ՕՇՈ - "Ադամանդասփյուռք"

[Sambitbaba]

* * *


Ներդիտարկումը՝ դա մի այնպիսի գաղտնիք է, որն առանց որևէ հակասության կարելի է անվանել գիտություն, արվեստ, սերմ:
Մի կողմից դա գիտություն է, քանի որ կա որոշակի տեխնիկա, որը կարելի է կատարել: Ինչպես գիտական օրենքում, այստեղ նույնպես բացառություններ չկան:
Բայց մյուս կողմից ասում են, որ դա կարող է նաև արվեստ լինել: Գիտությունը մտքի արդյունք է. դա մաթեմատիկա է, տրամաբանություն է, գիտակից բացատրություն է: Ներդիտարկումը պատկանում է սրտին, այլ ոչ մտքին. այն ավելի մոտ է սիրուն: Այն նման չէ գիտական այլ առարկաների, բայց ավելի շատ նման է երաժշտության, պոեզիայի, նկարչության, պարի: Հետևաբար, այն կարող է անվանվել արվեստ:
Բայց ներդիտարկումն այնքան մեծ գաղտնիք է, որ «գիտություն» և «արվեստ» անունները չեն կարող սպառիչ լինել: Դա սովորություն է ՝ կուզեք դուք դա, թե ոչ: Սովորությունը գիտություն չէ, այն հնարավոր չէ սովորել: Սովորությունը արվեստ էլ չէ:
Սովորությունը մարդկային ընկալման մեջ ամենաառեղծվածային բանն է:

[Sambitbaba]

* * *


Ներդիտարկումն, ի վերջո, նաև սովորություն է: Ահա թե ինչու հազարամյակներ շարունակ մարդիկ ներդիտարկել են, սովորել են, բայց շատ քչերն են հաջողության հասել ներդիտարկման մեջ: Անգամ շատ քչերն են փորձել: Եվ մարդկության ճնշող մեծամասնությունը նույնիսկ չի անհանգստացրել իրեն խորհել այդ մասին:
Սա մի բան է ... մի սերմ, որի հետ դուք ծնվել եք:
Եթե ձեր մեջ սերմ չկա, Վարպետը կարող է շարունակել շաղ տալ իր երանությունը ձեր վրա, բայց ձեզ հետ ոչինչ չի պատահի:
Իսկ եթե սերմ կա, ապա Վարպետի ուղղակի ներկայությունը միայն, նույնիսկ երբ նա պարզապես նայում է ձեր աչքերի մեջ… և ձեզ հետ տեղի է ունենում շատ կարևոր մի բան. հեղափոխություն, որը դուք չեք կարող բացատրել ոչ ոքի:
Եթե մարդու սրտում բացարձակապես ոչինչ չկա՝ մի փոքրիկ սերմ, - ապա դա նրա համար անհնար է: Նա կարող է ուսումնասիրել տեխնիկա, կարող է սովորել վարպետություն: Բայց եթե սերմը բացակայում է, նա հաջողության չի հասնի:
Այդպես հազարավոր մարդիկ սկսեցին ներդիտարկել, բայց շատ քչերը՝ այնքան քիչ, որ մատների վրա կարելի է հաշվել, - երբևէ հասան պայծառացման: Իսկ քանի դեռ ներդիտարկումը չի դարձել պայծառացում, դուք իզուր ժամանակ եք վատնում:

Ներդիտարկման բուն իմաստն այն է, որ այնքան լուռ լինեք, որ ձեր մեջ մտքերի ոչ մի խռովություն չծագի, որպեսզի բառերը չկանգնեն ձեր և իրականության միջև, որպեսզի բոլոր բառերը ձեզ լքեն, որպեսզի դուք մնաք մենակ:
Այդ մենակությունը, այդ մաքրությունը, ձեր գոյության այդ անամպ երկինքը հենց ներդիտարկումն է:
Իսկ ներդիտարկումը՝ կյանքի բոլոր գաղտնիքների ոսկե բանալին է:

[Sambitbaba]

* * *


Դուք գիտակցում եք իրերը:
Դուք պետք է գիտակցեք ձեր խտրասիրությունը: Երբ դիտում եք արևամուտը, դուք այնքան եք հափշտակված մայրամուտի գեղեցկությամբ, որ կատարելապես մոռանում եք այն ավելի վեհափառ գեղեցկության գոյության մասին, որը ձեզ հնարավորություն է ընձեռնում ընկալել մայրամուտի գեղեցկությունը՝ դա ձեր գիտակցությունն է: Բայց ձեր գիտակցությունը կենտրոնացած է արտաքին բաների վրա՝ արևամուտի, արևածագի, լուսնի:
Դեն նետեք իրերը և ուղղակի մնացեք հափշտակված մաքուր գիտակցությամբ, լռությամբ, հանգստությամբ:
Ուղղակի զգոն եղեք:

[Sambitbaba]

* * *


Ոչ ոք չի ցանկանում մերկ կանգնել փողոցի կենտրոնում: Ավելի լավ է դժբախտ լինել՝ ծայրահեղ դեպքում հագնելու ինչ-որ բան ունես, չնայած դա դժբախտություն է… բայց դա ձեզ վնաս չի պատճառում: Յուրաքանչյուր ոք առաջին հերթին ինչ-որ հագուստ կրում է: Դժբախտությունը թանկ է նրանց համար, ով կարող է դա թույլ տալ իրեն: Բայց նրանք, ովքեր իրենց այդ թույլ տալ չեն կարող՝ դժբախտ են կրկնակի, - այնպես, ինչպես ապրում են նրանք, դժբախտության ամենավատ տեսակն է, այստեղ առանձնապես խոսելու բան չկա:

Այսպիսով, կան հարուստ դժբախտներ և աղքատ դժբախտներ:
Եվ աղքատ դժբախտ մարդիկ անում են ամեն ինչ նրա համար, որպեսզի հարուստ դժբախտներ դառնան: Միայն երկու տիպ է հնարավոր:

Երրորդ տիպը բացարձակապես մոռացված է: Երրորդը՝ ձեր իրականությունն է, և նրանում ոչ մի դժբախտություն չկա:

[Sambitbaba]

* * *

Երանությունը՝ դա ինչ-որ բան չէ, ինչին կարելի է հասնել:
Այն արդեն կա՝ դուք ծնվում եք նրա հետ միասին:
Մենք այն չենք կորցրել, մենք ուղղակի անցել ենք կողքով, ուղղակի մոռանալով ինքներս մեզ:
Այն ուղղակի մեր հետևում է՝ մի փոքրիկ շրջադարձ, և մեծ հեղափոխություն տեղի կունենա:


* * *

Փորձով գիտենալը՝ ռիսկ է: Փորձը կարող է այրել ձեր մատները:
Ուսումնասիրելով, դուք զատվում եք ամբոխից և սկսում եք շարժվել այս անափ տիեզերքում, և չունեք ուղեցույցներ, ոչ մի քարտեզ, ոչ մի հրահանգ: Ամենը, ինչ ունեք, ծարավն է:

[Sambitbaba]

* * *


Ձեր կյանքում սևեռուն մտքեր մի ստեղծեք: Ապրեք ավելի շատ խաղալով, ավելի քիչ լուրջ: Մի եղեք կարծրացած, դա մեռածի որակ է: Եղեք փափուկ: Զարգացրեք հումորի զգացումը, որովհետև դրանով դուք կկարողանաք պաշտպանվել ամենահնարավոր մութ գիշերներից, մութ խոռոչներից: Ձեր հումորի զգացումը կպաշտպանի ձեզ:
Եվ եթե մի անգամ ձեր մոտ խորը ծիծաղ ծնվի, եկող հենց արմատներից, դա ձեզ թարմություն կտա, կտա նոր ձգտում կյանքի հանդեպ, նոր էներգիա, որն ի վիճակի է տեղաշարժել սարեր:

[Sambitbaba]

* * *


Երբեք մի մտածեք ինչ-որ տեղ գնալու մասին:
Մտածեք այն մասին, որպեսզի փոխակերպեք ձեզ այստեղ: “Այնտեղը” մտքի դավադիր ռազմավարությունն է, որը գոյություն ունի նրա համար, որպեսզի ձեզ մոլորեցնի: Միտքը միշտ շահագրգռում է ձեզ նրանով, ինչը հեռու է, այնտեղ, որպեսզի հնարավոր լինի հեռացնել ձեզ նրանից, ինչն այստեղ է: Կամ, ծայրահեղ դեպքում, ձեր ուշադրությունն այլևս այստեղ չէ, նա այնտեղ է: Իսկ այստեղ՝ դուք երբեք այնտեղ չեք:

“Այստեղից” անցնելով “այնտեղ”, դուք աստիճանաբար ընտելանում եք ամբողջ ժամանակ նայել “այնտեղ”, հետևաբար, ինչի էլ դուք հասնեք, դա արդեն ձեր նպատակը չի լինելու; ձեր նպատակը մի ինչ-որ այլ տեղ է տեղափոխվել:

Հնդկաստանում մի հինավուրց ասացվածք կա. Դիյա տալե անդհերա – “Մութը լուսամփոփի տակ է գտնվում”: Լուսամփոփն իր լույսը սփռում է ամենուր, իսկ հենց նրա տակ է գտնվում մթությունը: Ահա այն իրավիճակը, որի մեջ է հայտնվել մարդը: Դուք ընդունակ եք նրան, որ նայեք ձեր շուրջ, բայց դուք ընդունակ չեք նայել այնտեղ, որտեղ կաք, նրան, ով դուք կաք:

Ուրեմն հետ վերադարձրեք բոլոր տոմսերը, որոնք դուք պատվիրել եք:
Գնալու տեղ չկա: Այնպիսի՜ երանություն է ուղղակի լինել “այստեղ”:
Գոցեք ձեր աչքերը, այդպես դուք կարող եք տեսնել “այստեղի” իսկական էությունը:

Այնտեղ և այն ժամանակ՝ դա ուղղակի հնարանք է:
Միակ իրականությունն է՝ այժմ և այստեղ: