Գլոբալ հարցը այսպիսին է` պատրաստ եք արդյո՞ք դառնալ ծնող և պատասխանատվություն վերցնել մի մարդու համար, որը պետք է դառնա հասարակության մի մասնիկը.....
Կոնկրետ հարցեր:
հարց:1. Արժե արդյո՞ք երեխային բացատրել, թե ինչ են անում մաման ու պապան իրենցը սենյակում գիշերով..... Եթե արժե, ապա որ տարիքում, թե՞ կարծում եք չէ (այսինքն հուսալ, որ ինքը ամեն ինչ ժամանակին կհասկանա) : Ինչպե՞ս են վարվել ձեր ծնողները ձեր հետ:
հարց:2. Պատկերացրեք` ձեր 7տ. երեխան եկել է ձեր մոտ և հարցնում է` արդյո՞ք Բեն-Լադենը լավ մարդ է թե վատ (ամենապարզ օրինակը): Դուք իրեն կարող եք ասել.
1.Տղա ջան, նա վատ մարդ է, որովհետև այդքան մարդկանց սպանեց...
2.Տղա ջան, նա տեսել է, թե ինչպես է թշնամին անողոքաբար սպանում երեխաներին ու բռնաբարում կանանց ու վրեժ է լուծել իր երկրի համար, ինչպես կաներ ցանկացած հայրենասեր...
Ես երկուսն էլ ճիշտ եմ համարում, բայց դա ես, ու չեմ ուզում, կոպիտ ասած, իմ կարծիքը փաթաթեմ իմ երեխայի վզին:
3.Կարող եք թողել ինքը ինքնուրույն հասկանա (բայց դե կարողա մի օր հեռուստացույցը միացնեք, տենաք ձեր երեխեն հրացանը ձեռին,երկար բեղերով ու տակն էլ ինչ որ տարօրինակ լեզվով...)
Ի՞նչ ասես նրան (թե չասես ընդհանրապես), որ նա մեծանա հասարակությանը պիտանի մարդ դառնա , չդառնա մարդասպան կամ նախագահ...


...
Մեջբերել




Ժամանակի առումով էլ, կարծում եմ, ճիշտ ժամանակն է, թեև կուզենայի մի քանի տարի ավելի շուտ կարողանայի ունենալ, բայց դե մի քանի տարի առաջ դեռ ամուսնացած չէի։
Թե ոնց, ինչ նախապայմաններով և այլն՝ չգիտեինք, և այդ շրջանում ավելիի պահանջ չունեինք էլ, քանի որ այդ տարիքում այդ պատասխանը բավարարում էր։ Հետո՞ ինչ, որ երբ ուրիշ երեխաների ասում էինք, վրաներս ծիծաղում էին, թե էս ինչեր են խոսում էս գժերը, ո՞նց թե մամայի փորից...
Ես ընտրեցի...

Էջանիշներ