Տնաշենի

[Շինարար]

ընդհանրապես չեմ սիրում, որ օրագրային գրառումներս մեջբերում են ու սկսում քննադատել, բայց որ սուս-փուս մուղամով կարելի ա մարդու օրագիրը կարդալ, հետո գրառումներից կատրած եզրահանգումը իրոնիայով մարդու երեսին շպրտել, լակոտություն եմ համարում նույնիսկ պատասխանելու ոչ արժանի, էս մի տեղն էր, որ մարդ իր արևին արխային ինչ շաշություն ուզւոմ էր գրում էր, մեկ-մեկ կարդում եմ սեփական օրագիրս, ասւոմ եմ՝ ըհըն, կարելի ա նույնիսկ ախտորոշում տալ:ԴԴ, պարզվում ա՝ չաժի էդքան արխայինն ընկել,


Ասում ա՝ Եվ մարդ ինչո՞ւ չպիտի կարողանա նյարդերը թուլացնել: Մենք ծառերի պես անջատ կանգնած ենք ամեն մեկս իր համար, յուրաքանչյուրս վերցնում է իր բաժին արևը և գցում է իր ստվերը: Այդ ինչպե՞ս է լինում, որ անտառի պես լռիկ կեցած աշխարհը դառնում է շնանոց:

Լույս դառնաս Հ. Մ.

[Շինարար]

Գժանոց: Ժող ջան, ինչ համաձակ գաղափար մտքներովդ անցնում ա, որ ասում եք՝ հաստատ չի լինի, միանշանակ փորձեք, շատ-շատ չլինի, բայց որ չփորձեք՝ մեկ ա՝ չի լինելու: Վերջին մի չորս տարվա մեջ իմ չափ երևի ոչ մեկ ձախողված չի լինի իր նախաձեռնությունների մեջ, բայց ամենաաբսուրդ բանն էլ մտքովս անցավ, փորձում եմ, ու նոր ահնարիններից մեկը եղավ, որ մի այլ կարգի ձև չէր էլի:

[Շինարար]

[Շինարար]

Չգիտեմ, ես կոնկրետություն եմ սիրում, հա-ն հա ա, չէ-ն չէ ա: Արի հանդիպենքը արի հանդիպենք ա: Սուրճ խմելու գնալու առաջարկը սուրճ խմելու գնալու առաջարկ ա: Սիրելը սիրել ա, տենչալը տենչալ ա: Պայմավորությունը պայմանավորություն ա, ու եթե մի բան եմ պլանավորել, եսիմ ինչ պիտի լինի, որ էդ պլանավորածս փոխեմ ու մարդկանց ասեմ, որ լավ, չի հարմարվում, կներեք: Եթե ուրիշ բան ա մեջ ընկնում, ուղղակի ուրիշ ժամի կգցեմ, ոչ թե՝ վայ, սա ավելի կարևոր ա, նա վերջ, որովհետև չէ՞ որ մարդկանց հետ պլանավորել եմ, մարդիկ ինձ վրա կոպիտ ասած հույս են դնում:

Ձևը չեմ սիրում ու չեմ հասկանում: Էստեղ մարդիկ մի սենց բան ունեն՝ մի օր գնանք խմելու, սկզբում ինձ ասում էին, սկսում էի օր, ժամ առաջարկել, կամ եթե էդ պերիոդ զբաղված եմ, ասում էի՝ բեր թողանք մի երկու շաբաթից, հիմա խառն եմ: Հետո ջոգի, որ դա ինչ-որ «քաղաքավարի» ժեստ ա, բան ա՝ ասում են ու իրանց համար զարմանալի ա, որ դու սկսում ես էդ պահին քո գրաֆիկը նայել: Վերջը հիմա որ ասում են՝ գնանք խմելու, սովորել եմ, հա բա ոնց, անպայման, ու անցավ գնաց, բայց չի դզում մի այլ կարգի էդ ձևը:
Լավ էդ հեչ, մարդը քեզ խնդրում ա, հետդ ժամ ա պայմանավորվում, դու քո գործերը համապատասխան ես դասավորում, մեկ էլ կամ հետաձգում ա, կամ չի գալիս, հաջորդ անգամ՝ վայ կներես, հաջորդ անգամ, ասում ես՝ բեր գիտե՞ս ինչ, ինչ-որ սա չի դառնում էլի, թարգը տանք, -վայ խի՞, չէ էլի, խնդրում եմ, շատ եմ ուզում: Լո՞ւրջ: Դե արի բան հասկացիր:

Բայց երևի մենակ եվրոպական չի, կամ սկի չի կարելի ընդհանրացնել, էստեղ ամեն երկրից էլ կան, երևի ուղղակի մարդկային ա: Մեր ակումբից օրինակ երկու ակումբցիներ վարկանիշով, անձնական նամակով քանի անգամ գրել էին, թե ոնց են ուզում ծանոթանան հետս, մի օր պիտի խմենք, բան: Օքեյ: Ես խմելու մեծ սիրահար չեմ, ոչ էլ ծանոթանալու՝ անկեղծ ասած, բայց որ մարդիկ հա ասում են, ասում ես՝ հա: Երևան գնալիս մի անգամ եմ տեղյակ պահում, դե մարդ ա հարմար չի, բայց հետո էլի ինչ-որ ձևով ցույց ա տալիս, որ շատ ա ցանկանում հետդ ծանոթ լինել, երկրորդ անգամ՝ էլի չի հարմարվում, երրորդ անգամ նոր միանգամից տասերորդ անգամ հասկանում, որ դա ուղղակի դրական վերաբերմունք ցույց տալու ձև ա, ոչ թե սֆաթդ տեսնելու անհագ ցանկություն: Ճիշտ չի էլի:


Վերջը խառն ա: Բայց ընդհանուր շատ լավ եմ, էս մայիսն անցնի, կերևա ավելի շուտ:

[Շինարար]

Էն օրը մեկը փողոցում մոտիկացավ՝ բա ուրդու տղա ես: Բա՝ քեզ առաջին անգամ եմ տեսնում, յանի՝ սաղ քաղաքին ճանաչում ա էլի: Բա՝ ո՞նց հայ, բա հայե՞ր դեռ կան, ես գիտեի՝ թուրքերը սաղին կոտորել են: Բա՝ էս ինչ լավ մայկա ունես: Լավ, պայմանավորված եմ, արագացնեմ: Նայս թու միթ յու, սի յու լեյթըր

[Շինարար]

էս մեր Հայաստանը մտածում եմ ասես մի մեծ ընտանիք լինի՝ ազգուտակ: Ոչ թե որ բոլորն իրար հետ լավ են, չէ, դե ազգուտակում էլ հազար ու մի տեսակ հարաբերություն ա լինում, այլ որ բոլորը մի հոգսով են ապրում՝ մի տանից չենք, մի հալից ենք: Ասենք՝ մի մեծ երկրում, որ ծանրորդները դառնան չեմպիոն, միայն էդ մարզաձևով հետաքրքրվողներին դա կհուզի, չէ, մեզ մոտ, ծանրամարտով հետարքրվում ես, չես հետաքրքրվում, գիտես ինչ ա, թե չէ, դա բոլորիս ուրախությունն ա, ևս մի անգամ ցույց տվեցինք աշխարհին հայի հաղթական ոգին: Ուրախությունն էլ ա բոլորինս, տխրությունն էլ, ցավն էլ, վիշտն էլ, հպարտությունն էլ: Միջազգային ինչ-որ երգի մրցույթում մեր մասնակիցը լավ ա երգում, բայց խայտառակ վատ ռուսերենով ա խոսում, բոլորիս խայտառակությունն ա: Դե մի կողմից լավ ա, երևի թե: Ասենք՝ էս վերջին պատերազմի օրերին բոլորի պատերազմն էր, ինչքան մարդ կամավորագրվեց, շատ-շատերը, քչերին տարան, պատկերացնում ես՝ եթե հանկարծ վիճակն օրհասական լիներ, դեռ ինչքան էլ կգնային, փակագծում ուզում էի (ք) գրեմ, բայց լավ, մեծ-մեծ չխոսամ չեղած տեղը:

Հետո սոցիալական ցանցերում, բոլորը իրանց պատասխանատու էին զգում էդ օրերին, ինչ կարելի ա գրել, ինչ չի կարելի, միմյանց խորհուրդ էին տալիս՝ սենց գրեք, սենց մի գրեք, ասենք՝ ինչի պիտի շարքային քաղաքացին իր անձնական տարածքում ազատ չլինի իր տվյալ պահի հոգու պոռթկումը արտահայտելու, չէ, չի կարելի, որովհետև դու պատասխանատու ես ոչ միայն քեզ համար, այլ ողջ ժողովրդի: Կամ հակառակը այ մարդ, ինչ պարտադիր ա տվյալ թեմայով բոլորս արտահայտվենք: Բայց չէ, պարտադիր ա, դա սոցիալական ցանցում որ ուզում եք իմանալ սեփական մտքերով արտահայտվել էլ չի, դա մասնակցել ա ազգուտակի հետ ընդհանուր զրույցին, համազգային զրույցին ասեմ:

Բայց վատ կողմեր էլ ունի, քո կյանքը քոնը չի, քո անձնականը քոնը չի, նույնիսկ քո նեղ շրջապատինն էլ չի, ազգինն ա: Երեսունն անց պատանի, երջանիկ քո ազապ տղա լինելով, պարտականություններից զերծ, պատասխանատվությունից զերծ, աշխարհը քոնն ա, ինչ ռիսկի ուզես կդիմես և այլն, ասում ես՝ այ մարդ, բախտս էս ինչ բերել ա բերել, մանավանդ բեռի տակ կքած մի երկու ծանոթի էլ մտաբերում ես, ասում ես՝ չէ, գտած ա իմ վիճակը: Դուրս ես գալիս փողոց, որ փափախդ ծուլ անելով վազես երջանկությունից, մեկ էլ անծանոթ մեկը կկանգնացնի՝ ուշացնում ես, ամուսնանալուդ վաղտն ա, հա՝ ցավդ տանեմ, դե ինչ գլուխ դնես, չես էլ հիշում ով ա, մեկ էլ երկրորդը՝ ամոթ ա, ամոթ, քո թայերն արդեն թոռնատեր են, երրորդը՝ քեզ մեղք չես գալիս, ծնողներիդ խղճա, մեղա, իմ ծնողներին ի՞նչ ա եղել, մեկ էլ մի տասը րոպեից նկատում ես, որ ինչ-որ կուչ եկար, էլ նորվա ծովը ծնկներիդ հետ պատանյակը չես, աշխարհի բեռը ուսերիդ ծանրացավ: Հա էլի, ասում ես՝ էս ինչ ահավոր դժբախտ եմ եղել ես, չեմ իմացել: Դե չես կարող ասել՝ ձեր ինչ գործ, որովհետև չկա իմ ու քո խնդիր, կա ազգային խնդիր, հետո բացի այդ, երբ քեզ պետք ա եղել, էդ բոլոր մարդիկ քեզ ինչ-որ բանով օգտակար են եղել, ձեռք են մեկնել և այլն, հոգատար են քեզ համար, անհանգստանում են:


Իրականում էս ավտոբուսի ցավալի դեպքի պահով էսքանը մտքովս անցավ:

Էսօր հարևանիս թաղումն էր էստեղ, էն մարդը ով ինձ առաջինն ա դիմավորել Շոտլանդիայում, մայկաներիս վրա իր նկարն էինք տպել՝ կիթառ նվագելիս, հետո եկա տուն, մերոնց հետ սկայպ, դե պարապ էի՝ տանը մենակ, հետո Գեյմ օֆ սրոնս: Անկապ էլի: Էս գրառումս ընդհանուր հայրենական թեմաներով ոնց ուզում եք, բայց էն վերջին պարագրաֆի մասով խնդրում եմ մեջ չբերեք: Ինձ համար վաղուց արդեն խնդիրը արդիական չի, ուղղակի էս թեմայի հետ կապված մտաբերեցի:

[Շինարար]

ափսոս

[Շինարար]

Էսօր վերջնաժամկետ ունեմ, երկու նախադասություն ա մնացել, ալարում եմ, Եգիպտոսի ծանոթներիցս մեկի հետ վոցափով մի կես ժամ գյալաջի արի, վիրտուալ եգիպտերենս եմ զարգացնում:ԴԴԴ դուրս եկա մթոմ սուպերմարկետ, մի բան առնեմ ուտեմ, տեղում ջոկեցի, որ սոված չեմ, մլուլ եմ անում, հետ եկա, կոֆե սարքեցի, մի կում արեցի, զզվեցի, էսօր հինգերորդ բաժակն ա երևի իրար վրա, արա դե երկու նախադասություն ա մնացել, մեկը պիտի ուրիշ գրած տեքստիցս քաթ անեմ, բերեմ, էստեղ կպցնեմ, մյուսն էլ գիտեմ ինչ եմ գրելու: Ու ալարում եմ: Այ տենց հոգնած եմ:


Լավ, քոփի-փասթի մասը արեցի, մնաց գրելունը:

[Շինարար]

Իմ անձնական արդեն ոչ էնքան կարճ կյանքի փորձը ցույց ա տալիս, որ ճիշտը խոսալը, անկեղծությունը միշտ ավելի շատ կրեդիտ ա բերում, քան տարբեր բնույթի զարտուղությունները: Երբեմն էդ սուտ խոսալ չկարողանալուս պատճառով մեծ սխալներ էլ եմ արել, բայց մեծանալով՝ իհարկե սովորել եմ մեկ-մեկ նաև խաբել: Չեմ կարա ասեմ՝ երբեք չեմ խաբել, շատ եմ խաբել, որովհետև ոնց ասացի, ինչքան մեծանում ես էնքան սովորում ես խաբելու արվեստը: Ու էդ խաբելուս պատճառով ահռելիորեն ավելի մեծ սխալներ էլ եմ արել, քան փոքր ժամանակ խաբել չկարողանալու:

Էստեղ մեր մի պրոյեկտի համար սքոլարշիփների ենք դիմում: Երկու բան կա, որ կոնկրետ մեր պրոյեկտի մասին չի, բայց մեր պրյեկտը դա ներառում ա, հիմա իրանք տեքստը ֆռռացնում են, սուտի-մուտի բաներ են ավելացնում (գործընկերս), որ էդ ֆունդինգին համապատասխանի մեր պրոյեկտը, ես ասում եմ՝ չէ էլի, էրեխեք, եկեք անկեղծ ասենք՝ մեր պրոյեկտը էս-էս ա, չնայած ամբողջովին չի տեղավորվում ձեր հետաքրքրությունների շրջանակում, բայց էս-էս մասերով ներառում ա, ասում են՝ կմերժեն բայց տենց հեշտ ու հանգիստ, է ջհանդամիս, թե չմերժեն, հավանականությունը մերժվելու երկու դեպքում էլ նույն չափ ա, իրանք սենց թե նենց քո պրոյեկտի մասին հրապարակային հասանելի ամբողջ ինֆորմացիան նայելու են, բայց նենց ախր գոնե սուտ չես խոսացած լինի, հետո երբ սուտ ես գրում, ժամանակ ա պետք էդ սուտը մոգոնելու համար, իսկ ճիշտը շատ հեշտ ա, ինչ կա, միանգամից գրում ես, հնարելու բան չկա էլի: Մի խոսքով, էն մի ֆունդինգը մերժեցին, էն մեկն էլ վստահ եմ մերժելու են էլի: Բայց դե իմ զահլան գնում ա շատ զոռելուց, ուղղակի ասում եմ՝ կոնկրետ իմ արած պրոյեկտներում ես շարունակելու եմ իմ ձևով, իսկ դուք ոնց գիտեք, ոնց ասած՝ կուզեք ընդունեք, կուզեք՝ չէ:

Էն բոլոր հարցերում, որոնք հաջողությամբ են ավարտվել, ինձ օգնել ա անկեղծ խոսալը, ճիշտը ներկայացնելը, ու դեպքեր ա եղել, որ ոնց որ թե շատ անհավանական ա, ախր ոչ մի տվյալդ չի բռնում, ու դու սաղ նշել ես քո դիմումի մեջ, մեկ էլ չես իմանում խի՝ ստացվել ա: Երկուշաբթի օրը ինտերվյուի եմ, էս վերջերս սաղ թարս ա գնում, բայց գոնե էս մեկը ստացվի, սա անձամբ իմ պրոյեկտն ա, ու չգիտեմ՝ ինձ թվում ա, եթե մի քանի փուլ անցել եմ, հասել եմ ինտերվյուի, հավանականությունը մեծ ա, հը՞:

[Շինարար]

Գիտեք ինչը չեմ հասկանում, երբ մարդիկ մտնում են իրենց ընկերների, ֆրենդների էջեր, ու քոմենթներ գրում հրապարակյին կերպով, թե էս ինչ բանը ես սխալ եմ համարում, մի տեսակ չեմ ընդունում ու չեմ հասկանում, որ դա անում ես, բայց ամեն դեպքում քեզ սիրում եմ, ասենք՝ ինչո՞ւ ձեզ չպահեք ձեր դատապարտող սերը փոխանակ ևս մի անգամ ցավացնելու էն մարդուն, ում որ սիրում եք, եթե իրոք անկեղծ եք: Շատ ժամանակ մոտս ցանկություն ա առաջանում էդ ասողներին առաջարկելու իրենց սիրով գրողի ծոցը կորչել, բայց ըստ էության իմ էջում չի, իմ ընկերների էջում ա, ասենք՝ ապուշություն կլինի իմ կողմից նման բան ասելը իմ ընկերների թերևս ընկերներին:

[Շինարար]

Անկապ գրառում ա, հենց սկզբից ասեմ, որ անտեղի չկարդաք, չնայած մեկ ա կարդացող չկա էլ:

Էս շենքում որտեղ մեր օֆիսն ա, լիքը ուրիշ օֆիսներ կան, մեզ նման՝ փհդ ուսանողների, ընդհանուր փոքր խոհանոց ունենք: Նույն մարդկանց ամեն օր տեսնում ես, Հայաստանում պիտի բարևես, ասենք՝ մեր գործի տեղում Վանաձորում էլի լիքը օֆիսներ են, լիքը մարդկանց անձամբ չէի ճանաչում, բայց հարգալից բարևում էի, անցնում: Ուրեմն խոհանոցում մենակ կանգնած ես, թեյ ես պատրաստում կամ ինչ-որ ա, կմտնեն, ու լռություն: Ես ամեն դեպքում չգիտեմ հաջորդ անգամ եթե ես եմ մտնում՝ ուրիշ մարդ կա էնտեղ, մեխանիկորեն բարևում եմ, դե բարևն Աստծունն ա, մեկ էլ մարդ կլինի, շշմած երեսիդ կնայի, թե մթամ խի ես ինձ բարևում, թե ինչ: Իհարկե, գյուղում որտեղ ապրում եմ, էդպես չի, մարդիկ բնական են: Մեկ էլ հետո որ առիթ ա լինում էդ նույն մարդկանց ծանոթանալու, ծանոթանալս էլ չի գալիս:


Իհարկե, ես ոնց կամ, նենց էլ ինձ պահում եմ հնարավորինս, ու զրույցների ժամանակ էլ ասում եմ, որ էդպիսի պահվածքը նորմալ ու սիրուն չեմ համարում, կիրթ մարդուն հարիր չի էլի, բայց իհարկե մարդիկ պարտավոր չեն ինձ դուր գան, էդ դեպքում ես էլ իհարկե պարտավոր չեմ իրանց դուր գամ, կարամ արխային խոսքի եղունգներս կրծեմ:


Լավ վատը հերիք ա:

Մի հիմար խասյաթ ունեմ, ով հարցնում ա՝ ոնց ես, ինչ կա, սաղ պատմում եմ, այ բանը՝ եթե ձևական եք հարցնում, մի հարցրեք, ես էլ չպատմեմ:Դ Մի գործի համար եմ դիմել, ծանոթ աղջիկներից մեկին պատմում եմ, բա՝ հա, վայ, ինչ լավ ա, երանի լինի, բան: Հաջորդ օրը էդ աղջկա ընկերոջն եմ պատմում, բա՝ ընկերուհուս հետ փաստորեն նույն գործի համար եք դիմել:ԴԴ Ամենախոխմը էդ ա, որ որպես երաշխավորող էդ տղային եմ նշել, որովհետև էնպիսի գործ ա, որ կուզեմ բացի ակադեմիականից նաև ընկերոջ կարծիք լինի:ԴԴ Բայց էնպես ա որ, չլինի էլ, ուրախ եմ: Ինքը երևի դրա կարիքն ավելի շատ ունի: Ինչ-որ ա:

Էս թուրքմեն ազգի վրա սիրահարվել եմ: Այսինքն, շատ թուքմեն չեմ ճանաչում, ընդամենը մի աղջկա: Դե քանի որ ծանոթներս շատ չեն, ստիպված ընդհանրացնում եմ էդ մի հոգով: Գիտեմ, որ ընդհանրացնելը սխալ ա: Բայց դարերով մի պետության կազմում լինելով՝ թե իրանական, թե ռուսական, ինչքան քիչ բան գիտենք մենք էդ կողմի մարդկանց մասին: Մի խոսքով՝ մի իդեալական:

վերջապես լավ վարսավիր եմ գտել, թանկոտ ա, բայց դե նորմալ մազ ա կտրում, ասում ա՝ որտեղից ես, ասում եմ, դե սովոր եմ, որ շատերը կարան դրանից հետո շվարած տեսք ընդունեն, թե հլա հայեր կա՞ն, բան: Ասում եմ՝ դու որտեղի՞ց ես, բա՝ Թուրքիա, բա ի՞նչ ես զարմացած ինձ նայում, լսա՞ծ չես Ա:մինիա: -Չէ, ոնց լսած չեմ: Իսկ ովքե՞ր են ձեր հարևանները: Ասում եմ՝ օրինակ Թուրքիան: Մի այլ կարգի ա շշմել: Ասում ա՝ Ալբանիան Թուրքիայի հետ հարևա՞ն են որ: -Էրմենիստան, ասում եմ, բա՝ սորի մեն, այ նոու Էրմենիստան: Տենց բաներ: Ինչ-որ մի քիչ շատ էր ածելի օգտագործում, հետո շորը եսիմինչով թրջեց, բերել ա քթիս մոտ ա պահում, ես էլ ռելաքս՝ իբր լիովին վստահում եմ:ԴԴ Բայց վերջին երկու տարվա մեջ հանդիպածս առաջին վարսավիրն էր, որ իրոք զուտ մկրատ բռնող չէր: Լավին լավն ասենք: էդ ածելին ու շորն էլ երևի հոգեբանական ճնշում էր:դդ

Վերջը սենց, անկապ էլի:

[Շինարար]

Վաղվա համար ինձ հաջողություն մաղթեք էլի, ավելի շուտ արդեն էսօր ցերեկվա


առայժմ իմ ուզածի պես չի գնում բայց

[Շինարար]

էս մեր կոնֆերանսին աշխարհի բոլոր ծայրերից էնքան դիմում ենք ստացել որ չասելու, ու չնայած ի սկզբանե նախատեսված էր դոկտորանտների համար, բայց դիմումների հալալ կեսը արդեն պաշտպանած, համալսարաններում աշխատող մարդիկ են՝ Չինաստան, Հնդկաստան, Սինգապուր, Միացյալ Թագավորություն, Եվրոպա, Արաբական աշխարհ, Ամերիկա, Կանադա, Լատինական Ամերիկա, դե մեր կապերը որտեղ ներել են ինֆորմացիան տարածելու, շատ էի ուզում հայաստանցի էլ մարդ լիներ, բայց դե դիմող չեղավ, բայց հայկական ազգանանով լիբանացի կա, էլի ոչինչ: Դե հիմա արի էսքանին մերժի Դիմոողներից երկուսին անձնական շփումների ժամանակ եմ համոզել ու ամենախոխմը նրանցից մեկի դեպքն էր: Էդ տղայի հետ մի միջոցառման ժամանակ ծանոթացա, իմ զահլան գնում ա էս ակադեմիական միջավայրից, բայց դե պետք ա խոսաս, շփվես մարդկանց հետ, ես էլ դե իմ պլաններից կիսվել սիրում եմ՝ ծանոթ-անծանոթ կապ չունի: Այսինքն ծանոթանալ որն ա, իրար անուն ասելուն չհասավ, ասի՝ սենց կոնֆերանս ենք դե կազմակերպում, մյուս օրը վերջնաժամկետն ա, ինքն էլ էդ պահին հետս խոսալիս իր հեռախոսն ա ձեռի հետ քչփորում ինչպես նորմալ ժամանակակից մարդ , ես էլ մտածի՝ կոնֆերանսի մասին ինֆո ա նայում, ասում եմ՝ հետաքրքրե՞ց, բա՝ ուրիշ բան էի նայում, դե դրանից հետո ամոթու կոնֆերանսն էլ նայեց, մեկ էլ, թե՝ լավ, ես վռազ եմ, գնամ, որ հասցնեմ դիմեմ ու թռավ: Ես ինձ ու ինձ՝ հլա էս անկապին, ձեռ ա առնում ինձ: Գնամ օֆիս, մեյլս ստուգեմ, տեսնեմ՝ իրոք դիմել ա

[Շինարար]

Դե գիտեմ՝ ուշքումիտքներդ ես եմ, անհանգստանում եք, տեսնես՝ էն տնաշենին ինչ արավ, ինչ եղավ… պատմեմ…


էս վերջերս էյոֆրիայի մեջ եմ քայլում, չգիտեմ՝ երևի սենց չի կարելի… էսքան ամեն ինչով բավարարվել ԴԴԴ և գոհ լինել, բայց դե ինչպես ասում են էս կյանքը մի անգամ ա տրվում, կարելի ա լավը տեսնել, լավը զգալ, կարելի ա վատը, էսօր օրինակ երկու դեպք եղավ, մեկ՝ ղեկավարներիս հետ հանդիպեցի, ասացին՝ մյուս կիսամյակ կարող ա արաբերենի արդեն հենց համալսարանական լեվելում դաս տամ, բիգիններս, ինչը հեշտացնում ա գործս, բայց արտասանության վրա եմ աշխատելու, ինչը տարօրինակ ա, ինչո՞ւ ես և ոչ մի որևէ նեյթիվ սփիքեր, ինչևէ, դեռ ընդամենը կարող ա, բայց երկու տարի ա պայքարում եմ սրա համար, չնայած մտքիս չկա ակադեմիայում մնալը, բայց մտքիս կա դրսում մնալը ( իսկ ակադեմիան երևի ամենահնարավոր տարբերակն ա լինելու, ու սա ևս մի կետ ա իմ սիվիում հեշտացնելու գործ ճարելը, մի խոսքով՝ առայժմ ընդամենը կարող ա,

վատն էն էր, որ գնալու եմ Վորվիք ամառային դպրոցի՝ թատրոնի գծով, ու դիմել էի ճամփուծախսը հոգալու դրամաշնորհի, ասացին՝ ներող ախպեր ջան, փող չկա, այսինքն՝ վատ էլ չի, կարար ավելի լավ լիներ, բայց չեղավ,

հիմա նայի, կարամ նեղվեմ չէ՞, բայց ախր ղեկավարներս ասին կարող ա դաս տաս, թեկուզ ընդամենը կարող ա, բայց էս օրս դասում եմ լավ օրերիս շարքին, նույն Վորվիքի դպրոցը, իրանք ամեն բան հոգում են՝ ուսման վարձ, մնալու կացարան, սնունդ, մենակ գնալն ա ինձ վրա, դե ոչինչ,

ամեն ինչին ընդհանրապես կարող ես տարբեր դիտակետերից նայել, նու ամեն ինչին չէ, բայց լիքը բաների, ու որտեղ կարելի ա լույս տեսնել, ուրեմն պետք ա հենց էդ լույսը տեսնել,

Շվեդիան ընտիր էր իհարկե, թատրոնի ոլորտի ամենամեծ կոնֆերանսն ա, 900 մասնակից, մի գժանոց, ես ինքս երբեք էդքան լավ ելույթ չէի ունեցել նույնիսկ իմ հարազատ միջավայրերում, ինչքան էնտեղ, մթնոլորտն էլ էնքան բարի էր, հինգ օր չգիտեմ օդերով էի քայլում, հրաշալի մարդկանց հետ ծանոթություններ, գնալիս ինքնաթիռի չվերթը փոխվեց, ու էնպես ստացվեց գիշերը անցկացրի Օսլոյի օդանավակայանում, ու հենց էս Օրլանդոյի ահավոր դեպքերն էին եղել, ամբողջ գիշեր դա եմ կարդացել, էդ պահին ինձ թվաց, թե դա աշխարհի ամենակարևոր բանն ա ու էդպես կիսարթուն առավոտ գիշերով հասել եմ Ստոկհոլմ, զուգարանում փոխվել, տաքսի նստել, որ գնամ զեկուցումիս հասնեմ, ինձ թվաց՝ հենց արաբական թատրոնի աշխատանքային խմբում էդ մասին պետք էր խոսալ, մեր խոսքը ասել, ու ես դրանից սկսեցի իմ ելույթը, ու եսիմ գուցե արհեստականորեն բերեցի հասցրեցի իմ ելույթին, որ ամեն դեպքում կա նաև թատրոն, ինչի շնորհիվ մեր աշխարհը դեռ ապրելու համար լավ տեղ ա ու ավելի լավն ա դառնալու, բացի նրանցի, որ սա պետք էր, բայց ինձ համար սա նաև զուտ անձնական խիզախում էր՝ անգլերենով նախապես չպատրաստված տեքստ ասել հենց ամբիոնից, ու ինքնաբերաբար էլ զեկույցս էլ դրանից հետո չկարդացի առանձնապես, ինքն իրան հոսեց գնաց,


բայց ես իրոք հավատում եմ էրեխեք, որ ամեն դեպքում էսօրվա աշխարհը շատ ավելի լավն ա, քան հարյուր տարի առաջվա, ուղղակի հիմա ինֆորմացիան հասանելի ա, հատկապես Եվրոպայում ու Ամերիկայում ինչ կատարվում ա, անմիջապես հասնում ա բոլորին, ու մեզ թվում ա թե էդ ինչեր ա կատարվում, օրինակ եթե վերցնենք նույն գեյերի թեման, նույն Մերձավոր Արևելքում, որտեղ երկրներ կան, որ մահապատիժ ա հասնում, եթե պատժվողների վերջին տասը տարվա թվերը վերցնենք, անգամ մոտ չի էն իրավիճակին, որ ասենք նախորդ դարի կեսերին Մեծ Բրիտանիայում էր…

աշխարհը իրոք շատ ավելի լավն ա դառնում, Շվեդիայում մի իսրայելցի տղայի հետ ծանոթացա, ռեժիսոր, դերասան բան, չգիտեմ խի ինձ թվաց, որ ես պարտավոր եմ իմ մոտեցումը ներկայացնել իրան, ասացի՝ Պաղեստինա-Իսրայելական հակամարտությունում իմ ողջ համակրանքը Պաղեստինի կողմն ա, ու ինձ համար դա արաբա-իսրայելական կոնֆլիկտ էլ չի, դա սեփական տանը տեր կանգնելու իրավունքի, ազատության ու իրավահավասարության համար պայքարողների և դա թույլ չտվող Իսրայելի պայքար ա, բա՝ ես էլ եմ տենց մտածում, թեկուզ մարդը՝ կիսաաքսորված վիճակում ա Իսրայելից և այլն, ժող, պատկերացնո՞ւմ եք՝ մի ադրբեջանցի տենց բան ասելիս Ղարաբաղի մասին, ասում են՝ կան… համենայն դեպս, մի տեսակ մարդկանց սկսեցի ավելի շատ սիրել, մեր մեջ ամեն դեպքում մարդկայինն ավելի շատ ա, քան ոչ մարդկայինը ու քանի գնում շատանում ա,


իսկ էդ այլ գենդեր ունեցողների թեմայով մի տեսակ չարացում եմ զգում, պետք չի էրեխեք, դա ձեզ չի կպնում, կամ շատ մեղմ ա կպնում, իմ ակումբին չի սազում, մեր սիրտը պիտի մեծ լինի, ակումբը էնքան լույսով լիքն ա, պետք չի մթնացնել, մի տեսակ նույնիսկ տխրեցի, որ տենց ոգևորվել եք էդ ախմախ վիդեոյով ու ա տաքացած պաշտպանում եք ձեր տեսակետը, ես ճիշտ եմ, դուք սխալ էդ հարցում, բայց ջաններդ սաղ, սիրեմ կը ակումբը ու ձեզ, որովհետև ակումբը ձեզնով ա ակումբ,

շատ թեթև եմ գինովցած, այսինքն՝ գարեջրովցած

[Շինարար]

էս գրեմ, անցնեմ գործի

Էսօր էստեղ ռեֆերենդումն ա, մի այլ կարգի անտարբեր եմ, սաղ էստեղի ընկերներս ոգևորված են, հանկարծ չլքեն Եվամիությունը և այլն, ընդհանրապես Եվրամիությունը շատ տարօրինակ կառույց ա՝ հիմնված Եվրոպայի վրա, նույնիսկ արժեքներն իրանց համամարդկային չեն կոչվում, եվրոպական են կոչվում, ասենք ինչի՞ չի ուղղակի պետությունների միավորում, մենք եվրոպացիքովս միավորվենք, պայմանավորվենք, մենք իրար հետ չենք պատերազմում, մենք իրար օգնում ենք, մնացած աշխարհը թող ուտեն իրար, մենք էլ կօգնենք իրանց էդ իրար ուտելու գործում, ասենք՝ եթե ժամանակին մի քիչ բաց լիներ նույն Հայաստանի հանդեպ, Սերժը կարող ա վաղտին Պուտինի դեմ ավելի դուխով լիներ, մեզ էլ չմտցներ էս մաքսային միության մեջ, հիմա ուզում են՝ Թուրքիայի քաղաքացիներին անվիզա Եվրոպա գնալու իրավունք տան, չէ՞, ասենք՝ խի՞ Հայաստանին էլ չէ էլի, Թուրքիան իր ողջ մարդու իրավունքների խնդրով, Կիպրոսով, քրդական հարցով, մշակութային ժառանգությունների ոչնչացմամբ արժանի ա, Հայաստանը մի հանրապետական ունի, էդ էլ էստեղի ասենք թորիներից շատ չեն տարբեր, արժանի չի,

հետո մի տեսակ շատ ա սպիտակ մարդկանց համար, մյուսներն էլ եթե ինչ-որ բան ունեն՝ սպիտակ մարդկանց բարեհաճության շնորհիվ ա,




բան չեմ ասում, էսօր գոյություն ունեցող լավագույն կառույցն ա, բայց ահավոր հեռու ա ոչ թե ուղղակի իդեալական լինելուց, այլ հենց իրապես լավը լինելուց, երկակի ստանդարտներ ամենուր,

բայց չէ, թող մնա, ուղղակի հույս ունեմ, որ մի օր դրա մեջ Հայաստանն էլ իրավունք կունենա մտնելու, Թուրքմենիան էլ, Նոր Զելանդիան էլ, Կոնգոն էլ, ու դա չի լինի Եվրոպական միություն, այլ ուղղակի կլինի Միություն, ու էդքան աշխարհին չեն նայի Եվրոպայի հաճախ ահավոր ծուռ դիտանկյունից