Տան գործերն ինձ են սպասում, բայց ես զբոսնում եմ Facebook-ում: Անսովոր ուրախությամբ եմ լցվում, երբ գտնում եմ տասը տարի առաջվա դասընկերներիս: Դա մի կորած աշխարհ է: Էկրանիս տեսնելով բոլոր այդ անունները՝ համոզվում եմ, որ նրանք երբևէ գոյություն են ունեցել: Զարմանում եմ, թե ինչպես եմ բոլորին հիշում: Նամակներ եմ գրում՝ վախենալով, որ ինձ մոռացել են: Բայց Թոմը չկա. ոչ մի կերպ չեմ գտնում:
Լուռ պայքար եմ ծավալել ալարկոտության դեմ, որն ինձ արդեն ոչնչացնում է…
Բայց չէ, անիմաստ բաներ չանենք: Ես.... եսչեմ գալիս ֆորումի հանդիպման... ես... ես ալարում եմ՝ շատ անկեղծորեն ու ինքնամոռաց՝ Ա-ԼԱ-ՈւՄ ԵՄ....
Find what you love and let it kill you. (c) Bukowski
Տարօրինակ ու անսովոր է… Առաջներում երբ որևէ մեկի 1-2, թեկուզ 4-5 տարի տեսած չէի լինում, այսպիսի զգացողություն չէր լինում, որովհետև նախկինում դու կյանքի մի փուլում էիր, իսկ հիմա՝ ուրիշ: Բայց երբ արանքում տարբեր փուլեր են եղել, երբ այն ժամանակ երեխա էիր, իսկ հիմա՝ երիտասարդ, չես հասկանում, թե ինչպես խոսես: Դիմացինդ ինչ-որ տեղ անծանոթ է, որովհետև չգիտես, թե ով է դարձել, ինչպիսին է հիմա: Անգամ նրա նկարին նայելով չես կարողանում հաստատ ասել. դա նա՞ է, թե՞ ոչ: Վախենում ես, որ քեզ չհիշեն: Հիմար միտք. եթե դու այդքան լավ բոլորին պահպանել ես ուղեղիդ անկյուններում, ինչու՞ պետք է նրանք մոռանային:
Իսկապես, Էվան ուրախացավ ու անգամ մտաբերեց, որ վերջին անգամ 10 տարի առաջ ենք հանդիպել:
Դիանան կարծում էր, որ էլ երբևէ չենք շփվի:
Անդրեյը զարմացել էր, թե ինչպես գտա նրան:
Ճակատագրի հեգնանքը ... բախտի քմահաճույքը ինձ զրկել են նրանից, ուղղակի արդեն տարիների անսանձ շարանից բռնված,առանց իրեն քայլում եմ:Նրա մահվան տարելիցն է ու պետք է խաղալ կյանքի հետ,այս օրը հենց պետք է զվարճանալ,ծիծաղել, խմել, անտուն գիշերել ու ասել.
-Այս օրը տես,Ես ապրում եմ, չնայած այս օրը հենց,տարիներ առաջ դու խաղացիր ինձ հետ:
Պետք է փոխել թվերի տեղը,պետք է շրջել ճակատագրի գիրը:
...
Կոկորդս սեղմում է ցավոտ մի բան.
-Գո՞ւցե գերեզմանին այցի գնայիր...
կիրակին ամենավատ օրն ա, որովհետև մյուս օրն արդեն երկուաբթի ա
ի՞նչ ասեմ...
-Ողջույն,-ասաց նա:
-Ողջույն,-պատասխանեցի ես:
-Քեզանից նեղացել եմ,-շարունակեց նա:
-Ինչու՞:
-Դու ինձ էլ չես սիրում:
-Ինչի՞ց ենթադրեցիր:
-Դե~, հարյուր տարի է` Կասկադում չես եղել: Ես նայում, նայում եմ, դու չկաս: Տխուր-տրտում հեռանում եմ` հուսով, որ գուցե վաղը կերևաս, բայց միևնույն է, չկաս: Դու ինձ էլ չես սիրում:
-Ես քեզ շատ եմ սիրում:
-Ուրեմն` արի Կասկադ, գիտես չէ՞, էնտեղ իրար շատ մոտ ենք լինում: Արի, քանի ձմեռը չի եկել, ձմռանը այնտեղ ցուրտ է, ու հաճախ ես ինքս չեմ երևում: Արի...
-Կգամ, անպայման կգամ, հենց այսօր, ու մինչև մթնելը կզրուցենք:
-Խոստանու՞մ ես....
-Անպայման:
-Ես կսպասեմ,-ժպտաց նա....
Երեկոյան գնալու եմ Կասկադ` մայրամուտը դիտելու....
Find what you love and let it kill you. (c) Bukowski
Երեկ դեռ շուտ էր, այսօր երևի չեմ հասցնի, վաղն ադեն ուշ կլինի...
Մոլորվել եմ ժամացույցի սլաքներում:
Առաջին անգամ նրան տեսա երեք շաբաթ առաջ: Հոգնած ու անտարբեր գնում էի փողոցով՝ ձեռքերս ջինսե շալվարիս գրպանը, գլուխս կախ, մտածկոտ: Ուշադրությունս շեղեցին նրա ոտքերը: Սլացիկ ու գեղեցիկ ոտքերը, որոնք նկատեցի անգամ գլուխս կախ: Հայացքս աստիճանաբար բարձրացնելուն զուգահեռ տեսա նրա շքեղ, կարմիր կիսաշրջազգեստն ու եվրոպական շքեղ, սպիտակ շապիկը: Հետո տեսա նրա դեմքն ու հոգիս անմիջապես խռովվեց, երեսս արյուն լցվեց, ականջներումս սկսեց ինչ-որ ձայն դժժալ, սրտիս աշխատանքն արագացավ: Աստվա՜ծ, միթե՞ հնարավոր է այսպիսի գեղեցկություն: Նրա ոչ հաստ ու ոչ բարակ շրթունքները փորձում էր ծածկել շատ մեղմ քսված շրթներկը, քիթը, ասես աշխարհի ամենատաղանդավոր նկարիչ-ճարտարապետի կողմից գծված, կապույտ, հեռուն նայող նշաձև աչքերը, կամարակապ, հատիկ-հատիկ հոնքերը, փարթամ սև մազերը... Ես անցա առաջ՝ հառաչելով ու ինքս ինձ մեղադրելով վախկոտության ու անհամարձակության մեջ: Ախր ինչու՞ չմոտեցա նրան: Ինչու՞ չհարցրի անունը, չներկայացա...
Մեկ շաբաթ ամեն գիշեր երազիս այցելուն էր: Մեկ շաբաթ նույնիսկ չքնած ժամանակ երազ էի տեսնում ու նա երազումս էր: Մեկ շաբաթ հետո նորից անցնում էի նույն փողոցով, նույն ջինսե շալվարով, ձեռքերս նույն շալվարի գրպաններում, նույնքան անտարբեր և էլի երազ էի տեսնում և երազումս էլի նա էր: Ինձ երազից արթնացրին նրա ոտքերը: Այդ սլացիկ ոտքերը կճանաչեի որտեղ ասես: Դրանք նրանն էին, այն չքնաղ էակինը, ով տեղ էր գտել իմ սրտում ու մտքում: Բարձրացրի հայացքս: Իրոք նա էր: Նույնքան գեղեցիկ, նույնքան վեհ, նույնքան հպարտ, գեղեցիկ հայացքը գցած հեռուները: Փոխվել էր միայն հագուստը: Հիմա սև, ակնհայտ թանկարժեք կիսաշրջազգեստով ու էլի սպիտակ, բայց այլ շապիկով էր: Նայեցի մեկ րոպե: Ուզեցի մոտենալ, չհամարձակվեցի: «Աստված երրորդություն է սիրում», - հիշեցի ծեծված խոսքերը, - «Եթե ինձ վիճակված է նրան ճանաչել, մի անգամ էլ կտեսնեմ»:
Անցավ էլի մեկ շաբաթ: Այդ մեկ շաբաթը անցկացրի նրա ընկերակցությամբ՝ երազներիս մեջ, ու նրա կարոտով՝ իրական կյանքում: Մեկ շաբաթ հետո էլի նույն փողոցում էի: Այստեղ ոչինչ չէր փոխվել այդ մեկ շաբաթվա ընթացքում: Նույն խանութներն ու քանդրտված մայթերը: Նույն շենքերն ու նույն ծառերը: Նույն մարդիկ ու նույն ես՝ ջինսե շալվարով, մտածկոտ, անտարբեր, գլուխս կախ, նրա մասին հիշողություններով տարված: Ինձ այդ հուշերից արթնացնողն էլի նրա ոտքերն էին: Նույնիսկ տաբատով անմիջապես ճանաչեցի նրան: Կանգնած էր նույն տեղում, նույն դիրքով, նույն խորն ու գեղեցիկ հայացքով: Էլի միայն հագուստն էր փոխվել՝ եվրոպական ընտիր, մոխրագույն կոստյում:
«Սա երրորդ հանդիպումն է», - մտածեցի, - «հարկավոր է մոտենալ ու բարևել»: Մոտեցա:
- Բարև, - ասացի կամաց:
Չպատասխանեց: «Երևի շատ կամաց ասացի, չլսեց», - մտածեցի:
- Բարև, - ասացի փոքր ինչ ավելի բարձր:
Նա էլի լուռ էր: Ես էլի մի փորձ արեցի.
- Ես... ես գիտեմ դու ինչ ես մտածում: Ուղղակի ես այսօր երրորդ անգամ քեզ տեսա ու մտածեցի, որ գուցե... Գիտես, ես չեմ փորձի քեզ հետ անպայման ծանոթանալ, եթե չուզես ինձ պատասխանել, ես ուղղակի կհեռանամ...
Նա ձայն չէր հանում: Ետևից լսեցի մի տղայի ձայն.
- Տեսնում ես, մանեկենին է ուզում խոսեցնել, - ծիծաղելով ասում էր ընկերոջը:
«Ուրեմն այս աղջկա անունը Մանեկեն է և նա ոչ մեկի հետ չի խոսում, նրա հետ ծանոթանալը երազ է: Ավելի լավ է, հեռանամ», - մտածեցի ես:
- Ցտեսություն, Մանեկեն, - ասացի աղջկան, - ես միշտ կհիշեմ քեզ:
Ու հեռացա, որոշելով այլևս երբեք նրան չտեսնել, երբեք չանցնել այդ փողոցով:
Քայլ առ քայլ՝ դարից դար
Խենթ եմ
Այսօր քայլում էի փողոցով, և զգացի, որ հետևիցս մի տղայա գալիս, թեքվեցի նայեցի աչքերի մեջ, հայացքը փոխեց, ուրիշ կողմ: Չգիտեմ նա դա ինչ ընդունեց, բայց եկավ նստեց հենց այն երթուղայինը, որը ես նստեցի, ու իջավ իմ հետ միասին, պատրաստվում էր խոսել, բայց ...
...բայց ինձ փրկեց ընկերս, որը հասցրեց ինձ դիմավորել, քանի որ փողոցները փակ են, երթուղայինը ավելի դանդաղ է գնում քան նրա միջից ուղարկված SMS-ը, այ այսպես անկապ:
ընդհանրապես շփփոթվում եմ երբ փողոցում մոտենում են ինձ, չգիտեմ ոնց ասեմ, որ չվիրավորեմ, բայց և պրծնեմ...
Է՜, դե հերիք է ICQ-ում անընդհատ երևաս, անհետանաս… Օնլայն, օֆլայն... Օնլայն, օֆլայն... Սպանեցիր, տո՜... Թող կենտրոնանամ էս անկապ էքսել ֆայլի վրա, թող գործ անեմ… Կամ գնա, կամ մնա…
Էս ամենը նշանակում էր՝ կարոտել եմ, կյանք
Find what you love and let it kill you. (c) Bukowski
Srtik (27.10.2013)
Աաաաաաաաաա, զզվել եմ, հոգնել եմ ամեն օր սիգարետի ծուխ շնչել ու ապուշ խոսակցություններ լսեմ, էս ուր եմ ընկել ու ոնց դուրս պրծնեմ, թոռոմեի սեղանի մոտ նստած, գործ անելս էլ չի գալիս, կորավ ցանկությունը օգոտակար բան անելու, ուզում եմ վնաս տամ իրենց, ոնց իրենք իմ առողջությանն են վնասում, հա ու տալիս եմ, չեմ թարգմանում այն ինչ իրենց շաաատ է պետք, չեմ անելու
“То, что вы не можете выразить – это Любовь.
То, что вы не можете отвергнуть/не признать – это Красота.
То, чего вы не можете избежать – это Истина”.
~ Шри Шри
Դե հերիք է դժգգոհես:
Ախր էլ չեմ ուզում էս ամենը:
Ի՞նչը:
Մի քիչ երազելը,
Մի քիչ ապրելը,
Մի քիչ կարոտելը ու շատ քիչ սիրելը,
Մի քիչ վախենալը, մի քիչ աղոթելը...
Դե լավ մի տխրի, դիմացի... մի քիչ էլ:
Ես սովորել եմ չվախենալ մարդկանցից ու նրանց՝ ինձ վիրավորելու ճղճիմ փորձերը կատակի վերածել: Ես սովորել եմ կյանքում մաֆիա խաղացողներին ու հեշտ բռնվողներին հայտնաբերել, բայց ցույց չտալ, թե նկատել եմ, այլ ձևացնելով, թե կատաղած եմ՝ մտքիս մեջ ծիծաղել, զվարճանալ: Գիտեմ, որ իմ դերասանությունից այնտեղ ինչ-որ մեկն ուրախանում է, կարծում, թե հասել է նպատակին, և դա ավելի է մեծացնում խաղից ստացած հաճույքս:
Ու ցավով նկատում եմ, որ ինչքան էլ փորձում ես մեդալի ստոր կողմը շրջել, որ ինչ-որ լուսավոր բան նկատես, չես կարողանում, որովհետև խանգարում է հակառակ կողմից եկող նեխահոտը:
Ծիծաղելի է, երբ մարդը մեկին վարկաբեկում է այնպես, որ կարողանա ծածկի իրեն, որպեսզի չվարկաբեկվի:
Ծիծաղելի է, երբ մարդիկ քեզ մեղադրում են, թե մի ախտով ես տառապում, մինչդեռ նրանք արդեն հոգեվարքի մեջ են հենց նույնի պատճառով:
Ծիծաղելի է, երբ «բոլոր մարդիկ այդպիսին են» արտահայտությունը լսելով՝ քիչ առաջ քեզ մեղադրած մարդը սկսում է ինքնապաշտպանվել:
Վերջին խմբագրող՝ StrangeLittleGirl: 22.10.2007, 19:29:
Նստած էինք ես ու ՈւՐԻՇ ՄԵԾ ախպերս իրար դիմաց ու խոսում էինք...
Ես վախենում էի, որ չի հասկանա, բայց տարօրինակ փաստ՝ հենց ինքը հասկացավ:
Ես վախենում էի, որ չեմ վստահի, բայց տարօրինակ փաստ՝ իրան վստահեցի:
Սրտիցս մի հատ մեծ քար ընկավ, երբ զգացի, որ իրականում հաղթել եմ...
Հետո ընկածը վերցրի..քար չէրզարկերիցս մեկն էր..իմը չէր
Երկու տարբերակ կար, ոչ մեկը չէի ընտրել...անտարբեր թողել ու հեռացել էի...ու չէի սխալվել...
Կյանքը գիտի, թե ես ինչ կանեմ, իսկ ես գիտեմ, որ չեմ ափսոսա...
Երկու տարբերակ կա...
Re. Անկապ օրագիր
... Ես քարոզելու տաղանդ չունեմ …
Միայն ուզում եմ ասել, որ այդ մարդիկ չար գտնվեցին նաև Իմ նկատմամբ
Ինչ-որ նողկալիություն և անհեթեթություն կար նրանց ափսոսանքի մեջ, որովհետև այդ ափսոսանքը խիստ բռնություն էր իրենց անձի նկատմամբ: Նրանք դեմ էին գնում ոչ միայն իրենց խղճին, այլև իրենց իսկ խառնվածքին:Նրանց երգերը ընդմիջվում են հառաչանքներով, նրանք գունատվում էին, տառապանքը նստում էր նրանց հոնքերին, բայց միաժամանակ բռանդատում էին իրենք իրենց ԺՊՏԱԼՈՒ…
Այս խոսքերի հեղինակը` Ժորժ Սանդն է, Նրա վեպերից մեկում Ես կարդացի այս հատվածը, մի քանի տարի առաջ, ու կյանքիս որոշակի փուլերում այն դարձավ նաև ԻՄԸ:
Տխմարը մի առավելություն ունի խելոքի համդեպ, Ինքն իրենից մշտապես գոհ է
Այս պահին թեմայում են 4 հոգի. (0 անդամ և 4 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
'
Էջանիշներ