Միայն այն դեպքում, եթե արտաքինիդ փոփոխությունդ չի գալիս որպես ներքինի արտահայտում:Բարեկամ-ի խոսքերից
արդյունքում հակառակն ա ստացվում - ներքինդ կապվում ա արդեն փոփոխված արտաքինիդ
Դրական, ինքս կցանկանամ
Դրական, ինքս չեմ ցանկանում
Բացասական
Անտարբեր եմ
Միայն այն դեպքում, եթե արտաքինիդ փոփոխությունդ չի գալիս որպես ներքինի արտահայտում:արդյունքում հակառակն ա ստացվում - ներքինդ կապվում ա արդեն փոփոխված արտաքինիդ
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
ուրեմն վստահ ես, որ գտե՞լ ես ներքինիդ անփոփոխ մասըՄիայն այն դեպքում, եթե արտաքինիդ փոփոխությունդ չի գալիս որպես ներքինի արտահայտում:
երջանիկ մարդ ես
Անփոփոխ ոչինչ չկա: Բայց փոփոխություններն իմ մոտ կամ անասելի դանդաղ են ընթանում, կամ էլ ուղեկցվում են այնպիսի էմոցիոնալ շարժերով, որ մի քիչ էպիդերմիս քերթելը դառնում է մանրուք դրա համեմատ:ուրեմն վստահ ես, որ գտե՞լ ես ներքինիդ անփոփոխ մասը
երջանիկ մարդ ես
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
իսկ ինչ տարբերություն հանել տալու ու քերթելու միջև
հանել տալը նույն քերթելն ա, ուղղակի անցավ ա ու քեզ ավելի քիչ ես ատում
Ես ինձ ընդհանրապես չեմ ատում: Իսկ ցավն ընդամենը հիշեցում է, որ ես կենդանի եմ: Սուր ցավը ստիպում է ավելի սուր զգալ հաճույքը:իսկ ինչ տարբերություն հանել տալու ու քերթելու միջև
հանել տալը նույն քերթելն ա, ուղղակի անցավ ա ու քեզ ավելի քիչ ես ատում
Երբևէ փորձե՞լ ես ցավային մեդիտացիաներ անել:
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
կյանքը ստիպել ա
արդյունքում - ցավից չցավի անցումը ինչ ասես արժի
Ուրախ եմ, որ մենք իրար հասկացանք:կյանքը ստիպել ա
արդյունքում - ցավից չցավի անցումը ինչ ասես արժի
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
Տատուի ու փըրսինգի հետ կապված, ստեղ շուտ մի բան էի ուզում գրել.
չնայած համարյա համոզված եմ, որ երբևէ չեմ անի ոչ մեկը, ոչ մյուսը /ամենածայրահեղ դեպքում դա կլինի ընդվզման արտահայտություն, բայց էլի դժվար…/, այնուհանդերձ դրական եմ շատ նայում տատուավորներին ու փըրսինգավորներին. նկատել եմ, որ նրանք մի ձև հանգիստ են, այն ժամանակ երբ այսպես կոչված "պրիլիչնիները" ներքին ագրեսիա ունեն, հետո՝ չկառչող են, այն ժամանակ երբ այսպես կոչված "պրիլիչնիների" մեծամիտ -քննադատական հայացքները ուղղակի մոխրացնում են…
Էն մարդիկ, որոնք իրենց մարմինը էդ ձևով համապատասխանեցնում են իրենց տվյալ օահի ներքինին մի ձև ազատագրվում են բացասական լիցքերից . դա այնքան ակնհայտ ա, որ չեմ կարող չողջունել:
Ես ընդհանուր պատկերն եմ ասում:
Ես շատ լավ եմ նայում տատուներին ու փիրսինգներին, բայց ինքս չունեմ ու երևի թե չեմ ել ունենա.......անգամ ականջներս ծակած չեն.....Չեմ սիրում շատ մեծ տատուները, մի տեսակ տհաճ են, իսկ շատ փոքրերն ել իմաստ չունեն: Փիրսինգներից ամենասիրունը ունքի վրայա ու մեկ ել մեջքի....
Էսօր առաջին պիրսս արեցի: Ֆու, պատմություն էր: Շուտով նկարներ կդնեմ:
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
Economist (01.05.2009)
Շնորհավորանքներս
Rhayader (01.05.2009)
ՄերսիբոՇնորհավորանքներս
Պատմությունը սկսեց նրանից, որ ես չեմ վստահի սալոնի աշխատողին՝ ոչ թե ցավից եմ վախենում, այլ պարզապես չեմ վստահի:
Ընկերուհիներիցս մեկին համոզեցի, որ անի: Երեկ Վալպուրգյան գիշերն էինք նշում (սատանիզմի գլխավոր տոներից է), ես ներերակային կատետոր բերեցի (էն որ կաթիլային համակարգին հիվանդին միացնելիս են օգտագործում), ինքը՝ օղ: Կատետորով ցանկացած պիրսինգ հարմար է անել. ասեղը խրում ես, պիրսը դնում ասեղի ծակի մեջ, ասեղը հանում՝ սովորաբար արյուն անգամ չի գալիս:
Վախեցել էի, որ մեծ օղ վերցրած կլինի, կատետորը մեծ էի վերցրել: Ավաղ, դա իմ միակ սխալը չէր:
Կատետորն իր վրա ունի պլաստիկե թաղանթ, որը թողնում են երակի մեջ՝ համակարգին միացնելիս: Ես դա մոռացել էի, ու այն ասեղի հետ խրվեց ականջիս բլթակի մեջ: Իսկ ես ականջս չէի սառեցրել՝ արյան ներհոսքը պակասացնելու համար: Օղը դնելուց հետո սկսեց արյունահոսել, բայց ցավ չկար: Սպիրտավորեցի, հարբեցի:
Ամբողջ ընթացքում խաղում էի հետը, որ չկպնի: Նույնիսկ չի էլ բորբոքվել: Շատ գոհ եմ, շատ լավ եմ զգում:
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
Իմն էլ աջ ականջիսա ու ասեմ, որ ես ինքս եմ ծակել ականջսՄերսիբո
Պատմությունը սկսեց նրանից, որ ես չեմ վստահի սալոնի աշխատողին՝ ոչ թե ցավից եմ վախենում, այլ պարզապես չեմ վստահի:
Ընկերուհիներիցս մեկին համոզեցի, որ անի: Երեկ Վալպուրգյան գիշերն էինք նշում (սատանիզմի գլխավոր տոներից է), ես ներերակային կատետոր բերեցի (էն որ կաթիլային համակարգին հիվանդին միացնելիս են օգտագործում), ինքը՝ օղ: Կատետորով ցանկացած պիրսինգ հարմար է անել. ասեղը խրում ես, պիրսը դնում ասեղի ծակի մեջ, ասեղը հանում՝ սովորաբար արյուն անգամ չի գալիս:
Վախեցել էի, որ մեծ օղ վերցրած կլինի, կատետորը մեծ էի վերցրել: Ավաղ, դա իմ միակ սխալը չէր:
Կատետորն իր վրա ունի պլաստիկե թաղանթ, որը թողնում են երակի մեջ՝ համակարգին միացնելիս: Ես դա մոռացել էի, ու այն ասեղի հետ խրվեց ականջիս բլթակի մեջ: Իսկ ես ականջս չէի սառեցրել՝ արյան ներհոսքը պակասացնելու համար: Օղը դնելուց հետո սկսեց արյունահոսել, բայց ցավ չկար: Սպիրտավորեցի, հարբեցի:
Ամբողջ ընթացքում խաղում էի հետը, որ չկպնի: Նույնիսկ չի էլ բորբոքվել: Շատ գոհ եմ, շատ լավ եմ զգում:7-րդ, թե 8-րդ դասարան էի:
Վերցրեցի մի հատ դոշակի ասեղ, սպիրտով մաքրի, մի քիչ կրակի վրա պահեցի ու ծակեցի: Լավ էլ հավեսով ծակվեց, ցավ բան չեմ հիշում
Հետո քույրս՝Անուշկան, մի լավ դնգստեց, ասաց.«Ապուշ, գիտես ըտեղ ինչքան ներվ կա, բա որ մի ներվի կպնեիր» Հետո էլ եզրակացրեց « Չէ, դու լրիվ խելառ ես»
Ինչպես ասում են, առաջինը լինի՝ վերջինը չլնի
Rhayader (01.05.2009)
Ներվերի պահը ճիշտ եմ ընտելշ նման բաներից լավ եմ: Բայց չեմ պատկերացնում դոշակի ասեղով ծակելու պահը:Իմն էլ աջ ականջիսա ու ասեմ, որ ես ինքս եմ ծակել ականջս
Հետո քույրս՝Անուշկան, մի լավ դնգստեց, ասաց.«Ապուշ, գիտես ըտեղ ինչքան ներվ կա, բա որ մի ներվի կպնեիր» Հետո էլ եզրակացրեց « Չէ, դու լրիվ խելառ ես»
Ուրիշ պիրս չունե՞ս:
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ