Սմոք, 100 տարի ա եղեռն ենք ողբում, 25 տարուց ավել ա երկրաշարժի վնասները դեռ սկի 70 տոկոսով վերականգնված չեն, հիմա էլ բանակ-բանակ, ապեր հասկացեք վերջապես մեր բանակը ֆիկտիվ կառույց ա ու եթե պետք լինի, որ հող հանձնենք հանձնելու ենք, պետք լինի վարձով ապրենք ստեղ՝ ապրելու ենք ու տենց լիքը բաներ։ Բայց հարցը դրանում չի, հարցը նրանում ա, որ մեր ազգի մեջ նեգատիվը էնքան շատ ա, որ մարդիկ ուղղակի մորուքի փառատոնի առիթով իրանց մեջի թարախը լցնում են դեսուդեն։ Ապեր, էդ կազմակերպիչների ծախսած փողերը արդյունքում պեության մեջ ա մնում, նույն ցիկլով ֆռում ա։ Էդ պաթոսային՝ բանակ, զինվոր, հղի կանայք, տարեց մարդիկ, ապեր թարգեք էտի։ որ շրջապատում հայտնովում ես նույն խոսակցությունն ա՝ բանակ, բանակ, բանակ, բանակ։ Քեֆի ժամանակ բանակի ու զինվորի կենաց են խմում՝ էն բանակի ու զինվորի որտեղ բանակը զաքարի նմանների բանակն ա, ծառայող զինվորներ էլ զաքարներ են, էն որ բանակի ստեղծման օրվանից մինչև էսօր ներքին թշնամուց ավելի շատ զոհ ա եղել բանակում քան ապրիլյան պատերազին ու առհասարակ արտքին թշնամուց ու հատկանշականն էն ա, որ ներքին սպանությունների զգալի տոկոսը առանձնակի դաժանությամբ են։
Բայց բեր թեման չշեղենք, և փաթեթավորենք բանակը, ու թող հանգիստ վայելենք մեր մորուքները, ես ինձ մորուքով շատ եմ սիրում գնամ մասնակցեմ։
Մեջբերել
Ու հետո ավելի խորացա, որ կարելի ա ստեղծել արհեստական ինտելեկտ, որը կուսումնասիրի քոմմենթագիր մասսային, կհասկանա ընդհանուր արձագանքի տեսակը տարբեր նորություններին, կդասակարգի մարդկանց տեսակները (օրինակ ռուսահայություն, ու սովորական լատինատրանսիլտով գրողներ, որտեղ նույնպես կան տարբեր տեսակի գրողներ), կստեղծի իր աշխատանքի համար ալգորիթմեր ու ինքը կդառնա հասարակության սիմուլյատոր, որը կկարողանա գեներացնել լիքը ճշմարտանման քոմմենթներ: Եթե շատ չխորանանք երանգների մեջ՝ պետք ա լինի մի քանի լատինատառ քննադատական քոմմենթ, մի հայատառ ինտելեկտուալ՝ ընդհանուր ղժժացող, մի քանի նորից լատինատառ քննադատական, հետո մի կիրիլիկ մեր խայռենակից, հետո լատինատառ «ինչ էկ էնկել մարտու հետևից, նախ ինկներտ ցեզ նայեկ», մի խոսքով 
Հարդ-ի խոսքերից
Շատ ավելի օգտակար ու արդյունավետ կլիներ, եթե էդ փողն ուղղվեր օրինակ` բանակի զարգացմանը:
Էջանիշներ