Հուսիկ Արա

[Progart]

երեւի արժեր էս շրջանում ունենալ նման թէմա։ ու ես կարծում եմ ակումբում աւելի լաւ քննարկում հնարաւոր ա լինի, քան այլ տեղ։
վերջին շրջանում շատ է քննարկւում Հուսիկ Արայի բանաստեղծութիւնը՝ «Apocalypto»֊ն։
Ի՞նչ կարծիք ունէք Հուսիկ Արայի մասին, որպէս բանաստեղծ ու նաեւ այս բանաստեղծութեան մասին։

[Sambitbaba]

երեւի արժեր էս շրջանում ունենալ նման թէմա։ ու ես կարծում եմ ակումբում աւելի լաւ քննարկում հնարաւոր ա լինի, քան այլ տեղ։
վերջին շրջանում շատ է քննարկւում Հուսիկ Արայի բանաստեղծութիւնը՝ «Apocalypto»֊ն։
Ի՞նչ կարծիք ունէք Հուսիկ Արայի մասին, որպէս բանաստեղծ ու նաեւ այս բանաստեղծութեան մասին։

Բանաստեղծությունն ու՞ր է...

[StrangeLittleGirl]

Բանաստեղծությունն ու՞ր է...

Իմ երկիրը՝ արևելյան թերմացք,
նեխելու է կեղծիքի մեջ ու ստի,
կեղտից-կեղտ սողալու է ճապաղ
ու չի բարձրանա իր կղանքից վեր:
Անսպիտակեղեն, մնալու է ցեխին տապկած՝
թևերի տակ սարդոստայն ու ոչ մի թռչող երազ.
մեր փախուստն է աշխարհում՝ ելք դեպի ներս,
որ ճակատագիր է այլևս, ոչ թե հեգնանք:

[Chuk]

Էս բանաստեղծությունն ինձ առանձնապես բան չի ասում։ Բայց շատ ուրախալի ա, որ վերջապես կարող ա կոտրվի հայրենիքի մասին մենակ պաթոսով գրելու ժամանակակիցների տենդենցը։

էս աղմուկում Հուսիկը շատ դրական տպավորություն թողեց, հատկապես երեկվա Ազատության բանավեճից հետո, ի հակադրություն Մարինե Պետրոսյանի։ Էնքան որ մոտս ցանկությում կա ծանոթանալու իրա գրական ուղղուն։

Իսկ քննարկումները սպանիչ էին։ Սըեղծագործողին, անկախ ստեղծագործության որակից, ասել, որ դու իրավունք չունես տենց բան գրել, էդ տողերի պատճառով թուրք անվանելն աբսուրդ ա, հետադիմական ա, անմակարդակ ա։

Sent from my Nexus 5 using Tapatalk

[Interdenominational]

էս աղմուկում Հուսիկը շատ դրական տպավորություն թողեց, հատկապես երեկվա Ազատության բանավեճից հետո, ի հակադրություն Մարինե Պետրոսյանի։

Chuk-ն այնքան դիվանագիտորեն ասաց "ի հակադրություն", որ ակամայից նստել, ժպտում եմ:

Չապականված ստեղծագործող (ինչ կնշանակի բանաստեղծ, ի սեր աստուծօյ?) ու խելացիորեն հավասարակշռված պաթոսի վարպետ է Հուսիկը իմ համեստագույն կարծիքով:

[Վահիկ]

Chuk-ն այնքան դիվանագիտորեն ասաց "ի հակադրություն", որ ակամայից նստել, ժպտում եմ:

Չապականված ստեղծագործող (ինչ կնշանակի բանաստեղծ, ի սեր աստուծօյ?) ու խելացիորեն հավասարակշռված պաթոսի վարպետ է Հուսիկը իմ համեստագույն կարծիքով:

Համաձայն չեմ, մեր երկիրը արևելյան թերմազդ չէ։ Ոնց կարելի ա Հուսիկին սիրել, բարի օր

[Jarre]

Ես ինձ կոմպետենտ չեմ համարում որևէ մեկնաբանություն անել իր Apocalypto-ի վերաբերյալ կամ իր գրող լինելու մասին։
Բայց էն որ ինքը նման կերպ ցույց ա տալիս մեր արատները դա շատ գովելի է։ Տվյալ դեպքում կարծում եմ, որ ինքը իր ստեղծագործությամբ հայելու դեր տարավ, ինչը վերջին երեք տասնամյակներում մենակ իմ իմացած գրողներից երկու հոգի են անում։ Մեկը Երևանից, մյուսն էլ Կանադայից։ Ու պրոլետարիատի (տե՛ս Собачье Сердце) նման արձագանքը շատ զվարճալի է։ Իմաստի համար 5+, իսկ բանաստեղծության համար 3-։

[Արէա]

Նախավերջին տողը, որ պիտի բանաստեղծության հանգուցալուծումը լիներ, չեմ հասկանում, դրա համար ընդհանուր չեմ կարողանում ըմբռնել բանաստեղծության իմաստը։
Ի՞նչ ա նշանակում «մեր փախուստն է աշխարհում՝ ելք դեպի ներս»։ Փախել ենք աշխարհից, մեր մեջ ամփոփվելո՞վ։

Իսկ արձագանքները սպասելի էին։
Նախորդ դարի 60-ականների վերջի, կեսդարյա լռությունից հետո արտահայտվելու հնարավորությունից ծնված հայրենասիրական բարձրագոչ պաթոսը, որ անկախությունից հետո պիտի հետզհետէ հանդարտվեր, հիմա անմոռուկ սթայլով վերածնվել ու ծփում ա։

Հարևանս փոքր տղայի ռուսաստանի քաղաքացիության հարցերը ծնված օրվանից լուծել ա, հիմա էլ մեծի մասին ա մտածում, որ բանակ չգնան։ Մեծը դեռ 10 տարեկան ա։ Բայց ինքը «սասունցի» ա, ամբողջ օրը ներսիկ իսպիրյանի քրդական նեյնիմներն ա լսում մուշ ու սասուն հասնելու մասին, ու ընտրություններին էլ հհկ-ի համար ձայներ ա հավաքում։ Ինքն էլ ոչ պակաս խանդավառ հայրենասիրությամբ կհայհոյեր էս բանաստեղծության հեղինակին։

[Շինարար]

Ես երևի պոեզիայից բան չեմ հասկանում, բայց ինձ համար սա բառակույտ ա, ոչ թե բանաստեղծություն: Ազատությունով մի թեթև քննարկումը նայեցի: Խնդալու ա, որ գրականագիտական քննարկումը ինքը համարում ա բանաստեղծական արժեքը, չեմ իմանում, ու չի ուզում ասելիքը քննարկվի: Մարինեի վրա խնդում էին, բայց մարդը մեջներից քիչ թե շատ փաստարկված ձևով էր խոսում: Ասում ա՝ դու փորձում ես մարգարեանալ, ես համաձայն չեմ քո էդ մարգարեության հետ: Ու երբ, որ բերում են Խորենացու ողբի օրինակը և այլն, էն օրը ֆեյսբուքիս հիշողությունները պատահաբար բերեց Մաթևոսյանից հատված, որ ասւոմ ա՝ քո բոլոր պատերազմները տանուլ են տված ու մի պարծեցիր և այլն, էդ բոլոր օրինակները ներկայով են ու անցյալով, Թումանյանն ունի, Տերյանն ունի տենց ուժեղ ապտակներ:

Էդքան բանաստեղծությունը չի արժանի քննարկման երևի, որքան քննարկումն ինքինին: Ու Մարինեն էդ էլ ասաց, որ իր արձագանքը ուղղված ա քննարկմանը, քննարկողներին: Պարզ ա՝ Մարինեն քննարկման կուլտուրա ինքը չունի, դրա համար դա ազդում ա իր ասելիքի ազդեցության վրա, նայում ես՝ տեսնում ես՝ կռվարար կին, որ չի թողնում ոչ մեկ բառ ասի, էլ չես ուզում տեսնես՝ ինչ ա իր ասածը:


Համենայն դեպս, ինչ վերաբերվում ա բանաստեղծությանը, օդի մեջ բաներ ա ասում, շատ դժվար ա հասկանալ, թե կոնկրետ ինչ նկատի ունի «արևելյան թերմացք» ասելով, ասենք՝ ի՞նչ իմաստ ա դնում արևելյան բառի մեջ՝ դրակա՞ն, բացասակա՞ն, ինչո՞ւ ա հենց դրանով սկսվում, արևելյան լինե՞լն ա խանգարում կամ գլխավոր պատճառը, որ երկիրը չի բարձրանալու կղանքից վեր և այլն:

Չկա իհարկե հստակ բանաձև, թե որն ա գրականության անելիքը, բայց ինձ համար գրականությունը պետք ա ոգեշնչող լինի, ասում ա՝ Սիզիփոսը փորձում ա քարը բարձրացնել սարն ի վեր, անընդհատ հետ ա գլորվում, բայց ինքը էլի ա փորձում, ու դրանով իսկ ինքը երջանիկ ա, որովհետև հավատում ա, որ մի օր ստացվելու ա: Ասում ա՝ ես հազար բան փորձեցի, չստացվեց, բայց չի կարա լուծում չլինի, մի հատ դուք էլ փորձեք: Եթե դու չես հավատում, գրելու իմա՞ստը որն ա:


Ես արվետսով տրված ապտակներին դեմ չեմ, եթե նույնիսկ դուրս գանք Մարինեի բարձրացրած մարգարեացման թեմայից, ու ասենք՝ հա, մեկ-մեկ պետք ա սենց ուժեղ խփել, բայց գոնե կատարումը լավը լիներ, հասկանալի, ընկալելի լիներ, ոչ թե բառարաններից պեղված բառակույտ, որոնց հերթականությունը ինքինին իմ, ասել է թե՝ պրոլետարիատի համար, ոչ նուրբ քիմքով ընթերցողի համար, պատճառաբանված չի թվում:


Հ. Գ. Դեմ եմ բոլոր վիրավորական պիտակումներին, որ ուղղվել են բանաստեղծին: Մարդը իր սրտի խոսքն ա ասել, սիրտը եկել ա, արտահայտվել ա, ինձ դուր չի եկել արդյունքը, բայց դա չի նշանակում, որ կարելի ա վիրավորել: Ուղղակի ինքը նաև շատ համեստ մարդ ա երևում, չկարողացավ երևի նորմալ հիմնավորել իր գրածը, բայց գուցե կարա գրավոր անի, երբ ընդհատող չի լինի:

[Շինարար]

Կմա անսպիտակեղեն ասելով ի՞նչ նկատի ունի: Ի՞նչն ա սպիտակեղենը, ինչո՞վ ա վատ կամ լավ սպիտակեղեն չունենալը:
Կամ ճակատագիրն ու հեգնանքը ինչո՞վ ա հակադրում, հայտնի ռուսական ֆիլմի՞ն ա հղումը, բայց էնտեղ ճակատագիրը հենց հեգնում ա: Կամ ի՞նչ ա ճակատագիրը ի վերջո: Եթե ճակատագիր ա, ճակատագրի դեմ ի՞նչ կարաս անես: Ո՞վ ա մեղավոր ճակատագրի համար:

[LisBeth]

Իր, քաղաքին նվիրված շարքը կարդացի։ Հարուստ լեզու ունի։ Երևի դա ինչ որ տեղ խանգարում ա միտքը ճիշտ ընկալելուն։ Սենց կամայական ինտերպրիտացիաներ կարելի ա անել և ի օգուտ ստեղծագործության, և հակառակը։ Բայց էս օբշի հիստերիան չեմ հասկանում։ Ինքը ոչ առաջին ոչ վերջին պոետն ա, որ քննադատական օպուս ա երկնել, որ սենց ցցերի վրա են դիմավորում։ Գրականությունն էլ ասենք որպես արվեստի մի ճյուղ լրիվ իրավունք ունի իրականությանը արձագանքի, կամ վերաիմաստավորի, կամ վերամտածի եսիմ։ Իսկ ինչ ձևաչափում ու ինչ բառերով, դա հեղինակի ընտրությունն ա։ Դե սա իհարկե դասական քնարերգությունից հեռու ա, ինձ դուր ա գալիս սենց ազատ ձևի մեջ մտքերի հոսքը, որ ունի հանգավորում, ռիթմ, տրամադրություն, բայց իրա մոտ մի տեսակ արհեստական բան կա, անմասնակից, ոնց որ ուղղակի բառեր իրար հետևից շարելով գնա, անարձագանք ա մնում մի տեսակ։ Նյարդի չի կպնում էլի։

[Գաղթական]

Մարդը գուցե պեսիմիստա ու տենցա ինքն իր կարծիքն արտահայտում:
Մարգարեն ո՞րնա:

Նույն հաջողությամբ էլ կարելիա լավատեսներին «մեղադրել» մարգարեության մեջ:

Հուսիկի ո՛չ գրածի հետ եմ համաձայն, ո՛չ էլ իր տեսլականի:
Բայց դե հիմա մարդա, իր մտածածնա գրել ու դրա իրավունքն ունի, քանի դեռ դրանով ոչ ոքի ուղիղ վիրավորանք չի հասցրել:

Ներկաներից, ըստ իս, միայն Վահե Արսենն էր ամենախելքը գլխին խոսացողը, եթե չհաշվենք Սպիտակցի Հայկո լսողներին իր կրկնակի ակնարկը:
Ի՞նչ կապ ունի մարդը Արմենչիկա լսո՞ւմ, Ներսիկ Իսպիրյա՞ն, թե՞ Օֆելյա Համբարձումյան:
Հա, իմ վրա էլա, մեղմ ասած, բացսական ազդում Սպիտակցու ընտրած ոճը, բայց դա ի՞նչ թեմայա՝ բոլոր իրեն լսողներին բացսական պիտակ կպցնելու:

[Գաղթական]

Ի դեպ՝ Հուսիկի զսպվածությունն էլ պարտադիր չի, որ հերոսության նշան լինի:

Իրեն անձամբ չճանաչելով էս մի ժամանոց նյութից դժվարա ինչ-որ հստակ պատկերացում կազմել, բայց առաջին իսկ վայրկյաններից, երբ տեսախցիկի առաջ հայտնվեց, պարզ երևում էր, որ չափից դուրս լարվածա ու ընթացքում էլ ձայնը մի քիչ զայրույթից դողում էր:

ՈՒ նման պահվածքի պատճառ կարող են լինել թե՛ հավասարակշռություն պահպանելու ճիգերը ու թե՛ քեզ ուղղված վիրավորանքին արժանի հակահարված տալու անզորությունը: