Մշակութային շոկ

[Ռուֆուս]

Առաջարկում եմ էս թեմայում նաև խոսել էն մասին, թե ոնց կարելի է հետադարձ մշակութային շոկը հաղթահարել կամ գոնե մի քիչ թեթևացնել էդ փուլը: Խմելը հաստատ չի օգնում ))

Դե մի քանի բան կա, որոնք թեթևացնում են.

- Պարապ չմնալ ու միշտ ինչ-որ բանով զբաղվել, աշխատել, սովորել, կարդալ, սպորտով զբաղվել, նոր զբաղմունք կամ հոբբի ձեռք բերել:
- Մենակ չմնալ ու միշտ մարդկանց հետ շփվել, փորձել հին ընկերների հետ կապերը վերականգնել կամ նոր ընկերներ ձեռք բերել:

Հենց պարապ ու մենակ ես մնում, դեպրեսիան գլուխը բարձրացնում ա:

[StrangeLittleGirl]

Դե մի քանի բան կա, որոնք թեթևացնում են.

- Պարապ չմնալ ու միշտ ինչ-որ բանով զբաղվել, աշխատել, սովորել, կարդալ, սպորտով զբաղվել, նոր զբաղմունք կամ հոբբի ձեռք բերել:
- Մենակ չմնալ ու միշտ մարդկանց հետ շփվել, փորձել հին ընկերների հետ կապերը վերականգնել կամ նոր ընկերներ ձեռք բերել:

Հենց պարապ ու մենակ ես մնում, դեպրեսիան գլուխը բարձրացնում ա:

Օրինակ ես կարամ տոննաներով ինֆորմացիա տալ, թե ոնց կարելի ա մշակութային շոկից խուսափել կամ գոնե թեթևացնել, բայց հետադարձ մշակութային շոկի համար պատասխան չունեմ:
Համաձայն եմ, որ պետք ա ինչ-որ բանով զբաղվել, էն ամիսներին, երբ աշխատում էի, մի քիչ ավելի լավ էի, քան էն ամիսներին, երբ դեռ գործ չունեի: Բայց մյուս կողմից, աշխատանքն էլ իրա հերթին էր հետադարձ մշակութային շոկը ծանրացնում, որտև ամեն քայլափոխին քո երկրի էշություններին ես հանդիպում:
Իսկ մնացած բոլոր բաներն ինձ ավելի էին դեպրեսում՝ լիներ դա գիրք կարդալ, թե նույնիսկ յոգայով զբաղվել: Հին ընկերների հետ կապերը վերականգնելն էլ էր շատ ժամանակ վիճակը վատացնում, որտև դու տեսնում ես՝ էս մարդը երկրին հարմարված հանգիստ ապրում ա ու ո՛չ ուզում ես դու էլ հարմարվես, որովհետև գիտես, որ էդ ճիշտ չի, ո՛չ ուզում ես չհարմարվել, որովհետև դրանից էլ դեպրեսվում ես: Մի խոսքով, բարդ ա:
Այ նոր ծանոթություններն ինչ-որ չափով օգնում են: Մանուն վկա

[մարդագայլուկ]

Դե մի քանի բան կա, որոնք թեթևացնում են.

- Պարապ չմնալ ու միշտ ինչ-որ բանով զբաղվել, աշխատել, սովորել, կարդալ, սպորտով զբաղվել, նոր զբաղմունք կամ հոբբի ձեռք բերել:
- Մենակ չմնալ ու միշտ մարդկանց հետ շփվել, փորձել հին ընկերների հետ կապերը վերականգնել կամ նոր ընկերներ ձեռք բերել:

Հենց պարապ ու մենակ ես մնում, դեպրեսիան գլուխը բարձրացնում ա:

Դե ինչ-որ բանով զբաղվելը միշտ էլ կա: Ես դեռ մի տոննա ուրիշ բաներ էլ կավելացնեի: Բայց մեկ ա, ոչ միշտ ա օգնում: Մոտիվացիաներդ կորում են, ձանձրանում ես, մարդիկ սկսում են հոգնեցնելը: Ու մեկ էլ զգում ես, որ լռվել ես մի տեղում ու շուրջդ ճահիճ ա: Քո կողքի մարդիկ էլ իրանց համար հանգիստ էդ ճահիճի մեջ ապրում են ու հեչ պետքներն էլ չի: Ու մեկ-մեկ էդ ճահիճն էնքան ուժեղ ես զգում, որ մեջդ էներգիա չի մնում: Եսիմ:

Հին ընկերների հետ կապերը վերականգնելն էլ էր շատ ժամանակ վիճակը վատացնում, որտև դու տեսնում ես՝ էս մարդը երկրին հարմարված հանգիստ ապրում ա ու ո՛չ ուզում ես դու էլ հարմարվես, որովհետև գիտես, որ էդ ճիշտ չի, ո՛չ ուզում ես չհարմարվել, որովհետև դրանից էլ դեպրեսվում ես: Մի խոսքով, բարդ ա:
Այ նոր ծանոթություններն ինչ-որ չափով օգնում են: Մանուն վկա

Էդ հարմարվելու պահերը ինձ մեկ-մեկ ոնց են վախեցնում: Որ մտածում ես, թե ինչին պիտի հարմարվես, նախընտրում ես հանգիստ քո համար հանգիստ դեպրեսվելը
Բյուրը վկա

[Նաիրուհի]

Ուրիշ երկրում չեմ ապրել, բայց մեկ է՝ Հայաստանում մշակութային շոկի մեջ եմ 13 տարեկանից, ինչ էստեղ եմ ապրում։ Շատ բաների հարմարվել եմ, շատ բաներ էլ դեռ խեղդում են, ֆոբիանրս էլ մյուս կողմից։

Հետադարձ շոկն էլ գյուղ գնալիս է լինում, անգամ երբ երկու օրով եմ գնում։

Բայց անգամ էսքան չհարմարված՝ էլի ուզում եմ դուրս գնալ։ Հետաքրքիր է՝ տակից դուրս կգա՞մ։

[AniwaR]

Ես էի ուզում ասել: Ինչ ծնվել եմ Հայաստանում, մշակութային շոկեր ա, որ ապրում եմ:

[StrangeLittleGirl]

Շատ մատչելի բացատրում ա

[StrangeLittleGirl]

Ասեցի՝ էս թեման ակտիվացնեմ, մանավանդ որ մոտ ժամանակներս բլոգումս մշակութային շոկի մասին գրառումների շարք եմ սկսելու:

Ու մեկ էլ հիմա Դանիան ա: Ես հա ինձ զգոն եմ պահում, թե՝ շատ մի ուրախացի, դեռ մեղրամսային փուլում ես: Հեսա եղանակները վատանան, ժամանակն էլ անցնի, դեպրեսիաները կսկսվեն: Բայց դե համ էլ աշխատում եմ հնարավորինս շուտ առօրյա ու շրջապատ ձևավորել, որ երբ գան «վատ ժամանակները», փախնելու տեղ ունենամ:

Հետաքրքիր ա, ես սա հուլիսին եմ գրել: Էկել եմ ասելու, որ երևի էդպես էլ Դանիայում մշակութային շոկ չունենամ:

Էս վերջերս մշակութային շոկի մասին մի սեմինարի էի գնացել, որտեղ զանազան էքսպատներ սարսափ պատմություններ էին պատմում, թե ինչերի միջով են անցել: Որը սուիցիդալ ա էղել, որը օրերով տնից դուրս չի էկել, որը վատացել ա էն մտքից, որ ինքը բլանդինկա չի ու երբեք չի դառնա: Ու սենց լիքը բաներ: Ստեղ սկսեցի ինքս ինձնից գոհ ըլնել, որ էս մութ ու ցուրտ օրերին էս կարգի լավ եմ: Մյուս ամիս էլ սեմինարին երևի որոշ խորհուրդներով կկիսվեմ:

Ամեն դեպքում, երբ մի սթրեսորի միջով մի քանի անգամ անցնում ես, արդեն հեշտանում ա: Իրոք կա տենց բան: