Սա իմ առաաջին արձակ թոթովանքն է: Գրվել է շատ վաղուց, այն ժամանակներում, երբ դեռ տրամվայներ կային: Կարդացեք ու մեղմ վերաբերվեք
Աղջիկը մեխակները նետեց ռելսերին…
Երեք մեխակ՝ մեկը սպիտակ, երկուսը՝ արնագույն:
Երիտասարդի ներսում ինչ - որ բան ճմլվեց սրտի նման: Երևի սիրտն էր:
Աղջիկը ետ նայեց ու վարանոտ քայլերով հեռացավ: Քիչ հետո նա արագացրեց քայլերը, հետո սկսեց վազել: Նա զգում էր, որ եթե չվազի, չի կարողանա հեռանալ այդտեղից: Կոկորդում մի լարվածություն էր նստել, որ սպառնում էր հեկեկոց դառնալ, իսկ աղջիկն ամենից շատ հենց այդ հեկեկոցից էր սարսափում:
Նրան հետապնդում էր երիտասարդի հայացքը՝ լուրջ, հավատարիմ և վստահող, իսկ ականջներում դղրդում էր նրա հազիվ լսելի շշնջոցը.
-Ես քեզ սիրում եմ, Անահիտ: Ես չեմ ցանկանում այդ բառին որևէ մակդիր կպցնել: Ես քեզ սիրում եմ ոչ շատ, ոչ էլ խոր: Պարզապես սիրում եմ: Բայց իմ նպատակն այժմ այդ մասին քեզ հայտնելը չէ: Ես գիտեմ, որ սա մեր վերջին հանդիպումն է, բայց նույնիսկ դա՛ չի կարող ինձ ստիպել լռել: Ես պետք է հայտնեմ քեզ գոյություն ունեցող գաղտնիքներից ամենասարսափելին, միայն, խնդրում եմ, թույլ տուր ինձ համբուրել քեզ վերջին անգամ,- և նա գրկեց աղջկան:
Ինչպե՜ս էր դողում նա համբուրվելիս: Դեռ երբեք այդպես չէին համբուրվել…
- Ինչ էլ ասելու լինես, Ռուբեն, ինչքան էլ այն սարսափելի լինի, միևնույն է, ինձ չի ստիպի հեռանալ քեզնից թեկուզ հենց այն պատճառով, որ ես անկարող եմ այդ բանն անել:Ես քեզ սիրում եմ այնպես, ինչպես ոչ ոք երբեք չի սիրել…
Այդ ինքն ասաց, իսկ հետո…
-Միևնույն է, դու պարտավոր կլինես հեռանալ ինձնից: Միայն մի բան կցանկանայի՝ հավատայիր, որ ես քեզ սիրում եմ ո՛չ այնպես, ինչպես սիրում էի Կարինեին…Այո, զարմացած մի նայիր: Քո քրոջ երեխան իմ երեխան էր…
Կարինեն մահացել էր ծննդաբերության ժամանակ: Մահացել էր և իր հետ տարել իր ապօրինի երեխայի հոր անունը: Վերջին պահին նա հառաչել էր.
-Նա ոչ մի մեղք չունի: Ինձ պարզապես անհնար էր սիրել…
Աղջիկը դադարեց վազել: Կանգ առավ: Ոչ, նա չպետք է այդպես լքեր Ռուբենին: Ինչպե՜ս հառաչեց նա, երբ ինքը լուռ վեր կացավ հեռանալու:
Նա ետ դարձավ: Չէր շտապում: Գիտեր, որ Ռուբենը դեռ նստած է այգում, իրենց նստարանին: Ահա այգին փողոցի անկյունում: Մնում է կտրել անցնել փողոցը և մտնել այգի…
Աղջիկը տեսավ ռելսի մոտ ընկած, տրորված մեխակ, սպիտակ թերթերին՝ արյուն: Արնագույն մեխակները ճխլվել էին, իրենց հյութ-արյունը ցայտեցրել նրա թերթերին:
Նա կռացավ ու վերցրեց ծաղիկը՝ արյունոտ, ինչպես մորթված անմեղություն, ինչպես Կարինեն:
Նա մի պահ կանգնեց ռելսերի միջև, նայեց այգու ցանկապատին, որի ճաղերի արանքից երևում էր Ռուբենի ծխախոտի կրակը, նայեց իր ձեռքի մեխակին…
-Ափսո՜ս, - շշնջաց նա, ինքն էլ մի կարգին չիմանալով, թե ինչն է ափսոսում և ետ դարձավ:
Նա չեր վազում:
Անհետացել էր նրա կոկորդում կուտակված և անընդհատ պոռթկալ սպառնացող լարվածությունը:
Նա սարսափելի հոգնած էր:




Մեջբերել





Էջանիշներ