջբոյաջյանը նույնպես թուրքական ելևէջներ է կիրառել իր ստեղծագործություններում, էդ ո՞նց եղավ, որ Արտոյին սիրում ենք, Վահրամին՝ քամահրում: - Որովհետև Արտոն այդ միջավայրում է ապրել, այդ մշակույթից է սնվել, ու իր ստեղծագործություններն անկեղծ են հնչում:
Վարպետորեն չի անում: Եթե չխլացնի հայկականը, ջազային, ռոքային, տեխնո և այլ տեղնիկաներ օգտագործի, քչերը կխոսեն «ոչ հայկականի» մասին:Իսկ հիմա Վահրամը, ով ապրում է Հայաստանում, ասում է, թե ուզում է՝ ինչքան հնարավոր է շատ օտար մշակույթ խառնել հայկականին:
Il y a un spectacle plus grand que la mer, c'est le ciel; il y a un spectacle plus grand que le ciel, c'est l'intérieur de l'âme. (V. Hugo, Les Misérables)
Արշակ (18.02.2011)
Արևելյան (հրեական) ժողովրդական ֆոլկ-մետալ: Գեղեցիկ է, ինչ էլ որոշ կոմպլեքսավորված մարդիկ ասեն:
Ավելացնեմ նաև, որ, որոշակի չափով ուսումնասիրած լինելով արևելյան երաժշտության էթնոգրաֆիան, կարող եմ առանձնացնել որոշ առանձին ու լրիվ տարբեր գծեր. հայկական + պարսկական (ահավոր շատ ընդհանուր բաներ ունեն), մոնղոլական (հետաքրքիր է՝ որքան ուժեղ ազդեցություններ ունի երգեցողության տեխնիկաների ոլորտում, այնքան քիչ է արտահայտվում մեղեդայնության մեջ).
ու արաբական, որ լսելու հնարավորություն ունեցաք գրառման սկզբում:
Երեք ֆոլկլյորներից ոչ մեկն էլ իր էությամբ վատը կամ ռաբիս չի:
Համատեղումը՝ նույնպես: Ու ինչու՞ պետք է լինի:
Ռաբիսն իր էությամբ էժանագին երաժշտություն է, կարծում եմ: Ու դրանում բնավ մեղավոր չեն ֆոլկլյորային երաժշտության ձևերը, որոնք օգտագործվում են:
Վահրամի ասածների առումով: Իհարկե, կարծում եմ՝ բոլորն էլ գիտեն, որ Լյունսեն առանձնապես մի բան իրենից չի ներկայացնում՝ Մաքս Լիբերթիի, ևս մի թեթև-պոստկոմունիստական-պրոմոդեռնիստական-երիտասարդական երևույթի թեթև տարբերակն է: Նման աղմուկ բարձրացնելը նրանց համար երկնային մանանա է:
Վահրամն, ինչքան հասկացա, ասել է, որ նպատակ չունի ճաշակ դաստիարակել լսողի մոտ: Ավելի հարգանքի արժանի տեսանկյուն է, քան հակառակը:
Ասել է՝ ես ռաբիս եմ, Սայաթ Նովան էլ էր ռաբիս: Այո: Սայաթ Նովան իսկապես համատեղում էր հայկական, վրացական ու ադրբեջանական երաժշտական ավանդությունները: Ավելին, ըստ իս նա իսկապես ռաբիս է: Թեմատիկայով, պարունակությամբ, որակով: Բայց մարդկանց համար, ում, իրենց ՆԵՂՄՏՈՒԹՅԱՆԸ վերադիր, մի հատ էլ գլուխն ամբողջ կյանքը մտցրել են, թե Սայաթ Նովան մեծն հայկական երաժիշտ է, ու որ ադրբեջանը մշակույթ չունի, այն փաստը, որ Սայաթ Նովան նաև մեծն ադրբեջանական երաժիշտ է համարվում, անկախ ազգությունից՝ դատելով ադրբեջանական մշակույթի մեջ իր ունեցած ներդրումից, շատ ցավոտ է: Իսկ ինչով է նեղմիտ նացիոնալիստը պատասխանում հակասությանը. ագրեսսիայով:
Դժբախտություն ունեցել եմ լսել Վահրամի ստեղծագործություններից, աղբի նույն մակարդակն է, ինչ հայկական էստրադայի մնացած ներկայացուցիչների մոտ է: Ու ի՞նչ: Սպանե՞նք այդ մարդուն իր ճաշակի համար: Ազգային անվտանգությանը հանձնենք, որովհետև ադրբեջանական երաժշտությու՞ն է սիրում: Ես էլ թուրքական մետալ եմ սիրում: Ու լավ եմ անում: Թող մեկի դուխը հելնի, ինձ դրա համար բան ասի:
Ցանկացած դեպքում, Վահրամը ոչ ավելի լավը, ոչ ավելի վատն է, քան մնացած իր նմանները: Քանի դեռ կա պահանջարկ, նա ծաղկելու է:
Իսկ մնացածն առնվազն անառողջ է ու նացիոնալիստական: Մի քանի խիստ բուռն ու ագրեսսիվ ռեակցիա տեսա: Այդ թվում՝ նաև մարդկանցից, ովքեր նորմալ հանգամանքներում այս թեմայով ընդհանրապես ասելիք չպետք է ունենային (եթե չլիներ հասարակական պարտքը):
Ասածս ի՞նչ է: հայազն երիտասարդների միության (նպատակայնորեն է գրված փոքրատառով) անդամները հավանաբան կտցրած են ազգային հողի վրա, որովհետև դուրս են տվել: Ու դուրս են տվել ավելի բեթար, քան Վահրամը:
Ու հիմա եթե ես գրեմ՝ ժող, ադրբեջանական այսինչ երաժիշտը լավն է, ի՞նչ է, ազգային անվտանգությունը պետք է սկսի ինձ հալածե՞լ դրա համար:
Կարծեմ խոսքի ազատությունը երաշխավորվում է սահմանադրությամբ:
Լավ, ձեզանից շատերը ոչ միայն Կուստուրիցայի ֆիլմեր են հաճույքով դիտում, այլ մի հատ էլ համերգների գնում:
Հրես, Կուստուրիցան՝ այն էլ ֆիլմերից.
(վերևինը գտնելու համար շնորհակալություն Ֆրեյային)
Իսկ ինչո՞վ բանակի քեֆի երգ չի.
Իսկ «Life Is a Miracle»-ի միջի «Evergreen»-ի մասին ընդհանրապես լռում եմ: Չնայած յություբում չգտա:
Ասածս ի՞նչ է. այս ամբողջ հիստերիկան իր էությամբ երկերեսանի է ու սնոբական: Ի՞նչ է, նո՞ր ենք հայտնաբերում, որ, ասենք, թաթան թուրքական երգեր է թարգմանում երգում, եսիմում «Անձրև է գալիս»-ն ընդհանրապես հունական պ0պսա է, արմենչիկի «Ամպերն ելել քուլա-քուլա»-ն գողացված է Ֆարոմազ Ասլանիի (ի միջի այլոց, շուտով Համալիրում համերգ կտա) «Ագե յե ռուզ» երգից, մեկն ադրբեջանական երգերից է ցրում, մեկն՝ արաբական, մեկը՝ թուրքական: Նո՞ր եք իմանում: Շնորհավորում եմ: Գրեթե բոլորը դա գիտեին դեռ իննսունականների սկզբին:
Նորից ու կրկին. սույն հիստերիան ադեկվատ չի:
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
մի այլ հոդված..
http://neonews.am/index.php?option=c...ahram&Itemid=1Սասուն Պասկևիչյանի կարծիքը ստեղծված իրավիճալի մասին.
<< Վահրամի դեմ ոչինչ չունեմ. Նրան համարում եմ այնքան անկեղծ, որ ասեց այն, ինչն ինքը մտածում էր >>:
Հ.Գ.
Հեծանիվ հայտանգործած չենք լինի, եթե ասենք, որ Մեդիան այսօր հզոր զենք է ու տեղեկատվությունն էլ այսօր աշխարհի առանցքներից է համարվում: Իսկ ապատեղեկատվությունը` տեղեկատվության մի տեսակ, որ հաճախ է գործածվում սկանդալի միջոցով ունկնդիր, ընթերցող , լսարան փախցնելու համար:
Ահա՜, թե ովքեր են կողմ էս «հորթին» ...
ահա՜, թե ովքե՛ր են «սուրբ» հայեցի՛, հայախո՛ս, հայրենասե՛ր ու հա՜յ երիտասարդ համարվող «մարդիկ»..
ահա՜, թե ինչքան ազատամի՜տ, ընկերասե՜ր, նվիրվա՜ծ ու ամենակարևորը՝ «ԱՍՏՎԱԾԱՎԱԽ»... մեր «ԳԻՍԱՍՏՂԵՐԸ»
Ես 2 բան ունեմ ասելու այս թեմայով, զուտ ելնելով նրանից, որ ահավոր ծեծված է, շատ-շատ քննարկեցի աջ ու ձախ տարբեր տեղեր, օգուտ չկա ու որ այդքան չկա, արդեն....
1. Վահրամիկ Պետրոսյանին ամենաարժանի, ամենաճիշտ ու ամենաՊԱՊԱ պատիժը կլինի Վահրամ Սահակյանը:
2. Քանի որ գիտակից ոչ մի մարդ կողմ չի լինի screenshot-ից և ո՛չ մի մեկնաբանության, ու քանի որ ի տարբերություն որոշ «պետքի համար, պահի տակ, միամիտ, բայցևայնպես՝ կուլ գնացող» տղաների, մենք բոլորս մտածում և փորձում ենք գոնե զբաղվել մեր երկրի մշակույթի (անխտիր բոլոր ճյուղերը ներառյալ) զարգացմամբ ՝ ես ինքս մեծ հաճույքով կմիանամ հենց ԱԿՈՒՄԲՑԻՆԵՐԻՆ ու screenshot-ի «գՅաջ»-երին լայն ժպիտով կուզեմ (ուզում եմ) ապացուցել ու ցույց տալ, թե մենք դեռ ինչե՜ր կարող ենք մտածել ու անել, ինչերի՜ ենք ունակ, ու ի՜նչ պատիժ է հասնում սրանց պես ՕԴ, հասարակության մաս չկազմող, անինքնասեր երևույթներին:
Չէմ հասկանում, թե ինչ իմաստ ունի երաժշտության մեջ խորանալու, թուրքական, ադրբեջանական, հայկական.. էս սաղ մի կողմ, կարևորն էն ա, որ սրա նման անլվա լակոտները էսօր երգեր են գրում: Օհան Դուրյանի մասին կոմպոզիտոր բառը օգտագործվել էր, միանգամից նկատվել էր, որ կոմպոզիտոր չի, դիրիժոր ա. լրիվ համաձայն եմ, որտև եթե էս փնթին կոմպոզիտոր ա, ուրեմն Դուրյանին հեռու պահեք էդ գարշելի կոչումից. Աստված հոգին լուսավորի:
Եկել ա մամուլի ասուլիս ա տալիս, էն մարդը կողքը խոսում ա, ինքը ինչ-որ կաչատ ա լինում տեղը նստած, ինքնաբավարարվում ա պահի տակ, թե ինչ ա անում, բերանը լպիրշ բացելը, զրուցակցի խոսալու ընթացքում ռեպլիկներ թողելը. դրա բառապաշարը, կուռաժիտ ըլնելը.. Ու խիստ կասկածում եմ, որ սա ընկեր բառը գիտի, թե ոնց ա գրվում, կարելի ա մի «երգ» գտնել իրա գրածներից, որտեղ ընկեր բառը կա, ու տեսնել, թե ոնց ա գրել՝ ընգե՞ր, թե՞ հընգեր: Դե արմանհովանիսյանների, ռազմիկամյանների ու էս մլավոցները հանողների համար բառեր շարողը սենց էլ պետքա լիներ էլի: Շանթը մոնտաժ ա արել գեշ ձևով, ղալաթ ա արել, բայց հաստատ իրա էդ աթոռի վրա ճոճվելը, Պասկևիչյանի խոսալու ժամանակ բերանը մինչև ականջները բացելը Շանթի մոնտաժից չի առաջացել: Ասածս ինչ ա՝ էս թեմայի առաջին գրառման մեջի վիդեոն լրիվ տեղին ա ու բավականին մեղմ ա ասված:
Ճամփաները բոլոր դեպի մահ են տանում…
Ariadna (19.02.2011), CactuSoul (20.02.2011), davidus (19.02.2011), My World My Space (19.02.2011), Norton (19.02.2011), Ungrateful (19.02.2011)
բայց ճիշտ մոմենտա գիտե՞ս, մյուս թուշդ դեմ ես անում, ու տակից քացով ձ**երին.....
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Էջանիշներ