Առակներ, իմաստուն պատմություններ

[E-la Via]

Առակ հոգատար հոր մասին:

Մի ձկնորս որոշում է հեռանալ գործերից ու դիմում է որդուն.
-Որդիս, ահա քեզ իմ գործը: Փոխանցում եմ քեզ նավակը, ցանցերը, ծովափի տնակը, ձկնառատ վայրերի քարտեզը: Տղաս, հապա նայիր, թե որքան բան եմ քեզ տալիս, ուրախացիր:
-Հայր, քո նման լավ ձկնորս դառնալու համար, հարկավոր է այդ գործին նվիրել ամբողջ կյանքը: Հայր, դու ինձ չտվեցիր, այլ զրկեցիր ընտրության հնարավորությունից: Ես կարող էի դառնալ օդաչու, դերասան, բժիշկ, իսկ միգուցե և լավ գիտնական...

[հովարս]

Մի բժիշկ հարցրեց ծերին՝ «Բոլոր հոգևոր ցավերի դեղերը գիտե՞ս, ով հայր»: Ծերը պատասխանեց. «Շատ բան գիտեմ, եթե լսես: Վերցրու ապաշխարության շաքարը, եղբայրսիրության ծաղիկը, աղքատսիրության տերևը, խոնարհության պտուղը, լցրու ողորմության աղացի մեջ և աղա այն՝ ծնրադրելով: Այնուհետև քամի'ր նեղության սրբիչով և արտասվախառն խմի'ր ամբողջ գիշերվա ընթացքում: Սա է բոլոր ցավերի դեղը, որ ոչ միայն ներքին մարդուն է բժշկում, այլև արտաքինն է սրբում, նորոգում ու մաքրում» (Հարանց վարք)

[Արևածագ]

ՍԻՐԵԼ՝ ՆՇԱՆԱԿՈՒՄ Է ԳՈՐԾԵԼ

Մեկը գնաց իմաստունի մոտ՝ խորհուրդ հարցնելու.
- Իմ ու կնոջս միջև թուլացել են առաջվա զգացմունքները: Ինձ թվում է, որ էլ իրեն չեմ սիրում, միգուցե ինքն էլ ինձ չի սիրում արդեն: Ի՞նչ անեմ...
-Սիրի՛ր նրան:
- Ասում եմ չէ՞, որ առաջվա զգացմունքները չկան:
-Դա լավ առիթ է, որ սիրես կնոջդ:
-Բայց ինչպե՞ս սիրեմ, եթե ոչինչ չեմ զգում...
- Անսա՛ իր ցանկություններին: Լսի՛ր նրան: Գնահատի՛ր նրան: Կիսի՛ր մտահոգությունները: Հրաժարվիր քո եսասիրությունից հանուն նրա: Որովհետև իսկական սերը խոչընդոտներ չի ճանաչում:
Սիրել՝ չի նշանակում զգալ: Սիրել՝ նշանակում է ԳՈՐԾԵԼ:

[E-la Via]

ԴԱՏԱՐԿ ՆԱՎԱԿԸ
(ձեն առակ)

Լինչ–Չին պատմում էր. “Երբ ես երիտասարդ էի, սիրում էի նավակ քշել. ես փոքրիկ նավակ ունեի։ Ես միայնակ ուղևորվում էի լողալու լճում և ժամերով կարող էի մնալ այնտեղ։
Մի անգամ ես նստած էի փակ աչքերով ու մեդիտացիա էի անում։ Սքանչելի գիշեր էր։ Ինչ–որ մի դատարկ նավակ լողում էր հոսանքով ու խփվեց իմ նավակին։ Իմ ներսում զայրույթի ալիք բարձրացավ։
Ես բացեցի աչքերս և պատրաստվում էի պարսավել ինձ անհանգստացնող մարդուն, բայց տեսա, որ նավակը դատարկ է։ Իմ զայրույթը շարժվելու տեղ չուներ։ Ես ո՞ւմ վրա թափեի այն։ Ինձ ոչինչ չէր մնում անելու, բացի նորից աչքերը փակելն ու իմ զայրույթին հետևելը։ Այն պահին, երբ ես տեսա այն, ես առաջին քայլը կատարեցի իմ Ուղու վրա։
Այդ խաղաղ գիշերը ես մոտեցա իմ ներսում գտնվող կենտրոնին։ Դատարկ նավակն իմ ուսուցիչը դարձավ։ Այն ժամանակից ի վեր, երբ որևէ մեկը փորձում էր նեղացնել ինձ և իմ մեջ բարձրանում էր զայրույթը, ես ծիծաղում էի ու ասում. “Այս նավակը նույնպես դատարկ է”։
Ես փակում էի աչքերս և ուղևորվում իմ ներսը”։


Հրաչյա Ամիրյանի Ապրելու արվեստը: Հոգեբանափիլիսոփայական առակներ: Գիրք 3: "Ինքներդ լույս եղեք ձեզ համար" ժողովածուից:

[հովարս]

Աղոթել և աշխատել
Ձկնորսը նավակով մի մարդու էր տեղափոխում։ ՈՒղևորը շտապեցնում էր ձկնորսին.
-Ավելի արա՛գ, ուշանում եմ աշխատանքից։
Հանկարծ նա տեսավ, որ թիակներից մեկի վրա գրված է` «աղոթի՛ր», մյուսի վրա` «աշխատի՛ր»։
-Ինչի՞ համար է այդպես գրված,- հարցրեց նա։
-Հիշողության,- պատասխանեց ձկնորսը։- Որ չմոռանամ և՛ աղոթել, և՛ աշխատել։
-Դե՛, աշխատել, հասկանալի է, բոլորին է պետք, իսկ աղոթե՜լ,- մարդը թափահարեց ձեռքը,- պարտադիր չէ։ Ոչ մեկին պետք չէ, ինչո՞ւ ժամանակ կորցնել։
-Պետք չէ՞,- հարցրեց ձկնորսն ու ջրից հանեց «աղոթի՛ր» մակագրությունով թիակը և սկսեց թիավարել մի թիակով։ Նավակը պտտվեց տեղում։
-Տեսնո՞ւմ ես, ինչի նման է աշխատանքն առանց աղոթքի։ Պտտվում ենք մի տեղում, և ոչ մի շարժում դեպի առաջ։
Հետևաբար, կյանքի փոթորկոտ ծովում հաջողությամբ լողալու համար հարկավոր է ամուր բռնել երկու թիակն էլ, այսինքն` աղոթել ու աշխատել։

[հովարս]

Թշնամու կատարյալ պլանը
Անհայտ հեղինակ

Եկեք թույլ չտանք, որ թշնամին պղտորի մեզ…
Սատանան աշխարհով մեկ ժողով հրավիրեց: Բացելով ժողովը` նա իր չար հրեշտակներին ասաց.
- Մենք չենք կարող քրիստոնյաներին արգելել եկեղեցի գնալ: Չենք կարող նրանց արգելել Աստվածաշունչը կարդալ և ճշմարտությունն իմանալ: Չենք կարղ անգամ ետ պահել պահպանողական արժեքներից: Բայց մենք կարող ենք ուրիշ բան անել: Կարող ենք խանգարել նրանց` ձևավորել սերտ, հաստատուն հաղորդակցություն Աստծո հետ: Եթե նրանք կապ հաստատեն Աստծո հետ, մենք նրանց վրա այլևս իշխանություն չենք ունենա: Ուստի, թող նրանք գնան եկեղեցի, թող վարեն պահպանողական կյանք, սակայն դուք պետք է գողանաք նրանց ժամանակը, որպեսզի նրանք չկարողանան հաղորդություն հաստատել Հիսուս Քրիստոսի հետ: Ես ուզում եմ, որ դուք դա անեք, հրեշտակներս: Շեղեք նրանց ուշադրությունը Փրկչից և օրվա ընթացքում Նրա հետ կենսական կապ հաստատելուց:
- Ինչպե՞ս դա անենք, - հարցրեցին հրեշտակները:
- Զբաղեցրեք նրանց դատարկ, անհեթեթ բաներով, հնարեք անթիվ ծրագրեր` գրավելու նրանց միտքը: Գայթակղեք նրանց` դրդելով անդադար ծախսել և դրամ խնդրել: Համոզեք կանանց երկարատև աշխատանքի գնալ, ամուսիններին` աշխատել շաբաթական 6-7 օր, օրական 10-12 ժամ` իրենց ապրուստը հոգալու համար: Թույլ մի տվեք ժամանակ վատնել իրենց երեխաների հետ: Երբ նրանց ընտանիքը քանդվի, տունն այլև ճնշող աշխատանքից փախուստի վայր չի լինի:
Զբաղեցրեք նրանց միտքը, հրապուրեք նրանց ռադիոյով կամ ժապավենային մագնիտոֆոնով, երբ նրանք մեքենա են վարում, թող նրանք մշտապես տանն ունենան հեռուստացույց, տեսամագնիտոֆոն, խտասկավառակներ և անձնական համակարգիչներ: Հետևեք, որ աշխարհի յուրաքանչյուր խանութում և ռեստորանում հնչի ոչ-հոգևոր երաժշտություն: Դա կշեղի նրանց մտքերը և կքանդի Աստծո հետ նրանց միությունը:
Լցրեք նրանց սուրճի սեղանները թերթերով և ամսագրերով: Օրական 24 ժամ լցրեք նրանց միտքը լուրերով: Մեքենա վարելու յուրաքանչյուր րոպեն լցրեք հայտարարություններով: Հեղեղեք նրանց էլեկտրոնային փոստարկղերն անպիտան առաքումներով, ձիարշավագրազներով, փոստային պատվերների կատալոգներով, ամեն տեսակ լրատուներով, ձրի ապրանք, ծառայություններ առաջարկող և սին հույսեր ներշնչող առաջարկներով:
Անգամ հանգստի միջոցին թող նրանք լինեն շռայլ: Թող նրանք վերադառնան հանգստից հյուծված, խռովահույզ և անպատրաստ` աշխատանքի վերադառնալու համար: Թույլ մի տվեք նրանց գնալ բնության գիրկը` զմայլվելու բնության հրաշքներով: Դրա փոխարեն ուղարկեք նրանց ժամանցի այգիներ, սպորտային միջոցառումներ, համերգներ և կինոթատրոն: Եվ երբ նրանք հանդիպեն հոգևոր հաղորդակցության համար, դրդեք նրանց բամբասանքի և ճղճիմ զրույցների, որպեսզի նրանք հեռանան անհանգիստ խղճով և խաթարված զգացմունքներով:
Լցրեք նրանց կյանքն այնքան լավ բաներով, որ նրանք ժամանակ չունենան Աստծուց ուժ և զորություն հայցելու, և շուտով նրանք կսկսեն վատնել իրենց ուժերը, զոհել իրենց առողջությունը և ընտանեկան միությունը:

[E-la Via]

ԴԱՏՈՂՈՒԹՅՈՒՆ
(առակներ Օշոյի շարադրմամբ)

Դատողությունը մտքի քարացած վիճակ է նշանակում: Միտքը միշտ փորձում է դատողություն անել, որովհետև զարգացման վիճակում գտնվելը վտանգավոր է և անհարմարավետ: Շատ–շատ արի՛ եղեք, մի՛ ընդհատեք ձեր աճը: Կանգ մի առեք, ապրեք պահի մեջ, պարզապես կյանքի հոսանքի մեջ եղեք:
Այս պատմությունը տեղի է ունեցել Չինաստանում՝ Լաո Ցզիի ժամանակներում, և Լաոն այն շատ էր սիրում:

Գյուղում մի ծերունի էր ապրում: Նա շատ աղքատ էր, բայց նույնիսկ թագավորները նախանձում էին նրան, որովհետև նա սքանչելի սպիտակ մի ձի ուներ: Թագավորները նրան չտեսնված գին էին առաջարկում ձիու դիմաց, բայց ծերունին միշտ ասում էր.
— Այս ձին ինձ համար ձի չէ: Նա անձ է: Ես ինչպե՞ս կարող եմ վաճառել անձը, վաճառել ընկերոջը:
Ծերունին աղքատ էր, բայց ձին չէր ծախում:
Մի անգամ նա տեսավ, որ ձին մսուրում չէ: Ամբողջ գյուղը հավաքվեց, ու մարդիկ ասացին.
— Դու հիմար ծերուկ ես: Մենք գիտեինք, որ մի օր այդպես էլ լինելու է: Ավելի լավ կլիներ ձին վաճառեիր: Ա՜յ քեզ դժբախտություն:
— Այդպես ասելով՝ շատ հեռուն մի՛ գնացեք: Պարզապես ասացեք, որ ձին տեղում չէ, — պատասխանեց նրանց ծերունին: — Փաստը դա է, մնացածը դատողություն է: Ինչ էլ որ եղած լինի՝ դա դժբախտություն է թե օրհնություն, ես չգիտեմ, որովհետև դա ընդամենը դրվագ է: Ո՞վ գիտե, թե հետո ինչ է լինելու:
Մարդիկ ծիծաղում էին ծերուկի վրա: Նրանք միշտ էլ գիտեին, որ նա մի քիչ ցնդած է: Բայց 15 օր անց՝ գիշերը, ձին վերադարձավ: Ձին չէին գողացել, նա պարզապես փախել էր դեպի ազատություն: Ու դա դեռ բոլորը չէր: Նա իր հետ մի դյուժին ձի էր բերել: Մարդիկ դարձյալ հավաքվեցին ու ասացին.
— Ծերո՛ւկ, դու ճիշտ էիր: Սա դժբախտություն չէր: Հիմա պարզ է, որ դա օրհնություն էր:
— Դուք դարձյալ հեռուն եք գնում: Պարզապես ասացեք, որ ձին վերադարձել է: Ո՜վ գիտե, սա օրհնությու՞ն է, թե՞ ոչ, — հանգիստ պատասխանեց ծերունին: — Սա ընդամենը դրվագ է: Դուք արտահայտության մեջ ընդամենը մի բառն եք կարդացել: Դուք ինչպե՞ս կարող եք դատել ամբողջ գրքի մասին:
Այս անգամ մարդիկ շատ չխոսեցին, բայց ներքուստ որոշեցին, որ նա իրավացի չէ. տասներկու սքանչելի ձի:
Ծերունին մինուճար մի որդի ուներ: Նա սկսեց հեծնել, քշելուն վարժեցնել ձիերին: Ընդամենը մի շաբաթ անց նա ընկավ ձիուց ու ջարդեց երկու ոտքը: Մարդիկ նորից հավաքվեցին դատողություն անելու.
— Դու դարձյալ ապացուցեցիր քո իրավացիությունը: Սա դժբախտություն է: Քո միակ որդին կորցրել է իր երկու ոտքերը, իսկ այս տարիքում նա քո միակ ապավենն է: Հիմա դու ավելի աղքատ ես, քան նախկինում էիր:
— Դուք պարզապես դատելու մոլուցքով եք բռնված: Այդքան հեռու մի գնացեք: Ասացեք միայն, որ տղաս կոտրել է իր երկու ոտքը: Ոչ ոք չգիտի՝ սա դժբախտությու՞ն է, թե՞ օրհնություն: Կյանքը կտորներով է գալիս, իսկ ավելին մեզ տրված չէ:
Այնպես եղավ, որ մի քանի շաբաթ անց երկիրը պատերազմի մեջ մտավ, ու բոլոր պատանիները գնացին բանակ: Ամբողջ գյուղը գոռում ու լալիս էր, որովհետև դա վճռորոշ ճակատամարտ էր, և նրանք գիտեին, որ երիտասարդների մեծամասնությունը չի վերադառնա: Նրանք եկան ծերունու մոտ ու ասացին.
— Դու ճիշտ էիր, ծերո՛ւկ, հիմա ակնհայտ է, որ դա օրհնություն էր: Չնայած քո որդին հաշմանդամ է, բայց նա քեզ հետ է: Մեր որդիները գնացին ընդմիշտ:
Ծերունին դարձյալ ասաց.
— Դուք շարունակում եք դատել: Ոչ ոք դա չգիտի: Միայն ասացեք, որ ձեր որդիները պիտանի են բանակի համար, իսկ իմը՝ ոչ: Միայն Աստված՝ Բացարձակը, գիտի՝ դա դժբախտությու՞ն է, թե՞ օրհնություն:

Քանի դեռ դուք դատում եք, դուք չեք աճում, չեք զարգանում: Դատողությունը մտքի քարացած վիճակ է նշանակում: Եվ միտքը մշտապես դատողություն է պահանջում, քանի որ զարգացման գործընթացում լինելը մշտապես ռիսկի հետ է կապված և անհարմար է: Իրականում ճանապարհորդությունը երբեք չի ավարտվում: Մի մասն ավարտվում է, բայց դրա փոխարեն սկսվում է մյուսը, մի դուռը փակվում է, մյուսը՝ բացվում: Դուք հասնում եք գագաթին, բայց հայտնվում է ուրիշը՝ ավելի բարձրը: Կյանքը անվերջ ճանապարհորդություն է:

[Alex-Grig]

Մի մարդ ցանկանում է բաժանվել կնոջից, դատավորը հարցնում է, որն է պատճառը, չէ որ քո կինը գեղեցիկ է, երիտասարդ, ցանկալի, մարդը լուռ հանում ու սեղանին է դնում իր կոշիկները, ինչ ես ուզում քո այդ արարքով ասել, զայրանում է դատավորը, Պարոն դատավոր, նայեք իմ կոշիկներին, դրանք նոր են, կարված են լավորակ կաշվից, գեղեցիկ են, բայց միայն ես գիտեմ, ԹԵ ՈՆՑ ԵՆ ՍԵՂՄՈՒՄ ՈՏՔԵՐՍ......

[հովարս]

Մի անգամ շունը եկավ առյուծի մոտ և ասաց` արի կռվենք: Իսկ առյուծը սկսեց համբերատար բացատրել, որ առյուծները շների հետ չեն կրվում, դա անպատկերացնելի և անարդար կռիվ կլինի: Շունը շարունակում էր իրենը պնդել, ասելով թե կարող է մրցակցել նրա հետ, բայց առյուծը չէր համաձայնվում: Այդ պատճառով շունը սկսեց սպառնալ առյուծին. "եթե հետս չկռվես, ապա ես իմ բոլոր շուն ընկերներին կասեմ, որ առյուծը ինձանից վախենում է, և նրանք շատ կծիծաղան քո վրա..": Եվ ահա ինչ պատասխանեց առյուծը.
-ավելի լավ է շները ծիծաղեն իմ վրա, քան թե առյուծները

[NunYA]

Սոմերսեթ Մոյեմի «Մարդկային կրքերի բեռը» գրքից:

Կյանքի իմաստը – առակ

Կար չկար մի չինացի իմպերատոր կար: Նա նոր էր բարձրացել գահին, շատ երիտասարդ էր և հետաքրքրասեր: Իմպերատորը արդեն շատ բան գիտեր և նա ցանկանում էր էլ ավելին իմանալ, բայց տեսնելով դեռ որքան չկարդացված գրքեր են մնացել պալատական գրադարանում՝ նա հասկացավ, որ չի կարող այդ բոլորը կարդալ: Նա կանչում է պալատական իմաստունին և հրամայում գրել մարդկության ամբողջ պատմությունը:

Երկար չարչարվեց իմաստունը: Անցնում էին տարիներ, տասնամյակներ և վերջապես ծառաները իպերատորի հանգիստ են բերում հինգ հարյուր գիրք, որոնց մեջ նկարագրված էր մարդկության ամբողջ պատմությունը: Քիչ չզարմացավ սրանով իմպերատորը: Չնայած նրան, որ նա արդեն երիտասարդ էր, սակայն ուսման ձգտումը նրա մոտ դեռ չէր մարել: Սակայն նա չէր կարող տարիներ ծախսել և խնդրեց կրճատել դրանք, թողնելով միայն ամենակարևորը:

Եվ նորից երկար տարիներ աշխատեց իմաստունը և մի գեղեցիկ օր ծառաները սայլը, որում գտնվում էին հիթսուն գիրք, մոտեցնում են իմպերատորին: Իմպերատորը արդեն բավական ծերացել էր: Նա հասկացավ, որ չի կարող այսքան գիրք կարդալ և խնդրեց իմ,աստունի թողնել միայն ամենա-ամենակարևորը:

Եվ նորից իմաստունը անցավ գործի և որոշ ժամանակ անց նրան հաջողվեց տեղավորել մարդկության ողջ պատմությունը մի գրքում: Սակայն երբ նա այն բերեց իմպերատորին, վերջինս արդեն գտնվում էր մահվան մահճում և այնքան թույլ էր, որ նույնիսկ չկարողացավ բացել այն: Եվ այդ ժամանակ խնդրեց ավելի շատ կրճատել և հենց հիմա, քանի դեռ նա չի ուղևորվել հանդերձյալ աշխարհ: Այդ ժամանակ իմաստունը բացեց գիրքը և ամենավերջին էջում գրեց.

«ՄԱՐԴԸ ԾՆՎՈւՄ Է, ՏԱՆՋՎՈւՄ ԵՎ ՄԱՀԱՆՈւՄ»

[Ս.Ո.]

Մի անգամ անապատում երկու ընկեր կռվեցին և մեկը մյուսին ապտակ հասցրեց: Վերջինս, ցավ զգալով, բայց ոչինչ չասելով, գրեց ավազի վրա.«Այսօր իմ ամենալավ ընկերը ինձ ապտակեց»: Շարունակեցին ճանապարհը, գտան օազիս և որոշեցին լողանալ: Նա ով ապտակ էր ստացել փրկվեց խեղդվելուց, ընկերը փրկեց: Երբ ուշքի եկավ, գրեց քարի վրա.«Այսօր իմ ամենալավ ընկերը փրկեց իմ կյանքը»: Նա, ով ապտակ էր հասցրել և փրկել էր ընկերոջ կյանքը, հարցրեց.

-Երբ քեզ ապտակեցի, դու ավազի վրայ գրեցիր, իսկ հիմա քարի վրա: Ինչու՞: Ընկերը պատասխանեց.

-Երբ մեզ նեղացնում են, մենք պէտք է ավազի վրա գրենք, որպեսզի քամիները կարողանան ջնջեն: Իսկ երբ մեզ լավություն են անում, պետք է քարի վրա գրեի, որպեսզի ոչ մի քամի չկարողանա ջնջել:

[HardRock]

Ժող էսպիսի մի հարց տամ, Խնկո Ապոր Գայլն ու գառը առակի արտասահմանյան տարբերակ կա՞: Մի քանի օր առաջ հիշեցի ու վերդիտեցի Լյու դե Ֆյունեսի «Մարդ օրկեստր» ֆիլմը, տեղ մի պահ կա, որ Լյու դե Ֆյունեսը հեքյաթա պատմում՝ գայլն ու գառը: Հետաքրքիրա այդ առակի արտասահմանյան տարբերակ կա թե հենց Խնկո Ապոր Գայլն ու գառն ա պատմում:

[Sambitbaba]

Ժող էսպիսի մի հարց տամ, Խնկո Ապոր Գայլն ու գառը առակի արտասահմանյան տարբերակ կա՞: Մի քանի օր առաջ հիշեցի ու վերդիտեցի Լյու դե Ֆյունեսի «Մարդ օրկեստր» ֆիլմը, տեղ մի պահ կա, որ Լյու դե Ֆյունեսը հեքյաթա պատմում՝ գայլն ու գառը: Հետաքրքիրա այդ առակի արտասահմանյան տարբերակ կա թե հենց Խնկո Ապոր Գայլն ու գառն ա պատմում:

Առակի հեղինակն է հին հռոմեական առակագիր Ֆեդրը (մ.թ.ա. I դար - մ.թ. I դար)



ВОЛК И ЯГНЕНОК

К ручью однажды волк с ягненком враз пришли.
Гнала их жажда. По теченью выше - волк,
Ягненок - ниже много. Глотки озорство
Злодея мучит, - повод к ссоре тут как тут.
"Зачем ты воду, - говорит, - здесь мне мутишь -
Хочу я пить здесь". А ягненок, страха полн,
Ему ответил: "Как могу вредить тебе?
Вода течет ведь - от тебя к моим губам..."
А тот, сраженный силой правды слов его:
"Прошло полгода, как ты здесь перечил мне".
Ягненок молвит: "Не родился я тогда!"
- "Ну что ж! отец твой, - волк в ответ, - перечил мне".
И тут, схвативши, растерзал ягненка он.
Вот эту басню написал я про того,
Кто гнет безвинных, повод выдумавши сам.


Խնկո Ապերից բացի, ուրիշներն էլ են նրան կրկնօրինակել, օրինակ` հանրաճանաչ Կռիլովը:

Ոմանք պնդում են, որ առակի հեղինակն է Էզոպոսը, բայց դա սխալ է: Վերջինիս առակը "Գայլն ու ոչխարն" է, և դա լրիվ այլ բանի մասին է:

[Sambitbaba]

Իսկ Լուի դե Ֆյունեսն ամենայն հավանականությամբ սա է պատմում (գտա վերջապես)...
Հեղինակն է XVII դարի ֆրանսիացի հռչակավոր առակագիր Ժան դե Լաֆոնտենը:


Волк и Ягненок

(Le Loup et l'Agneau)

У сильного всегда бессильный виноват:
Тому в Истории мы тьму примеров слышим,
Но мы Истории не пишем;
А вот о том как в Баснях говорят.
Ягненок в жаркий день зашел к ручью напиться;
И надобно ж беде случиться,
Что около тех мест голодный рыскал Волк.
Ягненка видит он, на добычу стремится;
Но, делу дать хотя законный вид и толк,
Кричит: "Как смеешь ты, наглец, нечистым
рылом
Здесь чистое мутить питье
Мое
С песком и с илом?
За дерзость такову
Я голову с тебя сорву".
"Когда светлейший Волк позволит,
Осмелюсь я донесть, что ниже по ручью
От Светлости его шагов я на сто пью;
И гневаться напрасно он изволит:
Питья мутить ему никак я не могу".
"Поэтому я лгу!
Негодный! слыхана ль такая дерзость в свете!
Да помнится, что ты еще в запрошлом лете
Мне здесь же как-то нагрубил:
Я этого, приятель, не забыл!"
"Помилуй, мне еще и отроду нет году",
Ягненок говорит. "Так это был твой брат".
"Нет братьев у меня".- "Так это кум иль сват
И, словом, кто-нибудь из вашего же роду.
Волк и ягненок
Вы сами, ваши псы и ваши пастухи,
Вы все мне зла хотите
И, если можете, то мне всегда вредите,
Но я с тобой за их разведаюсь грехи".
"Ах, я чем виноват?"-"Молчи! устал я слушать,
Досуг мне разбирать вины твои, щенок!
Ты виноват уж тем, что хочется мне кушать".
Сказал и в темный лес Ягненка поволок.

[Լեո]

Իսկ Լուի դե Ֆյունեսն ամենայն հավանականությամբ սա է պատմում (գտա վերջապես)...
Հեղինակն է XVII դարի ֆրանսիացի հռչակավոր առակագիր Ժան դե Լաֆոնտենը:


Волк и Ягненок

 •

• 

 Սեղմել՝ ցույց տալու համար

(Le Loup et l'Agneau)

У сильного всегда бессильный виноват:
Тому в Истории мы тьму примеров слышим,
Но мы Истории не пишем;
А вот о том как в Баснях говорят.
Ягненок в жаркий день зашел к ручью напиться;
И надобно ж беде случиться,
Что около тех мест голодный рыскал Волк.
Ягненка видит он, на добычу стремится;
Но, делу дать хотя законный вид и толк,
Кричит: "Как смеешь ты, наглец, нечистым
рылом
Здесь чистое мутить питье
Мое
С песком и с илом?
За дерзость такову
Я голову с тебя сорву".
"Когда светлейший Волк позволит,
Осмелюсь я донесть, что ниже по ручью
От Светлости его шагов я на сто пью;
И гневаться напрасно он изволит:
Питья мутить ему никак я не могу".
"Поэтому я лгу!
Негодный! слыхана ль такая дерзость в свете!
Да помнится, что ты еще в запрошлом лете
Мне здесь же как-то нагрубил:
Я этого, приятель, не забыл!"
"Помилуй, мне еще и отроду нет году",
Ягненок говорит. "Так это был твой брат".
"Нет братьев у меня".- "Так это кум иль сват
И, словом, кто-нибудь из вашего же роду.
Волк и ягненок
Вы сами, ваши псы и ваши пастухи,
Вы все мне зла хотите
И, если можете, то мне всегда вредите,
Но я с тобой за их разведаюсь грехи".
"Ах, я чем виноват?"-"Молчи! устал я слушать,
Досуг мне разбирать вины твои, щенок!
Ты виноват уж тем, что хочется мне кушать".
Сказал и в темный лес Ягненка поволок.

Էս ի՞նչ ա գրած …օը