Ի՞նչը կամ ո՞վ է ազդում Ձեր նյարդերի վրա

[VisTolog]

Հիստերիկանում () եմ, երբ տանը կամ դրսում ինչ-որ բանա ընկնում կամ դիպում ոտքիս` շարժման ընթացքում:

[Meme]

Հիմիկվա դրությամբ իմ նյարդերի վրա ազդում է դասախոսիս ձայնը,իսկ ընդանրապես,երբ ոտքիս վրա են կանգնում,կամ երբ բարձր գոռում են մեր կուրսի աղջիկները,լաչառանում են էլիeեթե նույն նախադասությունը կարելի է ասել կամաց ձայնով,ինչի չեն ասումՈնց տեսաք ձայներն են ազդում

[Ֆոտոն]

Տանել չեմ կարողանում, երբ կողքի սենյակում բարձր տհաճաբար հռհռում են, ձենները գլուխները գցում, իսկ այդ պահին ես լարված գործ կամ դաս եմ անում:
Որ ես կարդում եմ, իսկ կողքից անընդհատ բան են պատմում: Որ կարևոր գործի ընթացքում մեկ էլ մեկը գալիս է.
- Մի հատ մեյլս ստուգեմ
Որ միջանցքում օրը 8 ժամ ոմն մեկը գնում գալիս է, գնում գալիս, գնում գալիս, գնում գալիս, գնում գալիս, գնում գալիս, գնում գալիս, գնում գալիս, գնում գալիս, գնում գալիս, գնում գալիս, գնում գալիս, գնում գալիս, գնում գալիս, գնում գալիս:
Չեմ սիրում, որ մի բան ստիպում են անել, կոնֆետ ուտել, ընդհանրապես ցանկացած բան ուտել, հագնել իրենց առաջարկածը, որ չեմ ուզում: Ու եթե հանկարծ իմ «չէ» ից հետո էլի պնդում են, սկզբունքորեն պատասխանս չեմ փոխում, ինչքան էլ միտքս փոխվի: Ուղղակի վիրավորվում եմ, որ իմ ասած բառը բանի տեղ չեն դնում էլի, կոնկրետ իմ որոշումն ու ասածս «չէ» ն: Ավելի շատ նեղանում եմ ինձնից, եթե հանկարծ որոշումս փոխում եմ ու «կուլ գնում կամ ենթարկվում» ստիպողներին:

[Hda]

Որ 100 000 -դոլարանոց ավտո են քշում քաչալ անվադողերով, կամ էլ
100 000-էս անգամ դրամանոց հեռախոս են օգտագործում, բայց րոպե չունեն...

[Lord]

ահավոր նյարդայնանում եմ այն մարդկանցից, որոնք սաղ օրը ինչ որ բանից բողոքում են, բայց իրանք էլ չեն հասկանում խի, որովհետև իրանց մոտ ամեն ինչ շատ լավ է

[Eliza1]

Չեմ սիրում, երբ մարդիկ կյանքից հոգնած են լինու,դժբախտ դեմքերով ման են գալիս :
Չեմ սիրում երբ դիմացինիդ հետ երկու բառ խոսելուց հետո, քեզ իրենց ընկերոջ տեղն են դնում :
Չեմ սիրում, երբ մարդիկ իրենց սերը արտահայտելու համար ասում են,-Դու իմ կեսն ես :

[Ungrateful]

Ներվայնանում եմ, երբ «Գժոտ» բառը տրանսլիտով գրում են՝ «Gjot»:
Օրինակ` "Vay, inch gjot nkar a", "du gjot demq es":

[Դարք]

ներվայնանում եմ երբ վիվասելլ <<անասուն>> սմս-ներա ուղարկում, թե ձեր հաշիվները արդեն պատրաստ են, հիմա էլ քիչա ջրի-մրի համար էլա հիշացնում, դեբիլ չենք գիտենք երբա հաշիվները պատրաստ լինում ու երբա պետք տանել մուծել, պետք չի ծնգլ անել...հա մեկ-մեկ էլ շատ փախած խանութ-մանութների սմսներա ուղղարկում, քիչա մնում զանգեմ ինչքան վատ բառ կա ասեմ

[Մանուլ]

Ներվայնանում եմ, ափերիցս դուրս եմ գալիս, երբ ինձ Նարե են ասում կամ, առավել ևս, Սոնա : Էդքան նման ա՞ :

[Դարք]

Ներվայնանում եմ, ափերիցս դուրս եմ գալիս, երբ ինձ Նարե են ասում կամ, առավել ևս, Սոնա : Էդքան նման ա՞ :

ներվայնանում եմ, երբ ինձ Դարկո են ասում (հա տենց). կամ անունով դիմեք,իսկ եթե չգիտեք հարցրեք, կամ պարզապես Դարք. եթե պարտադիր նիկս ուզում եք շեշտած լինեք

[Հինատա]

Չեմ սիրում, երբ մարդիկ կյանքից հոգնած են լինու,դժբախտ դեմքերով ման են գալիս :
Չեմ սիրում երբ դիմացինիդ հետ երկու բառ խոսելուց հետո, քեզ իրենց ընկերոջ տեղն են դնում :
Չեմ սիրում, երբ մարդիկ իրենց սերը արտահայտելու համար ասում են,-Դու իմ կեսն ես :

Ոնց է երևում, որ արյունակիցներ ենք:
Շարունակեմ.
Ինձ նյարդայնացնում է այն, որ քաղաքի կեսը տառապում է ինտերնետային հիվանդությամբ, այսինքն այնքան են ինտերնետով շփվել, որ իրական շփման մասին մոռացել են և երբ նոր ծանոթություններ են ունենում, ընդհանրապես չեն կարողանում շփվել:

Նաև նյարդայնանում եմ երբ ինձ քնից արթնացնում են: Հա մեկ էլ, որ գիշերը պառկած հեռուստացույց եմ դիտում, աչքս «կպնում» է, մեկ էլ գալիս արթնացնում են, թե գնա անկողինդ պառկի, մինչև գնում, հանվում, հագնվում եմ քունս «փախնում» է, չնայած այդպիսի դեպքերում միայն հանվում եմ, էլ ինչ գիշերանոց:

Դե այն ամենը ինչ ազդում է նյարդերիս վրա, արդեն կա նշված ոմանց կողմից

[Մանուլ]

Ո՜նց եմ ներվայնանում, որ նկարը ֆեյսբուքում, Ակումբում, օդնոյում կամ մի ուրիշ տեղ թեք են դնում : Պիտի գլուխդ թեքես, որ կարգին տեսնես :

[Rammstein]

Ներվայնանում եմ, երբ «Գժոտ» բառը տրանսլիտով գրում են՝ «Gjot»:
Օրինակ` "Vay, inch gjot nkar a", "du gjot demq es":

Աաաա՜, լավ էր…
Կամ էլ որ նկար են դնում, «ես եմ»-ի փոխարեն գրում են «es em»… ես դա միշտ կարդում եմ «էս եմ»… դե էդ ես, էդ էլ մնա…


Շատ եմ ներվայնանում էն մարդկանցից, որ հայատառ հաղորդագրություն եմ գրում, զարմանում, էշանում, ապշում են, որ հայատառ հնարավոր ա ինչ-որ բան գրել:

[ars83]

Տանել չեմ կարողանում, երբ մարդիկ բերանը բաց, ճպճպացնելով հաց են ուտում: Ինչքան չինացի եմ տեսել (այդ թվում նաև իմ աշխատասենյակում նստող զույգը), բոլորն «օժտված են» այդ նյարդասպան «ձիրքով»: Որ սկսում են իրենց «սիմֆոնիան՝ ծնոտների, ատամների և աղե-ստամոքսային տրակտի համար», թող ու փախի: Ստիպված ականջակալներ եմ դնում ու երաժշտություն զլում, կամ էլ մեկ-մեկ սենյակից դուրս գալիս, մինչև ուտեն-վերջացնեն:

[Ապե Ջան]

աաաա չեմ սիրում ահավոր, երբ ֆռթացնելով թեյ են խմում ու մեկել որ մի բան ուտելուց տաքա լինում էլի տենց ֆռթցնելով ուտում են..