ԿԱՐՈ՞Ղ ԵՄ ԱՐԴՅՈՔ ԵՍ ՁԵԶ ՕԳՏԱԿԱՐ ԼԻՆԵԼ
Ձեզ թվաց, թե ես ցանկանում եմ ինչ-որ մեկին օգնե՞լ: Բոլորովին ո՛չ: Ո՛չ, ո՛չ, ու մեկ անգամ ևս ո՛չ: Ոչ ոքի օգնել ես չեմ պատրաստվում: Չեմ պատրաստվում նաև վնաս պատճառել: Եթե ինչ-որ բան գնացել է ձեր օգտին կամ վնասին, նշանակում է, օգնել կամ վնասել եք ձեզ դուք ինքներդ՝ դուք և միայն դու՛ք: Կարծում եք, մարդիկ ձեզ օգնու՞մ են: Այդ էր մնացել պակաս: Աջակցու՞մ են ձեզ: Նույնպես ոչ:
Իմ սեմինարներից մեկի մասնակիցն էր մի միանձնուհի: Մի անգամ նա գանգատվեց.
- Ես բոլորովին աջակցություն չեմ զգում մայրապետի կողմից:
- Դուք ի՞նչ ի նկատի ունեք, - հարցրեցի ես:
- Ես դասավանդում եմ նորադարձուհիներին, և նա երբեք մեզ մոտ չի գալիս: Ես ոչ մի անգամ նրանից բարի խոսք չեմ լսել:
Ես պատասխանեցի այսպես.
- Եկեք, մի փոքրիկ տեսարան խաղանք: Ասենք թե ես անձամբ ճանաչում եմ ձեր մայրապետին: Եվ գիտեմ, թե ինչպես է նա ձեզ վերաբերվում: Եվ ահա ձեր մայրապետի անունից ես ասում եմ ձեզ. "Իսկ դուք գիտե՞ք, Մերի, թե ինչու ես ձեզ մոտ չեմ գալիս: Որովհետև ձեր աշխատանքի համար ես կատարելապես հանգիստ եմ՝ ի տարբերություն մյուսներից, ձեր պարտականություններից դուք գերազանց գլուխ եք հանում: Այստեղ ամեն ինչ դուք եք կառավարում՝ նշանակում է, ես անհանգստանալու կարիք չունեմ": Ձեզ սա դու՞ր է գալիս:
- Շատ է դուր գալիս, - պատասխանեց միանձնուհին:
- Լավ է ուրեմն, - շարունակեցի ես: - Իսկ հիմա կարո՞ղ եք մեկ րոպե դուրս գալ: Սա նույնպես խաղի կանոններից մեկն է:
Երբ նա դուրս եկավ, ես մյուսներին պատմեցի իմ ծրագրի մասին.
- Ես դեռևս մայրապետ եմ, պայմանավորվեցի՞նք: Իսկ հենց նոր դուրս գնացած Մերին՝ նորադարձուհիների ամենավատ դաստիարակն է մեր թեմի ամբողջ պատմության ընթացքում: Եվ նրա նորադարձուհիների մոտ ես չեմ գնում այն պատճառով, որ իմ ուժերից վեր է նայել նրա աշխատանքին: Դա ուղղակի սարսափելի է: Իսկ բաց խոսել նրա հետ ես չեմ կարող՝ նորադարձուհիների համար դրանից ավելի վատ կլինի: Մենք մարդ ենք պատրաստում Մերիին փոխելու համար՝ նա կարող է անցնել աշխատանքի մեկ կամ երկու տարի հետո: Հիմա ես այդ ամենը կասեմ Մերիին, որպեսզի նրան աջակցեմ: Դուք ի՞նչ կասեք սրա վերաբերյալ:
- Դա իրոք ամենալավ բանն է, ինչ կարելի է անել տվյալ իրավիճակում, - պատասխանեցին սեմինարի մասնակիցները:
Ես հրավիրեցի Մերիին սենյակ և մեկ անգամ ևս հետաքրքրվեցի նրա տրամադրությամբ:
- Ես հիանալի տրամադրություն ունեմ, - պատասխանեց նա:
Խե՜ղճ Մերի: Նա համոզված էր, որ մենք իրեն կարեկցում ենք: Իսկ չէ՞ որ ամբողջ բանն այն է, որ մեր շատ մտքեր ու զգացումներ՝ մեր երևակայության խաղն են, ոչ ավելի: Դա վերաբերվում է նաև արտաքին աշխարհից օգնության մասին համոզմունքին:
Դուք ենթադրում եք, որ ձեր օգնությունը մարդկանց բացատրվում է նրանց հանդեպ ձեր սիրո՞վ: Այդ դեպքում ես նորություն ունեմ ձեզ համար: Մարդը ձեր սիրո առարկա երբեք չի դառնա: Սիրել դուք կարող եք այս կամ այն մարդու անհատական և հուսադրող կերպարն ընդամենը: Մտամուխ եղեք միայն. դուք սիրում եք ոչ թե մարդուն, այլ ձեր հորինած պատկերը: Հիշեք, թե ինչպես է սերն անցնում: Պատկերը փոխվում է, այնպես չէ՞: "Ես այնքա՜ն էի հավատում քեզ, իսկ դու ինձ լքեցիր: Ինչպե՞ս կարողացար", - ասում եք դուք նրան: Հավատացե՞լ եք դուք արդյոք իրականում մեկնումեկին: Ոչ ոքի և երբեք: Հերի՛ք եղավ: Այդ ամենը ուղեղներ լվանալու հասարակական ծրագրի մասն է: Դուք ոչ ոքի չեք հավատում և վստահում եք միայն սեփական դատողություններին: Դե ուրեմն էլ ինչի՞ց եք բողոքում: Դուք ուղղակի չունեք համարձակություն ասել ձեզ. "Իմ բոլոր գնահատականները՝ դատարկ բան են": Այնքան էլ գովելի չէ, ճի՞շտ է: Եվ դուք ընտրում եք "Ինչպե՞ս դու կարող էիր այդպես վարվել" տարբերակը:
Ահա և ստացվում է, որ իրականում մարդիկ չեն ցանկանում հասունանալ, չեն ցանկանում իսկապես փոխվել, չեն ցանկանում իրոք երջանիկ լինել: Մի անգամ ինձ իմաստուն խորհուրդ տվեցին. "Եթե դուք անախորժություններ չեք փնտրում, ուրեմն մի փորձեք նրանց երջանիկ դարձնել: Մի սովորեցրեք խոզին երգել՝ դուք ընդամենը ժամանակ եք ծախսում: Եվ կբարկացնեք խոզին": Ես՝ ինչպես այն պարոնն եմ, որը մտավ պանդոկ, հարմար տեղավորվեց և հանկարծ կողքի հարևանի ականջի մեջ տեսավ մի բանան՝ բանան ականջի մե՛ջ: Պարոնը մտածում է. "Ջահելին պետք է ասել բանանի մասին: Բայց ոչ, իմ ի՞նչ գործն է": Սակայն բանանի մասին միտքը նրան հանգիստ չի տալիս: Եվ ահա, մի երկու բաժակ գցելուց հետո, նա դիմում է երիտասարդին. "Կներեք, ձեր ականջի մեջ՝ պատկերացնու՜մ եք, - բանա՛ն կա": "Ի՞նչ", - հարցնում է երիտասարդը: "Ձեր ականջի մեջ բանան կա": "Ինչ ասացի՞ք", - կրկին հարցնում է երիտասարդը: "Բանա՛ն կա ականջումդ, - գոռում է պարոնը: "Ասացեք բարձր, - խնդրում է տղան, - ականջիս մեջ բանա՛ն կա":
Այսպիսով, ջանքերն իզուր են: "Վերջ, հերիք է, բավ է", - պնդում եմ ես ինձ: Ասա, ինչ ուզում ես ասել և ռադ եղիր: Կկարողանան օգտվել՝ շնորհավորանքներս, չեն կարողանա՝ ցավակցություննե՛րս":
Մեջբերել
Էջանիշներ