բայց քթերը իրար հպած չեն քայլում, չէ՞, ոնց որ մենք իրար ձեռք բռնած կարող ա քայլենք:Sambitbaba-ի խոսքերից
բայց քթերը իրար հպած չեն քայլում, չէ՞, ոնց որ մենք իրար ձեռք բռնած կարող ա քայլենք:
The cake is a lie.
Ես մի քիչ ռեֆլեքսիա-բան արեցի, հասկացա, որ էնքան էլ չեմ սիրում: Երևի ծայրահեղ ինտրովերտությունից ա:
DIXIcarpe noctem
Դատարկություն (07.06.2015)
Աբորիգենները մենակ բայց, բոլորը չէ։
Հաստատ ինչ-որ իմաստ ա պարունակում. փորձել դիմացինին ճանաչել, մոտիկից հոտ-մոտ քաշել, տենց մի բան կլինի։
Sambitbaba (07.06.2015)
Իմ մոտ ձեռք բռնելը ասոցացվում ա պաշտպանության հետ , մանկությունցից ա մնացել : Մեր ձեռքը առավել հաճախ բռնում են փոքր տարիքում որ չկորենք , չվախենանք , զգանք մեզ ապահով և ցանկացած վտանգից հեռու : Չնայած որ արդեն մեծ եմ , մեկ ա ամեն անգամ երբ ձեռքս բռնում են ինձ էլի փոքր երեխա եմ զգում ում ուզում են պաշտպանեն կամ չկորցնեն ^_^ :
Կարևոր ա ով ա ձեռքդ բենում որովհետև ամեն ոք արժան չի վստահության ու հիշելով Գրիֆինի ասած քրտինքի փոխանակումը ավելացնեմ , որ դու հաստատ չգիտես դիմացինդ մինչ քեզ հանդիպելը ձեռքը ինչ նպատակով ա օգտագործել :
Ուլուանա (07.06.2015)
Էրեկ մի հատ շատ հետաքրքիր բանի ականատես եղաՀամերգի էի: Հանդիսատեսից մի քանիսը հաջողացրել էր երգչուհու հետ համերգից առաջ հանդիպել, երգ խնդրել: Համերգի ժամանակ ինքը կատարեց էդ երգերը: Ու ամեն անգամ, երբ պատվիրված երգ էր լինում, երկրպագուներն իրար ձեռք էին սեղմում: Դա ինչ-որ արարողակարգ չէր: Էլի ավելի շատ էմպաթիա տեսա: Մոտավորապես սենց. ուրախ եմ քեզ համար, պատկերացնում եմ՝ հիմա դու ինչ ես զգում:
Ա դե լավ էլի՜: Էս բժիշկները իրենց պրակտիկությամբ որ չեն գալիս...
Քայլ առ քայլ՝ դարից դար
Խենթ եմ
Մուշու (07.06.2015)
Նոր հիշեցի, որ էս թեմայով մի որոշ ժամանակ առաջ հոդվածի էի հանդիպել:
Ի՞նչ կասեք
http://armenpress.am/arm/news/796417...hanner-en.html
Ուլուանա (07.06.2015)
Միասին կորելը ոչինչ, էդքան սարսափելի չի, Սամ, կարևորը իրար չկորցնելն աՍեփական փորձից գիտեմ, որ այդ դեպքում կարելի է նաև միասին կորել...
Երջանկությունը ճամփորդելու ձև է, ոչ թե նպատակակետ։
Ռոյ Գուդման
Sambitbaba (07.06.2015), Զաքար (07.06.2015)
Ոչ թե սարսափելի չի, այլ հավես էլ ա, Ան ջան...Միասին կորելը ոչինչ, էդքան սարսափելի չի, Սամ, կարևորը իրար չկորցնելն ա
Յա էտո զնայու...
Հ.Գ. Էս ավատարդ ամենաշատն եմ սիրում...
Ոնց որ նորից Ամումբ վերադարձած լինես...
Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267
Ուլուանա (07.06.2015)
Ես էլ եմ էդ կարծիքին, ուղղակի մեղմ արտահայտվեցիՈչ թե սարսափելի չի, այլ հավես էլ ա, Ան ջան...
Յա էտո զնայու...
Շնորհակալ եմՀ.Գ. Էս ավատարդ ամենաշատն եմ սիրում...
Ոնց որ նորից Ամումբ վերադարձած լինես...։
Երջանկությունը ճամփորդելու ձև է, ոչ թե նպատակակետ։
Ռոյ Գուդման
Sambitbaba (07.06.2015)
Ինձ համար դա սովորական բան է, Ան ջան. ես էդ նույն խոսքերդ ամեն օր պասաժիրներիս եմ ասում:Կներեք, չէ՞, որ մեջքով եմ, կարևորը՝ վերադարձել եմ
Մտովի...
Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267
Ինձ չծեծեք, ես էլի եկա
Եթե ինչ-որ բան սխալ եմ ընկալում, խնդրում եմ ուղղեք:
Էս թեմայում մասնագիտական հիմնավորումներից եկանք նրան, որ ձեռքը բռնելը դրական բան ա մարդուն տալիս, որտև մատների վրա շատ ռեցեպտորներ կան: Այսինքն եթե ինչ-որ մի բան բռնում ես, ապա ավելի լավ ես զգում, քան եթե ականջով, քթով, փորով կամ մարմնի ուրիշ մասով կպնես: Շատ լավ, բայց ես որքան հասկանում եմ, ռեցեպտորն ընդունիչ ա, ոչ թե տվիչ: Այսինքն եթե խնդիրը ռեցեպտորով ընդունելը, ստանալն ա, ապա հեչ կապ չունի, ես ինչ-որ մեկի ձեռքն եմ բռնում, թևը, քիթը, ականջը, թե ասենք տուտուզը: Բայց ձեռք-ձեռքի բռնելը, իմ տպավորությամբ, շատ ավելին ա տալիս, քան մարմնի ուրիշ մաս բռնելը: Այսինքն իմ հասկանալով եթե քո ձեռքը ընդունիչ ա, ապա դիմացինի ձեռքն էլ պետք ա տվիչ լինի: Տվիչի բացատրությունը ես չստացա:
Քայլ առ քայլ՝ դարից դար
Խենթ եմ
Նայած ում ձեռքը
Հավանական պատճառը՝ դու ձեռքով ավելի շատ ես զգում, գիտես, որ մյուս մարդն էլ ա ավելի շատ զգում, դրա համար ձեռքն ես բռնում:Ինձ չծեծեք, ես էլի եկա
Եթե ինչ-որ բան սխալ եմ ընկալում, խնդրում եմ ուղղեք:
Էս թեմայում մասնագիտական հիմնավորումներից եկանք նրան, որ ձեռքը բռնելը դրական բան ա մարդուն տալիս, որտև մատների վրա շատ ռեցեպտորներ կան: Այսինքն եթե ինչ-որ մի բան բռնում ես, ապա ավելի լավ ես զգում, քան եթե ականջով, քթով, փորով կամ մարմնի ուրիշ մասով կպնես: Շատ լավ, բայց ես որքան հասկանում եմ, ռեցեպտորն ընդունիչ ա, ոչ թե տվիչ: Այսինքն եթե խնդիրը ռեցեպտորով ընդունելը, ստանալն ա, ապա հեչ կապ չունի, ես ինչ-որ մեկի ձեռքն եմ բռնում, թևը, քիթը, ականջը, թե ասենք տուտուզը: Բայց ձեռք-ձեռքի բռնելը, իմ տպավորությամբ, շատ ավելին ա տալիս, քան մարմնի ուրիշ մաս բռնելը: Այսինքն իմ հասկանալով եթե քո ձեռքը ընդունիչ ա, ապա դիմացինի ձեռքն էլ պետք ա տվիչ լինի: Տվիչի բացատրությունը ես չստացա:
Համ էլ ձեռքը բռնելն ավելի հարմար ա, ասենք ոտքը բռնելը անհարմար ա, ականջը բռնելը ցավոտ կարա լինի, քիթը բռնես՝ կխեղդվի)
The cake is a lie.
Սենց գալիս ենք նրան, որ ահագին ուժեղ ա հոգեբանական ֆակտորը, այլ ոչ միայն ռեցեպտորների առկայությունը:
Քայլ առ քայլ՝ դարից դար
Խենթ եմ
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ