Մեծանալու մասին

[ivy]

Ես ինձ ծեր դժվար եմ պատկերացնում։ Ասենք էն, որ լրիվ կնճռոտ եմ լինելու (դե ինձ թվում է, առողջական վիճակս հաշվի առնելով՝ գոնե մի 90 տարի ապրելու եմ)։ Ու էդ խորը ծերությունից շատ եմ վախենում։ Հատկապես վախենալու է թվում, երևի որովհետև դեռ չեմ ծերանում, ու չգիտեմ՝ դա ոնց է սկսվելու, հանկարծակի՞, ե՞րբ։

Երեկ շփվում էի մեկի հետ, ում մոտ մի տարի է ճանաչում եմ, մի թեմայի շուրջ խոսելու ընթացքում ասեցի, որ հիմա՝ 43-ում, կարող եմ ինձ (էս ինչ բանը) թույլ տալ։
Ինքն էլ թե՝ սպասիր, ոնց, դու 43 ե՞ս, ես կարծել եմ 30-ների սկզբում ես։
Ասում են՝ նման խոսքերը չարժի որպես կոմպլիմենտ ընդունել, քանի որ դրանով մեծանալը դնում ենք բացասական կատեգորիայի մեջ։ Այնինչ, ամեն տարիք իր արժեքն ունի։
Բայց դե ես միևնույն է ուրախացա, որ ինձ էդքան ջահել են ընկալել։ Ու դե հետն էլ գիտեմ, որ էդ «կոմպլիմենտները» դուր են գալիս՝ ծերանալու իմ վախերի հետևանքով։

Ե՞րբ է սկսվելու էդ ծերանալ կոչվածը, 50-ո՞ւմ, 60-ո՞ւմ, թե դանդաղ, ո՞նց է արտահայտվելու ինձ մոտ։
Նայում եմ մամայիս, ինձնից 20 տարով մեծ է, էներգիայով լի, կայտառ, կարիերայում նոր քայլերի է գնում, հետն էլ՝ ընտիր տեսքի։ Պապաս էլ 70-ների սկզբերում է․ իմ աչքին հեչ էլ ծեր չի, ծերունական կնճիռներ որ հաստատ չունի։
Գուցե պիտի գոհ լինեմ ինձ հասած գեներով ու չմտածեմ ծերանալ-չծերանալու մասին, շարունակեմ ապրել առողջ ու ակտիվ։
Բայց դե 100 դառնալ միևնույն է չեմ ուզում

[Բարեկամ]

Ես ինձ ծեր դժվար եմ պատկերացնում։ Ասենք էն, որ լրիվ կնճռոտ եմ լինելու (դե ինձ թվում է, առողջական վիճակս հաշվի առնելով՝ գոնե մի 90 տարի ապրելու եմ)։ Ու էդ խորը ծերությունից շատ եմ վախենում։ Հատկապես վախենալու է թվում, երևի որովհետև դեռ չեմ ծերանում, ու չգիտեմ՝ դա ոնց է սկսվելու, հանկարծակի՞, ե՞րբ։

Երեկ շփվում էի մեկի հետ, ում մոտ մի տարի է ճանաչում եմ, մի թեմայի շուրջ խոսելու ընթացքում ասեցի, որ հիմա՝ 43-ում, կարող եմ ինձ (էս ինչ բանը) թույլ տալ։
Ինքն էլ թե՝ սպասիր, ոնց, դու 43 ե՞ս, ես կարծել եմ 30-ների սկզբում ես։
Ասում են՝ նման խոսքերը չարժի որպես կոմպլիմենտ ընդունել, քանի որ դրանով մեծանալը դնում ենք բացասական կատեգորիայի մեջ։ Այնինչ, ամեն տարիք իր արժեքն ունի։
Բայց դե ես միևնույն է ուրախացա, որ ինձ էդքան ջահել են ընկալել։ Ու դե հետն էլ գիտեմ, որ էդ «կոմպլիմենտները» դուր են գալիս՝ ծերանալու իմ վախերի հետևանքով։

Ե՞րբ է սկսվելու էդ ծերանալ կոչվածը, 50-ո՞ւմ, 60-ո՞ւմ, թե դանդաղ, ո՞նց է արտահայտվելու ինձ մոտ։
Նայում եմ մամայիս, ինձնից 20 տարով մեծ է, էներգիայով լի, կայտառ, կարիերայում նոր քայլերի է գնում, հետն էլ՝ ընտիր տեսքի։ Պապաս էլ 70-ների սկզբերում է․ իմ աչքին հեչ էլ ծեր չի, ծերունական կնճիռներ որ հաստատ չունի։
Գուցե պիտի գոհ լինեմ ինձ հասած գեներով ու չմտածեմ ծերանալ-չծերանալու մասին, շարունակեմ ապրել առողջ ու ակտիվ։
Բայց դե 100 դառնալ միևնույն է չեմ ուզում

Վախերդ իզուր են Կնճռոտ ծերությունը մնացել է անցյալում։ Ասօրվա կոսմետիկ, բոլորին հասանելի միջոցներով էդ հարցը լուծված է։ Այդ թվում, տարիքից երիտասարդ երևալն էլ մեծ "նվաճում" չէ․ նույնն է, որ հաճոյախոսությունն ուղղված լինի կոսմետիկ միջոցների որակին։ Քո մասին չի խոսքը, իհարկե․ գիտեմ, որ դու կարծեմ նույնիսկ չես էլ դիմահարդարվում։

[Sambitbaba]

Վախերդ իզուր են Կնճռոտ ծերությունը մնացել է անցյալում։ Ասօրվա կոսմետիկ, բոլորին հասանելի միջոցներով էդ հարցը լուծված է։ Այդ թվում, տարիքից երիտասարդ երևալն էլ մեծ "նվաճում" չէ․ նույնն է, որ հաճոյախոսությունն ուղղված լինի կոսմետիկ միջոցների որակին։ Քո մասին չի խոսքը, իհարկե․ գիտեմ, որ դու կարծեմ նույնիսկ չես էլ դիմահարդարվում։

Ուզու՞մ ես կիսվեմ դրա բանաձևով, Ռիպ ջան։
Որքան քիչ մտածես ծերանալու մասին, այնքան ուշ կծերանաս։

Որովհետև դրան նախորդող մի այլ բանաձև էլ կա.
Ինչից վախենում ես, այն ձգումե ս դեպի քեզ։

[մարդ եղած վախտ]

Սկսում եմ զգալ, որ տարիքի հետ ֆիդբեք պակասում ա կամ դառնում ա ավելի անուղղակի։ Տարբեր տիպի շփումներում գնալով ավելի քիչ եմ հասկանում, թե վարքս ոնց ա ընկալվում այլոց կողմից, ինչն էր լավ, ինչն էր վատ։

"Իրականությունից կտրվելը" լրիվ բնական ա ստացվում փաստորեն երբ ստատուսով կամ տարիքով աճում ես ու կոնկրետ ջանք ա պետք թափել ինչ֊որ տիպի ֆիդբեք ստանալու համար։ Չէի սպասում, որ մեծանալու էդ կողմի հետ արդեն սկսելու առնչվել։

[Freeman]

Սկսում եմ զգալ, որ տարիքի հետ ֆիդբեք պակասում ա կամ դառնում ա ավելի անուղղակի։ Տարբեր տիպի շփումներում գնալով ավելի քիչ եմ հասկանում, թե վարքս ոնց ա ընկալվում այլոց կողմից, ինչն էր լավ, ինչն էր վատ։

"Իրականությունից կտրվելը" լրիվ բնական ա ստացվում փաստորեն երբ ստատուսով կամ տարիքով աճում ես ու կոնկրետ ջանք ա պետք թափել ինչ֊որ տիպի ֆիդբեք ստանալու համար։ Չէի սպասում, որ մեծանալու էդ կողմի հետ արդեն սկսելու առնչվել։

Իմ համար գնալով մեկ ա դառնում, սենց գնաց 50 տարեկանում էն պոխույիստ բիձեքից եմ դառնալու

[ivy]

Էս թեման

Ընկերս մի երկու օր առաջ Resident Evil-ն էր նայում՝ էդ շարքի ամենաառաջին ֆիլմը, որ դեռ օրիգինալ սյուժե ուներ ու թողակված ժամանակաշրջանի տարիներին նայվող բան էր: Ու տենց մտքով գնացի 20 տարի հետ՝ վերհիշելով, որ դա էն վերջին ֆիլմերից էր, որ մինչև Գերմանիա գնալս նայել էի քրոջս հետ մեր տան նեքևի հարկում, որտեղ ապրում էինք երկուսով ու գիշերները կինոներ նայում:

Ու մտածեցի՝ կուզեի՞ ժամանակը 20 տարով հետ գնար, ես նորից 25 լինեի, ու ինձ ինչ-որ հրաշքով նորից քսան տարի նվիրվեր:
Տարբերակ ա՝ գնում ես հետ, բայց լրիվ հիշում ես էս քսան տարիները, տարբերակ բ՝ գնում ես հետ, բայց բան չես հիշում, տարբերակ գ՝ չես գնում հետ, մնում ես քո (համարյա) 45-ում:
Ինձ համար պատասխանը միանշանակ «գ» էր:
Վոյս մեսիջ ուղարկեցի քրոջս՝ նույն հարցով:
Ասեց՝ միանշանակ գ, ջահելությունը օվըրռեյթիդ ա, ո՞վ հավես ունի էդ ք...քի միջով նորից անցնելու:

Նենց լավն էր էս մտավոր վարժությունը, որ նորից գիտակցեցի՝ ինձ հեչ վատ չի տարիներով ու տարիքով առաջ գնալը, և ոչ մի դեպքում չէի ուզի հետ գնալ ջահելության (և ոչ միայն ես):
Ջահել տարինեներին հիշում եմ ինչ-որ սով կար կյանքի հանդեպ, որ հիմա ավելի շատ նմանվում է հաճույքով ուտելու պրոցեսի, ինչը ծերության ժամանակ երևի դառնալու է բավարարվածություն ու հագեցվածություն:
Եվ ինչպես ասում է Հանցին (մի 87-ամյա գերմանացի)՝ ամեն մեկն էլ մի օր գնալու իրավունք է ստանում:
Սա գուցե նշանակում է, որ երբ կյանքդ գոհությամբ ու լիովին ապրում ես, վերջում գալիս է նաև հեռանալու ընդունումը ու դրա «իրավունքը ստանալու» հանգիստ սպասումը, որը հետ գնալու ցանկության ճիշտ հակառակն է:

[One_Way_Ticket]

Ես ա-ն կընտրեի։ Չգիտեմ, թե ինչու է քույրդ ջահելությունը քաք անվանում։ Փորձի պակասի պատճառով լիքը սխալներ ես անում, բայց դե հիմա առաջարկվում է հետ գնալ փորձով, ինչ վատ է որ։ Վերջին մասի տրամաբանությունը հասկանում եմ, եթե կյանքում ինչի ուզում էիր, հասել ես, լրացուցիչ ապրել պարզապես ապրելու համար, մի տեսակ անիմաստ է։ Բայց ես դեռ ամեն ինչի չեմ հասել։
բ-ն հավայի տարբերակ է, նորից նույն ճանապարհն անցնել։ Եթե մի քիչ ֆանտազիա միացնենք, գուցե էսօր ես իմ 60 տարեկանից բ տարբերակով հետ գնացած կյանքն եմ ապրում։ Դրանից ինձ ոչ տաք է, ոչ սառը։

[Վիշապ]

Քյարթու ժամանակներում խոսք ունեինք՝ բախտավո՜ր, ձեր հալով։
Բախտավոր են այն մարդիկ, ովքեր հնարավորություն ունեն անցյալ վերադառնալու, թե չվերադառնալու մասին քննարկել ֆորումում, դա արդեն իսկ վկայում է, որ ձեր կյանքը ստացվել է փոքրիշատե…
Ես կուզեի սկսել հինգերրորդ դասարանից, ու ինձ հեռախոսով գժվեցնող ու ինձ դուր չեկած ռուսական երգը դրած աղջնակին կոպտելու տեղը քնքուշ կհրավիրեի «ժամո»-ի։ Ու ևս 5000+ մեծ ու փոքր, գարշելի ու հիմար սխալներ չէի անի։ Բայց երազել երազել է, կարելի է անցյալների սխալները հաշվի առնելով ավելի ճիշտ բան երազել, կամ ուզել ջինից, այն է՝ անմահություն ու ապագան տեսնելու ունակություն։
Բայց ես նաև չէի ուզի անցնել նույն հիասթափությունների միջով, ուստի՝ թքած, ու նաև հարմար ու հաշտ եմ ծերանալու ու մեռնելու հետ։

[Ուլուանա]

Էս թեման

Ընկերս մի երկու օր առաջ Resident Evil-ն էր նայում՝ էդ շարքի ամենաառաջին ֆիլմը, որ դեռ օրիգինալ սյուժե ուներ ու թողակված ժամանակաշրջանի տարիներին նայվող բան էր: Ու տենց մտքով գնացի 20 տարի հետ՝ վերհիշելով, որ դա էն վերջին ֆիլմերից էր, որ մինչև Գերմանիա գնալս նայել էի քրոջս հետ մեր տան նեքևի հարկում, որտեղ ապրում էինք երկուսով ու գիշերները կինոներ նայում:

Ու մտածեցի՝ կուզեի՞ ժամանակը 20 տարով հետ գնար, ես նորից 25 լինեի, ու ինձ ինչ-որ հրաշքով նորից քսան տարի նվիրվեր:
Տարբերակ ա՝ գնում ես հետ, բայց լրիվ հիշում ես էս քսան տարիները, տարբերակ բ՝ գնում ես հետ, բայց բան չես հիշում, տարբերակ գ՝ չես գնում հետ, մնում ես քո (համարյա) 45-ում:
Ինձ համար պատասխանը միանշանակ «գ» էր:
Վոյս մեսիջ ուղարկեցի քրոջս՝ նույն հարցով:
Ասեց՝ միանշանակ գ, ջահելությունը օվըրռեյթիդ ա, ո՞վ հավես ունի էդ ք...քի միջով նորից անցնելու:

Նենց լավն էր էս մտավոր վարժությունը, որ նորից գիտակցեցի՝ ինձ հեչ վատ չի տարիներով ու տարիքով առաջ գնալը, և ոչ մի դեպքում չէի ուզի հետ գնալ ջահելության (և ոչ միայն ես):
Ջահել տարինեներին հիշում եմ ինչ-որ սով կար կյանքի հանդեպ, որ հիմա ավելի շատ նմանվում է հաճույքով ուտելու պրոցեսի, ինչը ծերության ժամանակ երևի դառնալու է բավարարվածություն ու հագեցվածություն:
Եվ ինչպես ասում է Հանցին (մի 87-ամյա գերմանացի)՝ ամեն մեկն էլ մի օր գնալու իրավունք է ստանում:
Սա գուցե նշանակում է, որ երբ կյանքդ գոհությամբ ու լիովին ապրում ես, վերջում գալիս է նաև հեռանալու ընդունումը ու դրա «իրավունքը ստանալու» հանգիստ սպասումը, որը հետ գնալու ցանկության ճիշտ հակառակն է:

Ինձ համար էլ է միանշանակ (գ) տարբերակը նախընտրելի: Հետաքրքիր է, որ տարիների ընթացքում գիտակցական ահագին փոփոխությունների միջով եմ անցել, բայց ոչ մի տարիքում էլ երբևէ չեմ կարոտել անցյալս, առնվազն ոչ էնքան, որ ցանկանայի հետ գնալ ու վերապրել կյանքիս որևէ շրջան, նույնիսկ ամենահաճելիները: Ինչ եղել է, ինչի միջով անցել եմ, գոհ եմ` թե հաճելի, թե տհաճ ու ցավոտ, ամեն ինչ ճիշտ է եղել, նույնիսկ թվացյալ սխալները, որովհետև դրանց շնորհիվ եմ ես հիմա էնտեղ, որտեղ որ եմ, ու ոչ մի բանի համար չեմ ափսոսում, անցյալումս ոչինչ չէի փոխի ու անցյալիս ոչ մի կետի չէի վերադառնա: Ինձ համար միշտ էսօրս ավելի լավն է, քան երեկս, ու ես ինքս էլ ինձ համար միշտ էսօր ավելի լավն եմ, քան երեկ, առնվազն էն պատճառով, որ էսօր միշտ ավելի գիտակից եմ, ավելի իմաստուն ու ավելի փորձառու, քան երեկ էի: Էդ առումով հետ գնալը նաև ընկալում եմ էնպես, կարծես տասներորդ դասարան հասած լինես, մեկ էլ ուզենաս հետ գնալ, ասենք, երրորդ կամ թեկուզ հինգերորդ դասարան, որովհետև էդ ժամանակ կյանքումդ ինչ-որ հաճելի բաներ կային, որոնք հիմա չկան: ՉԷ, շնորհակալ եմ, ես մենակ առաջ եմ ուզում գնալ` անկախ ամեն ինչից: )))

[Ուլուանա]

...Բայց երազել երազել է, կարելի է անցյալների սխալները հաշվի առնելով ավելի ճիշտ բան երազել, կամ ուզել ջինից, այն է՝ անմահություն ու ապագան տեսնելու ունակություն։

Հետաքրքիր ա, որ քեզ համար (ըստ ներկայացրածիդ) էս անքննելի «ճիշտ» երազանքներից ոչ մեկն էլ ես չէի ուզենա, չեմ պատկերացնում, որ երբևէ երազեմ էդ երկուսի մասին: Ինձ համար երկուսսն էլ ավելի շուտ անեծքի են նման, քան օրհնության:

[Բարեկամ]

Էս թեման

Ընկերս մի երկու օր առաջ Resident Evil-ն էր նայում՝ էդ շարքի ամենաառաջին ֆիլմը, որ դեռ օրիգինալ սյուժե ուներ ու թողակված ժամանակաշրջանի տարիներին նայվող բան էր: Ու տենց մտքով գնացի 20 տարի հետ՝ վերհիշելով, որ դա էն վերջին ֆիլմերից էր, որ մինչև Գերմանիա գնալս նայել էի քրոջս հետ մեր տան նեքևի հարկում, որտեղ ապրում էինք երկուսով ու գիշերները կինոներ նայում:

Ու մտածեցի՝ կուզեի՞ ժամանակը 20 տարով հետ գնար, ես նորից 25 լինեի, ու ինձ ինչ-որ հրաշքով նորից քսան տարի նվիրվեր:
Տարբերակ ա՝ գնում ես հետ, բայց լրիվ հիշում ես էս քսան տարիները, տարբերակ բ՝ գնում ես հետ, բայց բան չես հիշում, տարբերակ գ՝ չես գնում հետ, մնում ես քո (համարյա) 45-ում:
Ինձ համար պատասխանը միանշանակ «գ» էր:
Վոյս մեսիջ ուղարկեցի քրոջս՝ նույն հարցով:
Ասեց՝ միանշանակ գ, ջահելությունը օվըրռեյթիդ ա, ո՞վ հավես ունի էդ ք...քի միջով նորից անցնելու:

Նենց լավն էր էս մտավոր վարժությունը, որ նորից գիտակցեցի՝ ինձ հեչ վատ չի տարիներով ու տարիքով առաջ գնալը, և ոչ մի դեպքում չէի ուզի հետ գնալ ջահելության (և ոչ միայն ես):
Ջահել տարինեներին հիշում եմ ինչ-որ սով կար կյանքի հանդեպ, որ հիմա ավելի շատ նմանվում է հաճույքով ուտելու պրոցեսի, ինչը ծերության ժամանակ երևի դառնալու է բավարարվածություն ու հագեցվածություն:
Եվ ինչպես ասում է Հանցին (մի 87-ամյա գերմանացի)՝ ամեն մեկն էլ մի օր գնալու իրավունք է ստանում:
Սա գուցե նշանակում է, որ երբ կյանքդ գոհությամբ ու լիովին ապրում ես, վերջում գալիս է նաև հեռանալու ընդունումը ու դրա «իրավունքը ստանալու» հանգիստ սպասումը, որը հետ գնալու ցանկության ճիշտ հակառակն է:

"Թիթեռնիկի էֆեկտ" ֆիլմում տալիս է դ) տարբերակը․ գնում ես հետ քո ուզած կետը (անցածդ տարիների հիշողությունը հետդ է), ու էդ կետում անում ես մի բան, որն, ըստ քեզ, կփոխեր քո հետագա կյանքի ողջ ընթացքը։

Եթե էդ չորս կետերից մեկն առաջարկեին ընտրել, որքան էլ որ ա-ն ու դ-ն ինձ համար գայթակղիչ են, ես էլ կընտրեի գ-ն, բայց ոչ թե նրա համար, որ զահլա չկա նորից էդ /կամ մի ուրիշ/ ճանապարհը անցնելու, այլ որովհետև, ինչքան էլ որ լիքը բաներ կան կյանքումս, որ կուզենայի շտկել, կվախենայի նաև, թե այլ վարքի պատճառով հնարավոր է կորցնեմ էն, ինչ որ ունեմ հիմա (այսինքն երբևէ ձեռք չբերեմ իմ ներկայիս արժեքավոր ունեցածները՝ էդ այլ վարքի հետևանքով)։
Այստեղից եզրակացնում եմ, որ
- կամ՝ հիմնականում գոհ եմ իմ ներկայիս կյանքից՝ իր բոլոր կուտակային ձեռքբերումներով /կամ դրանց շնորհիվ/
- կամ՝ վախկոտ եմ, նախընտրում եմ եղածով բավարարվել, քան ռիսկի գնալ և ունենալ ավելի լավ կյանք՝ իմ ուզած կյանքը

[Freeman]

Ես ա-ն կընտրեի։ Չգիտեմ, թե ինչու է քույրդ ջահելությունը քաք անվանում։ Փորձի պակասի պատճառով լիքը սխալներ ես անում, բայց դե հիմա առաջարկվում է հետ գնալ փորձով, ինչ վատ է որ։ Վերջին մասի տրամաբանությունը հասկանում եմ, եթե կյանքում ինչի ուզում էիր, հասել ես, լրացուցիչ ապրել պարզապես ապրելու համար, մի տեսակ անիմաստ է։ Բայց ես դեռ ամեն ինչի չեմ հասել։
բ-ն հավայի տարբերակ է, նորից նույն ճանապարհն անցնել։ Եթե մի քիչ ֆանտազիա միացնենք, գուցե էսօր ես իմ 60 տարեկանից բ տարբերակով հետ գնացած կյանքն եմ ապրում։ Դրանից ինձ ոչ տաք է, ոչ սառը։

++,
բ-ն ու գ-ն նույն տարբերակն են իմ համար, ա-ն կընտրեի ու բիթքոյն կառնեի (առնվազն)

[Վիշապ]

Հետաքրքիր ա, որ քեզ համար (ըստ ներկայացրածիդ) էս անքննելի «ճիշտ» երազանքներից ոչ մեկն էլ ես չէի ուզենա, չեմ պատկերացնում, որ երբևէ երազեմ էդ երկուսի մասին: Ինձ համար երկուսսն էլ ավելի շուտ անեծքի են նման, քան օրհնության:

Ինչպե՞ս կարելի է նման յուղոտ երազանքից հրաժարվել, փաթեթը ներառում է հավերժ երիտասարդություն, և ակցիաների բորսայի ճշգրիտ կանխատեսումներ, դրանից բխող հեշտ ու արագ միլիոնատեր դառնալու ու կայուն հարստություն ունենալու հնարավորություն։
Իսկ ամեն ինչից լիովին կշատանալուց ու ձանձրանալուց հետո երկու տարբերակ կա՝ հիշողությունը ջնջել ու նորից սկսել, կամ՝ ինքնասպան լինել։

Հ․Գ․ Ինձ թվում է՝ մարդկանցս մեծ մասը ոչ մի էական երազանք չունենք բացի ինչ-ինչ մատերիալիստական ձեռքբերումներից ու մեկ էլ զուգընկեր ունենալուց։
Մենք բոլորս յոլա ենք գնում, որովհետև մեզնից անկախ հայտնվել ենք էս կյանքում։
Ու որպես վերոհիշյալ երազանքներին հասած մեկը, կարող եմ ասել, որ մարդու հիմնական երջանկությունը առողջ մետաբոլիզմի ու հորմոնալ բալանսի մեջ է, այնպես որ հետևեք ձեզ, որ առողջ մեռնեք:

[Ուլուանա]

Ինչպե՞ս կարելի է նման յուղոտ երազանքից հրաժարվել, փաթեթը ներառում է հավերժ երիտասարդություն, և ակցիաների բորսայի ճշգրիտ կանխատեսումներ, դրանից բխող հեշտ ու արագ միլիոնատեր դառնալու ու կայուն հարստություն ունենալու հնարավորություն։
Իսկ ամեն ինչից լիովին կշատանալուց ու ձանձրանալուց հետո երկու տարբերակ կա՝ հիշողությունը ջնջել ու նորից սկսել, կամ՝ ինքնասպան լինել։

Ես մինչև էս մարմնավորումն էլ եմ լիքը կյանքեր ապրել, սրանից հետո էլ եմ ապրելու, տվյալ կամ որևէ այլ կյանքում լռվել-մնալու պատճառ չեմ տեսնում: Այ, երկար ապրել` մոտ 100 տարի, ուզում եմ, բայց անմահ լինելու, հատկապես երբ ճանաչածս մյուս մարդիկ չեն լինելու, ոչ մի ցանկություն չունեմ:
Ապագան կանխատեսելու ունակություն էլ երբեք չեմ ցանկացել ունենալ, նույնիսկ երեխա ժամանակ: Ոչ թե մտքովս չի անցել, որ կարելի ա նման բանի մասին երազել, այլ հենց կոնկրետ չեմ ուզել, նույնիսկ մտածել եմ` հանկարծ երբևէ նման ունակություն չբացվի մոտս: Դա մի կողմից ձանձրալի կդարձներ ապրելը, մյուս կողմից` վախենալու:
Միլիոնատեր դառնալու երազանք էլ առանձնապես չունեմ. ինձ ուղղակի բարեկեցիկ ապրելն էլ ա լիովին բավարարում:

Հ․Գ․ Ինձ թվում է՝ մարդկանցս մեծ մասը ոչ մի էական երազանք չունենք բացի ինչ-ինչ մատերիալիստական ձեռքբերումներից ու մեկ էլ զուգընկեր ունենալուց։
Մենք բոլորս յոլա ենք գնում, որովհետև մեզնից անկախ հայտնվել ենք էս կյանքում։

Ճիշտն ասած` չգիտեմ` իրականում մեծ մասի դեպքում ա տենց, թե չէ, բայց իմ երազանքների ու ցանկությունների մեծ մասը կապ չունեն մատերիալիստական ձեռքբերումների հետ: Ու հեչ էլ յոլա չենք գնում, էլի սեփական փորձառությունդ ու հոգեվիճակդ տարածում ես բոլորի վրա: Մեկը ես լիարժեք վայելում եմ կյանքիս ամեն պահը: Ու համ էլ ո՞վ ասեց, թե մեզնից անկախ ենք հայտնվել էս կյանքում :

[Վիշապ]

Ես մինչև էս մարմնավորումն էլ եմ լիքը կյանքեր ապրել, սրանից հետո էլ եմ ապրելու, տվյալ կամ որևէ այլ կյանքում լռվել-մնալու պատճառ չեմ տեսնում: Այ, երկար ապրել` մոտ 100 տարի, ուզում եմ, բայց անմահ լինելու, հատկապես երբ ճանաչածս մյուս մարդիկ չեն լինելու, ոչ մի ցանկություն չունեմ:
Ապագան կանխատեսելու ունակություն էլ երբեք չեմ ցանկացել ունենալ, նույնիսկ երեխա ժամանակ: Ոչ թե մտքովս չի անցել, որ կարելի ա նման բանի մասին երազել, այլ հենց կոնկրետ չեմ ուզել, նույնիսկ մտածել եմ` հանկարծ երբևէ նման ունակություն չբացվի մոտս: Դա մի կողմից ձանձրալի կդարձներ ապրելը, մյուս կողմից` վախենալու:
Միլիոնատեր դառնալու երազանք էլ առանձնապես չունեմ. ինձ ուղղակի բարեկեցիկ ապրելն էլ ա լիովին բավարարում:


Ճիշտն ասած` չգիտեմ` իրականում մեծ մասի դեպքում ա տենց, թե չէ, բայց իմ երազանքների ու ցանկությունների մեծ մասը կապ չունեն մատերիալիստական ձեռքբերումների հետ: Ու հեչ էլ յոլա չենք գնում, էլի սեփական փորձառությունդ ու հոգեվիճակդ տարածում ես բոլորի վրա: Մեկը ես լիարժեք վայելում եմ կյանքիս ամեն պահը: Ու համ էլ ո՞վ ասեց, թե մեզնից անկախ ենք հայտնվել էս կյանքում :

Դե ասեցի՝ մեծ մասը: Իսկ որոշ մարդիկ էլ իրենց հավատի (իլյուզիաների) մեջ երջանիկ են ու նպատակային: