Էնթոնի Դե Մելլո

[Sambitbaba]

ԹԵ ԻՆՉՊԵՍ ԷՐ ԱՍՏՎԱԾ ՕԳՆՈՒՄ ԳՅՈՒՂԻՆ

Գյուղի քահանան սուրբ մարդ էր: Դժվար րոպեին մարդիկ միշտ նրա մոտ էին շտապում մի խորհուրդ ստանալու համար: Այդժամ նա առանձնանում էր ինչ-որ մի տեղ անտառում և կարդում էր իր կախարդական աղոթքը: Աստված միշտ լսում էր այդ աղոթքը և օգնում էր գյուղին:

Նրա մահից հետո մարդիկ, ընկնելով փորձանքի մեջ, սկսեցին դիմել նրան փոխարինողին, որը սուրբ մարդ չէր, բայց գիտեր այն խորհրդավոր տեղն անտառում և գիտեր կախարդական աղոթքը: Նա ասում էր. “Տեր Աստված, Դու գիտես, որ ես սուրբ չեմ: Բայց չէ՞ որ Դու այդ պատճառով իմ համագյուղացիներին փորձանքի մեջ չես թողնի: Լսիր աղոթքս և եկ օգնության”: Աստված լսում էր այդ աղոթքը և օգնում էր գյուղին:

Երբ այս քահանան էլ մահացավ, գյուղացիները սկսեցին գնալ նրա հետնորդի մոտ, որը գիտեր միայն կախարդական աղոթքը, բայց չգիտեր այն գաղտնի տեղն անտառում: Նա ասում էր. “Աստված, մի՞թե տեղը Քեզ համար ինչ-որ նշանակություն ունի: Մի՞թե յուրաքանչյուր տեղ այս երկրի վրա սրբություն չի ձեռք բերում հանուն Քո ներկայության: Լսիր իմ աղոթքը և եկ օգնության”: Եվ նորից Աստված լսում էր այդ աղոթքը և օգնում էր գյուղին:

Երբ քահանան մահացավ, դժվար րոպեին մարդիկ գնում էին նրա հետնորդի մոտ, որը չգիտեր խորհրդավոր տեղն անտառում և չգիտեր գաղտնի աղոթքը: Նա ասում էր. “Մի՞թե ինչ-որ թախանձանքներ կարող են գերազանցել սրտի ցավը: Լսիր իմ աղոթքը և եկ օգնության”: Եվ նորից Աստված լսում էր այդ աղոթքը և և օգնում էր գյուղին:

Երբ այս վերջինն էլ մահացավ, ծանր րոպեներին մարդիկ սկսեցին դիմել արդեն նրան փոխարինողին: Այս քահանան հույսն ավելի շատ դնում էր փողի, այլ ոչ աղոթքի վրա: Նա ասում էր Աստծոն. “Ի՞նչ Աստված ես դու, եթե հեշտորեն կարող ես լուծել բոլոր խնդիրները, որոնք ինքդ էլ ծնել ես, բայց հրաժարվում ես մատդ անգամ շարժել, քանի դեռ մենք չենք սկսել շողոքորթել, քծնել և աղաչել քեզ: Իհարկե, դու կարող ես վերաբերվել մարդկանց այնպես, ինչպես կքմահաճես”: Դրանից հետո նա անմիջապես անցնում էր բուն հարցին:

Եվ նորից Աստված լսում էր այդ աղոթքը և օգնում էր գյուղին:

[Sambitbaba]

ԱՂՈԹՔՆԵՐԻ ԵՎ ԱՂՈԹՈՂՆԵՐԻ ՄԱՍԻՆ

* * *

ՏԱՏԻԿ. – Աղոթո՞ւմ ես դու արդյոք ամեն գիշեր:
ԹՈՌՆԻԿ. – Իհա՛րկե:
- Իսկ ամեն առավո՞տ:
- Ո՜չ, ցերեկները ես չեմ վախենում:

* * *

Աստվածավախ պառավը պատերազմից հետո. “Աստված գթասիրտ էր մեր նկատմամբ: Մենք երկար աղոթում էինք նրան, այդ պատճառով ռումբերն ընկնում էին քաղաքի մյուս ծայրում:”


* * *

Հիտլերի կողմից հրեաներին հետապնդելն այնքան անտանելի էր դարձել արդեն, որ երկու հրեա որոշեցին նրան սպանել: Ճանապարհին, որտեղով պետք է անցներ ֆյուրերը, նրանք դարան մտան մի հարմար տեղ և հանգամանորեն ստուգեցին իրենց զենքը: Բայց Հիտլերը երկար չէր երևում, և Սամուէլին մի սոսկալի միտք եկավ. “Յոսյա, - ասաց նա ընկերոջը, - աղոթիր, որ Հիտլերի հետ հանկարծ վատ բան պատահած չլինի…”

* * *

Ընտանիքում ամենանյա ավանդույթ էր դարձել աստվածավախ հորաքրոջը զբոսախնջույքի հրավիրելը: Բայց այդ տարի նրանք մոռացել էին անել այդ: Իսկ երբ վերջին րոպեին այնուամենայնիվ հրավիրեցին նրան, հորաքույրն ասաց. “Արդեն ուշ է: Ես աղոթել եմ, որ անձրև գա:”

[Sambitbaba]

ԵՐԿՈՒՍԸ ԼՍՈՒՄ ԵՆ: ՈՉ ՈՔ ՉԻ ԽՈՍՈՒՄ

Մի ծերունի ժամերով անշարժ նստում էր եկեղեցու մի անկյունում:
Մի անգամ եկեղեցու սպասավորը հարցրեց նրան, թե ի՞նչ է իրեն ասում Աստված:
- Աստված ոչինչ չի ասում: Նա միայն լսում է, - հետևեց պատասխանը:
- Լավ, այդ դեպքում ի՞նչ ես դո՛ւ ասում Նրան:
- Ես էլ ոչինչ չեմ ասում: Ես միայն լսում եմ:


Աղոթքի չորս աստիճանները.

. Ես խոսում եմ՝ դու լսում ես:
. Դու խոսում ես՝ ես լսում եմ:
. Ոչ ոք չի խոսում՝ երկուսն էլ լսում են:
. Ոչ ոք չի խոսում՝ ոչ ոք չի լսում. Լռություն:

[Sambitbaba]

ԱԳԲԱՐՆ ՈՒ ՆԱՄԱԶԸ

Ագբարը, Մոնղոլիայի կայսրը, մի անգամ որս էր անում անտառում: Երբ եկավ երեկոյան աղոթքի ժամը, նա իջավ ձիուց, գետնին փռեց գորգը, ծնկի եկավ ու սկսեց աղոթել, ինչպես այդ անում է ամեն մի բարեպաշտ մուսուլման:

Ճիշտ այդ ժամանակ անտառով մի գեղջկուհի էր վազում: Նա շատ էր անհանգստացած իր ամուսնու համար. վերջինս տնից դուրս էր եկել դեռ առավոտյան և մինչև այժմ չէր վերադարձել: Կինն այնքան էր անհանգիստ, որ չնկատեց ծնկաչոք կայսրին, վազելիս դիպավ նրան, ընկավ, հետո արագ ոտքի կանգնեց և, ներողության ոչ մի խոսք չասելով անգամ, նորից վազեց անտառ:

Ագբարը բարկացավ, որ իրեն խանգարեցին աղոթել, բայց, լինելով ուղղահավատ մուսուլման, նա չխախտեց օրենքը. նամազի ժամանակ ոչ մեկի հետ չխոսել:

Ագբարն արդեն վերջացրել էր աղոթելը, երբ այն կինը հետ վերադարձավ. նա ուրախ զրուցում էր ամուսնու հետ, որին վերջապես գտել էր: Կինը շատ զարմացավ և վախեցավ, տեսնելով կայսրին ու ն րա շքախումբը: Ագբարն ազատություն տվեց իր զայրույթին ու գոչեց կնոջ վրա. “Բացատրիր քո անհարգալից վերաբերմունքն իմ նկատմամբ, թե ոչ՝ ես կկարգադրեմ պատժել քեզ:”

Անսպասելիորեն կինը կորցրեց իր վախը: Նա նայեց Աբգարի աչքերի մեջ ու ասաց. “Իմ կայսր, ես այնքան վախեցած էի ամուսնուս անհետանալու պատճառով, որ ոչ միայն չնկատեցի քեզ, այլ նույնիսկ չեմ էլ հիշում, թե ինչպես եմ սայթաքել քեզ վրա:

Բայց այդ ժամանակ դու ամբողջովին խորասուզված էիր քո աղոթքի մեջ՝ ուղղված Ամենաբարձրյալին, ով անհամեմատելիորեն իմ ամուսնուց ավելի կարևոր է: Եվ ինչպե՞ս այդքան կարևոր ակնթարթին դու կարողացար նկատել ինձ:”

Կայսրն ամոթած լռեց: Ավելի ուշ նա խոստովանեց ընկերներին, որ այն գեղջկուհին, որը կրթություն չուներ և մոլլա էլ չէր, սովորեցրեց իրեն ճշմարիտ աղոթքին:

[Sambitbaba]

@ @ @

Ոչինչ չի կարող գերազանցել սրբությունը նրա, ով սովորել է ընդունել աշխարհն այնպիսին, ինչպիսին որ այն կա:

Կյանք կոչվող թղթախաղում հարկ է ձգտել հաղթել այն խաղաթղթով, որը որ քեզ է ընկել:

Իսկ նա, ով երազում է խաղալ ոչ թե իր խաղաթղթով, այլ նրանով, որը որ ցանկալի կլիներ ունենալ, - կյանքում անհաջողակ կդառնա:

Մեզ չեն հարցնում, ցանկանո՞ւմ ենք արդյոք մենք խաղալ: Այստեղ ընտրություն չկա: Այլ հարց է՝ ինչպե՛ս խաղալ:

[Sambitbaba]

ՑՈՒՐՏ ՕՐԸ՝ ՄՐՍԵԼ

Մի անգամ, մի շատ ցուրտ օր, ռաբբին և նրա աշակերտները տաքանում էին խարույկի մոտ:
Աշակերտներից մեկը, կրկնելով իր ուսուցչի ուսմունքը, գոչեց.
- Ես հաստատ գիտեմ, թե ի՛նչ է հարկավոր անել այսպիսի ցուրտ օրը:
- Ի՞նչ, - հարցրեցին բոլորը:
- Տաքանա՛լ: Բայց ես գիտեմ նաև, թե ի՛նչ է հարկավոր անել, եթե տաքանալ հնարավոր չէ:
- Ի՞նչ:
- Մրսել:

Մեզ շրջապատող աշխարհը հնարավոր չէ ոչ մերժել, ոչ ընդունել:
Փախչել նրանից՝ նույնն է, ինչ փախչել սեփական ոտքերից:
Ընդունել նրան՝ նույնն է, ինչ համբուրել սեփական շրթունքները:
Քեզ հարկավոր է միայն մեկ բան. նայել, հասկանալ և՝ հանգստանալ:

[Sambitbaba]

ԸՆԿԵՐՈՒԹՅՈՒՆ ՎԻՇԱՊԻ ՀԵՏ

Մի մարդ գալիս է բժշկի մոտ ու պատմում է նրան, որ ամեն գիշեր իրեն հյուր է գալիս մի հսկայական երեքգլխանի վիշապ: Եվ դա այնքան սարսափելի է այցելուի համար, որ նա չի կարողանում քնել գիշերները և արդեն գտնվում է նյարդային խանգարման եզրին: Նա սկսել է նույնիսկ ինքնասպանության մասին մտածել:

- Կարծում եմ, որ կարող եմ Ձեզ օգնել, - ասում է հոգեբույժը, - բայց պարտավոր եմ զգուշացնել. բուժումը կտևի մեկից երկու տարի, և դրա արժեքն է երեք հազար դոլար:

- Երե՜ք հազար դոլար, - գոչեց այցելուն: - Մոռացե՛ք ամենն, ինչ ես այստեղ դուրս եմ տվել: Այդ գնով ես ավելի լավ է տուն կվերադառնամ և ընկերություն կհաստատեմ վիշապի հետ: