Թեմայից դուրս, բայց հետաքրքիր կամ կարևոր գրառումներ

[Հարդ]

Ամեն անգամ մի բառա փոխվում ու անեկդոտ դառնում:

Վերջինը լավն էր:

[Moonwalker]

Է. Նեգրերին աֆրիկայում ճնշել ա, որն էլ շատ խիստ ազդել ա մեր ֆուտբոլի բարոյահոգեբանական վիճակի վրա

Ես էլ ասում եմ խի՞ ա մեր առաջնությունը սենց անմակարդակ

[Մանուլ]

Նկատել եմ, երբ շրջապատում մի բան ա լինում ու մեկը սկսում ա արտասվել, բոլորը խմբվում են շուրջը, փորձում հանգստացնել, ես մատս մատիս էլ չեմ խփում:

Ինչո՞ւ: Անտարբերությո՞ւն ա, թքա՞ծ ունեմ: Ամենևին:

Ես իրականում կարող ա իմ նստած տեղում ավելի շատ մտածեմ էդ մարդու մասին, քան էն մարդիկ, ովքեր հիմա իրա կողքը կանգնած պուպուշ բառեր են ասում: Էդ պուպուշ բառերով հիմա իրանք էդ մարդուն դուխ են տալիս, որ սկսի ավելի շատ լացել ու չամաչել արածից:

Չէ, ես հո չեմ ասում լացելն ամոթ բան ա, ուղղակի չի կարելի ուրիշներին քո թուլությունը ցույց տալ: Լացել պետք ա, բայց էն ժամանակ, երբ համոզված կլինես, որ ոչ ոք դրան ականատես չի: Իսկ հրապարակային լացը նույն բանն ա, ինչ ասի. «Տեսեք, ես լացում եմ, ես վատ եմ, ուշադրություն դարձրեք ինձ: Տեսեք, ինչ թույլ ու անպաշտպան էակ եմ»:

Ստեղ գալիս ա ուրիշ հարց: Քանի որ հետևություններս դրան բերեցին ուրեմն ես չեմ մոտենում նրա համար, որովհետև ատում եմ թույլ ու խեղճ մարդկանց: Քանի որ իրենցից բացի ուրիշ ոչ մեկ մեղավոր չի, որ ինքը թույլ ու անպաշտպան ա, քանի որ մենք ամենքս էլ մենք ենք մեզ պաշտպանում, իսկ ով իրեն չի պաշտպանում, արժանի ա նրան ինչ ստանում ա:
Այո, այդպիսի մարդիկ միայն իրենք են մեղավոր իրենց վիճակի համար:
Նրանք ստանում են էն, ինչին որ արժանի են: Իսկ նրանք, ովքեր արցունքների ժամանակ մոտենում են, կամ այլ ժամանակ կարեկցանքով են լինում, լավ շիրա են տալիս, հող նախապատրաստում, որ էդ մարդն ավելի խճճվի ու մտածի, որ էս ա կյանքը:

Մի խոսքով, զզվելի ա:

Ի՞նչն ա զզվելի:
Հարդ, եթե մարդ կարողանար կառավարել լացը, այսինքն` թե երբ լացի, երբ` ոչ, ընդհանրապես չէր լացի կամ շատ հազվադեպ կլացեր:
Իմ վրա օրինակը բերեմ: Չնայած չեմ հիշում, թե վերջին անգամ երբ եմ ուրիշների մոտ լաց եղել, բայց ընդհանրապես մտքովս չի անցել, որ դա թուլության նշան ա կամ դրա պատճառով պիտի ինձ խղճան: Ընդհանրապես, շատ շուտ եմ հուզվում, կարող ա նենց տրամադրություն ունենամ, որ մի ստից բանից էլ հուզվեմ: Ու էդ ժամանակ չեմ էլ անհանգստանա, թե ուրիշներն իմ մասին ինչ կմտածեն: Ու եթե մարդը լաց ա լինում, չի նշանակում, որ ինքը թույլ ա ու անպաշտպան, ի՞նչ ա նշանակում իրանք են մեղավոր իրանց վիճակի համար : Հա, էս ա կյանքը. լաց էլ կա, ծիծաղ էլ կա, ինչի՞ պիտի ծիծաղ լինի, լաց չլինի: Ուֆ :

[Kita]

Իրա ասելով, եթե հանկարծ հարազատ մարդ մահանա կամ հավասարազոր իրավիճակ(թու, թու, թու), պիտի քարի պես անսիրտ կանգնենք, որ հանկարծ քեզ չխղճան ու մնացած քո ասածները Ման

[Հարդ]

Լավ էլի ժող, ինչի՞ եք ծայահեղացնում... ես նման բան ե՞մ ասել:

Հարդ, եթե մարդ կարողանար կառավարել լացը, այսինքն` թե երբ լացի, երբ` ոչ, ընդհանրապես չէր լացի կամ շատ հազվադեպ կլացեր:

Հենց զգում ա, որ լացը գալիս ա, թող մտերիմ մի մարդ վերցնի ու դուրս գա մարդաշատ տեղից: Դու այդպես չե՞ս անում:

Իմ վրա օրինակը բերեմ: Չնայած չեմ հիշում, թե վերջին անգամ երբ եմ ուրիշների մոտ լաց եղել, բայց ընդհանրապես մտքովս չի անցել, որ դա թուլության նշան ա կամ դրա պատճառով պիտի ինձ խղճան: Ընդհանրապես, շատ շուտ եմ հուզվում, կարող ա նենց տրամադրություն ունենամ, որ մի ստից բանից էլ հուզվեմ: Ու էդ ժամանակ չեմ էլ անհանգստանա, թե ուրիշներն իմ մասին ինչ կմտածեն: Ու եթե մարդը լաց ա լինում, չի նշանակում, որ ինքը թույլ ա ու անպաշտպան, ի՞նչ ա նշանակում իրանք են մեղավոր իրանց վիճակի համար : Հա, էս ա կյանքը. լաց էլ կա, ծիծաղ էլ կա, ինչի՞ պիտի ծիծաղ լինի, լաց չլինի: Ուֆ :

Իսկ երբ էդ լացը բնավորություն են սարքո՞ւմ: Դա հոգեբանություն չի՞ արդեն, կողքիններին ահաբեկելու:
Ես էլ եմ շատ շուտ հուզվող, սակայն վերջին անգամ իմ արցունքները երևի դպրոցական տարիքում, միջին դասարաններում են տեսել:

[VisTolog]

Նկատել եմ, երբ շրջապատում մի բան ա լինում ու մեկը սկսում ա արտասվել, բոլորը խմբվում են շուրջը, փորձում հանգստացնել, ես մատս մատիս էլ չեմ խփում:

Ինչո՞ւ: Անտարբերությո՞ւն ա, թքա՞ծ ունեմ: Ամենևին:

Ես իրականում կարող ա իմ նստած տեղում ավելի շատ մտածեմ էդ մարդու մասին, քան էն մարդիկ, ովքեր հիմա իրա կողքը կանգնած պուպուշ բառեր են ասում: Էդ պուպուշ բառերով հիմա իրանք էդ մարդուն դուխ են տալիս, որ սկսի ավելի շատ լացել ու չամաչել արածից:

Չէ, ես հո չեմ ասում լացելն ամոթ բան ա, ուղղակի չի կարելի ուրիշներին քո թուլությունը ցույց տալ: Լացել պետք ա, բայց էն ժամանակ, երբ համոզված կլինես, որ ոչ ոք դրան ականատես չի: Իսկ հրապարակային լացը նույն բանն ա, ինչ ասի. «Տեսեք, ես լացում եմ, ես վատ եմ, ուշադրություն դարձրեք ինձ: Տեսեք, ինչ թույլ ու անպաշտպան էակ եմ»:

Ստեղ գալիս ա ուրիշ հարց: Քանի որ հետևություններս դրան բերեցին ուրեմն ես չեմ մոտենում նրա համար, որովհետև ատում եմ թույլ ու խեղճ մարդկանց: Քանի որ իրենցից բացի ուրիշ ոչ մեկ մեղավոր չի, որ ինքը թույլ ու անպաշտպան ա, քանի որ մենք ամենքս էլ մենք ենք մեզ պաշտպանում, իսկ ով իրեն չի պաշտպանում, արժանի ա նրան ինչ ստանում ա:
Այո, այդպիսի մարդիկ միայն իրենք են մեղավոր իրենց վիճակի համար:
Նրանք ստանում են էն, ինչին որ արժանի են: Իսկ նրանք, ովքեր արցունքների ժամանակ մոտենում են, կամ այլ ժամանակ կարեկցանքով են լինում, լավ շիրա են տալիս, հող նախապատրաստում, որ էդ մարդն ավելի խճճվի ու մտածի, որ էս ա կյանքը:

Մի խոսքով, զզվելի ա:

Չէ, ես հո չեմ ասում լացելն ամոթ բան ա, ուղղակի չի կարելի ուրիշներին քո թուլությունը ցույց տալ:

Աբսուրդ: Լացը թուլության նշան չի:

Քանի որ իրենցից բացի ուրիշ ոչ մեկ մեղավոր չի, որ ինքը թույլ ու անպաշտպան ա, քանի որ մենք ամենքս էլ մենք ենք մեզ պաշտպանում, իսկ ով իրեն չի պաշտպանում, արժանի ա նրան ինչ ստանում ա:

Աբսուրդ: Անպաշտպան մարդ ես տեսնում՝ պաշտպանի: Ստեղ չպետքա առաջ տանես «Ուժեղի մոտ միշտ էլ թույլնա մեղավոր» «գաղափարը»:

Այո, այդպիսի մարդիկ միայն իրենք են մեղավոր իրենց վիճակի համար:

Աբսուրդ: Հոգեպես ճնշումների ենթարկվող մարդը մեղավոր չի, որ էդ ճնշումների պատճառով թույլա դարձել:

Նրանք ստանում են էն, ինչին որ արժանի են:

Նրանք ստանում են միայն անտարբերություն ու դա ոչ մի լավ հետևանքի չի բերում: Եթե մարդն ունի հոգատարության կարիք, ուրեմն պետքա դա տալ: Դերասաններին պետք չի:

Գրածդ դեպքը հասկանալի էր, բայց գրածդ դեպքն ավելի լավ նկարագրելու համար այլ երևույթներն ես վատը համարել:

[Հարդ]

Աբսուրդ: Լացը թուլության նշան չի:




Աբսուրդ: Անպաշտպան մարդ ես տեսնում՝ պաշտպանի: Ստեղ չպետքա առաջ տանես «Ուժեղի մոտ միշտ էլ թույլնա մեղավոր» «գաղափարը»:



Աբսուրդ: Հոգեպես ճնշումների ենթարկվող մարդը մեղավոր չի, որ էդ ճնշումների պատճառով թույլա դարձել:


Նրանք ստանում են միայն անտարբերություն ու դա ոչ մի լավ հետևանքի չի բերում: Եթե մարդն ունի հոգատարության կարիք, ուրեմն պետքա դա տալ: Դերասաններին պետք չի:

Գրածդ դեպքը հասկանալի էր, բայց գրածդ դեպքն ավելի լավ նկարագրելու համար այլ երևույթներն ես վատը համարել:

Էղավ Վիստ ջան: Դու գիտես չէ՞ որ մեր ախպերն ես (հավես չկա երկար բարակ գրելու):

[VisTolog]

Էղավ Վիստ ջան: Դու գիտես չէ՞ որ մեր ախպերն ես (հավես չկա երկար բարակ գրելու):

Ափսոս երկար չգրեցիր, գրելու հավես ունեի:

[*e}|{uka*]

Առաջնահերթին դուք պետք է սովորեք վախը ընդունել: Ես ձեզ խորհուրդ կտամ ամեն օր 5-15 րոպե աչքերը փակել և մտածել այն մտքերի մասին ,որոնք ձեզ մոտ վախ են առաջացնում: Թողեք վախ առաջացնուղ մտքերը պտտվեն ձեր ուղեղում, չփորձեք ճնշել և հանգստացնել այդ մտքերին: Լսեք նրանց, թող նրանք պտտվեն ձեր ուղեղում մեկը մյուսին հաջորդելով: Մտածելով վախ առաջացնող մտքերի մասին ձեզ մոտ վախի զգացումը կշատանա ընդունեք այն, զգացեք այն, ինքներդ ձեզ հարցրեք ինչ եմ ես կոնկրետ այս պահին զգում՞ և զեր մտքում թվեք այդ բոլոր զգացմունքները

որոնք դուք զգում եք: Ինքներդ ձեզ ասեք, ես ընդունում եմ որ ես վախենում եմ, ես իրավունք ունեմ վախենալ, զգացեք այդ վախը ձեր ամբողջ հոգով,զգացեք այդ տհաճ զգացմունքները ձեր ամբողջ մարմնով, շնչեք այդ վախը և վախը ընդունելուց որոշ ժամանակ հետո դուք կհանգստանաք.....

....հորիզոնական դիրքում, անշունչ:

[Հարդ]

Աբսուրդ: Լացը թուլության նշան չի:

Իսկ երբ քննությունդ ցածր ես ստանում, ինչի՞ նշան ա: Կմա որ մեկը ծուռ բարև ա տալիս, ինչի՞ նշան ա:

Աբսուրդ: Անպաշտպան մարդ ես տեսնում՝ պաշտպանի: Ստեղ չպետքա առաջ տանես «Ուժեղի մոտ միշտ էլ թույլնա մեղավոր» «գաղափարը»:

Ես խի՞ պտի պաշտպանեմ, երբ ինքն էլ կարա պաշտպանի: Պարտավորություններ ունե՞մ: Ես էդ գաղափարն առաջ չեմ տանում:

Աբսուրդ: Հոգեպես ճնշումների ենթարկվող մարդը մեղավոր չի, որ էդ ճնշումների պատճառով թույլա դարձել:

Իսկ հոգեպեսի մասին ո՞վ խոսեց: Ամեն դեպքում վիճելի հարց ա:

Նրանք ստանում են միայն անտարբերություն ու դա ոչ մի լավ հետևանքի չի բերում: Եթե մարդն ունի հոգատարության կարիք, ուրեմն պետքա դա տալ: Դերասաններին պետք չի:

Իսկ ինչքան հոգատարություն ես ցուցաբերում, էնքան շատ են լացում: Խոսքս մարդկային մի տեսակի մասին ա կոնկրետ:

[VisTolog]

Իսկ երբ քննությունդ ցածր ես ստանում, ինչի՞ նշան ա: Կմա որ մեկը ծուռ բարև ա տալիս, ինչի՞ նշան ա:



Ես խի՞ պտի պաշտպանեմ, երբ ինքն էլ կարա պաշտպանի: Պարտավորություններ ունե՞մ: Ես էդ գաղափարն առաջ չեմ տանում:



Իսկ հոգեպեսի մասին ո՞վ խոսեց: Ամեն դեպքում վիճելի հարց ա:



Իսկ ինչքան հոգատարություն ես ցուցաբերում, էնքան շատ են լացում: Խոսքս մարդկային մի տեսակի մասին ա կոնկրետ:

Իսկ երբ քննությունդ ցածր ես ստանում, ինչի՞ նշան ա: Կմա որ մեկը ծուռ բարև ա տալիս, ինչի՞ նշան ա:

Քննությունը ցածր ստանալը գիտելիքի պակասի կամ տվյալ պահին արգելակման նշանա: Իսկ դրա արդյունքում առաջացած լացը՝ հոգեպես թեթևանալու միջոց:

Ես խի՞ պտի պաշտպանեմ, երբ ինքն էլ կարա պաշտպանի: Պարտավորություններ ունե՞մ: Ես էդ գաղափարն առաջ չեմ տանում:

Ես խոսում եմ էն դեպքի մասին, երբ ինքը չի կարող իրեն պաշտպանել:
Ոչ մեկ պարտավոր չի ինչ-որ բան անել: Ամեն ինչ մարդկային հատկանիշներովա որոշվում:

Իսկ հոգեպեսի մասին ո՞վ խոսեց: Ամեն դեպքում վիճելի հարց ա:

Ուրեմն կոնկրետ դեպքի մասին էր պետք գրել, ոչ թե ընդհանուր:

Իսկ ինչքան հոգատարություն ես ցուցաբերում, էնքան շատ են լացում: Խոսքս մարդկային մի տեսակի մասին ա կոնկրետ:

Ու քո «մայր» գրառումն էլ հենց սրա հիման վրա էր, ուղղակի դու քո միտքն ավելի լավ ներկայացնել փորձելու համար ավելորդ հատկանիշների սխալ մեկնաբանություն էիր գրել

[Հարդ]

Բա մի հատ ճշտի, խոսքն ինչի մասին ա, նոր կռիվ արա: Թե չէ բան չիմացած խփում ես:

[VisTolog]

Բա մի հատ ճշտի, խոսքն ինչի մասին ա, նոր կռիվ արա: Թե չէ բան չիմացած խփում ես:

Նախ հարգենք ճիշտը, քանզի այն մի հատա՝


Ճիշտը՝ խոսքի ճիշտ ձևով ճշտված ու ճիշտ ձևով ներկայացված ձևնա:

[Ուլուանա]

Բա մի հատ ճշտի, խոսքն ինչի մասին ա, նոր կռիվ արա: Թե չէ բան չիմացած խփում ես:

Ախր դու ինքդ գրելիս պիտի հստակեցնեիր, թե չէ, ինչպես տեսնում ես, բոլորն էլ ընդհանուր են հասկացել, ոչ թե քո՝ մի քիչ առաջ ասած կոնկրետ դեպքը: Քո գրածը միանշանակ ընդհանուր էր, ոչ մի կոնկրետ դեպքի նշան չկար, որից կարելի էր գլխի ընկնել էն, ինչ իրականում նկատի ես ունեցել :

[Հարդ]

Ախր դու ինքդ գրելիս պիտի հստակեցնեիր, թե չէ, ինչպես տեսնում ես, բոլորն էլ ընդհանուր են հասկացել, ոչ թե քո՝ մի քիչ առաջ ասած կոնկրետ դեպքը: Քո գրածը միանշանակ ընդհանուր էր, ոչ մի կոնկրետ դեպքի նշան չկար, որից կարելի էր գլխի ընկնել էն, ինչ իրականում նկատի ես ունեցել :

Դե կոնկրետ օրագրային գրառման մեջ ջղայնացած էի էդ դեպքերի վրա, բայց գրառման տեսակը նենց էր, որ չարժեր գրել թե ինչ ու ոնց ա եղել: Ուղղակի պետք էր գրել ընդհանուր, բայց էդ դեպքերի վերաբերյալ ընդհանուր:
Թե չէ բերում դժբախտություն են խառնում իմ ասածներին, որն արդեն ծայրահեղություն ա: