Արէա-ի խոսքերից
Ես մինչև յոթերորդ դասարան գերազանցիկ էի:
Յոթերորդ դասարանում եկանք Երևան: Էստեղ սովորելը "մոդա" չէր: Ու ես իմ խելքով որոշեցի, որ ես ոչ մեկից պակաս տղա չեմ, սկսեցի չսովորել, դասերի չէի նստում, նստելիս ամեն գնում փորձում էի խանգարել դասը, իբր ուզում էի ապացուցել որ ես էլ եմ "լավ տղա", ու մյուսներից ոչ պակաս թքած ունեմ սովորելու վրա:
Հորս հետ անթիվ անգամ վիճել եմ, որ սովորելուց անիմաստ բան էս աշխարհում չկա. Տես, հարևան Սամվելը ութերորդ դասարանի կրթություն ունի, միլիոնատեր ա: Օրը մի մեքենա ա առնում: Դու երկու ինստիտուտ ես ավարտել կարմիր դիպլոմով, ավարտելուդ պահից մինչև հիմա աշխատում ես, Սամվելի մի ամսվա աշխատածի չափ չես աշխատել դեռ:
Հերս էլ իբր քիչ էր նեղված ֆինանսական անելանելի դրությունից, դրանից ավելի էր նեղվում, բան չէր ասում:
Ու ինձ թվում էր դե դա ա ճշմարտությունը, ու ես գտել եմ հաջողության հասնելու ուղին՝ ուղղակի պետք ա բոլորին ցույց տաս, որ դու պակաս լավ տղա չես, քան բոլորը:
Ութերորդ դասարանում ամիսներով դասի չեմ գնացել, կիսամյակի վերջում դպրոցից հեռացնելու հարց էր դրված: Մաման դպրոցս փոխեց: Նոր դպրոցում էլ, էլի չէի սովորում, դասերի չէի նստում, խանգարում էի դասերը. ամբողջ օրը վեճեր, կռիվներ, ու էլի ինձ ու ուրիշներին ինչ-որ հիմար բաներ ապացուցելու համար:
Իբր ուզում էի ապացուցել որ ես էլ եմ ուժեղ, որ հարիֆ չեմ:
Էդ տարիներին ամբողջ հեռուստատեսությունը լցված էր գրագետ, նորմալ մարդկանց ծաղրող հաղորդումներով ու ֆիլմերով, ուզում էի ցույց տալ իբր ես դրանց նման չեմ: Ես էլ եմ գողական դեմք:
Հետո անցան տարիներ:
Դպրոցն ավարտելուց ընդամենը երկու ամիս մաթեմատիկա պարապեցի, ընդունելության քննությանը 20 միավոր ստացա:
Բայց քանի որ ֆիզիկա ընդհանրապես չգիտեի՝ մի երկու անգամ էի ֆիզիկայի դասին նստել, ընդունվեցի վճարովի համակարգ:
Բուհում էլ ոչ մի բան չսովորեցի, էլի ինձ "տղամարդու" պես էի պահում, ասենք սովորելու բան էլ չկար, հիմար բաժին էի ընդունվել էլի իմ էշ խելքի պատճառով, ու քառասուն հոգանուց կուրսից ոչ մեկը չէր սովորում:
Ու տենց, ինչ դպրոցն ավարտելուց գիտեի, ոչ մի կաթիլ չավելացրած ավարտեցի ինստիտուտը ու գնացի բանակ:
Բանակից եկա, ու առռը հա քեզ:
Ի՞նչ ես անելու ախպեր ջան: Էն Սամվելը, որ ութերորդ դասարանի կրթություն ուներ ու միլիոնատեր էր է, հիշո՞ւմ ես, բա դե դավայ, դու դրա համար չէիր սովորում, չէ՞: Սովորելն ո՞ւմ էր պետք, բա դե սկսի, լավ տղա ես հա, ճշտով ապրող, բա դե մի բան արա է: Չես կարում չէ՞, բա էն լավ ախպերներն ո՞ւր են, չկան չէ՞:
Դե ռադդ քաշի սովորելու:
Ու ես 27 տարեկանում սկսեցի նոր մասնագիտություն սովորել:
Ինչ-որ չափով կարողացա ինձ դուրս հանել էն ճահիճից, որի մեջ ես էի ինձ գցել, ու դա միայն էն պատճառով, որ ես երբ գողական տղա էի խաղում, գիշերները, երբ էլ ոչ ոք չէր տեսնում, թաքուն գիրք էի կարդում, տարբեր թեմաներով, գեղարվեստական գրականություն, երկրաչափություն, աշխարհագրություն, հանրահաշիվ, Պերելմանի բոլոր գրքերը կարդացել եմ:
Ու հիմա, երբ մտածում եմ, թե ես ինչերի կարող էի հասնել, եթե ինձ տենց չկոտրեին, ու եթե էդ կծկտուր տեղեկությունները ստեղից էնտեղից հավաքելու փոխարեն, կանոնավոր կերպով, համակարգված ծրագրով սովորեի, լացս գալիս ա:
Հիմա ես կարողանում եմ աշխատել Հայաստանում ընդունված միջին աշխատավարձից զգալի բարձր գումար, ու սա միայն էն պատճառով, որ մի պահ որոշեցի որ թքած ունեմ բոլոր տեսակի կարծրատիպերի վրա, թե ոնց պիտի պահի տղամարդն իրեն: Ու սկսեցի սովորել, ու սկսեցի ինձ նորմալ մարդու պես պահել:
Մեր հասարակությունը բավականին տգետ ա հիմա, պետք չի հետևել իրեն:
Մեր հասարակույունը հիմա ի վիճակի ա խեղել ու խեղում ա շատ ու շատ լուսավոր մարդկանց, պետք ա կամ ի սկզբանե կարողանալ չընկնել էդ հեղեղի տակ, կամ մի որևէ պահի կարողանալ դուրս պրծնել դրա միջից:
Սա շատ կարևոր ա:
Ինչի եմ սա գրում:
Մի քանի օրից իմ տղան կծնվի:
Ես շատ կուզեմ որ կարողանամ էս ամեն ինչը բացատրել իրեն: Գիտեմ որ դժվար կլինի, ու մեծ ա հավանականությունը որ ինձ կպատասխանի նույն կերպ, ինչ ես էի հորս պատասխանում, բայց շատ եմ ուզում որ հասկանա ինձ, ու չանի էն սխալները, որոնք ես եմ արել:
Նաև գրում եմ, հույսով, որ գուցե ինչ-որ դպրոցական կկարդա, ու գուցե ինչ-որ չափով սա օգնի իրեն որոշ հարցերում:
Ես ինքս շատ կուզեի, եթե յոթերորդ դասարանի վերջում ինչ-որ մեկն ինձ հետ խոսեր էս թեմայով:
Համոզված եմ որ հիմա մի քանի անգամ ավելի հաջողակ, ու ավելի պիտանի մարդ կլինեի քան կամ:
Մեջբերել
De gustibus et coloribus non est disputandum.
ու դու ոչ էն ա լայքես, ոչ էն ա անտեսես:
Էջանիշներ