Իմ կարծիքով որպեսզի մարդ կարողանա իր կյանքում չսխալվել ոչ մի հարցում ու միշտ ճիշտ վարվել ամեն հարցում նա պետք է ունենա սառը դատողություն ու լինի անսիրտ: Իսկ դուք ինչ էք կարծում, որն է ավելի “բարոյական” թեկուզ աստվածաշնչի տեսանկյունից` վարվել սրտի թելադրանքով թե ուղեղի:



Մեջբերել

)



ու այդ դեպքում արդեն միմիայն կլինի ուղեղի կայսրություն: Իմ համար անընդունելի տարբերակ է
զարմանալի է երբեք մտքովս էլ չի անցել լսել ուղեղիս թելադրանքը, որը միայն սառը հաշվարկ է անում և ավելի շատ այս մատերիալիստական աշխարհի հետ է կապված քան Աստծու և ոգեղենի: Սիրտս չի սխալվել, եթե լսել եմ իրեն, ցավոք հաճախ արտաքին զգայարանները և զգացումները ինչպիսիք են վախը, կիրքը, ագահությունը, ծածկում են սրտիդ ասածը, խանգարում են լսել նրան, և հաճախ մեզ թվում է թե լսեցինք սրտին ու սխալ դուրս եկավ, բայց իրականում մենք նրան չենք էլ լսել:
Էջանիշներ