Սեքս, թմրանյութեր և Rock & Roll

[Ռուֆուս]

Տարիներ առաջ, երբ աշխատում էի Զբոսաշրջության զարգացման գործակալությունում, ամեն անգամ, երբ մեր գործակալությունը գնում էր որևէ միջազգային զբոսաշրջային ցուցահանդեսի, էդ ցուցահանդեսի բոլոր մասնակիցներից mailing list էինք հավաքում ու բոլորին էլեկտրոնային փոստով Spam ուղարկում (Այսինչ օրը այսինչ վայրում հրավիրում ենք ձեզ այցելել Հայաստանի տաղավարը, բլա-բլա-բլա): Ուրեմն էդ mailing list հավաքելը ամենաջանջալ ու ամենաձանձրալի գործն էր Մտնում էինք ցուցահանդեսի պաշտոնական կայք, էնտեղ ցուցահանդեսի մասնակիցների էջը ու քանի որ անվտանգության նկատառումներով մասնակիցների էլ. հասցեները կայքում դրած չէր, ստիպված գտնում էինք յուրաքանչյուր մասնակցի պաշտոնական կայքը ու այնտեղ փնտրում որևէ էլեկտրոնային հասցե Ու քանի որ ցուցահանդեսները շատ մեծ էին ու սովորաբար մի քանի հազար մասնակից էր լինում, պատկերացրեք 5 հոգով երկու շաբաթում ինչքան շատ կայքեր էինք այցելում ու ինչքան էլ. հասցե էինք գտնում

Ուրեմն մի անգամ հերթական mailing list-ը կազմելիս մոտս միտք հղացավ... Պարզվեց որոշ կայքերում կարող ես տարբեր promotion-ների մասնակցել, գրում ես հասցեդ ու իրենք քեզ տարբեր զիզիբիզի բաներ են ուղարկում, ասենք փոքրիկ սուվենիր, գիրք, ամսագիր, բրոշյուր ու այլ մակուլատուրա: Ես էլ հենց էդպիսի բան էի տեսնում, անպայման հասցես գրում էի, մարդ ես, կարող ա մի հետաքրքիր բան ուղարկեն: Ու մի քանի ամիս տարբեր երկրներից տարբեր մեծության ու հաստության զիբիլ եկավ, հետո էլ ոչ ոք ինձ ոչ մի բան չուղարկեց... բացի մեկից: Չգիտեմ ոնց էր ստացվել, բայց հարմարացրել էի հասցես տալ գերմանական ինչ-որ հրատարակչության, որը զբաղվում է էրոտիկ գրքերի, ալբոմների ու ամսագրերի տպագրմամբ ու արդեն 5 տարի ա, մի քանի ամիսը մեկ իրենց պարտքն են համարում իրենց ժուռնալը ինձ ուղարկել Ու հինգ տարի ա ամեն անգամ մամաս հերթական ժուռնալը բերում դնում ա դիմացս, հարցական հայացքով նայում վրես ու ասում.
- Էս քեզ են ուղարկել

Դե հիմա արի բացատրի, թե դա ինչ ա, ով ա ուղարկում ու ինչի Մյուս կողմից էլ բախտս բերել ա, որ ընդամենը էրոտիկա է, կարող էր ավելի վատ լինել

[Ռուֆուս]

- Մանե ջան, արի, Բայուշկին է սկսվել:

...


- Տատիկ, ըսիգ ի՞նչ Բայուշկի է:
- ԱԼՄ-ի Բայուշկին է:
- Իսկ ես *** Տատիկի տունը միշտ «Սովորական Բայուշկին» կնայեմ, Սովորական Բայուշկիի մեջը լիքը երգեր կան ու մուլտիկ

[Ռուֆուս]

Մոնիտորս եմ մաքրում, մեկ էլ Մանեն.
- Հոպար, ըսիգ կամպիտուլ մաքրելու թաշնիկան է՞:
- Թաշնիկան չէ, Մանե ջան, թաշկինակ է:
- Գիտեմ, ես փոքրիկ եմ, թաշնիկան կըսեմ, երբ որ մեծացա կսկսեմ ճիշտ ըսել

[Ռուֆուս]

1997թ-ին թողարկվեց ամերիկյան The Flaming Lips ռոք խմբի Zaireeka ալբոմը: Այն իրոք հեղափոխական էր, մինչ այդ երաժշտության ասպարեզում ոչ մի երաժիշտ նման համարձակ քայլ չէր ձեռնարկել, քննադատների մի մասը այն անմիջապես հռչակեցին տարվա լավագույն ալբոմ ու բոլոր ժամանակների ամենաավանգարդ ալբոմ, իսկ մյուսների կարծիքով Zaireeka-ն բոլոր ժամանակների ամենախայտառակ վատ ալբոմն է:

Բանն այն է, որ Zaireeka-ն բաղկացած է չորս CD-ներից, բոլոր CD-ների վրա նույն երգերն են՝ միանգամայն տարբեր գործիքավորումներով: Zaireeka-ի դիսկերը կարելի ա ունկնդրել կամ առանձին, կամ երկուսը միաժամանակ միացրած, կամ երեք դիսկ միանգամից, կամ էլ կարելի է ամենափախած միքսը ստեղծել՝ 4 դիսկը միաժամանակ լսելով: Բացի դրանից ունկնդիրները կարող են իրենք էլ էքսպերիմենտներ անեն՝ ասենք բարձրացնեն կամ ցածրացնեն որոշ դիսկերի ձայնը, կամ հերթական դիսկը միացնեն մի քանի վայրկյան ուշացումով: Մի խոսքով ունկնդիրները դիսկերի հետ կարող են վարվել այնպես ինչպես ուզում են, սակայն այս ալբոմը երբեք երկու անգամ նույն կերպ չի լսվի

Հիմա չորս տարբեր media player քոքած Zaireeka եմ լսում, գժանո՜ց ա Ինձ իսկական DJ եմ զգում

[Ռուֆուս]

Վերջը գլխիս սարքեցիք, էլի

Նախքան «էմոյական շարժման լույս ընկնելը» մի տարուց ավել կլինի, ինչ Սկայպիս ստատուսը (emo) է ու անվանս վրա սեղմելիս (emo)-ն դառնում ա

Էսօր մեր անվտանգության պետը (շատ լավ ու հարգված մարդ, ով սովետի ժամանակ աշխատել ա ԿԳԲ-ում) գալիս ա իմ մոտ ու լուրջ դեմքով հարցնում.
- Հայկ, դու էմո՞ ես, ականջիս լուրեր են հասել, որ դու էմոյական շարժման մեջ ես
-

[Ռուֆուս]

Երբեք չեմ հավատացել ինտուիցա ասվածին, միևնույնն է կյանքն այնքան անկանխատեսելի է, որ երբեք վստահ չես կարող լինել, թե ինչ կարող է պատահել: Մի փոքրիկ իրադարձություն ի վիճակի է փոխել փոխկապակցված դեպքերի ամբողջ ընթացքը, թիթեռնիկի էֆեկտ է ընդամենը Աշխարհի մի ծայրում թիթեռնիկի թևերի շարժումը ի վիճակի է փոթորիկ առաջացնել աշխարհի մյուս ծայրում: Ամեն ինչ իրար հետ կապված է, սակայն մենք ի վիճակի չենք այն ամբողջությամբ հասկանալ դեպքերի հաջորդականությունը:

Երեկ Գյումրի գնացող երթուղային նստելիս սիրտս վատ բան կանխագուշակեց, կյանքումս առաջին անգամ երթուղային նստեցի այն համոզմամբ, որ սա իմ կյանքի վերջին ճանապարհորդությունը կլինի: Պատճառն այն չէր, որ նախքան Երևանից շարժվելը ստիպեցին երկու անգամ երթուղայինը փոխել (մեկի ակն էր ծակ, մյուսը գազ չէր լցել), ոչ այն որ մի քանի տարիքով կանայք անտեղի վեճի մեջ մտան վարորդի հետ, ոչ էլ նույնիսկ այն, որ երթուղայինի վարորդը հաճախ գերազանցում էր թույլատրելի արագությունը: Ավելի խելամիտ մարդիկ հաստատ ճանապարհ չէին ընկնի, մեկ ուրիշ երթուղային կնստեին կամ էլ ընդհանրապես չէին նստի: Բայց ես համակերպվել էի իմ ճակատագրի հետ, միևնույնն է ճակատագրից խուսափել ոչ ոք չի կարող: Ինչ ուզում է, թող լինի, ես անզոր եմ ճակատագրի դիմաց:

Եղանակը խայտառակ վատ էր, այնպիսի թանձր մառախուղ էր, որ երկու մետր այն կողմ ճանապարհը անհնարին էր տեսնել: Համոզմունքը, որ սա իմ վերջին ճանապարհորդությունը կլինի, էլ ավելի էր ուժեղանում, բայց թքած ամեն ինչի վրա: Սովորաբար երթուղայիններում չեմ կարողանում քնել, բայց հանգիստ սրտով աչքերս փակեցի ու քնեցի: Ականջներիս մեջ James Blake-ի մելանխոլիկ ու դեպրեսիվ ձայնը երգում էր երազանքների, անկման ու այլ բաների մասին, բայց դրանից իմ տրամադրությունը բնավ չէր փոխվում: Երբեք այդպիսի հանգստություն չէի զգացել, աշխարհը լողում էր իմ փակ աչքերի առաջ, լողում դանդաղ ու ծորում աչքերիս առաջ: Իսկական փսիխոդելիա էր... Աչքերս բացեցի, պարզվեց գրեթե Գյումրի ենք հասել, մառախուղ այլևս չկար, մութ էր: Հեգնեցի ինքս ինձ, տեսա՞ր, ոչ մի բան էլ չպատահեց, ամեն ինչ սուտ էր, եթե նման թանձր մառախուղի միջով բարեհաջող անցանք, ուրեմն կյանքիս ոչ մի բան էլ չի սպառնա:

Այդ պահին ճանապարհի մեջտեղը ինչ-որ բան հայտնվեց, փչացած ավտոմեքենա էր, որը չէր հասցրել ճանապարհից դուրս գալ: Վարորդը փորձեց արգելակել ու գրեթե բախվեց մեր դիմացից գնացող մեկ այլ գազելի: Բախումից խուսափելու համար կտրուկ շրջադարձ կատարեց դեպի հանդիպակած գիծ, բարեբախտաբար դիմացից ավտոմեքենա չկար, այլապես մեր վիճակը վատ կլիներ: Վարորդը կանգնեցրեց ավտոմեքենան, ժողովուրդը հանգստացած շունչ քաշեց, ոմանք աղոթում էին, ոմանք սառած դեմքով նայում էին դիմացները ու փորձում վերլուծել կատարվածը: Իսկ ես թաքուն ժպտում էի, էս անգամ հաջողվեց մահին խաբել

[Ռուֆուս]

Մենք բոլորս մեր համար ամրոց ենք կառուցում՝ ամուր հիմքով ու բարձր, անառիկ պարիսպներով: Ամրոցը մեր ներքին ապաստարանն է, մեր սրբության սրբոցը, մեր գաղտնիքներն ու երազանքները, այստեղ հանգստություն ու հարմոնիա է տիրում, այստեղ չկան առօրյա հոգսերն ու խնդիրները:

Երբեմն անզգուշաբար ամրոցի դռները բաց ենք թողնում ու ինչ-որ մեկը ներխուժում է ներս: Սկզբում նրա ներկայությունը չենք նկատում, հետո տեսնում ենք, որ ինչ-որ մեկը տաքուկ հարմարվել է ամրոցի անառիկ պատերի մեջ ու իրեն զգում է ինչպես սեփական տանը: Սկզբում ուշադրություն չենք դարձնում, մտածում ենք, թե նա մի փոքր կշրջի, կձանձրանա ու կգնա, սակայն նա դրանով չի սահմանափակում: Երբ սկսում է բացել թաքնված նկուղները, կողպած դռներն, գաղտնի մուտքերն ու բարձր աշտարակները, իրավիճակը անտանելի է դառնում: Դիսկոմֆորտը գնալով ավելի է ահագնանում ու սկսում ենք ընդվզել: Սակայն ամեն ինչ անիմաստ է, որովհետև երբ փորձում ես բանի տեղ չդնել, սկսում է բողոքել սառնությունից ու անտարբերությունից, երբ փորձում ես վռնդել ամրոցից, ավելի ամուր է կառչում պատերից, երբ փորձում ես համակերպվել իրավիճակի հետ ու ոչինչ չձեռնարկել, էլ ավելի մեծ էնթուզիազմով է քիթը խցկում քո անձնական կյանքի մեջ:

Ի վերջո հասկանում ես, որ քո ամրոցը ընդամենը անելանելի թակարդ է, որն ինքդ քո ձեռքերով ես սարքել, իսկ անկոչ հյուրն այնտեղ է, քանի որ ինքդ ես նրան ներս թողել: Ու ինչքան ուզում ես բողոքիր, պայքարիր ու ընդվզիր, միևնույնն է, երբեք չես կարողանա նրան դուրս վռնդել քո կյանքից, եթե իհարկե նոր ամրոց չկառուցես՝ էլ ավելի ամուր հիմքերով ու էլ ավելի բարձր պարիսպներով: Սակայն գիտես, որ, նոր ամրոցիդ սրբությունը նույնպես շուտով կպղծվի ու դու էլի կկանգնես նույն իրավիճակի առջև: Ինչքան էլ պայքարես, միևնույնն է, ոչինչ չի փոխվի, մինչև ինքդ քեզ չփոխես:

[Ռուֆուս]

Մանեի պատմածներից (հատուկ հիշեցնում եմ տարիքը՝ երեք տարեկան)

- Մեր մանկապարտեզում երկար մազերով աղջիկ կա, անունը Նելլի, Նելլի կպատմե, օր գիշերը նախ ապերիկը կքնի, հետո ինքը, հետո լույսերը կմարեն, մաման շորերերը կհանե, գիշերանոց կհագնի, հետո պապան շորերը կհանե, մայկա տռուսիկով կմնա, հետո կմտնին տեղերը ու պապայի տռուսիկը կկորի

Իսկ մեր ժամանակ սենց բաներ կայի՞ն

[Ռուֆուս]

Call 33284

- Բարի գալուստ Անդրաշխարհ: Խնդրում ենք հաշվի առնել, որ Ձեր հեռախոսազանգը ձայնագրվում է մահվան գործընթացի որակը բարելավելու նպատակով: Հեռախոսազանգի մեկ րոպեն արժե մեկ շաբաթ կյանք:

Սեղմեք 1 ձեր կյանքի ընթացիկ սակագնային պլանին ծանոթանալու և ձեր կյանքի տևողությունը իմանալու համար:
Սեղմեք 2 ձեր կյանքի տևողությունը վերալիցքավորելու համար:
Սեղմեք 3 ինքնասպանության նոր մեթոդներին ծանոթանալու համար:
Սեղմեք 4 «Թող բացվեն դռները դրախտի» ակցիայի մանրամասնություններին ծանոթանալու համար
Սեղմեք 4 «Դժոխային տանջանքներ» սակագնային պլանի մանրամասնություններին ծանոթանալու համար:
Սեղմեք 5 «Դրախտային վայելքներ» սակագնային պլանի մանրամասնություններին ծանոթանալու համար:
Սեղմեք 6 առաջարկությունների, դիտողությունների և բողոքարկումների համար:
Սեղմեք 7, եթե դուք այս պահին կլինիկական մահ եք տանում:
Սեղմեք 8 աստծոն կարճ հաղորդագրություն (SMS) ուղարկելու համար:
Սեղմեք 9 Ձեր ընթացիկ կյանքը անհապաղ ընդհատելու համար:
Սուրբ Պետրոսի հետ միանալու համար սեղմեք *, Սատանայի հետ միանալու համար սեղմեք #:

- 8
- Ձեր ընտրությունը հաստատված է, խնդրում ենք հավաքել հաղորդագրության տեքստը, ուղարկելու համար սեղմեք #, հերքելու համար սեղմեք *
- Inchi a kyakny senc ankap? #
- Ձեր հաղորդագրությունը բարեհաջող ուղարկվել է: Շնորհակալություն մեր ծառայություններից օգտվելու համար:
Call Ended

1 New Message from God
- Uxarkir 09 kody 33284 karch hamarin u statsir havitenakan hangstutyun.
Reply
-
Message successfully sent.

Բլթ

[Ռուֆուս]

Малютка լվացքի մեքենաները հիշու՞մ եք



Մեր լվացքի մեքենան փչացել է, մինչև սարքելը երեկ մամաս հին նոյի թվի Малютка-ն հանեց, որ լվացք անի: Մանեն նայեց, մեկ էլ.
- Տատի՜կ, շորերը ինչու՞ ես վեդրոյի մեջ լցնում:
- Մանե ջան, սա վեդրո չէ, լվացքի մեքենա է:
- Իիիի՜, տատիկ, շորերը էդ վեդրոյի մեջ մի լցրու, կփչանան

[Ռուֆուս]

Էս մեկն էլ Գյումրի-Երևան տրանսպորտային շարքից:

Ուրեմն գծի վրա մի հատ տաքսու վարորդ կա, արտաքինը՝ թիկնեղ, բոյով (մոտ 2 մետր) տղամարդ, գլխի մեջտեղի մասը ճաղատ, բայց կողքերից մի քիչ երկար մազերով, որոնք միշտ ցցված են ու ոնց որ սատանայի կոտոշներ լինեն, միշտ ջղային դեմքով ու միշտ էնքան բարձր ա խոսում, ոնց որ վրեդ ջղայնացած գոռա: Բայց ամենասարսափելին էն ա, որ եթե Շումախերի հետ մրցում կպնի, 100% ինքը կհաղթի Մի անգամ սխալվեցի իր տաքսին նստա, 2 ժամվա ճանապարհը 50 րոպեում անցավ

Մի շաբաթ առաջ պետք ա գայի Երևան, մարշրուտկայի կողքը կանգնած սպասում եմ, մինչև մարդիկ հավաքվեն, շարժվենք, էս տաքսիստը եկավ մարշրուտկա նստածներից «կլիենտ կպցնելու»: Կողքս կանգնեց, ջղային դեմքով ինձ նայեց ու շշուկով (որը միևնույնն ա էլի ջղային գոռոց ստացվեց).
– Տաքսիով կգա՞ս, էժանով կտանեմ:
Ստեղ նորից սարսռալով հիշեցի, թե ոնց անցած անգամ 2 ժամվա ճանապարհը 50 րոպեով քշեց ու.
- Չէ, մերսի, ես ոչ մի տեղ չեմ շտապում:
- Ոչինչ, ես հանգիստ կքշեմ:
- ...

[Ռուֆուս]

Երկու քույրիկների կռվից հատված.

Մեծը (3,5 տարեկան) (ջղայնացած) - Ապու՛շ
Փոքրը (2 տարեկան) (մունաթով) - Աբու՛ս
Մ (ջղայնացած) - Լակո՛տ
Փ (մունաթով) - Յագո՛դ
Մ (ջղայնացած) - Աննա՛սուն
Փ (պաուզա, հետո մունաթով) - Աննա՛

[Ռուֆուս]

Ծխախոտի հոտից միշտ զզվել եմ, պատճառներից մեկն էլ այն էր, որ մեր տանը ոչ ոք չէր ծխում ու ինձ փոքրուց դաստիարակել են, որ ծխախոտը լավ բան չէ: Հիմա էլ մեկ մեկ ծխելուց պատկերացնում եմ, թե հայրս ինչքան կզայրանար, եթե իմանար, որ ես ծխում եմ:

Փոքր ժամանակ ատում էի բոլոր ծխողներին, զզվանքով էի մոտենում մարդկանց, ում վրայից սիգարետի թունդ հոտ էր գալիս, բացի քեզանից: Հիշու՞մ ես, 6 տարեկան էի, եկել էիր մեր տուն: Ինձ գրկեցիր ու վառվող ծխախոտը դրեցիր բերանս: Այդ պահին մայրս սենյակ մտավ, ոչինչ չասեց ու դուրս եկավ, իսկ ես հիմարաբար ծուխը քաշեցի ներս: Մինչև հիմա հիշում եմ դառը ու զզվելի համը, անդուր տաքությունը լեզվիս վրա ու հազը ու ես քեզ չներեցի դրա համար: Իսկ դրան հաջորդեցին տարիներ, անդունդը գլորվող մարդկային հարաբերություններ, ահագնացող սառնություն ու անտարբերություն:

Ես երբեք հավանական չէի համարում, որ մենք երբևէ կրկին կմտերմանանք, սակայն կյանքն անկանխատեսելի է ու մենք նշեցինք մեր հաշտության մեկ տարին: Նշեցինք լուռ, առանց դրա մասին խոսելու, պարզապես ներքուստ զգալով, որ ամեն ինչ լավ է, որ մենք կրկին իրար հասկանում ենք: Համարձակությունս հավաքելով ես քեզ ծխախոտ առաջարկեցի, բայց դու մերժեցիր. «Թարգել եմ, լավ կլինի, որ դու էլ թարգես»: Իսկ ես ծխեցի, ամեն անգամ ծուխը քաշելիս զգալով նույն դառնությունը, նույն զզվանքը, նույն անդուր տաքությունը, ինչ 20 տարի առաջ եմ զգացել... Ծխեցի մինչև վերջ, ծխեցի մեր կորցրած տարիների, մեր փչացած ու վերածնված մտերմության ու ընկերության համար ու հասկացա, որ չնայած ես քեզ իմ կյանքից դուրս էի շպրտել, բայց միշտ էլ զգացել էի քո պակասը ու միշտ քո աջակցության կարիքն եմ ունեցել:

Ուրախ եմ, որ դու նորից կողքիս ես:

[Ռուֆուս]

Ստիվ Ջոբզի աստեղնային ժամը՝ Մակինթոշ համակարգչի պրեզենտացիան 1984թ-ին... Եկեք մի անգամ էլ դիտենք էս պատմական իրադարձությունը:



R.I.P.

[Ռուֆուս]

Ես հանդուրժող անձնավորություն եմ, կարողանում եմ յոլա գնալ տարբեր տեսակի մարդկանց հետ, եթե նույնիսկ իմ հայացքները արմատականորեն տարբերվում են դիմացինի հայացքներից: Ծեր մարդկանց հանդեպ էլ ավելի եմ հանդուրժող, հարգելով իրենց ապրած երկար տարիների կյանքն ու կենսափորձը: Բայց էս վերջերս զգում եմ, որ մանրից ձեռից գնում եմ:

Իմ աշխատանքային կաբինետը կիսում եմ մեր փոխտնօրենի, պահեստապետի ու հյուրանոցի մենեջերի հետ: Երեքի հետ էլ շատ հեշտ է շփվելն ու յոլա գնալը, մանավանդ վերջին երկուսի հետ, որովհետև գրեթե նույն տարիքի ենք: Բայց գնալով փոխտնօրենը՝ հարգելի պրն. Հ-ն սկսում է նյարդերիս վրա ազդել...

Պրն. Հ-ն 60-ն անց պատկառել է մարդ է, ժամանակին եղել է Լենինականի տուր. բազայի տնօրենը, սովետի վախտերով շատ լավ կյանք է ապրել, եղել է շատ հարգված անձնավորություն: Երկրաշարժից հետո տուր. բազայի վնասված շենքը պայթեցրեցին, իսկ սովետի ժամանակ պրն. Հ-ի դիզած հարստությունը տարիները ընթացքում նվազեց ու վերացավ: Պրն. Հ-ն լավ մարդ է, խելացի, կրթված, մակարդակով, թեթև բնավորություն ունի, թույն չի շնչում, բամբասում է շատ քիչ, հետույք է մտնում հազվադեպ ու շատ վարպետորեն, մի խոսքով մենք իրար հետ լավ ենք յոլա գնում: Բայց գնալով հոգնում եմ իր ծերունախտի ծանր նշաններից... Երկար բարակ (ու հիմնականում միակողմանի) դատարկ խոսակցություններից սկսել եմ ձանձրանալ, իր գործ անելու իմիտացիան գնալով սկսում է աչքիս երևալ ու էլի լիքը մանր մունր պատճառներ սկսում են էլ ավելի բարդացնել մեր փոխադարձ հարաբերությունները:

Երկու ամիս առաջ բակում Պրն. Հ-ն ինչ-որ ծառ գտավ՝ տարօրինակ մրգերով: Մրգերից մի քանիսը պոկեց, բերեց կաբինետ ու սկսեց բոլորիս ցույց տալ: Միրգը սերկևիլի, տանձի ու խնձորի խառնուրդ էր հիշեցնում, զզվելի հոտ ուներ, անդուր կպչուն կեղև ու միակ համտեսողը նշեց, որ սարսափելի թթու ու դառը համ ունի: Պրն. Հ-ին շատ էր հետաքրքրում, թե սա ի՞նչ միրգ է ու քանի որ մեզանից ոչ մեկն էլ առանձնապես բուսաբանական գիտելիքներով չէր փայլում, Պրն. Հ-ին ոչնչով չկարողացանք օգնել: Դե նման դեպքերում նորմալ մարդը մի փոքր էլ կհիանար տարօրինակ մրգով, հետո այն կնետեր աղբարկղը ու կշարունակեր իր բնականոն կյանքը վարել: Սակայն Պրն. Հ-ն այլ կարծիքի էր, մրգերից մեկը կտրեց, հաշվեց քանի հատ կորիզ ունի (ուղիղ 80 հատ՝ հավասարաչափ երկուական շարքերով դասավորված 8 պարկուճներում), մանրամասն հետազոտեց ու եզրահանգումների եկավ մրգի արտաքին ու ներքին տեսքի, տեքստուրայի, հոտային, համային, գունային ու այլ շատ հատկանիշների մասին ու մեկ ամիս շարունակ ամեն օր մեզ դասախոսություններ էր կարդում տարօրինակ մրգի մասին, գովելով նրա ենթադրյալ օգտակար հատկությունները՝ վերջում տալով արդեն ավանդական դարձած հռետորական հարցը. «Բայց շատ հետաքրքիր է, սա ի՞նչ միրգ է»:

Մրգերից մեկը մշտապես զարդարում էր իր աշխատանքային սեղանը, ամեն օր աշխատանքային օրվա սկզբում միրգը վերցնում էր ձեռքը ու 5-10 րոպե պտտացնում ու խոշորացույցով ուսումնասիրում: Երբ մեր կաբինետ մարդ էր գալիս, պրն. Հ-ն սկզբում այդ մարդուն շատ մոտիկից ծանոթացնում էր մրգի հետ, հարցնում, արդյո՞ք գիտի մրգի անունը ու հետո նոր անցնում գործի: Ի վերջո էդ անտեր մրգից զզված, պրն. Հ-ին խորհուրդ տվեցինք միրգը ցույց տալ այգեպանին, միգուցե նա իմանար, թե ինչ է մրգի անունը: Դժբախտաբար այգեպանն էլ չգիտեր խորհրդավոր մրգի ստույգ անունը՝ կարծելով, որ դա սերկևիլի ու տանձի հիբրիդ է:

Բարեբախտաբար, մի ամիս հետո տարօրինակ միրգը մոռացվեց ու մենք էլի սկսեցինք ապրել մեր սովորական կյանքով:

Էսօր այգեպանը պրն. Հ-ին շատ լավ լուր բերեց, պարզվում է առավոտյան ОРТ-ով հաղորդում է եղել խորհրդավոր մրգի մասին, որտեղ խոսվել է նրա բազմաթիվ օգտակար հատկությունների մասին: Իսկ միրգը կոչվում է ճապոնական սերկևիլ: Ա՜խ, երանի էդ պահին ձեռքումս ատրճանակ լիներ, ինքնասպան լինեի: Պրն. Հ-ն ինձ անմիջապես հանձնարարեց գտնել այդ չարաբաստիկ հաղորդումը ինտերնետում, ինտերնետից որոնել ինչքան հնարավոր է շատ ինֆորմացիա ճապոնական սերկևիլի մասին ու քանի որ երկու ամիս առաջ իր քաղած ճապոնական սերկևիլները արդեն չորացել չիր էին դառել, հիվանդ հալով դուրս թռավ բակ՝ ծառից նոր միրգ քաղելու համար: Ծառի վրա մի հատ սերկևիլ էր մնացել՝ իմ կարծիքով լխկած, իսկ պրն. Հ-ի կարծիքով հասած: Բոլորիս ստիպեց էդ անտեր մրգից հոտ քաշել՝ իմ կարծիքով գարշահոտություն, իսկ իր կարծիքով՝ անուշաբույրություն, իսկ ամենավերջում մեզ բոլորիս ստիպեց էդ լխկած, փչացած միրգը համտեսել Կյանքումս ավելի զզվելի բան չէի համտեսել, բայց պրն. Հ-ն հիացած էր ճապոնական սերկևիլի աննման համով

ՉԵՄ ՈՒԶՈՒ՜մ Չեմ ուզում մեծանալ ու էսպիսին դառնալ