Պոէզներ

[Շինարար]

Ներողություն, հարգելիս, որ փորձեցի իմ կարծիքը հիմնավոր գրել, էլ չեմ անի

[Sambitbaba]

Ներողություն, հարգելիս, որ փորձեցի իմ կարծիքը հիմնավոր գրել, էլ չեմ անի:)

Շատ տխուր կլիներ, եթե դա լիներ Ձեր միակ որոշումը իմ հանդեպ:
Ես ասացի իմ կարծիքը "Թախիծի" ձևով: Դուք ասացիք Ձեր կարծիքը` իմ կարծիքի մասին: ՈՒ եթե այն ինձ չհամոզեց, ես պետք է լռեի՞:

[Շինարար]

Շատ տխուր կլիներ, եթե դա լիներ Ձեր միակ որոշումը իմ հանդեպ:
Ես ասացի իմ կարծիքը "Թախիծի" ձևով: Դուք ասացիք Ձեր կարծիքը` իմ կարծիքի մասին: ՈՒ եթե այն ինձ չհամոզեց, ես պետք է լռեի՞:

Դե, չգիտեմ, թե էլ ոնց պետք էր կարծիքը հիմնավորել, որ համոզիչ թվար, ինչ վերաբերում է Հարիրիի` սաջի մասին իմանալուն, բնականաբար նա գիտեր, թե դա ինչ է, սաջը տաղաչափական ձև է, սաջ չեն գրում, գրում են սաջով, դե ասենք ինչպես յամբը, անապեստը և այլն:

[Sambitbaba]

Դե, չգիտեմ, թե էլ ոնց պետք էր կարծիքը հիմնավորել, որ համոզիչ թվար, ինչ վերաբերում է Հարիրիի` սաջի մասին իմանալուն, բնականաբար նա գիտեր, թե դա ինչ է, սաջը տաղաչափական ձև է, սաջ չեն գրում, գրում են սաջով, դե ասենք ինչպես յամբը, անապեստը և այլն:

Ճիշտն ասած, ես էլ առանձնապես չեմ հասկանում այս բանավեճի պատճառը: Եթե վերադառնանք սկզբին.
տրվեց հարց. "(Մակամի փորձ) Ի՞նչ է նշանակում:"
պատասխան. "Կարճ ասած` չափածոյացված արձակ:"
Սիրելի Շինարար, միգուցե իմ հայերենի իմացությունը բարձր չէ և ես ինչ-որ բան սխալ եմ հասկանում: Չեմ վիճում, շատ հնարավոր է, և այդ դեպքում խնդրում եմ ներել ինձ տգիտությունս: Եվ շատ ուրախ կլինեի նույնիսկ, որ Դուք հանեիք այդ երկու հիմար բառերը `"Մակամի փորձ", ինչը ես պետք է արած լինեի: ՈՒղղակի, գիտե՞ք, մտածում էի, որ եթե ներկայացնում եմ իմ պատանեկությունը, ուրեմն թող լինի այնպես, ինչպես եղել է այն ժամանակ: Ստացվում է, սխալվել եմ:
Այնպես որ, եթե հնարավոր է, հանեք, խնդրում եմ, և եկեք մոռանանք այս բանավեճը:

[Sambitbaba]

ԵՍ ՈՉԻՆՉ ՉԵՄ ԿԱՐՈՂ ԱՍԵԼ ՔԵԶ ԲԱՑԻ ԱՅՆ,
ՈՐ "ՍԵՐ"-Ը ԲԱՌ Է, ԲԱՂԿԱՑԱԾ ԵՐԵՔ ՏԱՌԻՑ


1

Մոլորատխուր եմ ես:
Մոլորապարտ եմ:
Մոլորա... մոլոր եմ ես:

Եվ այս անպետք մոլորամտությունն այնքան է հիասթափ, այնքան` անորոշ,
Որ անտարբեր եմ նույնիսկ ու չեմ զգում ոչինչ:
Մոլորատխուր եմ ես,
ու չեմ հիշում քեզ:

ՈՒ չեմ հիշում քեզ:
ՈՒ չեմ հիշում քեզ ու եթե հիշում եմ անգամ,
Հիշում եմ ոչ որպես կարոտ, ոչ որպես երազ նույնիսկ:
Նույնիսկ երեկոյին, երբ թանձրանում է ճիչն անգամ,
Երբ չափի միավոր է ստանում իմ թախիծը նույնիսկ,
Երբ հասնում է ժամը, որ գալու ես աչքիս,
Որ գալու ես` լցվես, մե՜ջըս, վայրկյա՜ն-վայրկյա՜ն, -
Ես չե՛մ հիշում քեզ, ո՛՛՛չ,
այդ վայրկյանին անգամ:

2

Մտամոլոր եմ ես,
Մտա... ցրիվ, ...տխուր,
Մտա... դժբախտ եմ ես:

Միտքս եռում կարծես,
միտքս քոր է գալիս,
Միտքս քոր է գալիս,
խենթացել է կարծես:
Խենթացել է կարծես,
ու խենթ` պար է գալիս,
ՈՒ խենթ պար է գալիս,
խենթացել է կարծես:

Այդ վայրկյանին դաժան,
երբ ես խենթ եմ ասես,
Երբ ես խենթ եմ ասես,
գուցե հենց այդ վայրկյան
Պետք է լինես կողքիս,
պետք է մի խոսք ասես,
Պետք է լինես կողքիս,
որ ինձ մեռած չզգամ:

[Sambitbaba]

@ # $ # @

Անձրև...
Եվ
ի հայտ է գալիս ինչ-որ զգացում...
Մոլորություն
ու
անտարբերություն
ամեն հարցում:

Թախիծ:
Ավելի ու ավելի աճող
ցանկություն
ՈՒրիշի մեղքը վերցնել քեզ վրա
ՈՒ խնդրել Տիրոջից
թողություն:

Ինքդ քեզ ենթարկել անեծքի:
Ինքդ քեզ բարձրացնել էշաֆոտ:
Եվ այդ ժամ, միգուցե երկնքից,
Անձրևի փոխարեն` քարե կարկու՞տ...

(Դոն Քիշոտ:
Զմրուխտե աչքերով Սև Կատու:
Սատանաների շուրջպար բարձիս մոտ:
Երազում` մեծ թռիչք դեպի տուն:)

Էությանս ինչ-որ մասնիկ
Թռչնի սլացքով
երկինք համբառնեց:
Ինչ-որ քանակ ժամանակի
տեսանելի գոյատևեց,
Սակայն շուտով
անհետացավ հանկարծակի
Անձրևային ամպերի մեջ:

Եվ
մնաց ի վերջո
անգիտակցական
ինչ-որ պատրանք:
ՈՒ
դրանից հետո`
Ես հազիվ թե կենդանի եմ,
հազիվ թե ես կամ: