Երևակայական ընկեր

[Ուլուանա]

Ան, Քրիստոս հարյաւ ի մեռելոցնելն ա պնդում, չի ասում, չգիտենք իրական ա թե ոչ, չգիտենք դա պատահել ա, թե ոչ

Դե հա։ Ես հո հակառակը չեմ պնդում ։
Ուզում եմ ասել, որ էդ կայքի տված դաստիարակությունն ու ուսուցումն ամեն դեպքում չեզոք ու անկողմնակալ չի, ինչպես որ դու փորձում ես ներկայացնել, այլ որոշակիորեն աթեիստական ա։ Ու դատելով մեր Դարվինիկի որոշ արկածներից՝ ավելին՝ մատերիալիստական (Darwin loves using his imagination, but he only believes in things that he can see in the real world)։

[Jarre]

Դե հա։ Ես հո հակառակը չեմ պնդում ։
Ուզում եմ ասել, որ էդ կայքի տված դաստիարակությունն ու ուսուցումն ամեն դեպքում չեզոք ու անկողմնակալ չի, ինչպես որ դու փորձում ես ներկայացնել, այլ որոշակիորեն աթեիստական ա։ Ու դատելով մեր Դարվինիկի որոշ արկածներից՝ ավելին՝ մատերիալիստական (Darwin loves using his imagination, but he only believes in things that he can see in the real world)։

Հա, տենց բան կա, ճիշտ ես՝ աթեիզմի պահեր կան
Ի գիտություն քեզ՝ ես փորձել եմ պարզապես ներկայացնել այնտեղ ինչ ա կատարվում ու ես ինչ տպավորություններ ունեմ ու ինչ եմ կարծում։ Իսկ հետևությունները՝ աթեիստական ա, կրոնական, մատերիալիստական, թե մի այլ բան ես գերադասում եմ որ ամեն մեկն ինքն անի իր հետևությունները։

Բայց ինձ համար դա ավելի գրավիչ է, քան ցանկացած կրոնական տարր պարունակող դաստիարակությունը։ Չնայած, կան կարծիքներ, որ շատ ձգտելու դեպքում գիտությունն էլ կարելի ա համարել կրոնի պես մի բան

Ամեն դեպքում ես կողմնակից եմ երևակայական ընկերոջը կինոյի պես մի բան ընդունելուն, ոչ թե կյանքի իմաստ կամ արժեք։

[ivy]

Հա, տենց բան կա, ճիշտ ես՝ աթեիզմի պահեր կան

Պահերը որն են Հենց առաջին էջում մեծ գրված է.

Welcome to Kids Without God, a site for the millions of young people around the world who have embraced science, rejected superstition, and are dedicated to being Good Without A God!

Էս մարդիկ կրոնը բացահայտորեն համարում են սնահավատություն ու քաջալերում դրանից հրաժարվելը

[ivy]

Ու մի բան էլ։ Որ մեկ-մեկ նորություններով չեմ լսում՝ Իսրայելի քրիստոնյա երեխաները, Փարիզի մուսուլման երեխաները, Լոնդոնի հուդայական երեխաները.... Արա՛, տո ասա էրեխեն էդ տարիքում ո՞նց կարա քրիստոնյա, մուսուլման կամ հուդայական լինի։

Կարա՞ էտ տարիքում ՀՀԿ-ական, Դաշնակ կամ Բարգավաճ լինի։ Ծիծաղելույա չէ՞։
Իսկ կրոնի պահով նորմալ ա։ Ու դա իմ համար ողբալու փաստ ա։

Համաձայն եմ, բայց արի ընդունենք, որ էդ տարիքում ոչ էլ դեռ աթեիստ կարող է լինել: Մի բան մերժելու համար, դեռ պիտի հասկանաս՝ դա ինչ է:

[Jarre]

Պահերը որն են Հենց առաջին էջում մեծ գրված է.

Welcome to Kids Without God, a site for the millions of young people around the world who have embraced science, rejected superstition, and are dedicated to being Good Without A God!

Էս մարդիկ կրոնը բացահայտորեն համարում են սնահավատություն ու քաջալերում դրանից հրաժարվելը

ivy, ջան, եթե բացատրեմ թե ինչու եմ այդպես գրել («աթիեզմի պահեր կան») դա շատ երկար կտևի ու չեմ ուզում օֆտոպել։ Բայց կփորձեմ կարճ ձևակերպել ասածս։ Անձամբ ինձ համար շատ դժվար ա տեսնել, տարբերակել և առանձնացնել անաչառ ագնոստիցիզմը՝ թեիզմի հանդեպ հակում ունեցող ագնոստիցիզմից, աթեիզմը՝ աթեիզմին հակված ագնոստիցիզմից, աթեիստին՝ համոզված աթեիստից։

Հավատացյալները Էնշտեյնի խոսքերը մեջ են բերում որպես Աստծու հանդեպ հավատ ունեցողի խոսքեր ու նույն հաջողությամբ աթեիստները որպես աթեիստի խոսքեր։

Աթեիզմի իմաստներից մեկը՝ անաստվածությունն է, որը հայերենում իմ (և ինձ ծանոթ այլ մարդկանց) ընկալմամբ ունի բացասական երանգ և իմաստ։ Դրա տակ ես հասկանում եմ մարդ որից ամեն բան սպասելի է։

Դրա համար ես գերադասում եմ պարզապես ուսումնասիրել պրոցեսը։ Իսկ պրոցեսը մեզանից յուրաքանչյուրը կարող է լեյբլավորել յուրովի։

Այնպես որ դու բոլոր հիմքերն ունես այն որակելու որպես աթեիստական։
Իսկ ես դա ընկալում եմ որպես միջոց, որը երեխաներին փոքրուց սովորեցնում է գիտական կրիտիկայի, փաստերը ուսումնասիրելուն, ռացիոնալ մտածելուն և այլն։

Եթե ես ինչ որ բան նենց չեմ բնութագրել անկեղծորեն ներողություն եմ խնդրում

[Jarre]

Համաձայն եմ, բայց արի ընդունենք, որ էդ տարիքում ոչ էլ դեռ աթեիստ կարող է լինել: Մի բան մերժելու համար, դեռ պիտի հասկանաս՝ դա ինչ է:

Համաձայն եմ։

[ivy]

Չէ, Jarre ջան, սխալ բան չես գրել, ուղղակի ես մի քիչ խորացա էդ սայտի մեջ

[Sambitbaba]

Ան, Քրիստոս հարյաւ ի մեռելոցնելն ա պնդում, չի ասում, չգիտենք իրական ա թե ոչ, չգիտենք դա պատահել ա, թե ոչ :P

Դե, հենց այդ պատճառով էլ, Ջառ ջան, մենք ասում ենք, որ դա կրոն է, հավատամք է, և ոչ ոք չի ասում, որ դա այդպես չէ:

Եվ եթե նույն կերպ նայենք հարցին, ուրեմն, եթե մի կայքի անունն է. "Երեխաներն առանց Աստծո", - ինձ թվում է, որ առանց որևէ կասկածի այդ կայքը կարելի է աթեիստական համարել:

Բայց ես ինքս, օրինակ, դրա դեմ ոչինչ չունեմ: Չէ, ավելի ճիշտ՝ ունեմ, բայց ունեմ այնքանով միայն, որքան որ ունեմ մի որևէ կրոնական կայքի վերաբերյալ, որը դրա լրիվ հակառակն է պնդում: Բայց, եթե կա կրոնականը, որը մենք հեշտությամբ կուլ ենք տալիս և մարսում ենք, ինչու՞ չենք կարող նմանապես կուլ տալ ու մարսել աթեիստականը: Ընդ որում, վերջինիս մեջ շատ ավելի քիչ են ոսկորները, որոնք կարող են դեմ առնել կոկորդիդ, քան կրոնականի մեջ: Այս կայքն ուղղակի բալանսի է բերում ուժերին, քանզի կրոնական կայքերն ինչ խոսք, անհամեմատելի ավելի շատ են:

Բայց, հասկանում եք, եթե ավելի խորը նայենք հարցին, ինձ թվում է, որ այսօր նոր հակակրոն ստեղծելը նույնքան անիմաստ է, որքան նոր կրոն ստեղծելը: Մենք բոլորս էլ շատ լավ տեսնում ենք, որ այդ բոլորն արդեն կա և իրեն չի արդարացնում: Առավել ևս, որ երեխաներն արդեն լույս աշխարհ են գալիս գիտելիքները հետը, և մենք ավելի լավ կանենք, որ դադարենք նրանց սովորեցնել, այլ սկսենք նրանցից սովորել: Փորձի համար, դուք կարող եք նրանց լրջորեն հարցնել, թե ի՞նչ են նրանք մտածում այս ամենի մասին, և նրանք ձեզ կպատասխանեն: Օրինակ, այսպիսի մի տարբերակ.

Փոքրիկ աղջկա մայրը
մտնում է խոհանոց
Եվ տեսնում է, որ իր դստրիկը
նստած է սեղանի մոտ.
Ամեն կողմ գունավոր
մատիտներ են թափթփված,
Իսկ աղջնակն էլ լրջորեն
նկարելով է զբաղված։

“Ի՞նչ ես նկարում, աղջիկս” –
հարցնում է մայրը սիրով։
“Աստծոն”, - մորն է նայում աղջիկն
իր շողացող աչքերով։
“Ինչ լա՜վ է, - ասում է մայրը,
գրկելով իր աղջկան։ -
Բայց գիտե՞ս, ոչ ոք չի տեսել,
թե ի՞նչ տեսք ունի Աստված”։

“Դե ուրեմն, - պատասխանում է
փոքրիկը լրջորեն, -
Թող միայն ավարտեմ նկարս,
և բոլորդ կտեսնե՛ք”։

Ըստ իս, ավելի ճիշտ կլիներ այն կայքը, որն այս երկուսը կհամախմբեր մեկտեղ, որը կսովորեցներ երեխաներին, որ այդ ամենն իրարից անբաժան է և հենց այդ է կյանքը, և որ ամեն մեկը կարող է ընտրել այն, ինչ որ ինքն է որոշում՝ ընտրել:

[Jarre]

Ըստ իս, ավելի ճիշտ կլիներ այն կայքը, որն այս երկուսը կհամախմբեր մեկտեղ, որը կսովորեցներ երեխաներին, որ այդ ամենն իրարից անբաժան է և հենց այդ է կյանքը, և որ ամեն մեկը կարող է ընտրել այն, ինչ որ ինքն է որոշում՝ ընտրել:

Sambitbaba, մտքիքդ հետ համաձայն եմ ՝ ամեն մեկը իրան միակ ճշմարիտը կարծելու փոխարեն, թող ընդամենը արտահայտի, թե ինքն ինչ է կարծում և միշտ հիշի, որ դա իր անձնական կարծիքն է։ Կարծում եմ շատերիս մոտ է այդպես, որ մենք տվյալ պահին ունեցած մեր կարծիքը համարում ենք լավագույնը։ Բայց ես ինձ միշտ հիշացնում եմ, որ դա լավագույնն ա իմ համար։ Բայց դա մեզ շրջապատող աշխարհի յոթ միլիարդ մեկնաբանություններից մեկն ա։ Ինձ էտ միտքը շատ ա օգնում հակառակ կարծիքը հանգիստ ընդունելու և դրա շուրջ մտածելու և դրանից օգտակար բաներ սովորելու հարցում։

[Sambitbaba]

Ամեն դեպքում ես կողմնակից եմ երևակայական ընկերոջը կինոյի պես մի բան ընդունելուն, ոչ թե կյանքի իմաստ կամ արժեք։

Ռուսներն ասում են. "Хоть горшком назови, только в печку не ставь."
Ի՞նչ տարբերություն, թե ինչպես մենք դա կանվանենք: Հարցն այն է. ընդունու՞մ ենք, թե՞ ոչ: Սա է հիմնական խնդիրը:
Ինչպես նաև պարադոքսը:
Այստեղ գրառում կատարողներից համարյա բոլորն ասում են, որ իրենք ունեցել են երևակայական ընկեր, կամ գոնե գիտեն նրան, ով ունեցել է: Այսինքն, նույնիսկ ունենալով անձնական փորձ, ընդամենը ներկա պահին չհասկանալով դրա իրական արժեքը, ինչպես նաև վախենալով արտաքին աշխարհից եկող հեգնանքից, գերադասում են հերքել իրենց իսկ իրականությունը:

Ինչու՞ չէ, Ջառ ջան: Եթե մեր ամբողջ կյանքը՝ թատրոն է, ինչու՞ այդ մի պահը չի կարելի որպես կինո ընդունել, անշուշտ, կարելի է և այդպես էլ կա: Եվ ես նույնպես չեմ պնդում, թե դա մեր ամբողջ կյանքի իմաստն է: Բայց մի բան ես գիտեմ հաստատ. դա՝ ինչպես ասում ես, - արժեք է, և հնարավոր է, շատ կարևոր արժեք մեզ համար: Եվ միգուցէ ավելի տրամաբանական կլիներ փորձել հասկանալ, թե ի՞նչ արժի այն: Չէ՞ որ մի կողմ նետել այն մենք միշտ էլ կարող ենք…

[Sambitbaba]

Sambitbaba, մտքիքդ հետ համաձայն եմ ՝ ամեն մեկը իրան միակ ճշմարիտը կարծելու փոխարեն, թող ընդամենը արտահայտի, թե ինքն ինչ է կարծում և միշտ հիշի, որ դա իր անձնական կարծիքն է։ Կարծում եմ շատերիս մոտ է այդպես, որ մենք տվյալ պահին ունեցած մեր կարծիքը համարում ենք լավագույնը։ Բայց ես ինձ միշտ հիշացնում եմ, որ դա լավագույնն ա իմ համար։ Բայց դա մեզ շրջապատող աշխարհի յոթ միլիարդ մեկնաբանություններից մեկն ա։ Ինձ էտ միտքը շատ ա օգնում հակառակ կարծիքը հանգիստ ընդունելու և դրա շուրջ մտածելու և դրանից օգտակար բաներ սովորելու հարցում։

Շատ ուրախ եմ, Ջառ ջան, քանզի ինքս էլ նույն կարծիքին եմ: Եվ ինձ թվում է, որ մեր այդ կարծիքը բանալի է, որպեսզի փորձես հասկանալ, թե ինչու՞ է Աստված, կամ՝ "Չաստված", - մեր առջև այդ յոթ միլիարդին շարել…

[Jarre]

Ռուսներն ասում են. "Хоть горшком назови, только в печку не ставь."
Ի՞նչ տարբերություն, թե ինչպես մենք դա կանվանենք: Հարցն այն է. ընդունու՞մ ենք, թե՞ ոչ: Սա է հիմնական խնդիրը:
Ինչպես նաև պարադոքսը:
Այստեղ գրառում կատարողներից համարյա բոլորն ասում են, որ իրենք ունեցել են երևակայական ընկեր, կամ գոնե գիտեն նրան, ով ունեցել է: Այսինքն, նույնիսկ ունենալով անձնական փորձ, ընդամենը ներկա պահին չհասկանալով դրա իրական արժեքը, ինչպես նաև վախենալով արտաքին աշխարհից եկող հեգնանքից, գերադասում են հերքել իրենց իսկ իրականությունը:

Ինչու՞ չէ, Ջառ ջան: Եթե մեր ամբողջ կյանքը՝ թատրոն է, ինչու՞ այդ մի պահը չի կարելի որպես կինո ընդունել, անշուշտ, կարելի է և այդպես էլ կա: Եվ ես նույնպես չեմ պնդում, թե դա մեր ամբողջ կյանքի իմաստն է: Բայց մի բան ես գիտեմ հաստատ. դա՝ ինչպես ասում ես, - արժեք է, և հնարավոր է, շատ կարևոր արժեք մեզ համար: Եվ միգուցէ ավելի տրամաբանական կլիներ փորձել հասկանալ, թե ի՞նչ արժի այն: Չէ՞ որ մի կողմ նետել այն մենք միշտ էլ կարող ենք…

Sambitbaba, կայքի նյութերը սովորեցնում են երեխաներին տարբերել իրականությունը ցանկալիից, երազածից կամ հորինվածից։ Տեսնել տարբերությունը երևակայական ընկերոջ և իրական՝ իր կողքը կանգնած ընկերոջ։ Սովորեցնում է տալ հարցեր և գտնել հարցերի պատասխանները։ Սովորեցնում է չհավատալ ամեն լսած պատմության այլ անձնապես համոզվել։ Ես սա եմ ուզում առանձնացնել։

Ինչպես արդեն ասվել է երևակայկան ընկեր ունենալը կարող է լինել հաճելի, ռոմանտիկ, պարգևի խորության և անսահմանության զգացում։ Ես ինքս շատ եմ սիրում պատկերացնել, երազել, երևակայել։ Ինչպես ասում են Էնշտեյնի մասին պատմող որոշ գրքեր Էնշտեյնը հենց իրա երևակայության ու երազանքների հիման վրայա բացահայտել հարաբերականության տեսությունը։ Կան պատմություններ, որ նա ինքն իրեն պատկերացրել է արևի ճառագայթի վրա նստած միջտիեզերական ուղեվորություն կատարելիս և այլն և այլն։ Ու դա հիանալի է։

Ուղղակի տաբերությունը որն ա։ Իմ պատկերացմամբ կրոնը մարդկային ուղեղի այդ ունակությունը գործածում է մարդուն ստրկացնելու համար (շատ ընդհանուր եմ արտահայտվում), իսկ գիտական մոտեցումը կարող է այդ նույն հատկությունը գործածել և այն դարձնել խթան նորանոր հայտնագործությունների համար։

Ու այստեղ ո՞րն ա աթեիզմը։

Ինչո՞ւ եմ ասում պրոցեսին նայիր։

Տես ինչ ա ստացվում։ Դու աթեիզմ ես համարում ռացիոնալ մտածելակերպ զարգացնելը, երևույթները քննելը և այլն։ Իսկ կրոնը ստացվում ա, որ սովորեցնում է հավատալ առանց հասկանալու։ Ու դա հերիք չի պատրաստ ա իրա կյանքը զոհի այդ չբացահայտված ու չհասկացած մտքերի ու գաղափարների համար։

Անձամբ ես կուզենամ ու ամեն բան կանեմ, որ իմ երեխան ունենա հարցերը քննելու նման ունակություն։ Թող շրջապատում դա անվանեն աթեիզմ, հավատք, հիմարություն, անաստվածություն կամ ցանկացած այլ բառով ու դրա տակ տեսնեն բազմաթիվ այլ իմաստներ։ Բայց իմ համար փաստ է, որ նման մտածելակերպը պաշտպանություն է և խթանիչ՝ անկախ դրա վրա «կախված» անվանումից։

[Sambitbaba]

Sambitbaba, կայքի նյութերը սովորեցնում են երեխաներին տարբերել իրականությունը ցանկալիից, երազածից կամ հորինվածից։ Տեսնել տարբերությունը երևակայական ընկերոջ և իրական՝ իր կողքը կանգնած ընկերոջ։ Սովորեցնում է տալ հարցեր և գտնել հարցերի պատասխանները։ Սովորեցնում է չհավատալ ամեն լսած պատմության այլ անձնապես համոզվել։ Ես սա եմ ուզում առանձնացնել։

"Իրական՝ իր կողքը կանգնած ընկերները" Ամանդա Տոդդին բերեցին ինքնասպանության: Իսկ ի՞նչ, եթե նրա "երևակայական ընկերը" հակառակն էր փորձում ապացուցել, բայց Ամանդան ընտրեց, ինչպես ասում ես, "տարբերել իրականությունը ցանկալիից"… Ջառ ջան, ինձ թվում է, որ իրականությունն իրականություն է միայն այնքանով, որքանով որ մենք այսօր այն ընդունում ենք որպես իրականություն: Բայց մենք մոռանում ենք այն, ինչ մեր փորձը մեզ կրկին ու կրկին ցույց է տալիս. այն, ինչ մենք այսօր ընդամենը "ցանկալի" ենք համարում, շատ հաճախ վաղն արդեն իրականություն է դառնում: Եվ հեռու գնալ պետք չէ, քո հիշատակած Էյնշտեյնը քեզ օրինակ, որը, բառացիորեն, թախտին պառկած, եկել է իր հարաբերականության տեսությանը: "Ու դա հիանալի է։"

Ուղղակի տաբերությունը որն ա։ Իմ պատկերացմամբ կրոնը մարդկային ուղեղի այդ ունակությունը գործածում է մարդուն ստրկացնելու համար (շատ ընդհանուր եմ արտահայտվում), իսկ գիտական մոտեցումը կարող է այդ նույն հատկությունը գործածել և այն դարձնել խթան նորանոր հայտնագործությունների համար։

Հա, ճիշտ ես, Ջառ ջան: Կրոնի հարցում: Եվ սակայն, ասա, եթե ինչ-որ մեկը վերցնի մի ավտոբուս, և այն օգտագործի որպես պահեստ, - կնշանակի՞ դա արդյոք, որ մնացած բոլորը պետք է դադարեն ավտոբուսը տրանսպորտ համարել:
Ես վախենում եմ նրանից, որ, ինչքան շատ ենք մենք հերքում անճանաչելին, այնքան շատ ենք հեռացնում մեզանից "նորանոր հայտնագործությունները"…

Տես ինչ ա ստացվում։ Դու աթեիզմ ես համարում ռացիոնալ մտածելակերպ զարգացնելը, երևույթները քննելը և այլն։ Իսկ կրոնը ստացվում ա, որ սովորեցնում է հավատալ առանց հասկանալու։ Ու դա հերիք չի պատրաստ ա իրա կյանքը զոհի այդ չբացահայտված ու չհասկացած մտքերի ու գաղափարների համար։

Ոչ, սրա հետ համաձայն չեմ: Այսինքն, իմ ասածի մասին՝ քո պատկերացման:
Նախ, որ գիտնականներն էլ ոչ պակաս իրենց կյանքը զոհաբերողներ են՝ չբացահայտված ու չհասկացած մտքերն ու գաղափարները բացահայտելու և հասկանալու համար, ու երևի հենց այդ է նրանց հանդեպ մեր տածած հարգանքի ու ակնածանքի պատճառը:
Երկրորդ, ռացիոնալ մտածելակերպ զարգացնելը ես բոլորովին էլ աթեիզմ չեմ համարում: Ես համարում եմ, որ ռացիոնալ մտածելակերպ զարգացնելու համար պարտադիր է "միտք-սիրտ-հոգի" եռամիասնությունը: Իսկ երբ անջատում ես սիրտդ և հոգիդ, միտքդ դառնում է քո թշնամու՝ քո էգոյի ձեռնածուն, և այդ դեպքում արդեն, ինչ զիբիլ ասես, կարող է սարքել քո գլխին: Ասենք, օրինակ այն, որ մեր պապիկներն ու տատիկները՝ կապիկներն են…

Անձամբ ես կուզենամ ու ամեն բան կանեմ, որ իմ երեխան ունենա հարցերը քննելու նման ունակություն։

Լավ միտք է: Բայց խնդրում եմ, մի՛ կտրիր նրան սրտի ջերմությունից և հոգու թրթիռներից…

[Դավիթ]

Ասենք, օրինակ այն, որ մեր պապիկներն ու տատիկները՝ կապիկներն են…

Առաջին հերթին դու երևի շատ լավ գիտես, որ կապիկները մեր ուղիղ նախնիները չեն: Բայց եթե նույնիսկ այդպես է, ի՞նչ մի ահավոր երևույթ է, եթե օրինակ մի քանի տասնյակ միլիոն տարի առաջ մեր նախնիները կապիկներ են եղել: Ես դա նայում եմ էվոլուցիոն տեսության տեսանկյունից և հպարտ եմ մարդկության համար:

[Sambitbaba]

Առաջին հերթին դու երևի շատ լավ գիտես, որ կապիկները մեր ուղիղ նախնիները չեն: Բայց եթե նույնիսկ այդպես է, ի՞նչ մի ահավոր երևույթ է, եթե օրինակ մի քանի տասնյակ միլիոն տարի առաջ մեր նախնիները կապիկներ են եղել: Ես դա նայում եմ էվոլուցիոն տեսության տեսանկյունից և հպարտ եմ մարդկության համար:

Ոչ, Հեթանոս ջան: Եթե ես դպրոցում լավ եմ սովորել, դա չի նշանակում, որ ամենն, ինչին ինձ սովորեցրել են, պետք է որպես փաստ ընդունեմ: Եվ հարցն այն չէ, թե դա ահավոր երևույթ է. իհարկե, ահավոր չէ: Ինչու՞ պետք է բարեշրջումն ահավոր լինի: Ես ուղղակի ավելի հավակնում եմ այն կարծիքին, որ հակառակը, կապիկն է մարդուց առաջացել: Այսինքն, կապիկը՝ դա դեգրադացված մարդն է, ճիշտ նույնպես, ինչպես որ մարդը՝ դեգրադացված հրեշտակ է:

Եթե ես ասեմ, որ երբ խոսում եմ մարմնականորեն համբարձման մասին, ես լրջորեն դա հնարավոր եմ համարում և իրականություն, - դու և շատերը խելագար կհամարեք ինձ և ոմանք էլ փաստեր կուզեն ինձանից:
Բայց եթե խոսում ենք կապկի մարդ դառնալու մասին ու դու խոսում ես տասնյակ միլիոն տարիներից, դու չե՞ս մտածում այն մասին, որ եթե դա այդպես է, ուրեմն ինչու՞, ասենք, վերջին մի տաս հազար տարիների մեջ մենք ոչ մի տեղեկություն չունենք, որ այդ ժամանակահատվածում գոնե մեկ կապիկ մարդ է դարձել…

Ու հետո, գիտես, եթե համարենք, որ նոստալգիան իրոք գոյություն ունեցող մի բան է, ուրեմն ես գերադասում եմ կարոտել իմ հրեշտակային անցյալը, այլ ոչ՝ կապկային: