PDA

Դիտել ողջ տարբերակը : Օրագրային զրույցներ



Էջեր : 1 2 [3]

ivy
10.09.2020, 13:30
Բաժանության պատմություններ շատ եմ լսել, բայց կան, որ առանձնապես չեմ կարողանում մարսել..

Օրինակ մի ջահել հայ ընտանիք կար:
...

Բաժանություններին վատ չեմ նայում․ կարծում եմ, որ շատ հաճախ թե բաժանվողները, թե երեխաները դրանից հետո ավելի երջանիկ են լինում, քան ծանր մթնոլորտում ապրելու ժամանակ։ Ընդհանրապես, ամուսնության ինստիտուտն ու դրա կարևորությունը (պահպանե՜լ ամեն գնով) անտեղի ուռճացված է ու ոչ միշտ է ծառայում մարդկանց բարեկեցությանն ու երջանկությանը։ Բայց դե մարդիկ կան, որ իրենք իրենց համոզում են ինչ-որ անիմաստ արժեքների մեջ ու ամբողջ կյանքը տառապելով ապրում․ կարևորը քանդվելիքը չքանդվի, իբր թե միասին մի տանիքի տակ մնալը չքանդելու գրավականն է։ Իհարկե խոսքը էն դեպքերի մասին չի, երբ ամուսինները հաշտ ու ներդաշնակ ապրում են և իրար շատ սիրում։ Բայց դե տառապելով ապրելու իմաստը ես որ ընդհանրապես չեմ հասկանում․ եղած չեղած էդ մի կյանքն ունեն, ինչի են վարի տալիս։

Իսկ քո նկարագրած դեպքն իսկապես սրիկայություն է․ գնալ էր ուզում, թող մարդավարի խոսեր դրա մասին, փախչելը ո՞րն է՝ հետն էլ տան ունեցվածքը գողանալ-տանելով։ Էդպես խոպան գնացած ու հավետ կորածներ էլ Հայաստանում շատ կան։ Որ եղած փողը վերցնում, գնում են Ռուսաստաններ ու հետքները ընդմիշտ կորցնում՝ հետևում կին ու երեխաներ թողնելով։
Բաժանվելը կարող է նաև շատ քաղաքակիրթ ու սիրուն ձևով լինել, անպայման չի ստորությունների գնալ։

Գաղթական
10.09.2020, 14:28
Բավականին մեծ հաջողություն կլինի, եթե հնարավոր լինի աշխարհիս մոտ 8մլրդ բնակչության մեջ գտնել 2 հոգու, որոնք բոլոր հարցերում միանշանակ համակարծիք են ու այդենթիքըլ են մտածում:

Միշտ էլ կարող են ծագել հարցեր կամ լինել իրավիճակներ, որոնց շուրջ սիրող զույգը համաձայնության չգա ու նեւյնիսկ վեճ ծագի:

Նորապսակ զույգերի մոտ նման իրավիճակներն ավելի հաճախ են հանդիպում առաջին մի 5 տարում:
ՈՒ հենց էս առաջին էտապի շեմն ա, որը հաղթահարելով զույգի միությունն ավելի ա ամրանում:

Այսինքն էդ էն շրջանն ա, երբ զույգն ինտենսիվորեն զբաղված ա իրենց մեջ դերերի բաժանումով ու միմյանց հարմարվելով:
«Հարմարվել»-ն էլ էստեղ ամենադրական իմաստն ունի, էն որ ծագած մեծ ու պուճուր անհամաձայնությունների ժանանակ իրարու ձեռնտու կոմպրոմիսային տարբերակներ են մշակվում:

«Սեր» հասկացողությունն արդեն հազարամյսկներ ա հայտնի փիլիսոփաների ուղեղ կեղեքում ու սա ամեն մարդ յուրովի կարող է սահմանել:
Ըստ այդմ էլ՝ առաջին շրջանի սերն ու սիրահարվածությունը կարող է տեղի տալ փոխադարձ կապվածության ու հարգանքի:
Դա էլ է ամուր հիմք՝ միության, ընտանիքի պահպանման համար:
Իսկ եթե էդ միությունը նաև ամրագրված ա որպես օրինական ընտանիք, դա ավելի շատ պատասխանատվություն ա ենթադրում ու ավելի շատ ջանք՝ այն պահպանելու համար:

Այսինքն՝ ըստ իս, միադին ապրող սիրահար զույգի միությունը, եթե օրինական գրանցված չեն, մի քիչ ավելի փխրուն հիմքերի վրա ա, էն իմաստով, որ իրարից բաժանվել ավելի հեշտ ա:
Բայց, եթե հեշտ չլիներ, գուցե իրար մի երկու անգամ ավել շանս տային ու մեկ էլ տեսար ամեն ինչ հարթվեր գնար..

Հ.Գ. Ոնց-որ մի քիչ խառը ստացվեց՝ ոտի վրա )))

ivy
10.09.2020, 17:10
Գաղթական ջան, պարզ է, որ երկու հոգի բոլոր հարցերում միանշանակ համակարծիք լինել չեն կարող, խոսքը դրա մասին չի։
Տարակարծությունները կարող են լուծվել փոխզիջումներով ու իրար հասկանալու ձգտումով, սա հեչ անպայման չի, որ լարված ու տհաճ մթնոլորտի կամ դեռ ավելի վատ՝ անընդհատ կրկնվող կռիվների պատճառ դառնա։ Բայց եթե մարդիկ տարիներով իրար են ուտում, իրար ցավեցնում են, ու դեռ երեխաներն էլ դրա ականատեսն են, ես որ չեմ հասկանում էդպիսի միությունը պահել-պահպանել ցանկանալու իմաստը, և համոզված եմ, որ էդպիսի մթնոլորտը երեխաների վրա էլ լավ չի անդրադառնում։
Սիրո մասին էլ, հա, կարելի է անվերջ փիլիսոփայել․ որոշիչն էն է, թե մարդիկ ինչ պահանջներ ունեն հարաբերություններում։
Ռոմանտիկայի առկայությունը ու սիարհարվածությունը չի նշանակում, որ չկա հարգանք, կապվածություն, հոգատարություն ու լավ ընկերություն կամ որ ժամանակի հետ պիտի մեկը մյուսով փոխարինվի։ Ինձ համար առանց վառ զգացմունքների ու ռոմանտիկայի հարաբերություններն անիմաստ են․ եթե դա ժամանակի հետ մարելու է, ուրեմն միությունն էլ է մարելու։
Ում համար դա կարևոր չի, թող ուրիշ ձևով ապրի։

Ուլուանա
10.09.2020, 17:24
Բավականին մեծ հաջողություն կլինի, եթե հնարավոր լինի աշխարհիս մոտ 8մլրդ բնակչության մեջ գտնել 2 հոգու, որոնք բոլոր հարցերում միանշանակ համակարծիք են ու այդենթիքըլ են մտածում:

Միշտ էլ կարող են ծագել հարցեր կամ լինել իրավիճակներ, որոնց շուրջ սիրող զույգը համաձայնության չգա ու նեւյնիսկ վեճ ծագի:

Նորապսակ զույգերի մոտ նման իրավիճակներն ավելի հաճախ են հանդիպում առաջին մի 5 տարում:
ՈՒ հենց էս առաջին էտապի շեմն ա, որը հաղթահարելով զույգի միությունն ավելի ա ամրանում:

Այսինքն էդ էն շրջանն ա, երբ զույգն ինտենսիվորեն զբաղված ա իրենց մեջ դերերի բաժանումով ու միմյանց հարմարվելով:
«Հարմարվել»-ն էլ էստեղ ամենադրական իմաստն ունի, էն որ ծագած մեծ ու պուճուր անհամաձայնությունների ժանանակ իրարու ձեռնտու կոմպրոմիսային տարբերակներ են մշակվում:

«Սեր» հասկացողությունն արդեն հազարամյսկներ ա հայտնի փիլիսոփաների ուղեղ կեղեքում ու սա ամեն մարդ յուրովի կարող է սահմանել:
Ըստ այդմ էլ՝ առաջին շրջանի սերն ու սիրահարվածությունը կարող է տեղի տալ փոխադարձ կապվածության ու հարգանքի:
Դա էլ է ամուր հիմք՝ միության, ընտանիքի պահպանման համար:
Իսկ եթե էդ միությունը նաև ամրագրված ա որպես օրինական ընտանիք, դա ավելի շատ պատասխանատվություն ա ենթադրում ու ավելի շատ ջանք՝ այն պահպանելու համար:

Այսինքն՝ ըստ իս, միադին ապրող սիրահար զույգի միությունը, եթե օրինական գրանցված չեն, մի քիչ ավելի փխրուն հիմքերի վրա ա, էն իմաստով, որ իրարից բաժանվել ավելի հեշտ ա:
Բայց, եթե հեշտ չլիներ, գուցե իրար մի երկու անգամ ավել շանս տային ու մեկ էլ տեսար ամեն ինչ հարթվեր գնար..

Հ.Գ. Ոնց-որ մի քիչ խառը ստացվեց՝ ոտի վրա )))
Ընդհանուր առմամբ համաձայն եմ, բայց տարաձայնություններ ու խնդիրներ են լինում, որոնք ոչ մի կերպ լուծելի չեն, ու շատ կարևոր ա դա ժամանակին հասկանալն ու համապատասխան քայլեր անելը, այսինքն` բաժանվելը: Ու հենց էդտեղ ա, որ շատերը ծուղակն են ընկնում` սին հույսեր փայփայելով, թե խնդիրները կլուծվեն, իրենք էլ երջանիկ կապրեն, կամ, ինչպես Այվին նկարագրեց, զուտ ընտանիքը չքանդվելու, երեխաների համար երկու ծնողի լիարժեք ներկայությունն ապահովելու համար, թեկուզ, իմանալով, որ խնդիրները չեն լուծվելու, միևնույն ա, շարունակեն միասին ապրել: Ընդհանրապես եթե համատեղ կյանքը դիսկոմֆորտ ա առաջացնում ամուսիններից որևէ մեկի համար, ու կապ չունի, թե ինչ պատճառով, ուրեմն էդ ամուսնության հետ մի բան էն չի, ու դրանից ոչ միայն իրենց կյանքն ա փչանում, այլև երեխաների, հանուն որոնց էդպես իրենց զոհում են: Ճիշտ ա, շատ դեպքերում անկեղծ զրուցելը, պարզաբանելը կարող ա ահագին օգնել, շատ խնդիրներ լուծել, բայց երբ անկեղծ խոսակցություններն ուղղակի չեն ստացվում, կամ անկեղծանալու դեպքում էլ ոչ մի կերպ ընդհանուր հայտատարի չեն գալիս մարդիկ, ուրիշ ի՞նչ ա մնում, եթե ոչ բաժանվել:

Իսկ ընդհանրապես, ինձ որ հարցնեք, խնդիրները հիմնականում առաջանում են էն պատճառով, որ մարդկանց մեծ մասն ամուսնանում են` առանց իրար լավ ճանաչելու: Սիրահարվում են, մի երկու պուպուշ հատկանիշ են նկատում իրար մեջ (որոնց մի մասը, կարող ա հետագայում պարզվի, պատրանք էր), հիանում, ուրախանում, թե գտել են իրենց ուզած մարդուն, հետն էլ երկուստեք աշխատում են իրենց հնարավորինս լավ կողմերից դրսևորել, որ դիմացինին հանկարծ չհիասթափեցնեն, ու միայն համատեղ կյանքի ընթացքում են սկսում կամաց-կամաց հայտնաբերել միմյանց մութ կողմերն ու հաճախ պարզում, որ դրանք իրենց համար ընդունելի չեն:

Գաղթական
10.09.2020, 17:28
Բայց եթե մարդիկ տարիներով իրար են ուտում, իրար ցավեցնում են, ու դեռ երեխաներն էլ դրա ականատեսն են, ես որ չեմ հասկանում էդպիսի միությունը պահել-պահպանել ցանկանալու իմաստը, և համոզված եմ, որ էդպիսի մթնոլորտը երեխաների վրա էլ լավ չի անդրադառնում։


Էստեղ բանալի բառը «ցանկանալ»-ն ա, Այվի ջան:
Անգամ իրար տարիներով ուտելով ու ցավեցնելով, եթե մարդիկ ցանկանում են պահպանել իրենց միությունը, նշանակում է դրա համար լուրջ պատճառ ունեն:

Եթե վերցնենք Հայաստանյան իրականությունը, ապա էդ պատճառներից հիմնականները երևի հասարակական պարսավանքից խուսափելն ա ու սոցիալական պայմանները:

Նշվածներից 2-րդ լուրջ խնդիրը լուծելու համար մարդիկ հնարել են կանանց սոցիալական ու հոգեբանական աջակցության ֆոնդերը:
Չգիտեմ, ճիշտն ասած, թե որքանով են դրանք էսօր առկա Հայաստանում:
Բայց դրանց գոյությունը բավական մեծ դեր ա խաղում նման իրավիճակներում:

Հարդ
10.09.2020, 22:20
Չէ, երեքով էինք, ուրիշ մարդ չի եղել: Մատուցողն ինձ հին ծանոթ դուրս եկավ, տեղում հետը մի քիչ խոսեցի, հետո էլ մեզ նկարեց: Կարող ա դրանից ա մեջդ չորրորդ մարդ տպավորվել, չգիտեմ: ))) Հետաքրքիր ա, որ ես էլ էդ վերջին մասը չեմ հիշում` ինձ ճանապարհելու, բայց ասածդ խելքին մոտ ա թվում: )))
Էս էլ մենք: Չգիտեմ` դու ունեիր էս նկարները, թե չէ. :)

https://i.postimg.cc/QtrRbMnW/IMG-4406.jpg (https://postimages.org/)

https://i.postimg.cc/fRtpQdG9/IMG-4407.jpg (https://postimages.org/)

Էս նկարը որ տեսա, մտածեցի ես էլ կամ մեջը, բայց հետո հիշեցի որ մենք ուրիշ կազմով էինք: Տերյանի տաշիրի ներքևի հարկում էինք, աստիճաններին մոտ: Վիստն էր, Դատարկը, Սկեպտիկն ու ես: Կարող ա Դատարկի տեղը Yellow Raven(Վահիկ) - ն էր, թող ուղղեն ինձ: Հիշում ե՞ք էդ օրը տղերք:

laro
19.09.2020, 10:34
Էն, որ մի բան որոշում ես պահել, որ էրեխեքը չգտնեն, ձեռք չտան, բայց նենց լավ ես պահում, որ հետո դու էլ չես կարողանում գտնել :aaa:

Էն, որ էդպես մամաս էր պահում նոր տարվա նվերներն ու ընդեղենը։ Ու ամեն տարի պնդուկը 2 անգամ էր առնում, գտնում վերացնում էինք։
Մի անգամ էլ նոր տարվա նվեր քրոջս հողաթափ էր առել, իբր "Ձմեռ պապի" նվեր, էն, որ ինչ-որ կենդանի ա, ասենք շուն։ Բնականաբար գտել էր, ու տանը չեղած ժամանակ էնքան էր հագել, մաշել էր մինչև Նոր տարի :D ։

Ուլուանա
19.09.2020, 18:01
Էն, որ էդպես մամաս էր պահում նոր տարվա նվերներն ու ընդեղենը։ Ու ամեն տարի պնդուկը 2 անգամ էր առնում, գտնում վերացնում էինք։
Մի անգամ էլ նոր տարվա նվեր քրոջս հողաթափ էր առել, իբր "Ձմեռ պապի" նվեր, էն, որ ինչ-որ կենդանի ա, ասենք շուն։ Բնականաբար գտել էր, ու տանը չեղած ժամանակ էնքան էր հագել, մաշել էր մինչև Նոր տարի :D ։
Մերն էդ դեպքը չի. ես հետո չեմ գտնում ոչ թե էն պատճառով, որ էրեխեքն են գտել, վերցրել, այլ ուղղակի շատ խորն եմ պահել ու չեմ հիշում` որտեղ: Իմ պահածները գտնելն էդքան հեշտ չի :)):

ivy
20.09.2020, 13:13
Էս ակումբը ոնց կա, տենց էլ մնում ա, ասում, խոսում, կատակում, իրար կծմծում, կռվում, խռովում, մի տան էրեխանց պես, մտածս օրվանից էդ ա:

Կարոտում եմ Շինի գրառումներին, տեսնես բլոգ ունի՞ ինչ-որ տեղ՝ որպես «Տնաշեն»-ի շարունակություն կամ նման մի բան։

Yellow Raven
22.09.2020, 19:43
Ադամ, ինձ թվում ա` ինչ-որ բան խառնում ես: Ես էլ Վիստին առաջին անգամ 2010-ի հունվարին եմ հանդիպել, երբ 2009-ի դեկտեմբեր-2010-ի հունվար ամիսներին եկել էինք Հայաստան: Ես, դու, ինքը հանդիպել էինք երեքով, հիշու՞մ ես: Սկզբում ես ու Վիստը դրսում հանդիպեցինք, գնացինք կարծեմ Տաշիր Պիցա, հետո դու էլ եկար էնտեղ: Ենթադրում եմ, որ դու էդ ժամանակ իրան առաջին անգամ չէիր հանդիպում: Դա եղել ա հունվարին: Ուղղակի բանն էն ա, որ «Ավատարը» նայելիս էլ ես կայի, իմ հիշելով` էդ մեկը դեկտեմբերին էր, բայց կարող ա հունվարին էր, էդ մեկը հաստատ չեմ հիշում: Բայց «Ավատարը» նայելու օրը Վիստին չեմ հիշում: Մի խոսքով` կամ դեկտեմբերին ենք Ավատարը նայել, ու Վիստը էդ ժամանակ չի եղել, կամ էլ հունվարին ենք նայել, ինքն էլ ա եղել, բայց էդ դեպքում դու իրան էդ օրը հաստատ առաջին անգամ չէիր տեսնում:
Ես էլ եմ հիշում, որ շատ չխոսկան էր. համարյա չխոսեց, զգացվում էր, որ քաշվում ա:

Ավատարը նայել ենք 2010 թվականի հունվարի 3-ին կամ 4-ին, Մոսկվա կինոթատրոնում։ Մի տեսակ լավա տպավորվել էդ օրն իմ մեջ, կոնկրետ օրով եմ հիշում :)

Yellow Raven
22.09.2020, 19:44
Էս նկարը որ տեսա, մտածեցի ես էլ կամ մեջը, բայց հետո հիշեցի որ մենք ուրիշ կազմով էինք: Տերյանի տաշիրի ներքևի հարկում էինք, աստիճաններին մոտ: Վիստն էր, Դատարկը, Սկեպտիկն ու ես: Կարող ա Դատարկի տեղը Yellow Raven(Վահիկ) - ն էր, թող ուղղեն ինձ: Հիշում ե՞ք էդ օրը տղերք:

Երևի Դատարկնա եղել, լավ չեմ հիշում ես տենց դեպք։ Բայց նույն օրերին հիշում եմ հավաքվել էինք Վիստի, Ադամի, Միքոյի հետ ու ոնց որ էլի մի քանի հոգի կային Տերյանի Տաշիրում։ Բայց Դատարկին ու Սկեպտիկին չեմ հիշում։

Գաղթական
08.10.2020, 00:28
զորակոչի ծանուցում՝ մեռա սպասելով

Էն որ Երանի քեզ ))

Varzor
08.10.2020, 00:45
Էն որ Երանի քեզ ))

Կռվին երանի չեն տալիս, բայց հայրենիքին տալիս են ;)

Գաղթական
08.10.2020, 01:05
Կռվին երանի չեն տալիս, բայց հայրենիքին տալիս են ;)

Կռվին չէ՝ որպես էդպիսին,
բայց վճռորոշ պահին Հայրենիքում գտնվելուն, հազարամյա թշնամուց տանդ սահմանը մնացածի հետ ֆիզիկապես պաշտպանելուն տալիս են..
Ես տալիս եմ՝ թող վերամբարձ չհնչի..
Նույնիսկ հաստատ իմանալով, որ էնտեղ ավելի քիչ օգուտ կարող եմ տալ, քան էստեղից ))

Sambitbaba
25.11.2020, 21:22
Ես չեմ դիմանում, հիմա ավելի շատ չեմ դիմանում, քան պատերազմի օրերին էր, որովհետև էն ժամանակ գոնե հույսը չէր մեռել։
Ո՞նց դիմանաս, երբ հազարավոր մարդիկ են զոհվել, ուղղակի զոհվել, երբ հարյուրավորներ անհետ կորած են, ու նրանց հարազատները դռնեդուռ ընկած փորձում են որևէ տեղեկություն ստանալ, երբ հարյուր հազարավորներ անտուն են մնացել, երբ տասնյակ գերիների նվաստացնում են, երբ ադրբեջանցու ձեռքն ընկած ցանկացած հայ դաժանաբար սպանվում է, ու վիդեոները շրջում են ինտերնետով, երբ Արցախից մնացած կտորը չորս կողմից շրջափակված է, ու Ադրբեջանի համար բարդ խնդիր չի լինելու էդ մի կտորն էլ պոկելը, երբ ամեն օր մի նոր բնակավայրի մասին ենք իմանում, որ անցնում է Ադրբեջանին, երբ Թուրքիան Հայաստանի սահմանի մոտ զորքեր է կուտակում, երբ էս ամեն ինչի պատասխանատուն դեռ նստած է իր աթոռին ու որևէ տեսակի պատասխանատվության ոչ միայն չի ենթարկվում, այլև եղած հետևանքներով էլ պատշաճ զբաղվելու մտադրություն կարծես չունի, մինչդեռ հաջորդ պատերազմը սարի հետևում չէ։

Ո՞նց դիմանաս, երբ էս ամեն ինչի ֆոնին մարդիկ կան, որ դեռ մի բան էլ ուրախացել են, որ «խնդիրը լուծվել է», իսկ խնդիրը չի լուծվել, խնդիրը նոր է սկսվել՝ իր բոլոր սարսափելի հետևանքներով։ Ո՞նց դիմանաս, երբ մարդիկ հույս ունեն, որ վերջապես, կսկսենք խաղաղ ապրել հարևանների հետ, մինչդեռ ցանկացած կենդանի հայ, որ ընկնում է ադրբեջանցիների ձեռքն էս օրերին, դաժանաբար խոշտանգումներով սպանվում է կամ ենթարկվում ծայրահեղ նվաստացումների։ Ո՞նց դիմանաս, երբ գիտես, տեսնում ես, որ էդ ամենը սպառնում է նաև ՀՀ տարածքին, որովհետև տեսնում ես՝ ինչ է կատարվում, լսում ես նրանց, ովքեր այս պատերազմն ամիսներ ու տարիներ առաջ էին կանխատեսել ու անընդհատ զգուշացնում էին իշխանություններին, որ պատրաստվեն, հիմա էլ զգուշացնում, իսկ իշխանությունները դեռ ներկա-նախկին են խաղում։

Էս ամենը դիմանալու չի, ուղղակի դիմանալու չի։

Պտի դիմանաս:

ivy
29.11.2020, 02:46
Էդ մարդիկ, ովքեր հիմա ամուսնացած ու երջանիկ են չակերտներով կամ առանց չակերտների, ընտրել են երջանկությունը, ոչ թե մարդու։ Եթե իրանց՝ էս պահին զուգընկերոջ հետ լինելը հնարավոր չլիներ, իրանք էդ մարդուն չէին էլ սիրելու։ Իրանք ընտրելու էին մարդու, ում հետ երջանիկ լինելը հնարավոր ա լինելու, ինչը աշխարհը թողնելու ա, ողջունելու ա։

Լավն էր. կարծում եմ մարդկանց մեծ մասը հենց էսպես էլ կառուցում է իր կյանքը:

Գաղթական
01.12.2020, 02:31
Այվի ջանի նոր ավատարում չհասկացա, թե ինչ ա պատկերված, բայց հետաքրքիր ա հետևել իր դրանց փոփոխելու դինամիկային ))

Overdose
03.12.2020, 10:15
Ամսի 8-ին կամ 9-ին պոստերից իջա: Ցրտահարվել էի: Կացարանը կամիկաձեն ոչնչացրել էր:Խի՞: Որովհետև կացարանի ծածկը փայտ էր, վրեն էլ ժեշտ:Խի՞ էր տենց: Խի՞ ցեմենտ-բետոն չէին արել: Խի՞: Ո՞վ էր մեղավորը:Նախկիննե՞ր: Ներկանե՞ր: Չգիտեմ: Թքած:


Ձեր բախտը բերել ա ժեշտ եք ունեցել։ Մեզ Մարտակերտից Մարտունի 2 "պերեմեշենի" տվին, թազա շելլերը ծածկելու բան չունեինք, երկու փեդով, պլաշ պալատկով մի կերպ ծածկեցինք, որ գոնե անձրեւից պաշտպանվենք

ivy
04.12.2020, 18:26
Էն որ էսօր Եվրոմիլիոնով աննախադեպ չափսերի ջեքփոթ ա խաղացվելու՝ €200մլն:

Սրա՝ իրար հերթ չտվող գովազդների տակ ֆբ-ում նորից սկիզբ ա առել հուսաշատ երազողների աղոթքների շարանն ու, հաղթելու դեպքում, սեփական ծրագրերի լուսաբանումը:

Ինչն ա հետաքրքիր, որ գրողների մի զգալի մաս պարտադիր իր ծրագրերում նշում ա Բելգիայից գաղթելու հեռանկարը:

Էն որ ես գիտեի, թե մենակ մեզ ա լավ էնտեղ, որտեղ չկանք..

Հ.Գ. Հա՝ էն որ հաղթելու դեպքում ես էլ եմ հաստատ Բելգիայից հեռանալու )))

Բելգիայից հեռանալուց բացի, էլ ի՞նչ ես անելու, եթե €200մլն շահես, պատմիր մի քիչ :)

One_Way_Ticket
04.12.2020, 18:30
Հետաքրքիր է, իսկ մարդիկ, ովքեր ծնվել-մեծացել են Բելգիայում, ինչու՞ են ուզում հեռանալ։ Ավստրալիայից հեռացողների թերևս ամենատարածված դժգոհությունը "nanny state"-ն էր, որ պետություն չափազանց շատ է դայակություն անում քաղաքացիներին, թելադրում՝ ինչ կարելի է ու ինչ չի կարելի անել։ Կրկին շեշտեմ, խոսքը հենց այդտեղ ծնվածների մասին է։ Առաջին սերնդի իմմիգրանտների դեպքում բնականաբար լիքը ուրիշ պատճառներ կարող են լինել։

Գաղթական
04.12.2020, 18:32
Բելգիայից հեռանալուց բացի, էլ ի՞նչ ես անելու, եթե €200մլն շահես, պատմիր մի քիչ :)

Մի հատ անիկդոտ կա է, որ ասում ա.
- Եթե մի միլիոն շահես, ի՞նչ ես անելու
- Պարտքերս եմ տալու
- Բա մնացածը՞
- Դե մնացածն էլ թող էլի սպասեն..


Իսկ եթե լուրջ, առաջին հերթին Դիլիջանում սեփական մեծ տան հիմք եմ գցելու ու վաղուցվա երազիս իրականացման համար Հայաստանում մի հարմարոտ հին եկեղեցի փնտրեմ՝ վեռակառուցման նպատակներով:

Մնացածը՝ չեմ ասի ))

Գաղթական
04.12.2020, 19:18
Հետաքրքիր է, իսկ մարդիկ, ովքեր ծնվել-մեծացել են Բելգիայում, ինչու՞ են ուզում հեռանալ։ Ավստրալիայից հեռացողների թերևս ամենատարածված դժգոհությունը "nanny state"-ն էր, որ պետություն չափազանց շատ է դայակություն անում քաղաքացիներին, թելադրում՝ ինչ կարելի է ու ինչ չի կարելի անել։ Կրկին շեշտեմ, խոսքը հենց այդտեղ ծնվածների մասին է։ Առաջին սերնդի իմմիգրանտների դեպքում բնականաբար լիքը ուրիշ պատճառներ կարող են լինել։

Էս մեջբերածս սքրինում իրանք պատճառներ չէին նշում, բայց մի քանի ծանոթներս էլ են, երազկոտ հայացքով, իրենց հեռանալու ցանկություններից խոսել:
Իրենց նշած պատճառները խիստ սուբյեկտիվ էին՝ բարձր հարկեր, վատ եղանակ, էսինչ տեղն ավելի սիրուն ա և այլն:

Ընդհանրապես դժգոհություն շատերն են արտահայտում էսինչից կամ էնինչից:
Հավանաբար դա էլ ա ուրիշ «ավելի լավ տեղ» ապրելու երազանքի նշան:
Օրինակ տարածված արտահայտություն կա, ինչ անհաջող բան լինի՝ ասում են «տիպիկ Բելգիան ա»:

Բայց դե էս տրամադրություններն իհարկե կրիտիկական մակարդակի չեն հասել, որ մասսայական արտագաղթ սկսվի:
Չնայած, որ տարբեր հեռուստահաղորդումներ կան նոր երկիր տեղափոխված բելգիացիների ու հոլանդացիների մասին, որոնց հիմնական ուղղություններն են Հարավ-Աֆրիկյան Հանրապետություն, Կանադա ու Արևելյան Եվրոպա:

StrangeLittleGirl
08.12.2020, 14:53
հադրութի կողմերից տեղահանված մի ընտանիք կա, 3 տղա մի աղջիկ ունեին։ մեծ տղան պատերազմի առաջին օրերին զոհվել ա, միջնեկը անհետ կորած ա ու դեռ լուր չունեն, իսկ փոքրը 17 տարեկան ա, հաշմանդամություն ունի, գամված ա անկողնուն, լրիվ պարալիզացված ա։ աղջիկը ամուսնացած ա, ամուսինն էլ վիրավոր:

զանգել էի, որ ճշտեմ թե ինչի կարիք ունեն, իսկ էդ կնոջը թվացել էր թե միջնեկ տղայից նորություն ունեմ։ հետո ասում էր՝ դե իրանց տալիս են ինչ պետք ա, յոլա գնում են։ համարյա զոռով խոսացնելու ընթացքում նոր իմացել եմ, որ ինքն էլ շաքարային դիաբետ ունի, դեղեր դե չունեն, բայց որ լինեին, լավ կլիներ, որովհետև իրեն էնքան էլ լավ չի զգում ու դե պետք ա փոքր տղային ու ամուսնուն կարողանա խնամել։ քանի օր ա անցել ա, բայց ինչ խոսել եմ հետը, բայց ձենը ականջներիս մեջ ա։

պատերազմի էն առաջին օրերից մի հատ սայդ փրոջեքթ ունեինք, շեֆիս նախաձեռնությամբ, որ սփյուռքից մարդկանց համոզեինք գային ինչ-որ ժամանակով հայաստանում իրենց մասնագիտությամբ կամավորություն անեին, մենք կազմակերպություններ ու պրոյեկտներ գտնեինք իրենց համար, որ համ իրենք տեսնեին որ ստեղ էլ անելու բան կա, կամ բացի դոնեյթ անելուց ուրիշ կերպ էլ օգնեին ու դե շեֆս ռոմանտիկ ա, իրան թվում էր, թե եթե մարդիկ գան, տեսնեն թե ոնց ա ստեղ, հետո սրտները չի տանի տաք եվրոպաներում նստել ու հանգիստ ապրելը, պարբերաբար կգան, կգնան, ավելի շատ գործ կանեն։

որ պատերազմը դեռ չէր վերջացել, սաղ թնդում էր, օրեր կային երբ 50+ հոգի ափլիքեյշըն էր լրացնում, թե գանք, օգնենք, փրկենք մեր հայրենիքը, շաբաթական 168 ժամ կաշխատենք։ պատերազմը պրծավ, հիմա սկի ոտերներին չի մեր գրած մեյլերին պատասխանել որ ջոկենք գալի՞ս են չե՞ն գալիս։ դե պատերազմը պրծել ա, էլ մեզ փրկել պետք չի, ջոկու՞մ եք։ հետո շատ դժվար ա սիրել պարտված հայրենիքը։ այ որ հաղթած լինեինք, վազելով կգային։

ու էսօր էկել ա մի չեխ աղջիկ, ով զուտ evs ա անում հայաստանում ու ասում ա՝ կլնի՞ ես ձեր համար կամավորություն անեմ, ոչինչ որ ես հայ չեմ, ուղղակի իմ կազմակերպությունում ես լիքը ժամանակ ունեմ, չեմ ուզում անկապ գնա։ ու օբշի էս ամեն ինչից լացս գալիս ա։

Խնդիրը նրանում ա, որ սփյուռքից մարդ բերողները շատ վատ են պատկերացնում, թե սփյուռքում ապրողի կյանքն ինչ տիպի ա։ Սփյուռքից լիքը կամավորներ կան էս օրերին, որ տոննաներով գործ են անում հենց իրանց «տաքուկ» եվրոպա-ամերիկաներում նստած, բայց եթե պետք ա ներգաղթ կազմակերպել, մարդուն բերել, ցույց տալով թշվառությունը, հետն էլ կամավորության գործի դնելով չի աշխատելու, որովհետև ի վերջո մարդ պիտի հացի փող աշխատի։ Սփյուռքից կայացած մասնագետը կարա մաքսիմում մի երկու շաբաթով գա կամավորություն անելու արձակուրդի հաշվին, բայց ոչ ամիսներով՝ աշխատանքի հաշվին, հատկապես ընտանիք ունեցողները։ Որ մարդիկ չեն գալիս, պատճառը բնավ «պարտված հայրենիքը» չի, այլ ռեսուրսների, ծրագրերի ու համակարգի բացակայությունը։ Մարդ ուղղակի չի կարա իրա ամբողջ կյանքը թողնի ու մի օրում հետ գա։ Առանձին անհատներ կարան դա տարիների ընթացքում ծրագրեն ու գան ու ապրեն իրանք, բայց ծրագրված ներգաղթի համար կամավորությունով հարց չես լուծի, համակարգ ա պետք։

Հետո, սփյուռքը ռեսուրս ա նաև հենց իր սփյուռք՝ Հայաստանից դուրս լինելով, ու գուցե պետք էլ չի փորձել սփյուռքը Հայաստան տեղափոխել, այլ պետք ա ամուր կապ ու համագործակցություն ստեղծել, բայց կրկնում եմ՝ կամավորական սկզբունքով դա չի աշխատելու, Հայաստանի կողմից պետք ա գոնե մինիմում հետաքրքրվածություն լինի, մինիմում պայմանների ապահովել (օրինակ՝ էլեմենտար ինքնաթիռի տոմս առնել կամ հյուրանոցի ծախսեր հոգալ կամ թեկուզ փոքր հոնորար տալ)։ Հա՜, հայրենիքի համար շատերն են պատրաստ լիքը բան անել, թեկուզ կամավոր, բայց կարևոր ա, որ հայրենիքի կողմից էլ լինի որոշակի հետաքրքրվածություն, ոչ թե սփյուռքը զուտ որպես մասնագիտական ու ֆինանսական կթան կով դիտարկելը։ Ես ինքս նման շատ վատ փորձ ունեցել եմ, դեռ լինելով հայաստանցի, որ կարամ գամ, տեղում ինքս իմ հարցերը լուծեմ։ Է՜լ խոստումներ, թե կգաս, տեղում կտեսնենք, գալիս-հասնում ես, ոչ մի բան, է՜լ պահանջներ, որ էս անեմ, էն անեմ՝ առանց իրանց կողմից մատը մատին խփելու (օրինակ՝ հոդված տպելիս ավելացնել կոնկրետ բուհի անուն, որ բուհի անունով գնա, բայց բուհին խնդրել եմ գիտական ծրագիր միասին կամ դասախոսությունների շարք իմ հաշվին, ոչ մի բան չեն արել)։

Նիկեա
08.12.2020, 16:21
Խնդիրը նրանում ա, որ սփյուռքից մարդ բերողները շատ վատ են պատկերացնում, թե սփյուռքում ապրողի կյանքն ինչ տիպի ա։ Սփյուռքից լիքը կամավորներ կան էս օրերին, որ տոննաներով գործ են անում հենց իրանց «տաքուկ» եվրոպա-ամերիկաներում նստած, բայց եթե պետք ա ներգաղթ կազմակերպել, մարդուն բերել, ցույց տալով թշվառությունը, հետն էլ կամավորության գործի դնելով չի աշխատելու, որովհետև ի վերջո մարդ պիտի հացի փող աշխատի։ Սփյուռքից կայացած մասնագետը կարա մաքսիմում մի երկու շաբաթով գա կամավորություն անելու արձակուրդի հաշվին, բայց ոչ ամիսներով՝ աշխատանքի հաշվին, հատկապես ընտանիք ունեցողները։ Որ մարդիկ չեն գալիս, պատճառը բնավ «պարտված հայրենիքը» չի, այլ ռեսուրսների, ծրագրերի ու համակարգի բացակայությունը։ Մարդ ուղղակի չի կարա իրա ամբողջ կյանքը թողնի ու մի օրում հետ գա։ Առանձին անհատներ կարան դա տարիների ընթացքում ծրագրեն ու գան ու ապրեն իրանք, բայց ծրագրված ներգաղթի համար կամավորությունով հարց չես լուծի, համակարգ ա պետք։

դե հա, պետական մակարդակով ռեսուրսները բացակայում են, բայց երբ ինչ-որ որ անհատներ ոչ պետական մակարդակում կազմակերպում են ինչ-որ բան ու մեկը ասում ա՝ օքեյ, ես կարամ 3 շաբաթով գամ, էրեխեքի հետ արթ թերապիաներ անեմ, ես ունեմ տրավմաներով էրեխեքի հետ աշխատելու փորձ ու կարամ օգնեմ ըտեղ աշխատողների վերապատրաստմանը, որ երբ գնամ գործը շարունակող լինի։ հետո էդ անհատները բնակարան են գտնում էդ մարդու համար, կանխավճար թողնում, որ էդ 3 շաբաթվա ընթացքում բնակարանը հաստատ մերը լինի, պայմանավորվում կազմակերպությունների հետ տարածքի, մասնագետների վերապատրաստման, էրեխեքի, անհրաժեշտ ամեն ինչի համար, սաղ պատրաստ ա ու էդ մարդուն գրում են հաստատի որ իքս օրը գալու ես որ գանք օդանավակայանում քեզ դիմավորենք ու ինքը ոչ միայն չի հաստատում, դեռ մի բան էլ հերքում ա նամակը ստանալուց 2 շաբաթ հետո միայն, թե ՝չէ, չեմ գալու։ մի քիչ անպատասխանատու ա։ նենց չի հայաստանում ապրող ու աշխատող մարդիկ անպատասխանատու չեն, ազգային բնավորության գիծ ա, որ ոչ մի կերպ չի անցնում անկախ նրանից թե երկրագնդի որ կետում կապրես։ ու էս մի կամ 2 դեպքի մասին չեմ խոսում, այլ ճնշող մեծամասնության։ հասկանում եմ, սաղս ենք կոտրված, բայց կարելի ա գոնե տեղյակ պահել։ որովհետև 15 ժամ ծախսելու փոխարեն ինչ-որ բանի վրա որն տենց էլ չի իրականանա, էդ 15 ժամում կանեի ուրիշ բան, որը կիրականանար ու ավելի պետքական կլիներ։




Հետո, սփյուռքը ռեսուրս ա նաև հենց իր սփյուռք՝ Հայաստանից դուրս լինելով, ու գուցե պետք էլ չի փորձել սփյուռքը Հայաստան տեղափոխել, այլ պետք ա ամուր կապ ու համագործակցություն ստեղծել, բայց կրկնում եմ՝ կամավորական սկզբունքով դա չի աշխատելու, Հայաստանի կողմից պետք ա գոնե մինիմում հետաքրքրվածություն լինի, մինիմում պայմանների ապահովել (օրինակ՝ էլեմենտար ինքնաթիռի տոմս առնել կամ հյուրանոցի ծախսեր հոգալ կամ թեկուզ փոքր հոնորար տալ)։ Հա՜, հայրենիքի համար շատերն են պատրաստ լիքը բան անել, թեկուզ կամավոր, բայց կարևոր ա, որ հայրենիքի կողմից էլ լինի որոշակի հետաքրքրվածություն, ոչ թե սփյուռքը զուտ որպես մասնագիտական ու ֆինանսական կթան կով դիտարկելը։ Ես ինքս նման շատ վատ փորձ ունեցել եմ, դեռ լինելով հայաստանցի, որ կարամ գամ, տեղում ինքս իմ հարցերը լուծեմ։ Է՜լ խոստումներ, թե կգաս, տեղում կտեսնենք, գալիս-հասնում ես, ոչ մի բան, է՜լ պահանջներ, որ էս անեմ, էն անեմ՝ առանց իրանց կողմից մատը մատին խփելու (օրինակ՝ հոդված տպելիս ավելացնել կոնկրետ բուհի անուն, որ բուհի անունով գնա, բայց բուհին խնդրել եմ գիտական ծրագիր միասին կամ դասախոսությունների շարք իմ հաշվին, ոչ մի բան չեն արել)։

էն պայմաններում, որում հիմա մենք ենք, կներես, բայց ես ամեն ինչին ու բոլորին եմ դիտարկում որպես կթան կով ու բոլորին կարելի ա ու պետք ա կթել։ թե սփյուռքում, թե հայաստանում։ հա, պետական մակարդակով սաղ քաքի մեջ ա։ մի ընտանիքի համար կացարան էր պետք գտնել ու մի թեժ գծից մյուսն էին շպրտում հերթով, շրջանաձև, վերջում էլ ասում, որ իրենք պետք է զանգեն որ հայտը բացեն, թե չէ իմ ասելով չի լինի։ դե սկզբից էլ էդ նույնը կարայիք ասեիք, բայց չէ, ձգենք մի 2 ժամ ավելի նեռվահան էղի։ վերջը մի հկ-ի կացարանում տեղ գտանք իրենց համար։ ու հկ-ները, համենայն դեպս որոնց հետ ես եմ առնչվել, տեղում պարապ նստած չեն։ իրանց մեծամասնությունն էլ խնդալու բյուդջեով ա աշխատում, պետական հոգածության մասին երբևէ չեն լսել, բայց իրենք շարունակում են վիզ դնել։ ու ոնց որ եթե պետական բոլոր կառույցները, բոլոր օրենքներն ու ամեն ինչ հավուր պատշաճի աշխատեր, դժվար թե մարդիկ կարիք ունենային հկ բացելու ու ոռահան լինելու։ բայց դե մարդիկ անում են։ ու շատ բան կամավորական հիմունքներով։ ու շատը աշխատում ա։ չգիտեմ, իրենք են իմ համար օրինակը, ոչ թե էն թե ոնց են աշխատում սոցապ նախարարությունում։

ու չեմ սիրում օրագրային գրառումների վրա ծավալվող քննարկումները։ ու կիսատ պռատ ինչ-որ պատասխան էղավ, բայց մի խոսքով, էս ա։

StrangeLittleGirl
08.12.2020, 16:43
դե հա, պետական մակարդակով ռեսուրսները բացակայում են, բայց երբ ինչ-որ որ անհատներ ոչ պետական մակարդակում կազմակերպում են ինչ-որ բան ու մեկը ասում ա՝ օքեյ, ես կարամ 3 շաբաթով գամ, էրեխեքի հետ արթ թերապիաներ անեմ, ես ունեմ տրավմաներով էրեխեքի հետ աշխատելու փորձ ու կարամ օգնեմ ըտեղ աշխատողների վերապատրաստմանը, որ երբ գնամ գործը շարունակող լինի։ հետո էդ անհատները բնակարան են գտնում էդ մարդու համար, կանխավճար թողնում, որ էդ 3 շաբաթվա ընթացքում բնակարանը հաստատ մերը լինի, պայմանավորվում կազմակերպությունների հետ տարածքի, մասնագետների վերապատրաստման, էրեխեքի, անհրաժեշտ ամեն ինչի համար, սաղ պատրաստ ա ու էդ մարդուն գրում են հաստատի որ իքս օրը գալու ես որ գանք օդանավակայանում քեզ դիմավորենք ու ինքը ոչ միայն չի հաստատում, դեռ մի բան էլ հերքում ա նամակը ստանալուց 2 շաբաթ հետո միայն, թե ՝չէ, չեմ գալու։ մի քիչ անպատասխանատու ա։ նենց չի հայաստանում ապրող ու աշխատող մարդիկ անպատասխանատու չեն, ազգային բնավորության գիծ ա, որ ոչ մի կերպ չի անցնում անկախ նրանից թե երկրագնդի որ կետում կապրես։ ու էս մի կամ 2 դեպքի մասին չեմ խոսում, այլ ճնշող մեծամասնության։ հասկանում եմ, սաղս ենք կոտրված, բայց կարելի ա գոնե տեղյակ պահել։ որովհետև 15 ժամ ծախսելու փոխարեն ինչ-որ բանի վրա որն տենց էլ չի իրականանա, էդ 15 ժամում կանեի ուրիշ բան, որը կիրականանար ու ավելի պետքական կլիներ։

Իսկ նախապես նշված կոնկրետ օրերը հաստատվե՞լ են։ Իսկ տեղյա՞կ եք, որ էս պահին պանդեմիա ա, ու ճամփորդելն ինքնին ահավոր բարդ ա, որ Հայաստան բավական փոքր թվով չվերթներ են մտնում։ Ես մի քիչ չեմ հավատում, որ կոնկրետ օրեր հաստատած մարդը ասի չեմ գալու, եթե լուրջ խոչընդոտ չկա, իսկ էս պահին չվերթների առկայություն ահավոր լուրջ խոչընդոտ ա։ Մեկը ես վերջին տասներկու ամսվա մեջ երեք անգամ հաստատված օրերով ու տոմսով չեմ կարողացել գալ, չորրորդ անգամն էլ չգիտեմ կստացվի, թե չէ։




էն պայմաններում, որում հիմա մենք ենք, կներես, բայց ես ամեն ինչին ու բոլորին եմ դիտարկում որպես կթան կով ու բոլորին կարելի ա ու պետք ա կթել։ թե սփյուռքում, թե հայաստանում։ հա, պետական մակարդակով սաղ քաքի մեջ ա։ մի ընտանիքի համար կացարան էր պետք գտնել ու մի թեժ գծից մյուսն էին շպրտում հերթով, շրջանաձև, վերջում էլ ասում, որ իրենք պետք է զանգեն որ հայտը բացեն, թե չէ իմ ասելով չի լինի։ դե սկզբից էլ էդ նույնը կարայիք ասեիք, բայց չէ, ձգենք մի 2 ժամ ավելի նեռվահան էղի։ վերջը մի հկ-ի կացարանում տեղ գտանք իրենց համար։ ու հկ-ները, համենայն դեպս որոնց հետ ես եմ առնչվել, տեղում պարապ նստած չեն։ իրանց մեծամասնությունն էլ խնդալու բյուդջեով ա աշխատում, պետական հոգածության մասին երբևէ չեն լսել, բայց իրենք շարունակում են վիզ դնել։ ու ոնց որ եթե պետական բոլոր կառույցները, բոլոր օրենքներն ու ամեն ինչ հավուր պատշաճի աշխատեր, դժվար թե մարդիկ կարիք ունենային հկ բացելու ու ոռահան լինելու։ բայց դե մարդիկ անում են։ ու շատ բան կամավորական հիմունքներով։ ու շատը աշխատում ա։ չգիտեմ, իրենք են իմ համար օրինակը, ոչ թե էն թե ոնց են աշխատում սոցապ նախարարությունում։

ու չեմ սիրում օրագրային գրառումների վրա ծավալվող քննարկումները։ ու կիսատ պռատ ինչ-որ պատասխան էղավ, բայց մի խոսքով, էս ա։
Հենց էդ ա խնդիրը, որ կթան կով դիտարկելով դու ոչ մի տեղ չես հասնի։ Մարդիկ իրանց կարողացածի չափով անում են, սփյուռքից էլ ով ինչքան փող ուղարկում ա, աչք ա փակում իրանց հասցեին հնչող բոլոր տեսակի վիրավորանքների վրա։ Բայց տհաճ ա, ահավոր տհաճ ա։ Ու հա ու ջան, ապրեն ՀԿ-ները, ապրեն լիքը առանձին անհատներ, որ էս պայմաններում որևէ բան վերցնում են իրանց ուսերին, ու, ի դեպ, սփյուռքից էլ լիքը մարդիկ կան, որ լիքը բաներ հեռակա կամ հենց Հայաստան գալով, տեղում համակարգում են, բայց դե հա, պետություն չկա, որ էս ամենը կազմակերպի։ Ու էդ ա ամբողջ խնդիրը։

Շինարար
10.12.2020, 20:40
Էն, որ այլևս ոչ. էն տրակտորը վերջը Ակումբում էլ խոդ տրվեց...

Հազիվ քննարկում ա ծավալվում, ու ահագին մթնոլորտի առողջացում ա ոնց որ գնում էս պահին։

Ուլուանա
10.12.2020, 21:41
Հազիվ քննարկում ա ծավալվում, ու ահագին մթնոլորտի առողջացում ա ոնց որ գնում էս պահին։
Հա, քննարկումը լավ ա, բան չասեցի: Մթնոլորտի առողջացումն էլ, հուսով եմ, կլինի: Ես ընդամենը փաստն էի արձանագրում, որ էլ նենց խախանդ վիճակ չի: Չնայած չեմ ժխտում, որ Ֆեյսբուքի ագրեսիվ ու թունոտ աղմուկից հետո էստեղի խախանդությունը, թեկուզև ֆորումի համար բացասական` պասիվ վիճակ լինելով, «ականջս» շոյում էր մի տեսակ:

Բարեկամ
11.12.2020, 03:51
Հա, քննարկումը լավ ա, բան չասեցի: Մթնոլորտի առողջացումն էլ, հուսով եմ, կլինի: Ես ընդամենը փաստն էի արձանագրում, որ էլ նենց խախանդ վիճակ չի: Չնայած չեմ ժխտում, որ Ֆեյսբուքի ագրեսիվ ու թունոտ աղմուկից հետո էստեղի խախանդությունը, թեկուզև ֆորումի համար բացասական` պասիվ վիճակ լինելով, «ականջս» շոյում էր մի տեսակ:

Ան, հիմա իսկապես խարխանդ վիճակ ա՝ դրական զարգացումներով, իսկ էն ժամանակ՝ մեռած վիճակ։
Եթե մեռած վիճակն ա ցանկալի այլընտրանքը էս պահին, քեզ երևի ֆեյսբուքից որոշ ժամանակով հրաժարվելը չէր խանգարի։

Ուլուանա
11.12.2020, 07:57
Ան, հիմա իսկապես խարխանդ վիճակ ա՝ դրական զարգացումներով, իսկ էն ժամանակ՝ մեռած վիճակ։
Եթե մեռած վիճակն ա ցանկալի այլընտրանքը էս պահին, քեզ երևի ֆեյսբուքից որոշ ժամանակով հրաժարվելը չէր խանգարի։
Ակումբի ներկա վիճակը նորմալ ա, նույնիսկ լավ ա, բայց անկախ դրանից` հա, Ֆեյսբուքից որոշ ժամանակ հրաժարվելը միշտ էլ լավ միտք ա, հիմա` հատկապես :)):

Գաղթական
12.12.2020, 00:28
Էն, որ 15 տարի անց Ամանորը նորից դիրքերում եմ դիմավորելու, բայց այս անգամ ուրիշ սրտով ․․․

Սահմանային գծի մեծանալու ու ժամկետայինների չհերիքելու հետ ա՞ կապված:

ivy
10.01.2021, 20:01
Երբեմն տպավորություն է, որ պիտի ներողություն խնդրես նրա համար, որ էս ամենից հետո կյանքի իմաստը չես կորցրել, որ դեպրեսված կամ կատաղած ու ատելությամբ լցված չես, որ գիշերները գոնե մի քիչ քնում ես, որ անընդհատ լալահառաչ գրառումներ չես անում ու վերջապես` որ դիմանում ես, գրողը տանի, ոչ թե անընդհատ գոռում` դիմանալու չի: Դե, դիմանալը հիմա հեչ հարգի չի:

Ոմանց թվում է, թե ինչքան շատ մաղձ թափեն, էնքան հայրենասեր են, ինչքան շատ լալահառաչ գրառումներ անեն, էնքան ավելի կարեկից են, իսկ ով էդ ամենը չի անում, դեռ մի բան էլ հանդգնում է ինչ-որ բաներով ուրախանալ, ուրեմն անհայրենիք, էգոիստ ու անկարեկից է: Ու ոչինչ, որ մարդիկ կան` իրենց հայրենասիրությունն ու կարեկցանքը գործով են ցույց տալիս և դրա մասին հրապարակավ գոռգոռալու կարիք չունեն, որ ցավն ու մտահոգությունը լուռ են ապրում` առանց հրապարակավ լացուկուծ դնելու ու նեգատիվ տարածելու, միաժամանակ կարողանում են իրենց շուրջը եղած դրականն էլ նկատել ու դրանից սնուցվել, հետևաբար դիմանում են ու շարունակում են ապրել ու ապրեցնել:

Էնքան լավ կլիներ, որ չդիմացողները դիմացողներին չմեղադրեին զուտ դիմանալու կամ ինչ-որ դրական բանի տրամադրություն ունենալու համար: Ու մեկ էլ մի պահ պատկերացրեք, թե ինչ կլիներ, եթե բոլորը չդիմանային:


- 5000 զոհ, անհայտ թվով անհետ կորածներ ու գերիներ, 40 000 փախստական, տասը հազարից ավելի վիրավորներ, անպաշտպան սահմաններ, տնտեսական կոլապս ու ի վերջո Հայաստանի գոյությունը շատ մեծ վտանգի տակ։
- Դու փորձի դրականը տեսնել։


Մարդիկ կան, որ երեխեքին ուղղված անեծքներն են լայքում, իսկ հետո զարմանում, որ դժվար սիտուացիայում մարդիկ փորձում են դրականը, ելքը գտնե


Թող Ակումբը ներողավայր լինի: Նաև... հաշտադաշտ:

Էս գրառումները թեև տարբեր թեմաներում են արված, բայց ակնհայտորեն մեկը մյուսի հետ կապված են։ Կարդալիս ահագին ազդել էր վրաս։
Ինձ թվաց, թե մեջները մեղադրանք ու դառնություն կա (Սամի գրառումը չհաշված), թեև առաջին գրառումը հենց մեղադրանքների ու դառնության դեմ է, կարծես։
Ու նաև մոտս մղում առաջացավ բոլորը հավաքել իրար գլխի՝ մի թեմայում, ու ասել, որ կարդում եմ ու փորձում բոլորիդ ապրումներն էլ հասկանալ։

Ընդհանրապես, չգիտեմ՝ մարդկությունն ուր է գնում (մի հատ տենց թեմա ունեինք, չէ՞), բայց մեկ-մեկ լուրերին հետևելիս թվում է, թե առջևում երկար ճամփա չկա այլևս, no hope for humanity շարքից։ Բայց քանի դեռ կանք՝ ինչ-որ պատճառով կամ առանց պատճառի, պիտի առաջ գնալու ուժ գտնենք ու փորձենք շուրջն էլ մի քիչ լուսավորել՝ մեր կարողացածի չափով, երևի մի քիչ էլ մտածենք էս աշխարհում մեր կոչման մասին։ Ու ոնց մտածում եմ՝ էդ կոչումը տառապելը չի։

Ուլուանա
10.01.2021, 21:10
Էս գրառումները թեև տարբեր թեմաներում են արված, բայց ակնհայտորեն մեկը մյուսի հետ կապված են։ Կարդալիս ահագին ազդել էր վրաս։
Ինձ թվաց, թե մեջները մեղադրանք ու դառնություն կա (Սամի գրառումը չհաշված), թեև առաջին գրառումը հենց մեղադրանքների ու դառնության դեմ է, կարծես։
Ու նաև մոտս մղում առաջացավ բոլորը հավաքել իրար գլխի՝ մի թեմայում, ու ասել, որ կարդում եմ ու փորձում բոլորիդ ապրումներն էլ հասկանալ։

Ընդհանրապես, չգիտեմ՝ մարդկությունն ուր է գնում (մի հատ տենց թեմա ունեինք, չէ՞), բայց մեկ-մեկ լուրերին հետևելիս թվում է, թե առջևում երկար ճամփա չկա այլևս, no hope for humanity շարքից։ Բայց քանի դեռ կանք՝ ինչ-որ պատճառով կամ առանց պատճառի, պիտի առաջ գնալու ուժ գտնենք ու փորձենք շուրջն էլ մի քիչ լուսավորել՝ մեր կարողացածի չափով, երևի մի քիչ էլ մտածենք էս աշխարհում մեր կոչման մասին։ Ու ոնց մտածում եմ՝ էդ կոչումը տառապելը չի։
Ռիփ, ես էստեղ մի ուրիշ` իմ կարծիքով, ավելի լուրջ խնդիր էլ եմ տեսնում: Ու էս երկու օրը ուզում էի դրա մասին էլ գրել, լավ ա, որ խոսք բացեցիր:

Երբ բազմաթիվ մարդիկ համատարած բողոքում են, որ չեն դիմանում, հաճախ հայտարարում, թե սիրտ չունեն, հավես չունեն էսինչ ու էնինչ բաներն անելու, ու որևէ հաճելի, ուրախ բանի սիրտ ունեցողներին, բնականոն կյանքով ապրել փորձողներին պիտակում որպես անկարեկից, անհայրենիք ու էգոիստ, իրականում իրենց էս մոտեցմամբ, հաճախ իրենք էլ չգիտակցելով, բացասական ազդեցություն են ունենում էն մարդկանց վրա, որոնք լուրջ կորուստներ են ունեցել, քանի որ տառապելն ու չդիմանալը որպես նորմա, որպես տվյալ իրավիճակում միակ ճիշտ պահվածք ներկայացնելով` խոչընդոտում են վերջիններիս` նորմալ, բնականոն կյանքին վերադառնալուն, կարծես արհեստականորեն դատապարտում են էդ մարդկանց իրենց սգի մեջ լռվել-մնալու, դրանից դուրս գալու փորձ չանելու: Դե, եթե նույնիսկ անձամբ կորուստներ չունեցածներն են անընդհատ չդիմանալուց ու ոչ մի բանի սիրտ չունենալուց խոսում, դուք պատկերացնու՞մ եք, թե իրենցից` կորուստներ ունեցած մարդկանցից, ինչպիսի երկարատև ու խոր սուգ ա ակնկալվում:

Ընդհանրապես լրիվ բնական ու մարդկային ա թեկուզ ցավի մեջ լինելով` ինչ-որ բաներից ուրախանալը, սգից դուրս ինչ-որ բաներ անել ցանկանալը, գուցե ոչ ամենասկզբում, երբ կորստի ցավը դեռ թարմ ա, բայց որոշ ժամանակ անց մարդու մեջ քիչ-քիչ բնական ցանկություն ա առաջանում ինչ-որ հաճելի բաներ անելու, ժամանցի համար ինչ-որ տեղեր գնալու, այլ կերպ ասած` լիարժեք, բնականոն կյանքին վերադառնալու: Ու էդ ժամանակահատվածը շատ անհատական ա, ու ոչ ոք իրավունք չունի դիմացինի փոխարեն որոշելու, թե նա ինչքան ժամանակ պիտի չդիմանա, ինչքան ժամանակ սգա ու ոչ մի բանի սիրտ չունենա. մեկի մոտ կարող ա մի քանի օրից լինել, մյուսի մոտ` մի երկու շաբաթից, մեկ ուրիշի մոտ էլ մի քանի ամսից կամ տարուց: Էս ամենը իրականում լիքը տարբեր գործոններից ա կախված` և՛ մարդու խառնվածքից, և՛ մինչև էդ ունեցած կենսափորձից, և՛ ներկայումս ունեցած կյանքի պայմաններից, մարդկանց հետ ունեցած հարաբերություններից, և՛ կորստի չափից, և այլն: Բայց մեր հասարակությունը լրջորեն խոչընդոտում ա էդ բնական վերականգնողական պրոցեսին: Ճիշտ ա, հաստատ կլինեն մարդիկ, որոնք չեն նայի, թե ուրիշներն ինչ են մտածում իրանց դիմանալու կամ ինչ-որ բանի սիրտ ունենալ-չունենալու մասին, բայց հաստատ կլինեն նաև լիքը էնպիսի մարդիկ, որոնք, ցավոք, կուլ կգնան էդ համատարած տրամադրվածությանը ու շատ երկար ժամանակ կմնան տառապյալի ու սգավորի կերպարի մեջ լռված, նույնիսկ եթե ներքուստ արդեն պատրաստ լինեն լիարժեք կյանքի: Մեր երկրում տեղից էլ սգի հետ կապված նորմերը չափից դուրս մազոխիստական են`լիքը պարտադրված, մարդու վիճակն արհեստականորեն ավելի վատացնող գործոններով: Ոչ ոք չի ասում` գնանք, սալյուտներ խփենք, հրապարակավ քեֆ-ուրախություն անենք ու նման բաներ: Բայց հատկապես կորուստներ կրած մարդկանց համար պետք ա գոնե փորձել ստեղծել էն տրամադրվածությունը, էն գիտակցումը, որ կյանքը, չնայած ամեն ինչին, շարունակվում ա ու հենց իրենց համար էլ պիտի շարունակվի, ու գոնե մինիմալ անհրաժեշտ մթնոլորտ ստեղծել դրա համար, ոչ թե հակառակն անել:

Շինարար
10.01.2021, 21:29
Էս գրառումները թեև տարբեր թեմաներում են արված, բայց ակնհայտորեն մեկը մյուսի հետ կապված են։ Կարդալիս ահագին ազդել էր վրաս։
Ինձ թվաց, թե մեջները մեղադրանք ու դառնություն կա (Սամի գրառումը չհաշված), թեև առաջին գրառումը հենց մեղադրանքների ու դառնության դեմ է, կարծես։
Ու նաև մոտս մղում առաջացավ բոլորը հավաքել իրար գլխի՝ մի թեմայում, ու ասել, որ կարդում եմ ու փորձում բոլորիդ ապրումներն էլ հասկանալ։

Ընդհանրապես, չգիտեմ՝ մարդկությունն ուր է գնում (մի հատ տենց թեմա ունեինք, չէ՞), բայց մեկ-մեկ լուրերին հետևելիս թվում է, թե առջևում երկար ճամփա չկա այլևս, no hope for humanity շարքից։ Բայց քանի դեռ կանք՝ ինչ-որ պատճառով կամ առանց պատճառի, պիտի առաջ գնալու ուժ գտնենք ու փորձենք շուրջն էլ մի քիչ լուսավորել՝ մեր կարողացածի չափով, երևի մի քիչ էլ մտածենք էս աշխարհում մեր կոչման մասին։ Ու ոնց մտածում եմ՝ էդ կոչումը տառապելը չի։

Մեզ օտարը ճնշել ա, ուժներս չի պատում իրանց դեմ՝ իրար վրա ենք մուննաթ գալիս:

Sambitbaba
10.01.2021, 22:53
Էս գրառումները թեև տարբեր թեմաներում են արված, բայց ակնհայտորեն մեկը մյուսի հետ կապված են։ Կարդալիս ահագին ազդել էր վրաս։
Ինձ թվաց, թե մեջները մեղադրանք ու դառնություն կա (Սամի գրառումը չհաշված), թեև առաջին գրառումը հենց մեղադրանքների ու դառնության դեմ է, կարծես։
Ու նաև մոտս մղում առաջացավ բոլորը հավաքել իրար գլխի՝ մի թեմայում, ու ասել, որ կարդում եմ ու փորձում բոլորիդ ապրումներն էլ հասկանալ։

Մի քանի օր առաջ "Լուսանկարներում" էր, կարծես, մի ֆոտո տեսա, որտեղ համ Բյուրը կար, համ Չուկը: Կարող է սխալ եմ, չգիտեմ, բայց ինձ թվաց (միգուցե ուզում էի, որ այդպես լինի), որ նոր լուսանկար է: Ու էնքան ուրախացա... Որովհետև վերջերս, պատերազմի շորշոփների տակ ընկած, կռվել-մռվել էին, ջնջել-մնջել էին, իրարից նեղացել էին: Ու Չուկի հիշատակած էս պահը, հա, տհաճ պահ էր, բայց պարզեց, որ ճիշտ էր իմ այն համոզմունքը, որ ինչ-որ սխալմունք է այդտեղ եղել:
Ու նկարը ոնց որ ասում էր, որ իրենք էլ իրենց մեջ պարզել ամեն ինչ ու բարիշել են: Էդ պատճառով էր, որ Չուկի այս գրառումը տխրեցրեց, որտև հակառակն է ասում...

Մի խոսքով, Այվ ջան, գրառումս հրահրողը հենց Չուկն էր...
Բայց ուրախ եմ, որ նշեցիր այն, քանի որ դա ավելի մեծ ստիմուլ է քո այս հարցերին պատասխանել փորձելու համար.

Ընդհանրապես, չգիտեմ՝ մարդկությունն ուր է գնում։
Եթե նույնիսկ չգիտես (կամ չգիտենք), բայց արդեն իսկ ուրախալի է այն, որ ընդունում ես փաստը, որ ինչ-որ տեղ այնուամենայինիվ գնում է: Ինչ վերաբերվում է ինձ, ես հստակ հասկացել եմ մի բան. որպեսզի գիտենանք, թե ուր է գնում մարդկությունը, սկզբում պետք է գիտենանք, թե որտեղից է նա գալիս:


Բայց մեկ-մեկ լուրերին հետևելիս թվում է, թե առջևում երկար ճամփա չկա այլևս, no hope for humanity շարքից։
Սրա պատճառն այն է, որ իր ամբողջ գոյատևման ընթացքում մարդկությունը ոչ թե վերացնում է իր առջև հանդիպող խոչընդոտները, այլ հակառակը, նույնիսկ ավելացնում է, այդպիսով իր իսկ զավակներին ստիպելով հետագայում ավելի լուրջ խնդիրների առջև կանգնել: Եվ ամենացավալին այն է, որ այդ ավելացած խնդիրները հաճախ ոչ թե ինչ-որ նոր խնդիրներ են, այլ, կարելի է ասել, հների քոփի-փեյսթ արածը... Եվ դա առավելապես նկատելի է հենց մեր, հայերիս մոտ:
........

... ահագին գրել էի, բայց որոշեցի ջնջել: Ինչքան շատ եմ գրում, այնքան ավելի շատ բացատրությունների կարիք է զգացվում, էնպես որ ինքս էլ խճճվեցի...:(
Համ էլ, վերևում հիշատակածդ թեմայում (Ուր է գնում մարդկությունը) ահագին խոսել ենք այս մասին և գրածս հիմնականում կրկնում էր այդ ամենը: Այնպես որ ցանկացողները կարող են այնտեղ էլ կարդալ...:)

Chuk
10.01.2021, 23:30
Էս գրառումները թեև տարբեր թեմաներում են արված, բայց ակնհայտորեն մեկը մյուսի հետ կապված են։ Կարդալիս ահագին ազդել էր վրաս։
Ինձ թվաց, թե մեջները մեղադրանք ու դառնություն կա (Սամի գրառումը չհաշված), թեև առաջին գրառումը հենց մեղադրանքների ու դառնության դեմ է, կարծես։
Ու նաև մոտս մղում առաջացավ բոլորը հավաքել իրար գլխի՝ մի թեմայում, ու ասել, որ կարդում եմ ու փորձում բոլորիդ ապրումներն էլ հասկանալ։

Ընդհանրապես, չգիտեմ՝ մարդկությունն ուր է գնում (մի հատ տենց թեմա ունեինք, չէ՞), բայց մեկ-մեկ լուրերին հետևելիս թվում է, թե առջևում երկար ճամփա չկա այլևս, no hope for humanity շարքից։ Բայց քանի դեռ կանք՝ ինչ-որ պատճառով կամ առանց պատճառի, պիտի առաջ գնալու ուժ գտնենք ու փորձենք շուրջն էլ մի քիչ լուսավորել՝ մեր կարողացածի չափով, երևի մի քիչ էլ մտածենք էս աշխարհում մեր կոչման մասին։ Ու ոնց մտածում եմ՝ էդ կոչումը տառապելը չի։

Անկեղծ ասած Սամի գրառմանը շնորհակալություն դնելով ու վարկանիշ տալով որոշել եմ հետևել իր խորհրդին, թեման փակել: Բայց ճիշտ ես, խիստ դառնություն ունեմ կոնկրետ մարդու նկատմամբ, որ դժվար թե անցնի: Ուրիշ հարց, որ էդ անձնական հարթության (անձնական, ոչ թե որ նաև ինձ էր ուղղված, այլ որ էդ վարքը անձնական շատ լուրջ հիասթափության ու վերագնահատման է բերել) դառնությունը արդեն երկրորդ անգամ սխալ եմ անում, որ հրապարակային դաշտ եմ բերում, մի անգամ ֆեյսբուքում, հիմա էստեղ:


Ու նկարը ոնց որ ասում էր, որ իրենք էլ իրենց մեջ պարզել ամեն ինչ ու բարիշել են: Էդ պատճառով էր, որ Չուկի այս գրառումը տխրեցրեց, որտև հակառակն է ասում...
Չգիտեմ թե ինչ նկարի մասին ես, Սամ ջան: Կոնկրետ ես ոչինչ չեմ պարզել ու չեմ «բարիշել»:

Sambitbaba
10.01.2021, 23:52
Անկեղծ ասած Սամի գրառմանը շնորհակալություն դնելով ու վարկանիշ տալով որոշել եմ հետևել իր խորհրդին, թեման փակել: Բայց ճիշտ ես, խիստ դառնություն ունեմ կոնկրետ մարդու նկատմամբ, որ դժվար թե անցնի: Ուրիշ հարց, որ էդ անձնական հարթության (անձնական, ոչ թե որ նաև ինձ էր ուղղված, այլ որ էդ վարքը անձնական շատ լուրջ հիասթափության ու վերագնահատման է բերել) դառնությունը արդեն երկրորդ անգամ սխալ եմ անում, որ հրապարակային դաշտ եմ բերում, մի անգամ ֆեյսբուքում, հիմա էստեղ:


Չգիտեմ թե ինչ նկարի մասին ես, Սամ ջան: Կոնկրետ ես ոչինչ չեմ պարզել ու չեմ «բարիշել»:

Դե, կամ էստեղ պետք է տեսած լինեմ, կամ ֆեյսբուքում, ես այլ տարբերակ չունեմ: Դու էիր, Ջուլիան, Բյուրը... կարող է էլի մարդ կար, չեմ հիշում: Հաստատ, քեզանից բացի, մնացածը կանայք էին, և այս տարի էր արդեն տեղադրված...

Շնորհակալ եմ նաև...:love

Chuk
10.01.2021, 23:54
Դե, կամ էստեղ պետք է տեսած լինեմ, կամ ֆեյսբուքում, ես այլ տարբերակ չունեմ: Դու էիր, Ջուլիան, Բյուրը... կարող է էլի մարդ կար, չեմ հիշում: Հաստատ, քեզանից բացի, մնացածը կանայք էին, և այս տարի էր արդեն տեղադրված...

Շնորհակալ եմ նաև...:love

Հին նկար կլինի, Սամ ջան ) Իսկ մենք ժամանակին, գոնե իմ կարծիքով, ընկերներ ենք եղել )

Sambitbaba
11.01.2021, 00:39
Հին նկար կլինի, Սամ ջան ) Իսկ մենք ժամանակին, գոնե իմ կարծիքով, ընկերներ ենք եղել )

Արտ ջան, հավատա, ընկերությունը շատ ավելի կարևոր է, քան քաղաքականությունը: Դուք էսքան տարի իրար հետ, կարելի է ասել, մի այնպիսի կարևոր ու գեղեցիկ բան եք կառուցել, ինչ էս մեր Ակումբն է: Սա նշանակում է, որ դուք էնքան բան եք իրար տվել, որ մեկ վայրկյանում կորցնելն ուղղակի անհնար է: Վերքերը միշտ էլ բուժվում են, եթե ուզում ես բուժել: Իսկ ամենամեծ բժիշկն էլ ներումն ու կարեկցանքն է: Կներես, խնդրում եմ, չեմ ուզում ինձ պապուդ տեղը դնեմ ու ավելորդ խորհուրդներ տամ, բայց ձեր էդ վիճակի ծանրությունը շատ եմ զգում ու կիսում ձեր հետ: Առավել ևս, որ գիտեմ, որ Բյուրն ուղղակի անուշադիր է եղել քեզ ամենավրդովող հարցում և հաստատ համոզված եմ, որ ինքն ավելի ծանր է այս ամենը տանում...

Chuk
11.01.2021, 01:39
Արտ ջան, հավատա, ընկերությունը շատ ավելի կարևոր է, քան քաղաքականությունը:
Սամ ջան, թյուրըմբռնում ունես: էն խնդիրը, որը ծագել ա, բացարձակապես կապ չունի քաղաքականության հետ: Մարդկայնության ընկալման հարց ա: Էսքանով ես վերջ:

StrangeLittleGirl
11.01.2021, 02:47
Էս գրառումները թեև տարբեր թեմաներում են արված, բայց ակնհայտորեն մեկը մյուսի հետ կապված են։ Կարդալիս ահագին ազդել էր վրաս։
Ինձ թվաց, թե մեջները մեղադրանք ու դառնություն կա (Սամի գրառումը չհաշված), թեև առաջին գրառումը հենց մեղադրանքների ու դառնության դեմ է, կարծես։
Ու նաև մոտս մղում առաջացավ բոլորը հավաքել իրար գլխի՝ մի թեմայում, ու ասել, որ կարդում եմ ու փորձում բոլորիդ ապրումներն էլ հասկանալ։

Ընդհանրապես, չգիտեմ՝ մարդկությունն ուր է գնում (մի հատ տենց թեմա ունեինք, չէ՞), բայց մեկ-մեկ լուրերին հետևելիս թվում է, թե առջևում երկար ճամփա չկա այլևս, no hope for humanity շարքից։ Բայց քանի դեռ կանք՝ ինչ-որ պատճառով կամ առանց պատճառի, պիտի առաջ գնալու ուժ գտնենք ու փորձենք շուրջն էլ մի քիչ լուսավորել՝ մեր կարողացածի չափով, երևի մի քիչ էլ մտածենք էս աշխարհում մեր կոչման մասին։ Ու ոնց մտածում եմ՝ էդ կոչումը տառապելը չի։
Ռիփ, քանի որ իմ գրառումն էլ ես մեջբերել, արձագանքեմ քո գրածին։

Հա՛, իմ գրառումը հենց Ուլուանայի գրառումն էր ակնարկում, որը դառնության դեմ գրված ատելությամբ լի ու վերամբարձ տոնով մի գրառում էր, իսկ հիմա էլ փորձում ա «լուրջ կորուստներ» ունեցողների անունից խոսի։ Ինչ մեղքս թաքցնեմ, էդ գրառումն ինձ վրա ահավոր ազդել էր, չնայած դժվար թե ինձ ուղղված լիներ, մանավանդ որ վերջերս բավական լուռ եմ էս թեմաներով, ու ինստագրամում էլ «ուրախ» նկարներ եմ դնում մեկումեջ։

Դիմանալ-չդիմանալը չգիտեմ, վերջերս Երևանում էի, տեսա, թե ոնց են տարբեր մարդիկ դիմանում կամ չդիմանում։ Բայց էստեղ հարցը դիմանալը, սգալն ու սգի փուլերով անցնելը չի, այլ շատ ավելի ահավոր մի բան։ Որևէ բան սգալ, դրանից հետո կյանքը շարունակել հնարավոր ա, երբ որևէ ողբերգություն ավարտված ա լինում։ Բայց ողբերգությունն ավարտված չի, խնդիրը դրանում ա, ու ամեն օր մի նոր բան ա կատարվում, մի հատ հսկայական սև ամպ կախված ա մեր երկրի վերևում։ Շատերի հետ եմ դրել, գլուխ ջարդել, թե ինչ կարելի ա անել, ամեն մեկն իր կարողացածի չափ ամեն ինչ անում ա, բայց խնդիրը նրանում ա, որ մեծ աղետ ա գալիս, ու էդ աղետի դեմ ոչ ոք ոչ մի գործիք չունի։ Դրա համար էդ ֆոնին դնել, քննադատե՞լ չդիմացողներին։ Դու դրականը տեսնում ես, լավ ես անում։ Քո կյանքը շարունակվու՞մ ա, դու ուրա՞խ ես, ապրես դու, հալալ ա քեզ, որ կարում ես նենց կտրվես իրականությունից, որ ապագայի նկատմամբ անհանգստությունը չազդի վրադ։ Բայց պետք չի զանազան գրառումներով փորձել էն մարդկանց բերանը փակել, ովքեր տեղի ունեցած կորստի հետ չեն հաշտվում, ու խիստ անհանգիստ ու անապահով են զգում։ Ու էդ ամենի ֆոնի վրա հայտնվում ա «դրականը տեսնելու» գրառումը։

Էս գրառմանս նպատակը նաև մի անգամ էլ շատ պարզ զգուշացնելն ա․ մենք ցեղասպանության վտանգի առաջ ենք կանգնած, մինչև հիմա տեղի ունեցածն ուղղակի ծաղիկներ էին։ Կարաք ասեք չափազանցնում եմ, կարաք ասեք խուճապ եմ տարածում, ինձ համար մեկ ա արդեն։ Բայց կարելի ա նաև գլուխ գլխի տալ ու փորձել հասկանալ՝ ոնց ա հնարավոր դա կանխել։

Ինչ վերաբերում ա Չուկին, հատկապես մեջբերածդ գրառումից հետո իրա հետ որևէ խոսելու բան չունեմ։

Յոհաննես
11.01.2021, 02:56
Ռիփ, քանի որ իմ գրառումն էլ ես մեջբերել, արձագանքեմ քո գրածին։

Հա՛, իմ գրառումը հենց Ուլուանայի գրառումն էր ակնարկում, որը դառնության դեմ գրված ատելությամբ լի ու վերամբարձ տոնով մի գրառում էր, իսկ հիմա էլ փորձում ա «լուրջ կորուստներ» ունեցողների անունից խոսի։ Ինչ մեղքս թաքցնեմ, էդ գրառումն ինձ վրա ահավոր ազդել էր, չնայած դժվար թե ինձ ուղղված լիներ, մանավանդ որ վերջերս բավական լուռ եմ էս թեմաներով, ու ինստագրամում էլ «ուրախ» նկարներ եմ դնում մեկումեջ։

Դիմանալ-չդիմանալը չգիտեմ, վերջերս Երևանում էի, տեսա, թե ոնց են տարբեր մարդիկ դիմանում կամ չդիմանում։ Բայց էստեղ հարցը դիմանալը, սգալն ու սգի փուլերով անցնելը չի, այլ շատ ավելի ահավոր մի բան։ Որևէ բան սգալ, դրանից հետո կյանքը շարունակել հնարավոր ա, երբ որևէ ողբերգություն ավարտված ա լինում։ Բայց ողբերգությունն ավարտված չի, խնդիրը դրանում ա, ու ամեն օր մի նոր բան ա կատարվում, մի հատ հսկայական սև ամպ կախված ա մեր երկրի վերևում։ Շատերի հետ եմ դրել, գլուխ ջարդել, թե ինչ կարելի ա անել, ամեն մեկն իր կարողացածի չափ ամեն ինչ անում ա, բայց խնդիրը նրանում ա, որ մեծ աղետ ա գալիս, ու էդ աղետի դեմ ոչ ոք ոչ մի գործիք չունի։ Դրա համար էդ ֆոնին դնել, քննադատե՞լ չդիմացողներին։ Դու դրականը տեսնում ես, լավ ես անում։ Քո կյանքը շարունակվու՞մ ա, դու ուրա՞խ ես, ապրես դու, հալալ ա քեզ, որ կարում ես նենց կտրվես իրականությունից, որ ապագայի նկատմամբ անհանգստությունը չազդի վրադ։ Բայց պետք չի զանազան գրառումներով փորձել էն մարդկանց բերանը փակել, ովքեր տեղի ունեցած կորստի հետ չեն հաշտվում, ու խիստ անհանգիստ ու անապահով են զգում։ Ու էդ ամենի ֆոնի վրա հայտնվում ա «դրականը տեսնելու» գրառումը։

Էս գրառմանս նպատակը նաև մի անգամ էլ շատ պարզ զգուշացնելն ա․ մենք ցեղասպանության վտանգի առաջ ենք կանգնած, մինչև հիմա տեղի ունեցածն ուղղակի ծաղիկներ էին։ Կարաք ասեք չափազանցնում եմ, կարաք ասեք խուճապ եմ տարածում, ինձ համար մեկ ա արդեն։ Բայց կարելի ա նաև գլուխ գլխի տալ ու փորձել հասկանալ՝ ոնց ա հնարավոր դա կանխել։

Ինչ վերաբերում ա Չուկին, հատկապես մեջբերածդ գրառումից հետո իրա հետ որևէ խոսելու բան չունեմ։

Բյուր, շատ լուրջ բանես գրել, կարծում եմ պետքա լուրջ հիմքեր ունենաս, նման պնդում անելու համար ու հույս ունեմ էդ հիմքերով կկիսվես։
Խոսքը ցեղասպանության վտանգի մասինա

StrangeLittleGirl
11.01.2021, 03:03
Բյուր, շատ լուրջ բանես գրել, կարծում եմ պետքա լուրջ հիմքեր ունենաս, նման պնդում անելու համար ու հույս ունեմ էդ հիմքերով կկիսվես։
Խոսքը ցեղասպանության վտանգի մասինա
Յոհան ջան, թե հավես ունենաս, տեսազանգով կամ էլ նամակ կգրեմ քեզ։ Չեմ ուզում հրապարակային գրել, որովհետև քննարկում ա դառնալու, իսկ քննարկման ներվեր չունեմ։ Համ էլ արի սպասենք վաղվա թղթի ստորագրմանը, ըստ այդմ ամեն ինչ շատ ավելի պարզ կլինի։

Chuk
11.01.2021, 03:03
Ինչ վերաբերում ա Չուկին, հատկապես մեջբերածդ գրառումից հետո իրա հետ որևէ խոսելու բան չունեմ։
Կարող ես ունենալ իմ հետ խոսելու բան, Բյուր, զղջումիցդ հետո: Մինչ դա, իհարկե չունես: Ու չես ունենա:

Ուլուանա
11.01.2021, 07:57
Ռիփ, քանի որ իմ գրառումն էլ ես մեջբերել, արձագանքեմ քո գրածին։

Հա՛, իմ գրառումը հենց Ուլուանայի գրառումն էր ակնարկում, որը դառնության դեմ գրված ատելությամբ լի ու վերամբարձ տոնով մի գրառում էր, իսկ հիմա էլ փորձում ա «լուրջ կորուստներ» ունեցողների անունից խոսի։ Ինչ մեղքս թաքցնեմ, էդ գրառումն ինձ վրա ահավոր ազդել էր, չնայած դժվար թե ինձ ուղղված լիներ, մանավանդ որ վերջերս բավական լուռ եմ էս թեմաներով, ու ինստագրամում էլ «ուրախ» նկարներ եմ դնում մեկումեջ։

Դիմանալ-չդիմանալը չգիտեմ, վերջերս Երևանում էի, տեսա, թե ոնց են տարբեր մարդիկ դիմանում կամ չդիմանում։ Բայց էստեղ հարցը դիմանալը, սգալն ու սգի փուլերով անցնելը չի, այլ շատ ավելի ահավոր մի բան։ Որևէ բան սգալ, դրանից հետո կյանքը շարունակել հնարավոր ա, երբ որևէ ողբերգություն ավարտված ա լինում։ Բայց ողբերգությունն ավարտված չի, խնդիրը դրանում ա, ու ամեն օր մի նոր բան ա կատարվում, մի հատ հսկայական սև ամպ կախված ա մեր երկրի վերևում։ Շատերի հետ եմ դրել, գլուխ ջարդել, թե ինչ կարելի ա անել, ամեն մեկն իր կարողացածի չափ ամեն ինչ անում ա, բայց խնդիրը նրանում ա, որ մեծ աղետ ա գալիս, ու էդ աղետի դեմ ոչ ոք ոչ մի գործիք չունի։ Դրա համար էդ ֆոնին դնել, քննադատե՞լ չդիմացողներին։ Դու դրականը տեսնում ես, լավ ես անում։ Քո կյանքը շարունակվու՞մ ա, դու ուրա՞խ ես, ապրես դու, հալալ ա քեզ, որ կարում ես նենց կտրվես իրականությունից, որ ապագայի նկատմամբ անհանգստությունը չազդի վրադ։ Բայց պետք չի զանազան գրառումներով փորձել էն մարդկանց բերանը փակել, ովքեր տեղի ունեցած կորստի հետ չեն հաշտվում, ու խիստ անհանգիստ ու անապահով են զգում։ Ու էդ ամենի ֆոնի վրա հայտնվում ա «դրականը տեսնելու» գրառումը։

Էս գրառմանս նպատակը նաև մի անգամ էլ շատ պարզ զգուշացնելն ա․ մենք ցեղասպանության վտանգի առաջ ենք կանգնած, մինչև հիմա տեղի ունեցածն ուղղակի ծաղիկներ էին։ Կարաք ասեք չափազանցնում եմ, կարաք ասեք խուճապ եմ տարածում, ինձ համար մեկ ա արդեն։ Բայց կարելի ա նաև գլուխ գլխի տալ ու փորձել հասկանալ՝ ոնց ա հնարավոր դա կանխել։
Իմ գրառման մեջ ատելություն չկար, ոչ էլ վերամբարձ տոն, բայց կար լուրջ վրդովմունք: Ուղղակի դու երևի ատելություն տեսնելու կանխատրամադրվածությամբ ես կարդացել, հետևաբար տեսել ես էն, ինչ հակված ես եղել տեսնելու: Ես չեմ մեղադրել կամ քննադատել մարդկանց չդիմանալու համար: Չգիտեմ` ուշադիր չես կարդացել, թե դիտավորյալ ես գրածներս աղավաղում (ուզում եմ հավատալ, որ առաջինը), համենայնդեպս, ուշադիր կարդալու դեպքում կնկատես, որ քննադատել եմ ոչ թե չդիմանալը, այլ չդիմացողների` դիմացողներին քննադատելը, մեղադրելը, դիմացողներից իրենց ավելի վեր դասելը, իբր, իրենք ավելի հայրենասեր են, ավելի կարեկից են, ավելի մարդկային ու բարոյական են և այլն (ցուցակը կարող ես շարունակել), դրա համար չեն դիմանում: Դիմանալ-չդիմանալը ամեն մարդու անձնական գործն ա ու իրավունքը, ոչ ես, ոչ էլ ուրիշ որևէ մեկը չի կարող չդիմացողին մեղադրել չդիմանալու համար: Ես ընդամենը ասում եմ, որ չդիմացողները թող իրենց չդիմանալը չնույնացնեն ավելի հայրենասեր, ավելի ազգայնական, ավելի կարեկից ու մտահոգ լինելու հետ: Ամեն մարդ իր անձնական և այլ պատճառներն ունի դիմանալու և չդիմանալու, ու ոչ ոք մյուսինը չի կարող էնքան լավ իմանալ, որ դրա հիման վրա որոշի նրա հայրենասիրության, մարդկայնության ու ապրումացելու աստիճանը: Իսկ դու կարծես այլ կարծիքի ես: Դու քո որոշ գրառումներով բացահայտ ցույց ես տվել, որ հենց ինքդ ես քննադատում դիմացողներին ու իրավիճակը քեզնից տարբեր ընկալողներին, ու քեզ ավելի վեր դասում: Եթե ինչ-որ մեկի տոնը վերամբարձ ա, ապա դա քոնն ա, ոչ թե իմը: Վերջին բլոգային գրառմանդ էս հատվածն էլ դրա վառ ապացույց.


Հարցերի պատասխանները պիտի ստանայի նոյեմբերի 9-ից հետո, երբ հայտնաբերեցի, որ իմ շրջապատում շատերից ավելի ազգայնական եմ, որովհետև հենց ազգային ինքնությունս է վտանգված, երբ հասկացա, որ Հայաստանի ապիկար ղեկավարությանը սատարողները ոչ թե չգիտեն, թե ինչ ենք կորցրել ու ինչ վտանգի առաջ ենք կանգնած որպես ազգ, այլ պարզապես ազգային ինքնություն չունեն ու ապրումակցել չգիտեն։ Ավելի շուտ էի հասկացել, բայց չգիտեի, թե ինչ աստիճանի վտանգավոր են։

Հետո դու մեր ընդհանուր ընկերներից մեկի բլոգային գրառման տակ, որտեղ նա գրել էր, որ 2020 թվականի իր տարվա ամփոփումը հա փորձում ա գրել, բայց չի ստացվում, գրել էիր, որ լրիվ հասկանում ես իրան, ու ավելացրել.

Մի տեսակ նաև էգոիստական ա թվում սեփական տարվա մասին մտածել, երբ տարին ընդհանուր համազգային ողբերգություն էր։
Այսինքն` անցկացրածդ տարվա մասին անձնական տեսանկյունից մտածելը, վերլուծելը էգոիստություն ա, այլ կերպ ասած` ինքդ քեզ վերլուծելը, հասկանալ փորձելը էգոիստություն ա: Այսինքն` եթե մարդը բացի կորոնավիրուսից ու պատերազմից, ուրիշ բաների մասին էլ ա մտածում, դա դատապարտելի արարք ա, հա՞: Կարելի ա կարծել` դու միմիայն էդ երկու թեմաներով ես մտածել ամբողջ տարին, ոչ մի հաճույքից չես օգտվել, ամբողջ ընթացքում միայն աշխարհի ու Հայաստանի դարդերով ես տապակվել: Կամ ընդհանրապես հնարավո՞ր ա, որ որևէ մեկը միայն էդ թեմաների մասին մտածած լինի, իսկ սեփական խնդիրների, հաջողությունների, անհաջողությունների, ձեռքբերումների, փոփոխությունների և այլնի մասին ընդհանրապես մտածած չլինի: Թե՞ կարծում ես` դու իրավունք ունես որոշելու, թե ինչքան մտածելն ա ընդունելի, ինչքանը` չէ, որպեսզի մարդը էգոիստ չհամարվի:

Իմ գրառումն անձամբ քեզ չէր ուղղված, ես էդ գրառումն անելու մասին արդեն ահագին ժամանակ մտածում էի ու մոտ ժամանակներում ամեն դեպքում անելու էի, ուղղակի քո բլոգային գրառումը խթան եղավ, որ ավելի շուտ գրեմ: Հա, բնականաբար, քեզ էլ էր վերաբերում, քանի որ արդեն նշեցի, թե ինչ կետերով էիր դու տեղավորվում իմ նկարագրած մարդկանց շարքերում: Հա, մաղձ թափելու կամ լալահառաչ գրառումներ անելու մասը քեզ հետ էնքան էլ կապ չուներ: Բայց դու, քո չդիմանալը դրոշակ դարձրած, պարբերաբար ուղիղ կամ անուղղակի ձևերով կպնում ես դիմացողներին ու համարում քեզնից պակաս ազգային ինքնություն ունեցող, պակաս ապրումակցող ու էգոիստ:

StrangeLittleGirl
11.01.2021, 12:56
Իմ գրառման մեջ ատելություն չկար, ոչ էլ վերամբարձ տոն, բայց կար լուրջ վրդովմունք: Ուղղակի դու երևի ատելություն տեսնելու կանխատրամադրվածությամբ ես կարդացել, հետևաբար տեսել ես էն, ինչ հակված ես եղել տեսնելու: Ես չեմ մեղադրել կամ քննադատել մարդկանց չդիմանալու համար: Չգիտեմ` ուշադիր չես կարդացել, թե դիտավորյալ ես գրածներս աղավաղում (ուզում եմ հավատալ, որ առաջինը), համենայնդեպս, ուշադիր կարդալու դեպքում կնկատես, որ քննադատել եմ ոչ թե չդիմանալը, այլ չդիմացողների` դիմացողներին քննադատելը, մեղադրելը, դիմացողներից իրենց ավելի վեր դասելը, իբր, իրենք ավելի հայրենասեր են, ավելի կարեկից են, ավելի մարդկային ու բարոյական են և այլն (ցուցակը կարող ես շարունակել), դրա համար չեն դիմանում: Դիմանալ-չդիմանալը ամեն մարդու անձնական գործն ա ու իրավունքը, ոչ ես, ոչ էլ ուրիշ որևէ մեկը չի կարող չդիմացողին մեղադրել չդիմանալու համար: Ես ընդամենը ասում եմ, որ չդիմացողները թող իրենց չդիմանալը չնույնացնեն ավելի հայրենասեր, ավելի ազգայնական, ավելի կարեկից ու մտահոգ լինելու հետ: Ամեն մարդ իր անձնական և այլ պատճառներն ունի դիմանալու և չդիմանալու, ու ոչ ոք մյուսինը չի կարող էնքան լավ իմանալ, որ դրա հիման վրա որոշի նրա հայրենասիրության, մարդկայնության ու ապրումացելու աստիճանը: Իսկ դու կարծես այլ կարծիքի ես: Դու քո որոշ գրառումներով բացահայտ ցույց ես տվել, որ հենց ինքդ ես քննադատում դիմացողներին ու իրավիճակը քեզնից տարբեր ընկալողներին, ու քեզ ավելի վեր դասում: Եթե ինչ-որ մեկի տոնը վերամբարձ ա, ապա դա քոնն ա, ոչ թե իմը: Վերջին բլոգային գրառմանդ էս հատվածն էլ դրա վառ ապացույց.



Հետո դու մեր ընդհանուր ընկերներից մեկի բլոգային գրառման տակ, որտեղ նա գրել էր, որ 2020 թվականի իր տարվա ամփոփումը հա փորձում ա գրել, բայց չի ստացվում, գրել էիր, որ լրիվ հասկանում ես իրան, ու ավելացրել.

Այսինքն` անցկացրածդ տարվա մասին անձնական տեսանկյունից մտածելը, վերլուծելը էգոիստություն ա, այլ կերպ ասած` ինքդ քեզ վերլուծելը, հասկանալ փորձելը էգոիստություն ա: Այսինքն` եթե մարդը բացի կորոնավիրուսից ու պատերազմից, ուրիշ բաների մասին էլ ա մտածում, դա դատապարտելի արարք ա, հա՞: Կարելի ա կարծել` դու միմիայն էդ երկու թեմաներով ես մտածել ամբողջ տարին, ոչ մի հաճույքից չես օգտվել, ամբողջ ընթացքում միայն աշխարհի ու Հայաստանի դարդերով ես տապակվել: Կամ ընդհանրապես հնարավո՞ր ա, որ որևէ մեկը միայն էդ թեմաների մասին մտածած լինի, իսկ սեփական խնդիրների, հաջողությունների, անհաջողությունների, ձեռքբերումների, փոփոխությունների և այլնի մասին ընդհանրապես մտածած չլինի: Թե՞ կարծում ես` դու իրավունք ունես որոշելու, թե ինչքան մտածելն ա ընդունելի, ինչքանը` չէ, որպեսզի մարդը էգոիստ չհամարվի:

Իմ գրառումն անձամբ քեզ չէր ուղղված, ես էդ գրառումն անելու մասին արդեն ահագին ժամանակ մտածում էի ու մոտ ժամանակներում ամեն դեպքում անելու էի, ուղղակի քո բլոգային գրառումը խթան եղավ, որ ավելի շուտ գրեմ: Հա, բնականաբար, քեզ էլ էր վերաբերում, քանի որ արդեն նշեցի, թե ինչ կետերով էիր դու տեղավորվում իմ նկարագրած մարդկանց շարքերում: Հա, մաղձ թափելու կամ լալահառաչ գրառումներ անելու մասը քեզ հետ էնքան էլ կապ չուներ: Բայց դու, քո չդիմանալը դրոշակ դարձրած, պարբերաբար ուղիղ կամ անուղղակի ձևերով կպնում ես դիմացողներին ու համարում քեզնից պակաս ազգային ինքնություն ունեցող, պակաս ապրումակցող ու էգոիստ:
Ա՜խ, փաստորեն իզուր ինձ վրա չէի վերցրել գրառումդ, հենց լավ էլ ինձ նկատի ունեիր։ Ուրեմն հա՜, նոյեմբերի 9-ից հետո ներկայիս իշխանություններին աջակցող մարդիկ ինձ համար գոյություն չունեն, դա ասում եմ սևը սպիտակի վրա։ Թե պակաս կարեկից են, թե ուղղակի դեբիլ են, չգիտեմ, բայց իրավիճակի պատասխանատվությունը նաև իրենց վրա ա, որ էսքանից հետո դեռ աջակցում են պետությունը վարի տված իշխանություններին։ Ու հա՜, էն մարդիկ, որոնք շարունակում են աջակցել ներկայիս իշխանություններին, որոնք ուրախ-ուրախ սպասում են, թե ադրբեջանցիքի հետ հեսա առևտուր են անելու, որոնք ասում են՝ դե ընդամենը հինգ հազար զոհ էր, տես ինչքան ջահելություն կա դեռ, իրանց ինքնապաշտպանական բնազդն առնվազն անջատած ա կամ ազգային ինքնության հետ լուրջ խնդիրներ ունեն։

Ու ի դեպ, Հայաստանում էլ դիմացողներին ու չդիմացողներին հանդիպելուց հետո էլ զգացի հսկայական տարբերությունը։ Նենց չի, որ «չդիմացողները» ուրախանալու բան չունեն, որևէ բան չեն տոնում, չեն ծիծաղում, որևէ բանով չեն զբաղվում։ Դու չարաչար սխալվում ես, էլի եմ ասում, իմ ինստագրամի պրոֆիլը վկա։ Բայց կա մի մեծ զանգված, որի համար արդեն ամեն ինչ ավարտվել ա, կյանքը շարունակվում ա։ Իմ գրառումներով ոչ թե կպնում եմ իրանց, այլ փորձում տեղեկացնել, որ ամեն ինչ չի ավարտվել, տենց հանգիստ մի նստեք տեղներդ։ Բայց դե փաստորեն տեղ չի հասնում, ինչ ասեմ։ Նույն կերպ, ոնց որ պատերազմի մասին զգուշացումները տեղ չէին հասնում։

Քո գրառման ատելության հատվածները.



Ոմանց թվում է, թե ինչքան շատ մաղձ թափեն, էնքան հայրենասեր են, ինչքան շատ լալահառաչ գրառումներ անեն, էնքան ավելի կարեկից են, իսկ ով էդ ամենը չի անում, դեռ մի բան էլ հանդգնում է ինչ-որ բաներով ուրախանալ, ուրեմն անհայրենիք, էգոիստ ու անկարեկից է: Ու ոչինչ, որ մարդիկ կան` իրենց հայրենասիրությունն ու կարեկցանքը գործով են ցույց տալիս և դրա մասին հրապարակավ գոռգոռալու կարիք չունեն, որ ցավն ու մտահոգությունը լուռ են ապրում` առանց հրապարակավ լացուկուծ դնելու ու նեգատիվ տարածելու, միաժամանակ կարողանում են իրենց շուրջը եղած դրականն էլ նկատել ու դրանից սնուցվել, հետևաբար դիմանում են ու շարունակում են ապրել ու ապրեցնել:

Տեսնու՞մ ես ինչ բառեր ես օգտագործել իրենց ցավն արտահայտող մարդկանց մասին։ Փաստորեն, իմ բլոգային գրառումը, որ ինքս ինձ համար իմ բլոգում գրել եմ, սկի հղումը ոչ մի տեղ չեմ տարածել, լալահառաչ գրառում ա, մաղձ ա թափում, հրախարակավ լացուկոծ ա ու նեգատիվ ա տարածում։

Ինչ վերաբերում ա Սրտիկի էջում արած մեկնաբանությանս, ապա, այո՜, ինձ էս ամեն ինչի ֆոնին էգոիստական ա թվում իմ անձնական նվաճումներից խոսելը, իմ աչքին իմ անձնական նվաճումները չեն երևում կամ լրիվ անարժեք են էս ֆոնին, երբ իմ ընտանիքի յուրաքանչյուր անդամի կյանքը առանց բացառության առանձին-առանձին՝ լինի կորոնավիրուս, պատերազմ, թե ծանր հիվանդություն, վտանգի տակ ա էղել ու դեռ վտանգի տակ ա։ Դու կարող ա ուրիշ կարծիք ունենաս, դա քո գործն ա, դու կարաս նստես քո տանը ու դրականը տեսնես, բայց սենց գրառումներով դու ուղղակի ցույց ես տալիս, թե ինչ աստիճանի ես իրականությունից կտրված։ Վերևում էլի ասեցի, հիմա էլ եմ կրկնում. սաղս վատ ենք ոչ թե նրա համար, որ ողբերգություն ա տեղի ունեցել, այլ որ ողբերգությունը շարունակվում ա, ու հայտնի չի՝ ուր կհասնի։ Դու շարունակի դրականը տեսնել։

StrangeLittleGirl
11.01.2021, 13:00
Կարող ես ունենալ իմ հետ խոսելու բան, Բյուր, զղջումիցդ հետո: Մինչ դա, իհարկե չունես: Ու չես ունենա:

Զղջում, չեմիչէ պոզեր։ Ինչի՞ համար զղջամ։ Որ մի հատ անկապ լայքի համար անարգանքի սյունի՞ն ես գամել ինձ, տակն էլ համախոհներով խրախճանքի մեջ էիք։ Լավ մնա։

Ուլուանա
12.01.2021, 02:51
Ա՜խ, փաստորեն իզուր ինձ վրա չէի վերցրել գրառումդ, հենց լավ էլ ինձ նկատի ունեիր։ Ուրեմն հա՜, նոյեմբերի 9-ից հետո ներկայիս իշխանություններին աջակցող մարդիկ ինձ համար գոյություն չունեն, դա ասում եմ սևը սպիտակի վրա։ Թե պակաս կարեկից են, թե ուղղակի դեբիլ են, չգիտեմ, բայց իրավիճակի պատասխանատվությունը նաև իրենց վրա ա, որ էսքանից հետո դեռ աջակցում են պետությունը վարի տված իշխանություններին։ Ու հա՜, էն մարդիկ, որոնք շարունակում են աջակցել ներկայիս իշխանություններին, որոնք ուրախ-ուրախ սպասում են, թե ադրբեջանցիքի հետ հեսա առևտուր են անելու, որոնք ասում են՝ դե ընդամենը հինգ հազար զոհ էր, տես ինչքան ջահելություն կա դեռ, իրանց ինքնապաշտպանական բնազդն առնվազն անջատած ա կամ ազգային ինքնության հետ լուրջ խնդիրներ ունեն։

Ու ի դեպ, Հայաստանում էլ դիմացողներին ու չդիմացողներին հանդիպելուց հետո էլ զգացի հսկայական տարբերությունը։ Նենց չի, որ «չդիմացողները» ուրախանալու բան չունեն, որևէ բան չեն տոնում, չեն ծիծաղում, որևէ բանով չեն զբաղվում։ Դու չարաչար սխալվում ես, էլի եմ ասում, իմ ինստագրամի պրոֆիլը վկա։ Բայց կա մի մեծ զանգված, որի համար արդեն ամեն ինչ ավարտվել ա, կյանքը շարունակվում ա։ Իմ գրառումներով ոչ թե կպնում եմ իրանց, այլ փորձում տեղեկացնել, որ ամեն ինչ չի ավարտվել, տենց հանգիստ մի նստեք տեղներդ։ Բայց դե փաստորեն տեղ չի հասնում, ինչ ասեմ։ Նույն կերպ, ոնց որ պատերազմի մասին զգուշացումները տեղ չէին հասնում։

Քո գրառման ատելության հատվածները.


Տեսնու՞մ ես ինչ բառեր ես օգտագործել իրենց ցավն արտահայտող մարդկանց մասին։ Փաստորեն, իմ բլոգային գրառումը, որ ինքս ինձ համար իմ բլոգում գրել եմ, սկի հղումը ոչ մի տեղ չեմ տարածել, լալահառաչ գրառում ա, մաղձ ա թափում, հրախարակավ լացուկոծ ա ու նեգատիվ ա տարածում։
Նախորդ գրառմանս մեջ հատուկ էլ նշել էի, որ մաղձ թափելու ու լալահառաչ գրառումների մասը քեզ չէր վերաբերում. ես քեզնից ընդհանրապես շատ քիչ գրառումներ եմ տեսել էս ընթացքում: Իսկ բլոգային գրառումդ արդեն ասեցի` բացահայտ մեղադրանք ու պիտակումներ էր պարունակում` քեզ վեր դասելով «դիմացողներից»: Ինչ վերաբերում ա օգտագործածս բառերին, ապա ոչ մի վիրավորական կամ ատելություն պարունակող բան չկար նշածիդ մեջ: Այո, մարդիկ կան, որ անընդհատ հենց մաղձ են թափում, դա փաստ ա, ու ես չգիտեմ` էդ երևույթն ուրիշ ինչ բառերով նկարագրեմ, որ համ իրականությունն արտահայտի, համ էլ քեզ դուր գա: Խոսքը զուտ քննադատելու, դժգոհելու մասին չի, է, այլ հենց մաղձ թափելու` ատելությամբ, չարությամբ լի գրառումներ շաղ տալու, նենց որ ընդամենը փաստը նկարագրել եմ համապատասխան բառով: Ես չեմ ասել, թե բոլոր դժգոհողներն ու քննադատողները մաղձ են թափում, բայց կա մի զանգված, որ հենց մաղձ ա թափում: Շատ մարդիկ կան, որ լավ էլ խիստ քննադատում են իշխանությանը, բողոքում են կոնկրետ երևույթներից, իրավիճակներից, փորձում են լուծումներ գտնել, բայց մաղձ չեն թափում: Նույնը վերաբերում ա լալահառաչ գրառումներին ու լացուկոծ անելուն: Չգիտեմ` ոնց ես էդտեղ ատելություն կամ վիրավորական բան տեսնում, լալահառաչ գրառումն ուրիշ ո՞նց անվանեմ, շատ հետաքրքիր ա: Ի դեպ, նաև նկատենք (ես ինքս վաղուց նկատել էի, որոշ ընկերներ էլ նշեցին), որ ամենալուրջ կորուստներ ունեցած մարդիկ (օրինակ` մոտիկ հարազատ կորցրած), չգիտես ինչի, ամենազուսպն ու ամենաքիչ լալահառաչ ու ագրեսիվ գրառումներ անողներից են: Հա, կներես, բայց ինձ համար նորմալ չի, երբ մարդ օրական տասնյակ զուտ էմոցիոնալ լալահառաչ գրառում ա անում ու էդպիսով նեգատիվ տարածում: Նենց չի, որ դրանով որևէ կերպ նպաստում են խնդիրների լուծմանը, իսկ ուղղակի հույզերն արտահայտելու համար, լավ, մի հատ, երկու հատ գրեցին, բայց մարդիկ կան` անընդհատ գրում են ու լրահոսը հեղեղում իրանց զուտ էմոցիոնալ, ոչ կառուցողական նեգատիվով: Հա, բնականաբար, դա իրանց իրավունքն ա, ճիշտ էնպես, ինչպես որ իմ իրավունքն ա իրանց էդ պահվածքի մասին կարծիք արտահայտելը, ընդամենը կարծիք, չեմ ասել, չէ՞, եկեք պատասխանատվության ենթարկենք էդ մարդկանց: Չնայած, հանուն արդարության նկատենք, որ ոմանց, էն որ հատուկ փող են ստանում գիտենք, թե ումից, որ ռեժիմով զուգարան բերանները բացեն ու ամենանողկալի բառապաշարով աղբ ու ապատեղեկատվություն տարածեն ժողովրդի մեջ, հաստատ պետք ա պատասխանատվության ենթարկել: Էստեղ նորից շեշտեմ, որ ես էլի չէի անդրադառնա լալահառաչ գրառումներին, եթե նման գրառումներ անողներից շատերը ամեն հարմար առիթով չասեին` ինչ էլ հավես ունեն տենց բաների, ինչ էլ սիրտ ունեք էսինչ կամ էնինչ բանն անելու, չեք էլ ամաչում և այլն:


Ինչ վերաբերում ա Սրտիկի էջում արած մեկնաբանությանս, ապա, այո՜, ինձ էս ամեն ինչի ֆոնին էգոիստական ա թվում իմ անձնական նվաճումներից խոսելը, իմ աչքին իմ անձնական նվաճումները չեն երևում կամ լրիվ անարժեք են էս ֆոնին, երբ իմ ընտանիքի յուրաքանչյուր անդամի կյանքը առանց բացառության առանձին-առանձին՝ լինի կորոնավիրուս, պատերազմ, թե ծանր հիվանդություն, վտանգի տակ ա էղել ու դեռ վտանգի տակ ա։ Դու կարող ա ուրիշ կարծիք ունենաս, դա քո գործն ա, դու կարաս նստես քո տանը ու դրականը տեսնես, բայց սենց գրառումներով դու ուղղակի ցույց ես տալիս, թե ինչ աստիճանի ես իրականությունից կտրված։ Վերևում էլի ասեցի, հիմա էլ եմ կրկնում. սաղս վատ ենք ոչ թե նրա համար, որ ողբերգություն ա տեղի ունեցել, այլ որ ողբերգությունը շարունակվում ա, ու հայտնի չի՝ ուր կհասնի։ Դու շարունակի դրականը տեսնել։
Այսինքն` պարզվեց, որ ոչ թե կորուստ ունեցածներին ապրումակցելու պահն էր, այլ ընդամենը սեփական հարազատների մասին մտածելու: Իհարկե, միանգամայն բնական ու նորմալ անհանգստություն ա, դրա մասին խոսք չկա, ուղղակի պետք չէր դա սկզբում ներկայացնել որպես ուրիշներին ապրումակցել: Կարելի էր միանգամից տենց ասել, ոչ թե ապրումակցելու վրա շեշտը դնել ու մյուսներին էլ էդ ֆոնին ապրումակցելու անընդունակ պիտակել: Ամեն դեպքում դու բոլորի անունից մի խոսի. դու չգիտես` ով ինչից ա վատ: Ասեմ ավելին` նույնիսկ չգիտես` ովքեր են վատ, որովհետև ոչ բոլորն են քեզ կամ ընդհանրապես հանրությանը տեղեկացնում իրենց հոգեվիճակների, անհանգստությունների մասին, դու մենակ դրա մասին հրապարակավ արտահայտողների ու անձամբ շփվածդ մարդկանց մասին կարող ես խոսել: Իսկ թե չարտահայտվողներն ինչքանով են վատ, ոնց են հաղթահարում էդ վատ լինելը, ուրիշ ինչերով են զբաղվում վատ լինելուն զուգահեռ` ոչ միշտ ա կողքից տեսանելի: Դրա համար եմ ասում` մի դատեք ուրիշների մասին ու ձեր չափանիշներով մի որոշեք` ով ինչ, ինչքան ու ոնց: Նորից հիշեցնեմ, որ դիմանալ-չդիմանալու ու ուրիշներին էդ թեմայով քննադատելու սկիզբը ես չեմ դրել, իմ գրառումն ընդամենը արձագանք ա եղել կարդացածիս ու տեսածիս:

Chuk
12.01.2021, 05:07
Ակումբի մեր ընդհանուր ընկերներից հուշում են, որ կոպիտ եմ գրել, խնդրում են ջնջել: Բայց, Բյուր, ժամանակն է առերեսվես իրականության հետ: Հասկանաս, որ մի կողմից քեզ լիքը սիրողներ կան, մյուս կողմից բավարար է, որ խաղերդ տանեն: Ժամնակն է հասկանաս, որ չափը շատ ես անցնում: Չպիտի ես, քեզ լավ վերաբերվող մարդը, քեզ սենց բան գրեի: Բայց դրա պատասխանատուն դու ես, ոչ թե ես: Խելքի արի:

Վիշապ
12.01.2021, 07:55
․․․ Ուրեմն հա՜, նոյեմբերի 9-ից հետո ներկայիս իշխանություններին աջակցող մարդիկ ինձ համար գոյություն չունեն, դա ասում եմ սևը սպիտակի վրա։ Թե պակաս կարեկից են, թե ուղղակի դեբիլ են, չգիտեմ, բայց իրավիճակի պատասխանատվությունը նաև իրենց վրա ա, որ էսքանից հետո դեռ աջակցում են պետությունը վարի տված իշխանություններին։ ․․․

Մի ժամ ա մտածում եմ՝ ես պակաս կարեկիցն եմ, թե դեբիլը․․․ Երևի գոյություն չունեցողը։

ivy
12.01.2021, 09:50
Ակումբի մեր ընդհանուր ընկերներից հուշում են, որ կոպիտ եմ գրել, խնդրում են ջնջել:

Գրառումը ջնջեցի, որովհետև կոպիտ էր ու վիրավորական: Խնդրում եմ դադարեցնել:

Chuk
12.01.2021, 09:59
Գրառումը ջնջեցի, որովհետև կոպիտ էր ու վիրավորական: Խնդրում եմ դադարեցնել:

Շնորհակալ եմ: Ափսոս, որ Ֆեյսբուքը չունի նման մոդերավորում, որը առավել կոպիտ ու վիրավորական գրառումը ջնջելով կկանխեր էս ամեն ինչը )

Աթեիստ
12.01.2021, 12:04
Ամանորի կապակցությամբ մեր ստացած ամենահրաշալի բացիկներից.

Եկել եմ հեղինակին գովազդեմ:
Մեզ օրինակ անծանոթ էր, բայց սքանչելի ու յուրահատուկ շատ գործեր ունեն:

Դիլաքյան Եղբայրներ / Dilakian Brothers

https://i.postimg.cc/cC5y4JFW/192-DF731-4-C71-41-A0-84-E4-013676769700.jpg

Սրանց 1-2 հատ նկար, որ աչքովս ընկավ, հետաքրքիր թվից։
3-րդից արդեն հասկացա, որ փինաչի են, մի թեմայի վրա են խաղում, նույնիսկ ոչ թե մի թեմա, այլ մի պատկեր։
ՖԲ-ում իրանց գտի, ահավոր պրիմիտիվ են։

Chuk
12.01.2021, 12:19
Սրանց 1-2 հատ նկար, որ աչքովս ընկավ, հետաքրքիր թվից։
3-րդից արդեն հասկացա, որ փինաչի են, մի թեմայի վրա են խաղում, նույնիսկ ոչ թե մի թեմա, այլ մի պատկեր։
ՖԲ-ում իրանց գտի, ահավոր պրիմիտիվ են։

Լսի, պրիմիտիվը պրիմիտիվ են, բայց մի քանի հավես բան կա էդ շարքում: Բայց ամենբոցն էն ա, որ էս պրիմիտիվները մեր ամենասիրած մուլտերից մեկի նկարողներն են: Հա, հենց իրանք են «Գտնված երազ»՝ իմ կարծիքով սաղիս սիրած մուլտի սցենարիստը, ռեժիսորն ու նկարիչը ))

Աթեիստ
12.01.2021, 12:23
Լսի, պրիմիտիվը պրիմիտիվ են, բայց մի քանի հավես բան կա էդ շարքում: Բայց ամենբոցն էն ա, որ էս պրիմիտիվները մեր ամենասիրած մուլտերից մեկի նկարողներն են: Հա, հենց իրանք են «Գտնված երազ»՝ իմ կարծիքով սաղիս սիրած մուլտի սցենարիստը, ռեժիսորն ու նկարիչը ))

Ու էդքանով հանդերձ իրանք Արցախցի տատիկ, պապիկ են շահարկում, ու հենց դրանում ա իրանց պրիմիտիվությունը։

Chuk
12.01.2021, 12:29
Ու էդքանով հանդերձ իրանք Արցախցի տատիկ, պապիկ են շահարկում, ու հենց դրանում ա իրանց պրիմիտիվությունը։

Եսիմ, էդ արցախցի տատիկ-պապիկ շարքում մի քանի հավես բան կար: Ես իրանց տենց լուրջ չեմ դատում: Պապիկներ են, նկարում են էլի ))

Գաղթական
12.01.2021, 13:01
Սրանց 1-2 հատ նկար, որ աչքովս ընկավ, հետաքրքիր թվից։
3-րդից արդեն հասկացա, որ փինաչի են, մի թեմայի վրա են խաղում, նույնիսկ ոչ թե մի թեմա, այլ մի պատկեր։
ՖԲ-ում իրանց գտի, ահավոր պրիմիտիվ են։

Եսիմ, ինձ դուր եկավ ))



Ու էդքանով հանդերձ իրանք Արցախցի տատիկ, պապիկ են շահարկում, ու հենց դրանում ա իրանց պրիմիտիվությունը։

Ինչի՞ բայց:
«Գտնված երազ»-ը բրենդ են դարձնում՝ ժամանակին ու ընթացիկ անցքերին համահունչ համապատասխանեցնելով:
Կոնկրետ դեպքում՝ Արցախ + Ամանոր

Աթեիստ
12.01.2021, 13:11
Ինչի՞ բայց:
«Գտնված երազ»-ը բրենդ են դարձնում՝ ժամանակին ու ընթացիկ անցքերին համահունչ համապատասխանեցնելով:
Կոնկրետ դեպքում՝ Արցախ + Ամանոր

Որտև «Գտնված երազ»-ի փոխարեն դրել տատիկ, պապիկն են «բրենդ» դարձնում։ Պատերազմի օրերին մի երկու նկարը դեռ նորմալ էր նայվում, հետո մի օր սխալմամբ մտա իրանց էջն ու նույնիսկ էն նկարները, որ սկզբից դուրըս եկել էին, էլ չեմ ուզում տեսնեմ։

StrangeLittleGirl
12.01.2021, 13:59
Նախորդ գրառմանս մեջ հատուկ էլ նշել էի, որ մաղձ թափելու ու լալահառաչ գրառումների մասը քեզ չէր վերաբերում. ես քեզնից ընդհանրապես շատ քիչ գրառումներ եմ տեսել էս ընթացքում: Իսկ բլոգային գրառումդ արդեն ասեցի` բացահայտ մեղադրանք ու պիտակումներ էր պարունակում` քեզ վեր դասելով «դիմացողներից»: Ինչ վերաբերում ա օգտագործածս բառերին, ապա ոչ մի վիրավորական կամ ատելություն պարունակող բան չկար նշածիդ մեջ: Այո, մարդիկ կան, որ անընդհատ հենց մաղձ են թափում, դա փաստ ա, ու ես չգիտեմ` էդ երևույթն ուրիշ ինչ բառերով նկարագրեմ, որ համ իրականությունն արտահայտի, համ էլ քեզ դուր գա: Խոսքը զուտ քննադատելու, դժգոհելու մասին չի, է, այլ հենց մաղձ թափելու` ատելությամբ, չարությամբ լի գրառումներ շաղ տալու, նենց որ ընդամենը փաստը նկարագրել եմ համապատասխան բառով: Ես չեմ ասել, թե բոլոր դժգոհողներն ու քննադատողները մաղձ են թափում, բայց կա մի զանգված, որ հենց մաղձ ա թափում: Շատ մարդիկ կան, որ լավ էլ խիստ քննադատում են իշխանությանը, բողոքում են կոնկրետ երևույթներից, իրավիճակներից, փորձում են լուծումներ գտնել, բայց մաղձ չեն թափում: Նույնը վերաբերում ա լալահառաչ գրառումներին ու լացուկոծ անելուն: Չգիտեմ` ոնց ես էդտեղ ատելություն կամ վիրավորական բան տեսնում, լալահառաչ գրառումն ուրիշ ո՞նց անվանեմ, շատ հետաքրքիր ա: Ի դեպ, նաև նկատենք (ես ինքս վաղուց նկատել էի, որոշ ընկերներ էլ նշեցին), որ ամենալուրջ կորուստներ ունեցած մարդիկ (օրինակ` մոտիկ հարազատ կորցրած), չգիտես ինչի, ամենազուսպն ու ամենաքիչ լալահառաչ ու ագրեսիվ գրառումներ անողներից են: Հա, կներես, բայց ինձ համար նորմալ չի, երբ մարդ օրական տասնյակ զուտ էմոցիոնալ լալահառաչ գրառում ա անում ու էդպիսով նեգատիվ տարածում: Նենց չի, որ դրանով որևէ կերպ նպաստում են խնդիրների լուծմանը, իսկ ուղղակի հույզերն արտահայտելու համար, լավ, մի հատ, երկու հատ գրեցին, բայց մարդիկ կան` անընդհատ գրում են ու լրահոսը հեղեղում իրանց զուտ էմոցիոնալ, ոչ կառուցողական նեգատիվով: Հա, բնականաբար, դա իրանց իրավունքն ա, ճիշտ էնպես, ինչպես որ իմ իրավունքն ա իրանց էդ պահվածքի մասին կարծիք արտահայտելը, ընդամենը կարծիք, չեմ ասել, չէ՞, եկեք պատասխանատվության ենթարկենք էդ մարդկանց: Չնայած, հանուն արդարության նկատենք, որ ոմանց, էն որ հատուկ փող են ստանում գիտենք, թե ումից, որ ռեժիմով զուգարան բերանները բացեն ու ամենանողկալի բառապաշարով աղբ ու ապատեղեկատվություն տարածեն ժողովրդի մեջ, հաստատ պետք ա պատասխանատվության ենթարկել: Էստեղ նորից շեշտեմ, որ ես էլի չէի անդրադառնա լալահառաչ գրառումներին, եթե նման գրառումներ անողներից շատերը ամեն հարմար առիթով չասեին` ինչ էլ հավես ունեն տենց բաների, ինչ էլ սիրտ ունեք էսինչ կամ էնինչ բանն անելու, չեք էլ ամաչում և այլն:

Հըմ, եթե քեզ համար լալահառաչ բառը վիրավորական ու ատելությամբ լի չի, ի՞նչ ասեմ։ Դեռ մի բան էլ զուգարան բերանն էլ վրայից ավելացրեցիր։ Հիմա որ ասեմ գրառումդ լալահառաչ էր, քեզ ո՞նց կզգաս։ Նեգատիվ են տարածում, չի դզում, ջնջի, անֆոլոու արա այ քեզ բան, բայց չէ, դու պարտադիր պիտի մի հատ էլ ելույթ ունենաս տարբեր հարթակներում։
Դու փաստորեն էլի անցար լուրջ կորուստ ունեցած մարդկանց։ Լուրջ կորուստ ունեցողն ո՞վ ա քեզ համար։ Անհետ կորածների ու գերիների հարազատները ժամանակ էլ չունեն ֆեյսբուքում լինելու, իսկ տուն կամ ընտանիքի անդամ կորցրածների մեջ լուռ մարդիկ էլ կան, անընդհատ ֆեյսբուքում գրողներ էլ կան. ամեն մեկը մի ձևով ա արտահայտվում։ Հիմա դրած, հաշվարկ անելու տեղ չի, թե ով ինչ կորուստ ա ունեցել ու ինչ տիպի գրառումներ ա անում ֆեյսբուքում կամ այլուր։ Կլինի՞ էդ մարդկանց հանգիստ թողնես ու իրանց անունից որևէ բան չգրես, գոնե տարրական հարգանք ունեցի։


Այսինքն` պարզվեց, որ ոչ թե կորուստ ունեցածներին ապրումակցելու պահն էր, այլ ընդամենը սեփական հարազատների մասին մտածելու: Իհարկե, միանգամայն բնական ու նորմալ անհանգստություն ա, դրա մասին խոսք չկա, ուղղակի պետք չէր դա սկզբում ներկայացնել որպես ուրիշներին ապրումակցել: Կարելի էր միանգամից տենց ասել, ոչ թե ապրումակցելու վրա շեշտը դնել ու մյուսներին էլ էդ ֆոնին ապրումակցելու անընդունակ պիտակել: Ամեն դեպքում դու բոլորի անունից մի խոսի. դու չգիտես` ով ինչից ա վատ: Ասեմ ավելին` նույնիսկ չգիտես` ովքեր են վատ, որովհետև ոչ բոլորն են քեզ կամ ընդհանրապես հանրությանը տեղեկացնում իրենց հոգեվիճակների, անհանգստությունների մասին, դու մենակ դրա մասին հրապարակավ արտահայտողների ու անձամբ շփվածդ մարդկանց մասին կարող ես խոսել: Իսկ թե չարտահայտվողներն ինչքանով են վատ, ոնց են հաղթահարում էդ վատ լինելը, ուրիշ ինչերով են զբաղվում վատ լինելուն զուգահեռ` ոչ միշտ ա կողքից տեսանելի: Դրա համար եմ ասում` մի դատեք ուրիշների մասին ու ձեր չափանիշներով մի որոշեք` ով ինչ, ինչքան ու ոնց: Նորից հիշեցնեմ, որ դիմանալ-չդիմանալու ու ուրիշներին էդ թեմայով քննադատելու սկիզբը ես չեմ դրել, իմ գրառումն ընդամենը արձագանք ա եղել կարդացածիս ու տեսածիս:
«Ընդամենը» սեփական հարազատների մասին մտածել... մդաաաաաա։ Ո՜չ, դա չի հարցը, այլ էն, որ Հայաստանի հետ կատարվող ամբողջ ողբերգությունն ինձ համար խիստ անձնական ա նաև էն պատճառով, որ դա շատ անմիջական կերպով իմ ամենասիրելի մարդկանց ա վերաբերում, շատ անմիջական կերպով իրանց կյանքին ու բարօրրությանն ա սպառնում։ Ու իհարկե շատ հեշտ ա գիշերը քնել, երբ քո ընտանիքի անդամներից ոչ մեկին անմիջական վտանգ չի սպառնում ու չի սպառնալու, իսկ իմ ընտանիքն ընտրել ա լինել Հայաստանում ու ընտրել ա առաջնագիծ գնալ, երբ դրա կարիքը կա։ Բայց կա նաև հարցի մյուս կողմը. դու ո՞նց ես ընկալում էս ամբողջ ողբերգությունը ու դրա շարունակությունը։ Շատերի համար հենց հայրենիքի կորուստն արդեն լուրջ կորուստ ա, շատ լուրջ կորուստ ա, նույնը, ինչ մոտ հարազատի կորուստը, ու նույն կերպ են արձագանքում դրան (հանուն արդարության ասեմ, որ ես էնքան էլ էդ մարդկանցից չեմ, իմ սիրտը ցավում ա, բայց կան մարդիկ, որոնք շատ ավելի մեծ ցավի մեջ են, ակումբի Լիոնը քեզ օրինակ)։ Իսկ դու արդեն վերևում շտապում ես մարդկանց բաժանել լուրջ կորուստ ունեցածների ու չունեցածների։ Դա արդեն ահագին բան ա ասում քո մասին, դա արդեն ահագին ցույց ա տալիս, որ դու չես ապրումակցում էն մարդկանց, որոնց համար հայրենիքի կորուստը հենց լուրջ կորուստ ա։ Բայց հա՜, կա նաև մարդկանց մեծ խումբ, որ չի ապրումակցում նաև տուն ու հարազատ կորցրածներին, իրենց համար էդ ամենը շատ հեռու ա թվում։ Էդպիսիքի էլ եմ հանդիպել, ու իրենք էդ մասին բարձրաձայնում են շատ պարզ ու հստակ։ Ու գիտե՞ս էս խառը իրավիճակում չվերթների բացակայության պայմաններում ինչու ես ինձ գցեցի Հայաստան։ Նրա համար, որ զգոնությունս չթուլանա, որ հանկարծ չստացվի, թե էս ամենը վերջացած համարեմ։ Ու ես ռեժիմով զգոնությունս սնելու եմ, որովհետև գիտեմ, որ էս ամենը տեղի ունեցավ նաև բոլորիս զգոնության թուլացման արդյունքում։

Ինչ վերաբերում ա իմանալ-չիմանալուն, թե մարդիկ ինչ են զգում, իհարկե չեմ իմանա մինչև էն պահը, մինչև իրենք չասեն ոնց են զգում (ես հակառակը չեմ էլ պնդել երբևէ, դու քեզնից ենթադրություններ ես անում)։ Իսկ ասել տեսել եմ։ Թե՜ ակումբում (գրողը տանի, մի ամբողջ թեմա հենց դրան ա նվիրված), թե՜ ֆեյսբուքում, թե՜ իրական կյանքում։ Խնդրեմ, դու էդքան արտահայտվում ես ու դժգոհում, որ մարդիկ տարվա ամփոփում չեն գրում իրենց անձնական նվաճումների մասին։ Այսինքն, քեզ առնվազն դեռ հետաքրքրում են անձնական նվաճումները։ Այսինքն, քո աշխարհը դեռ քո շուրջն ա պտտվում։ Ապրես դու, հիանալի ա, ես էլ շատ կուզենայի տենց լինել, անկեղծ քեզ նախանձում եմ, բայց դե ինձ մոտ չի ստացվում։ Իմ կյանքն ինձ շատ պրիմիտիվ ա թվում էս ամենի ֆոնին։ Կարամ օրինակ բերեմ նաև Աթեիստի ասածը, որ ինքը շատ էլ լավ ա, որովհետև զոհվածների մեջ ծանոթ չունի, հողերի հետ կապվածություն չունի։ Կարամ բերեմ Երևանում հանդիպածս մեկի ասածները, որ թե ինքը լրիվ էներգիայով լի ա հիմա, ջահելությունը կփրկի Հայաստանը, ընդամենը հինգ հազար զոհ ա էղածը։ Ու կարամ բերեմ այլ օրինակներ, երբ մարդիկ լավ չեն։ Ընկերուհիներիցս մեկը Երևանում հանդիպման ժամանակ ասեց, որ ամեն օր լացում ա։ Հո ֆեյսբուքում չի՞ գրում դրա մասին, բայց ինձ ասում ա։ Մի քանիսի հետ չհանդիպեցի, որտև կոնկրետ գրեցին, որ տրամադրություն չունեն։ Կարամ անվերջ շարունակեմ շարքը։ Ես մենակ չգիտեմ էն մարդկանց մասին, որոնք որևէ բառ չեն ասում, ու ես իրենց մասին չեմ խոսում։

StrangeLittleGirl
12.01.2021, 14:02
Ակումբի մեր ընդհանուր ընկերներից հուշում են, որ կոպիտ եմ գրել, խնդրում են ջնջել: Բայց, Բյուր, ժամանակն է առերեսվես իրականության հետ: Հասկանաս, որ մի կողմից քեզ լիքը սիրողներ կան, մյուս կողմից բավարար է, որ խաղերդ տանեն: Ժամնակն է հասկանաս, որ չափը շատ ես անցնում: Չպիտի ես, քեզ լավ վերաբերվող մարդը, քեզ սենց բան գրեի: Բայց դրա պատասխանատուն դու ես, ոչ թե ես: Խելքի արի:
Արտ, վերջ տուր հա, ես ձեր կեղծ ու ձևական սերերի հավեսը չունեմ, իմ կյանքում բավականաչափ իրական սեր կա։ Ես էլ ձեզ խելքի գալու կոչեր չեմ անում, որտև արդեն գիտեմ ինչ եք ու ինչով եք շնչում։

Գաղթական
12.01.2021, 15:04
Որտև «Գտնված երազ»-ի փոխարեն դրել տատիկ, պապիկն են «բրենդ» դարձնում։ Պատերազմի օրերին մի երկու նկարը դեռ նորմալ էր նայվում, հետո մի օր սխալմամբ մտա իրանց էջն ու նույնիսկ էն նկարները, որ սկզբից դուրըս եկել էին, էլ չեմ ուզում տեսնեմ։

Դե տատիկ-պապիկն արդեն բրենդ ա:
Արցախի խորհրդանիշն ա:
Իրանք էլ էդ թեմատիկան են ինտեգրում իրանց Գտնված երազի մեջ:
Բա պատերազմի ժամանակ ուրիշ ի՞նչ անեն:

Օրինակ Երիտասարդականի ձեռքերն էլ էին լավ մտահղացում՝ կովիդային ձեռնոցներ հագած:
Էնտեղ Գտնված երազից էլեմենտներ չկային:

Բայց դե ես իրենց նոր եմ հայտնագործել ինձ համար:
Երևի քո չափ աշխատանքներ չեմ տեսել:

Բայց ինչ տեսել եմ՝ դուրս եկել են:

Chuk
12.01.2021, 18:48
Արտ, վերջ տուր հա, ես ձեր կեղծ ու ձևական սերերի հավեսը չունեմ, իմ կյանքում բավականաչափ իրական սեր կա։ Ես էլ ձեզ խելքի գալու կոչեր չեմ անում, որտև արդեն գիտեմ ինչ եք ու ինչով եք շնչում։

Մի քանի գրառում առաջ շնորհակալություն էի հայտնել մոդերատորին՝ գրառումս ջնջելու համար: Իսկ հիմա ափսոսոում եմ, որ ակումբն ամեն դեպքում էն տեղն է, որտեղ քաղաքական ատելությունից կուրացած քաղաքական հակառակորդների զավակներին ուղղված անեծքը, ցեղը չորանալուն ուղղված անեծքը լայքողներին ուղղված արդար ու ուղիղ խոսքը որպես վիրավորական ջնջվում է: Արդյունքում այդ մարդիկ էդպես էլ չեն հասկանում, որ իրանք իսկի բարոյական իրավունք չունեն խոսելու, ուր մնաց մեր ով լինելն ու ինչով շնչելը գնահատելու, քանզի իրանք են թույնի մեջ ու թույն են շնչում: Հաջող, Բյուրակն: Եթե երբևէ հասունանաս ու հասկանաս, կխոսենք:

Sambitbaba
12.01.2021, 19:34
Սպանիք արդեն, ազնիվ խոսք...:[
Երկուսդ էլ...

Chuk
12.01.2021, 19:43
Սպանիք արդեն, ազնիվ խոսք...:[
Երկուսդ էլ...

Ներողություն: Ես՝ վերջ:

Ուլուանա
13.01.2021, 00:16
Հըմ, եթե քեզ համար լալահառաչ բառը վիրավորական ու ատելությամբ լի չի, ի՞նչ ասեմ։ Դեռ մի բան էլ զուգարան բերանն էլ վրայից ավելացրեցիր։ Հիմա որ ասեմ գրառումդ լալահառաչ էր, քեզ ո՞նց կզգաս։ Նեգատիվ են տարածում, չի դզում, ջնջի, անֆոլոու արա այ քեզ բան, բայց չէ, դու պարտադիր պիտի մի հատ էլ ելույթ ունենաս տարբեր հարթակներում։
Հա, որոշ մարդիկ հենց զուգարան բերան ունեն. եթե դու էս գրառման (https://www.facebook.com/humorZv/posts/3597448847028691) ու էս մակարդակի այլ գրառումների հեղինակների «բերանները» կարող ես ավելի լավ բառով բնութագրել, որ միաժամանակ արտահայտի իրականությունը, ուրեմն հալալ ա քեզ: Ի դեպ, ասեմ, որ ինձ համար տվյալ դեպքում նույնիսկ կարևոր չի, թե ում մասին են գրել, եթե անգամ ինձ համար ամենաատելի մարդկանց մասին լիներ գրառումը, գնահատականս ու ապրածս նողկանքը նույնն էր լինելու:
Հա, նեգատիվ տարածողներին հիմնականում անֆոլու էլ անում եմ: Էլի եմ ասում. եթե մենակ դա լիներ, ու չլինեին մեղադրանքները, ուրիշներից իրենց վեր դասելու փորձերը, էլի սուսուփուս ուղղակի կսահմանափակվեի անֆոլոու անելով: Իսկ «ելույթ ունեցել եմ» միայն մի անգամ` մի գրառմամբ, որը տեղադրել եմ Ֆեյսբուքում, Ակումբում ու բլոգումս, լավ եմ արել, տենց եմ ճիշտ գտել, տենց եմ արել: Ո՞վ ա որոշում, թե քանի հարթակում ելույթ պիտի ունենամ:


Դու փաստորեն էլի անցար լուրջ կորուստ ունեցած մարդկանց։ Լուրջ կորուստ ունեցողն ո՞վ ա քեզ համար։ Անհետ կորածների ու գերիների հարազատները ժամանակ էլ չունեն ֆեյսբուքում լինելու, իսկ տուն կամ ընտանիքի անդամ կորցրածների մեջ լուռ մարդիկ էլ կան, անընդհատ ֆեյսբուքում գրողներ էլ կան. ամեն մեկը մի ձևով ա արտահայտվում։ Հիմա դրած, հաշվարկ անելու տեղ չի, թե ով ինչ կորուստ ա ունեցել ու ինչ տիպի գրառումներ ա անում ֆեյսբուքում կամ այլուր։ Կլինի՞ էդ մարդկանց հանգիստ թողնես ու իրանց անունից որևէ բան չգրես, գոնե տարրական հարգանք ունեցի։

Հիշեցնեմ, որ հաշվարկներն սկսողը ես չեմ եղել, ես ընդամենը հաշվարկման քո անհաջող չափանիշներին եմ հակադարձել:


«Ընդամենը» սեփական հարազատների մասին մտածել... մդաաաաաա։ Ո՜չ, դա չի հարցը, այլ էն, որ Հայաստանի հետ կատարվող ամբողջ ողբերգությունն ինձ համար խիստ անձնական ա նաև էն պատճառով, որ դա շատ անմիջական կերպով իմ ամենասիրելի մարդկանց ա վերաբերում, շատ անմիջական կերպով իրանց կյանքին ու բարօրրությանն ա սպառնում։ Ու իհարկե շատ հեշտ ա գիշերը քնել, երբ քո ընտանիքի անդամներից ոչ մեկին անմիջական վտանգ չի սպառնում ու չի սպառնալու, իսկ իմ ընտանիքն ընտրել ա լինել Հայաստանում ու ընտրել ա առաջնագիծ գնալ, երբ դրա կարիքը կա։
Էդ ո՞վ ա քեզ ասել, թե իմ ընտանիքի անդամներից ոչ մեկին անմիջական վտանգ չի սպառնում ու չի սպառնալու: Ուրեմն ասեմ, իմանաս, որ իմ պապան էլ ա միշտ ապրել և ապրում Հայաստանում, Արշակն էլ էս ամբողջ ընթացքում Հայաստանում ա եղել, իսկ ընդհանրապես նախատեսում ա մոտ ապագայում մշտական վերադառնալ Հայաստան, հետևաբար էդ առումով ես քեզնից պակաս պատճառներ չունեմ «գիշերը չքնելու», էլ չեմ խոսում Հայաստանում ապրող բազմաթիվ ընկերներիս ու ազգականներիս մասին: Ասեմ ավելին` հորս կողմի համարյա բոլոր ազգականները հենց Արցախում են ապրում, ճիշտ ա, բարեբախտաբար, զոհեր չունեն, թեև բոլոր տղամարդիկ պատերազմում են եղել էս ընթացքում, բայց վտանգի աստիճանը, կարծում եմ, պարզ ա, չէ՞: Բայց եթե անգամ չունենայի Հայաստանում ու Արցախում ապրող ոչ մի ազգական ու ոչ մի ընկեր, ինձ, մեկ ա, կհուզեր էդ ամենը: Հա, ինձ մենակ իմ հարազատներն ու ծանոթները չի, որ հուզում են: Հա, մի բան էլ նյութական կորուստների մասով ասեմ. պապաս նաև Շուշիում տուն ա կորցրել` իր բոլոր իրերի հիմնական մասը լրիվ մեջը:


Բայց կա նաև հարցի մյուս կողմը. դու ո՞նց ես ընկալում էս ամբողջ ողբերգությունը ու դրա շարունակությունը։ Շատերի համար հենց հայրենիքի կորուստն արդեն լուրջ կորուստ ա, շատ լուրջ կորուստ ա, նույնը, ինչ մոտ հարազատի կորուստը, ու նույն կերպ են արձագանքում դրան (հանուն արդարության ասեմ, որ ես էնքան էլ էդ մարդկանցից չեմ, իմ սիրտը ցավում ա, բայց կան մարդիկ, որոնք շատ ավելի մեծ ցավի մեջ են, ակումբի Լիոնը քեզ օրինակ)։ Իսկ դու արդեն վերևում շտապում ես մարդկանց բաժանել լուրջ կորուստ ունեցածների ու չունեցածների։ Դա արդեն ահագին բան ա ասում քո մասին, դա արդեն ահագին ցույց ա տալիս, որ դու չես ապրումակցում էն մարդկանց, որոնց համար հայրենիքի կորուստը հենց լուրջ կորուստ ա։ Բայց հա՜, կա նաև մարդկանց մեծ խումբ, որ չի ապրումակցում նաև տուն ու հարազատ կորցրածներին, իրենց համար էդ ամենը շատ հեռու ա թվում։ Էդպիսիքի էլ եմ հանդիպել, ու իրենք էդ մասին բարձրաձայնում են շատ պարզ ու հստակ։
Էլի ապրումակցել-չապրումակցելն ա մեջտեղ բերում: Ասեմ, իմանաս, ի տարբերություն քեզ, ինձ համար էլ ա հայրենիքի կորուստը լուրջ կորուստ, ու երբեք էլ անլուրջ չեմ վերաբերվել էդ թեմայով կորուստ կրածներին: Բայց մյուս կողմից էլ հայրենիքը բոլորս ենք կորցրել, իսկ որոշ մարդիկ, բացի հայրենիքից, նաև մոտ հարազատ են կորցրել ու տուն-տեղ: Ամեն դեպքում հարազատին կորցնելը մի քիչ դժվար ա համեմատելը հայրենիքի կորստի հետ: Հայրենիքը կարող ա դեռ մի օր վերադարձվի, բայց մարդկային կորուստն անդառնալի ա:


Ու գիտե՞ս էս խառը իրավիճակում չվերթների բացակայության պայմաններում ինչու ես ինձ գցեցի Հայաստան։ Նրա համար, որ զգոնությունս չթուլանա, որ հանկարծ չստացվի, թե էս ամենը վերջացած համարեմ։ Ու ես ռեժիմով զգոնությունս սնելու եմ, որովհետև գիտեմ, որ էս ամենը տեղի ունեցավ նաև բոլորիս զգոնության թուլացման արդյունքում։
Հա, զգոնության համատարած խնդիր եղել ա, անկասկած: Բայց ներկա պահին, երբ մեր երկրի գլոբալ խնդիրների լուծման հարցում, կարելի ա ասել, ինձնից ոչինչ կախված չի, ես իմաստ չեմ տեսնում ռեժիմով նեգատիվի դոզա ստանալու: Իսկ ավելի մանր հարցերում ես ինձնից կախվածն անում եմ, որը տվյալ դեպքում հիմնականում գումարով օգնելն ա ինչպես առանձին մարդկանց, էնպես էլ կոնկրետ նախաձեռնություններին: Իսկ դրա համար բոլորովին պարտադիր չեմ համարում անընդհատ նեգատիվի մեջ կամովի մտնելն ու խեղդվելը: Ինձ վրա դա շատ վատ ա ազդում. կայուն կերպով նեգատիվ ստանալու դեպքում ես ոչ մի գրամ ավելի շատ բան չեմ կարող անել հայրենիքիս ու տուժածների համար, հակառակը` դա ինձ թուլացնում ա, խաթարում համ առողջությանս, համ հոգեկանիս ու ընդհանուր կյանքիս վրա վատ ա անդրադառնում, իսկ ես մազոխիստ չեմ, որ էդ ամենն իմանալով` շարունակեմ սնվել նեգատիվով: Ես նախընտրում եմ դրա փոխարեն անել էն, ինչից օգուտ կա որևէ մեկի համար: Ես իրականությունից բնավ կտրված չեմ. էլի հետևում եմ Հայաստանում տեղի ունեցող իրադարձություններին, պարզապես աշխատում եմ հնարավորինս խուսափել ինքնանպատակ ու ոչ կառուցողական ու ավելի շատ էմոցիաների վրա հիմնված զեղումներից, միաժամանակ կապի մեջ եմ թե՛ հայաստանցի, թե՛ արտասահմանցի հայ ընկերներիս հետ, ու էդ թեման միշտ էլ ուշադրության կենտրոնում ա, նենց որ զգոնությունս կորցնելու խնդիր չունեմ: Եթե դու զգոնությունդ պահպանելու համար կարիք ես զգում ռեժիմով նեգատիվով սնվելու, դա քո իրավունքն ա, իհարկե, բան չունեմ ասելու, ուղղակի մի պնդի, թե բոլորն էլ պիտի քո ընտրած միջոցով զգոնությունը պահեն, ու որ այլ կերպ դա հնարավոր չի անել:


Ինչ վերաբերում ա իմանալ-չիմանալուն, թե մարդիկ ինչ են զգում, իհարկե չեմ իմանա մինչև էն պահը, մինչև իրենք չասեն ոնց են զգում (ես հակառակը չեմ էլ պնդել երբևէ, դու քեզնից ենթադրություններ ես անում)։ Իսկ ասել տեսել եմ։ Թե՜ ակումբում (գրողը տանի, մի ամբողջ թեմա հենց դրան ա նվիրված), թե՜ ֆեյսբուքում, թե՜ իրական կյանքում։ Խնդրեմ, դու էդքան արտահայտվում ես ու դժգոհում, որ մարդիկ տարվա ամփոփում չեն գրում իրենց անձնական նվաճումների մասին։ Այսինքն, քեզ առնվազն դեռ հետաքրքրում են անձնական նվաճումները։ Այսինքն, քո աշխարհը դեռ քո շուրջն ա պտտվում։ Ապրես դու, հիանալի ա, ես էլ շատ կուզենայի տենց լինել, անկեղծ քեզ նախանձում եմ, բայց դե ինձ մոտ չի ստացվում։ Իմ կյանքն ինձ շատ պրիմիտիվ ա թվում էս ամենի ֆոնին։
Ես ե՞րբ եմ էդքան արտահայտվել ու դժգոհել, որ մարդիկ տարվա ամփոփում չեն գրում անձնական նվաճումների մասին :o: Նախ էս թեմայով մենակ էդ մի գրառումն եմ արել (չգիտեմ` «էդքան արտահայտվել» ասելով` ուրիշ ինչ նկատի ունես), բացի դրանից, ե՞րբ եմ բողոքել, որ տարվա ամփոփում չեն գրում: Ու ընդհանրապես ո՞նց կարող էի բողոքել, որ ինչ-որ մեկն ինչ-որ բան չի գրում: Այ քեզ բան: Ես ընդամենը բողոքել եմ քո էն ասածից, որ, իբր, էս իրավիճակում մարդ պիտի էգոիստ լինի, որ դրա մասին մտածի: Այսինքն` քո էս ասածն արդեն նախօրոք կոնկրետ պիտակում ա մարդուն որպես էգոիստ, ու եթե մարդն ի վերջո կարողանար, ուզենար գրել, կարող ա քո էս ասածից նեղվեր ու էլ չգրեր: Սա ընդամենը մի դեպք ա, ու նման կերպ արտահայտվելով` դու կարող ես լիքը մարդկանց վրա ազդել, ինչ ա թե իրավիճակը քեզ նման չեն ընկալում:
Կլինի՞` անկապ բաների հիման վրա իմ փոխարեն էլի չորոշես, թե իմ կյանքն ինչի շուրջ ա պտտվում: Հա, ինձ ամեն ինչ էլ հետաքրքրում ա, էդ թվում և անձնական նվաճումները: Իմ կյանքն էլ, հետաքրքրությունների շրջանակն էլ շատ լայն են, ու ես կարողանում եմ թե՛ իմ, թե՛ մնացած բոլորի կյանքներն ու իրավիճակները մեջը տեղավորել:


Կարամ օրինակ բերեմ նաև Աթեիստի ասածը, որ ինքը շատ էլ լավ ա, որովհետև զոհվածների մեջ ծանոթ չունի, հողերի հետ կապվածություն չունի։ Կարամ բերեմ Երևանում հանդիպածս մեկի ասածները, որ թե ինքը լրիվ էներգիայով լի ա հիմա, ջահելությունը կփրկի Հայաստանը, ընդամենը հինգ հազար զոհ ա էղածը։ Ու կարամ բերեմ այլ օրինակներ, երբ մարդիկ լավ չեն։ Ընկերուհիներիցս մեկը Երևանում հանդիպման ժամանակ ասեց, որ ամեն օր լացում ա։ Հո ֆեյսբուքում չի՞ գրում դրա մասին, բայց ինձ ասում ա։ Մի քանիսի հետ չհանդիպեցի, որտև կոնկրետ գրեցին, որ տրամադրություն չունեն։ Կարամ անվերջ շարունակեմ շարքը։ Ես մենակ չգիտեմ էն մարդկանց մասին, որոնք որևէ բառ չեն ասում, ու ես իրենց մասին չեմ խոսում։
Ճիշտն ասած` Աթեիստի էդ ասածը, որ զոհվածների մեջ ծանոթ չունի, հողերի հետ էլ կապվածություն չունի, հետևաբար թեթև ա տանում եղածը, ինձ համար էլ ընկալելի չի ընդհանրապես: Ես ինքս, բնականաբար, տենց չեմ ընկալում, արդեն ասել եմ վերևում, որ անկախ նրանից` անձնական կորուստներ ունեմ, թե չէ` ինձ համար շատ մեծ կորուստ ա էս ամեն ինչը: Բայց երբեք չեմ հանդիպել մարդկանց, որ ասեն` ընդամենը 5000 զոհ ա, ու որ համարեն, թե ոչ մի վատ բան չի եղել, ու ապագայի համար էլ չանհանգստանան: Առաջին անգամ քեզնից եմ լսում: Նույնիսկ եթե կան տենց մարդիկ, համարյա համոզված եմ, որ չնչին տոկոս են կազմում, հետևաբար իրանց քննարկելու իմաստն էլ չեմ տեսնում:
Ի դեպ, լացելու մասին. ես էլ եմ հաճախ լացում, պարզապես մոռացել էի քեզ տեղյակ պահել, որ ապրումակցելու ունակության, ազգային ինքնության ու այլ որակների գնահատման քո սանդղակում ինձ ճիշտ աստիճանի վրա տեղավորեիր (իսկ պատերազմի մեկուկես ամիսների ընթացքում ամեն օր առանց բացառության բազմիցս լացում էի, թեկուզև դրա մասին ֆեյսբուքում աջուձախ չէի հայտարարում), բայց լացելուց բացի, նաև կարողանում եմ հաջորդ պահին մի ուրիշ բանով էլ ուրախանալ. մի կողմից անհանգստանում եմ, տառապում եմ եղածի ու հնարավոր գալիքի հետ կապված, մյուս կողմից` էրեխեքիս հետ ծիծաղում եմ, խաղում եմ, իրենց ինչ-որ բաներ եմ սովորեցնում, ինքս ինչ-որ բաներ եմ սովորում, ստեղծագործում եմ և այլն: Եթե դու չես կարողանում անհանգստություններդ ու տառապելդ համատեղել այլ բաների հետ, էդ քո խնդիրն ա, բայց դա քեզ ոչ մի գրամ ինձնից կամ մյուս` դրական բաներով հետաքրքրվող ու ապրել փորձողներից ավելի լավը չի դարձնում` ո՛չ ավելի բարոյական, ո՛չ ավելի ապրումակցելու ընդունակ, ո՛չ ավելի շատ ազգային ինքնություն ունեցող ու ո՛չ էլ պակաս էգոիստ: Նենց որ բարոյական հատկանիշների գնահատման քո սահմանափակ չափանիշները, խնդրում եմ, քեզ պահի:

Վիշապ
13.01.2021, 02:01
Հուզականությունից ոչ մի խեր չկա, բացի նրանից, որ ավելորդ էմոցիաները մարդուս մոտ խորացնում են սուբյեկտիվիզմն ու դժվարացնում օբյեկտիվ ընկալումները, առանց էն էլ հայերս լիքը հոգեկան պրոբլեմներ ունեցող ազգ ենք։ Եթե շատ անկեղծանանք, ես էլ հունվարի մեկի առավոտ Հախվերդյանի «էրնեք էս նոր տարին» եմ կամացուկ դրել ու մի կես ժամ հոնգուր հոնգուր թաքուն լաց եմ եղել, որ կնիկս չտեսնի, բայց դա ինձ ավելի հայրենասեր, կամ ավելի օգտակար ու սրտացավ մարդ չի դարձնում, քան այն սառնասիրտ ու զուսպ մարդիկ, որ ռեալ գործողություններով են զբաղված, կամ լուռ կրում են տառապանքը ու փորձում սփոփվել ու շարունակել կյանքը (կյանքը միշտ չի որ մանանա ա, մեկումեջ դառնություն էլ ա, ու դա բնականոն ա երևի), ու էդ շատերից ժողովդրի մեծ մասը տեղյակ էլ չի, որովհետև ֆեյսբուքներում հիսթերիայի փոխարեն փորձում են ամենօրյա խնդիրները լուծել։
Հիսթերիան արտահայտում է սեփական անճարությունը, իսկ անճարների պակաս մեր ազգուտակի ու ցեղի մեջ չկա։ Որ սեփական անճարության պատճառով ուզենամ այլոց մեղադրել, ապա ֆանտազիաս դրա համար անսահմանափակ հնարավորություններ ա ինձ ընձեռնում։ Ուղղակի մտածենք, որ խելագարված ու ինքզինքը կորցրած մեկը նմանվում ա ոչ թե պրոբլեմները հաղթահարել փորձող բանական մարդու, այլ՝ մորթվող խոզի, որ ղժղժալուց բացի ուրիշ այլընտրանք չունի։ Էս պահին զուսպ ու օբյեկտիվ մտածող ու գործող, կամ թեկուզ ուրիշներին չխանգարող մարդկանց կարիքը միլիոն անգամ ավելի կա, քան հիսթերիկների, եթե վերջիններիս կարիքը առհասարակ կարելի է ինչ–որ կերպ հիմնավորել։
Հա, պահի տակ պոռթկումները երբեմն անհրաժեշտ են, մաղձը ներսից թափելու համար, բայց դա արեք ձեր առանձնասենյակում, դա ձեր մաղձն ա, մաղձը ձեր։

Բարեկամ
13.01.2021, 08:31
Ու ի վերջո, վերականգնումը տառապանքի հողի վրա չի, որ մեկնարկվում ու ընթացք ա ստանում, տառապանքը չի, որ բրդում ու ուժ ա տալիս ոտքի կանգնելու, այլ արցունքները սրբելը, կյանք վերադառնալն ու լավատեսությունը։

մարդ եղած վախտ
09.02.2021, 13:09
Այսօր ոչ մի հետաքրքիր բան, ամեն օրվա նման սերիալներ եմ նայում շանթով, նոր Հայաստանով, քանի որ իմը կաբելային է Արմենիա թվի չկար, ողջ թվն հնդկական սերիալներ են, հոգնել եմ, քանիոր զբաղված մարդ չեմ այդպես կարող եմ ժամանակս վատնել։
Արջո ջան, քանի որ քեզ անձնական նամակ գրել չի լինում, ստեղ եմ գրում։ Քո անձնական օրագիրը կարդում եմ, ու կարծես թե ունես լիքը ազատ ժամանակ, բայց չգիտես ոնց արդյունավետ ծախսես իրան։ Դրա համար ուզում եմ առաջարկեմ մի քանի բան, որ կարող են օգտակար լինել ու նաև հաճելի։ Էս ասելիքներս էլ հենց ակումբից են ոգեշնչված։ Օրինակ վերջերս duolingo-յի թեմա ա բացվել ու մարդիկ լեզու են սովորում։ Փորձի դու էլ նոր լեզու սովորել ու օրինակ նպատակ դիր, որ ինչ-որ մակարդակի հասնես, կարողանաս էդ լեզվով ինչ-որ բաներ կարդալ հասկանալ, մուլտեր նայել։ Հաստատ լիքը հաճույք կստանաս պրոցեսում։ Կամ մարդիկ կինոներ են առաջարկում, հաստատ գրքեր էլ կան ակումբում։ Փորձի նոր բաներ կարդալ, որ մինչև հիմա չես կարդացել, կամ նոր բաներ նայել, որ չես նայել։ Տարբեր պահի գրածներիցդ պարզ ա, որ շատ բաներ ես նայել ու կարդացել, բայց փորձի նաև էն, ինչ մինչև հիմա չես փորձել։ Միտքդ թափ կտան նոր բաները։ Ակումբում էդ թեման չեմ հանդիպել, բայց փորձի շախմատ խաղալ սովորել կամ եթե գիտես - լավացնել։ Օնլայն լիքը հարթակներ կան, որ այլ մարդկանց հետ կարող ես խաղալ, ու դա շատ ավելի հաճելի ա, քան կոմպի հետ խաղալը։ Պարել գիտե՞ս։ Պարել սովորի։ Աշխարհի կառուցվածքի մասին հարցերը ոնց որ հետաքրքրում են քեզ, ֆիզիկա սովորի, թեկուզ դպրոցական դասագրքերի վրայով անցի, հետո համալսարանական գրքերի վրայով։ Միտքդ ու մարմինդ նոր ձևերով աշխատացնելը թարմություն կտա կյանքիդ։ Ակումբում էլ ժամանակդ ավելի կառուցողական կանցնի։ Լավ կաց։

Fragile
09.02.2021, 15:42
Մեկ-մեկ մտածում եմ գնամ դրսներում դզված ապրեմ։ Խոսքի Տեներիֆում պլայժի բառերից մեկում նստած կոկտեյլ խմեմ ու հավեսով ծխեմ, դե ընթացքում էլ ոնց էլ չլնի հո ինետ կմտնեմ։ Կտեսնեմ Հայրենիքիս ու Ազգիս վիճակը, իրանց լիքը խորհուրդներ կտամ, թե ոնց ճիշտ ապրեն ու օգնեն պետությանը։ Դե ահագին էլ կփնովեմ, խոսքի. արա լավ, էդ մամուլը ազատ չի, փոքրամասնությունների իրավունքները ոտնահարված են, բա կնոջ դերը արա....
Հետո հայերնասիրության դասեր կտամ, կներկայացնեմ Ազգիս ապագայի տեսլականը. ՀԶՈՐ, ՄԻԱՑՅԱԼ....
Բայց հլը փորձվի մեկը ասի. Բա արի մի քար էլ դու վերցրա դիր պատի վրա....

Որևէ ֆոնդի էլ գումար կփոխանցես, ու կամայական ինստագրամում կտեղադրես նկարը` հորդորելով միանալ հայապահպան գործին։

Գաղթական
10.02.2021, 05:44
Ինչ խոսք՝ տխուր ա մի քիչ, որ սենց թեմա ա բացվում մի միջավայրում, որտեղ հիմնականում կարգին անալիտիկ ունակություններով օժտված մարդիկ կան հավաքված:

Բայց դե, որ բացվել ա, փորձեմ ճշտել, էլի:
Որտեղո՞վ ա անցնում «դաս տալու» ու «կարծիք հայտնելու» սահմանը գրավոր խոսքում (դե բանավորում էլի կարելի ա ինչ-որ կերպ ինտոնացիայից բնորոշել՝ չնայած, որ էդ էլ ա սուբյեկտիվ):
ՈՒ ո՞նց ա սահմանվում, թե ով «իրավունք ունի» դաս տալ / կարծիք հայտնել Հայաստանի հետ կապված:
Արդյո՞ք դա զուտ մարդու աշխարհագրական բնակության վայրով ա պայմանավորված, թե՞ «քարը պատին դնելու» ինչ-որ հատուկ պարամետրեր կան:

Overdose
10.02.2021, 09:49
Ինչ խոսք՝ տխուր ա մի քիչ, որ սենց թեմա ա բացվում մի միջավայրում, որտեղ հիմնականում կարգին անալիտիկ ունակություններով օժտված մարդիկ կան հավաքված:

Բայց դե, որ բացվել ա, փորձեմ ճշտել, էլի:
Որտեղո՞վ ա անցնում «դաս տալու» ու «կարծիք հայտնելու» սահմանը գրավոր խոսքում (դե բանավորում էլի կարելի ա ինչ-որ կերպ ինտոնացիայից բնորոշել՝ չնայած, որ էդ էլ ա սուբյեկտիվ):
ՈՒ ո՞նց ա սահմանվում, թե ով «իրավունք ունի» դաս տալ / կարծիք հայտնել Հայաստանի հետ կապված:
Արդյո՞ք դա զուտ մարդու աշխարհագրական բնակության վայրով ա պայմանավորված, թե՞ «քարը պատին դնելու» ինչ-որ հատուկ պարամետրեր կան:

Ասեմ, Գաղթական ախպեր ջան։ Ոչ մեկ չի կարող արգելել որեւէ մեկին կարծիք հայտնել կամ խորհուրդ տալ։ Իրավաբանորեն չի կարող։

Ստեղ հարցը բարոյական հարթության մեջ ա։ Դու չես կարող ուղղորդել կամ նպաստել մի գործընթացի, որի անմիջական հետեւանքները դու չես կրելու։ Եթե դու այլ երկրի քաղաքացի ես, ապա էթիկապես ճիշտ չի խառնվել այլ երկրի՝ տվյալ դեպքում Հայաստանի ներքին կյանքին, քանի որ դա Հասատանի քաղաքացիներին վերաբերվող հարց է։

Կոնկրետ վերցնենք նիկոլի դեպքը։ Ոմն սփյուռքահայ Նիկոլի էջում քրֆում ա քոչոպիցակերներին ու Նիկոլին խորհուրդ ա տալիս թավիշին վերջ տալ ու դրանց անխնա փռել ասֆալտին։
Կամ պատերազմի վախտ՝ ոմն սփյուռքահայ խորհուրդ ա տալիս գրավել Ազեռստանը՝ մինչեւ Կուր-Արաքս։

Նորմա՞լ են սրանք։

Իմ սուբյեկտիվ կարծիքն եմ ասում՝ մարդը արտագաղթելով ու քաղաքացիությունը փոխելով՝ կտրում ա բոլոր կապերը բնօրրան երկրից, ու էսքանով հանդերձ որեւէ իրավունք չունի որեւէ ձեւով ազդելու երկրի ներսում տեղի ունեցող զարգացումների վրա։

Arjo
10.02.2021, 10:52
Ասեմ, Գաղթական ախպեր ջան։ Ոչ մեկ չի կարող արգելել որեւէ մեկին կարծիք հայտնել կամ խորհուրդ տալ։ Իրավաբանորեն չի կարող։

Ստեղ հարցը բարոյական հարթության մեջ ա։ Դու չես կարող ուղղորդել կամ նպաստել մի գործընթացի, որի անմիջական հետեւանքները դու չես կրելու։ Եթե դու այլ երկրի քաղաքացի ես, ապա էթիկապես ճիշտ չի խառնվել այլ երկրի՝ տվյալ դեպքում Հայաստանի ներքին կյանքին, քանի որ դա Հասատանի քաղաքացիներին վերաբերվող հարց է։

Կոնկրետ վերցնենք նիկոլի դեպքը։ Ոմն սփյուռքահայ Նիկոլի էջում քրֆում ա քոչոպիցակերներին ու Նիկոլին խորհուրդ ա տալիս թավիշին վերջ տալ ու դրանց անխնա փռել ասֆալտին։
Կամ պատերազմի վախտ՝ ոմն սփյուռքահայ խորհուրդ ա տալիս գրավել Ազեռստանը՝ մինչեւ Կուր-Արաքս։

Նորմա՞լ են սրանք։

Իմ սուբյեկտիվ կարծիքն եմ ասում՝ մարդը արտագաղթելով ու քաղաքացիությունը փոխելով՝ կտրում ա բոլոր կապերը բնօրրան երկրից, ու էսքանով հանդերձ որեւէ իրավունք չունի որեւէ ձեւով ազդելու երկրի ներսում տեղի ունեցող զարգացումների վրա։

Իմ կարծիքով սփյուրքաՀայերը իրավունք ունեն օգնել Հայրենիքին և կապերը պետք չէ խզել,)օգնել կարելի է և խորհուրդով և նյութապես։

Գաղթական
10.02.2021, 19:06
Ստեղ հարցը բարոյական հարթության մեջ ա։ Դու չես կարող ուղղորդել կամ նպաստել մի գործընթացի, որի անմիջական հետեւանքները դու չես կրելու։ Եթե դու այլ երկրի քաղաքացի ես, ապա էթիկապես ճիշտ չի խառնվել այլ երկրի՝ տվյալ դեպքում Հայաստանի ներքին կյանքին, քանի որ դա Հասատանի քաղաքացիներին վերաբերվող հարց է։

Օվերդոզ ջան, վերացական օրինակ բերեմ՝ երկրորդ դեմքով.
Հալալ ախպերդ ծնողներիդ հետ հայրական տանն ա մնացել, իսկ դու ամուսնացել ու այլ տուն ես տեղափոխվել:
Հիմա ախպերդ ուզում ա տունը ռեմոնտ անի ու բալկոնն առաջ տա:
Ընդ որում՝ 5-րդ հարկի..
Կոնկրետ էդ բալկոնն առաջ տալու անմիջական հետևանքներն անձամբ դու չես կրելու՝ ոչ իրավական ու ոչ էլ ֆիզիկական:
Բայց մի տեսակ ներքին զգացում ունես, որ ինչ-որ բան էն չի, երբ մարդը 5-րդ հարկի բալկոնն առաջ ա տալիս՝ տակի 4 հարկերը դատարկ թողնելով:
Որքանո՞վ ա էթիկապես ճիշտ ու բարոյական՝ «ուղղորդել կամ նպաստել» մի տանը վերաբերող գործընթացի, որում դու մշտական բնակիչ չես հանդիսանում:



Կոնկրետ վերցնենք նիկոլի դեպքը։ Ոմն սփյուռքահայ Նիկոլի էջում քրֆում ա քոչոպիցակերներին ու Նիկոլին խորհուրդ ա տալիս թավիշին վերջ տալ ու դրանց անխնա փռել ասֆալտին։

Այսինքն Հայաստանում բնակվողի դուրս տալն օքեյ ա, իսկ դրսում բնակվողինը ո՞չ:



Կամ պատերազմի վախտ՝ ոմն սփյուռքահայ խորհուրդ ա տալիս գրավել Ազեռստանը՝ մինչեւ Կուր-Արաքս։

Դե ինքս համարում եմ, որ մարդն էդքան էլ բարոյական իրավունք չունի հարձակողական պատերազմի կոչերով հանդես գալու, եթե անձամբ ինքը կամ գոնե իր հարազատը չի մասնակցում(ելու) էդ գործողությանը:
Բայց, մեծ հաշվով, տես նախորդ կետը:



Իմ սուբյեկտիվ կարծիքն եմ ասում՝ մարդը արտագաղթելով ու քաղաքացիությունը փոխելով՝ կտրում ա բոլոր կապերը բնօրրան երկրից, ու էսքանով հանդերձ որեւէ իրավունք չունի որեւէ ձեւով ազդելու երկրի ներսում տեղի ունեցող զարգացումների վրա։

Երկրի ներսում զարգացող իրադարձություններին մասնակցելու իրավական իրավունք, իհարկե, չունի՝ հանձինս, օրինակ, ընտրություններին մասնակցելու:
Բայց չէ՞ որ մենք կարծիք հայտնելուց էինք խոսում:

Իսկ այ բոլոր կապերը բնօրրանից կտրելու հետ կապված, եղբայր, չարաչար սխալվում ես:
Բնականաբար թե Սփյուռքում ու թե Հայրենիքում կարող են գտնվել շատերը, ովքեր բնօրրանի հետ ոչ մի էմոցիոնալ (ասենք) կապ չունեն, բայց իմ սուբյեկտիվ կարծիքով Հայաստանը միանշանակ Հայրենիք ա հանդիսանում բոլոր այն մարդկանց համար՝ ովքեր հենց իրենք են էդպես համարում՝ անկախ իրենց բնակության վայրից:

Overdose
11.02.2021, 09:19
Օվերդոզ ջան, վերացական օրինակ բերեմ՝ երկրորդ դեմքով.
Հալալ ախպերդ ծնողներիդ հետ հայրական տանն ա մնացել, իսկ դու ամուսնացել ու այլ տուն ես տեղափոխվել:
Հիմա ախպերդ ուզում ա տունը ռեմոնտ անի ու բալկոնն առաջ տա:
Ընդ որում՝ 5-րդ հարկի..
Կոնկրետ էդ բալկոնն առաջ տալու անմիջական հետևանքներն անձամբ դու չես կրելու՝ ոչ իրավական ու ոչ էլ ֆիզիկական:
Բայց մի տեսակ ներքին զգացում ունես, որ ինչ-որ բան էն չի, երբ մարդը 5-րդ հարկի բալկոնն առաջ ա տալիս՝ տակի 4 հարկերը դատարկ թողնելով:
Որքանո՞վ ա էթիկապես ճիշտ ու բարոյական՝ «ուղղորդել կամ նպաստել» մի տանը վերաբերող գործընթացի, որում դու մշտական բնակիչ չես հանդիսանում:

Գաղթական ախպեր, ընտիր օրինակ ես բերել։ Քո բերած օրինակում բնական եւ տրամաբանական ա ախպորը խորհուրդ տալ էշություն չանել։

Իսկ արի հիմա քո օրինակը հակառակ կողմից նայենք։
Պատկերացրու նույն իրավիճակը, մենակ էն տարբերությամբ, որ ծնողների հետ բնակվող ախպերը խախանդ գլուխը կախ ապրում ա, իսկ էն գնացած ախպերը վիզ ա դնում, որ հորական տան բալկոնը 10 մետրով առաջ տրվի։ Վիզ դնելը քիչ ա, գնում, ծնողների խելքն ա ուտում, հարեւաններին ա բզում, գալիս իրա ձեռով հին բալկոնը քանդում ա եւ այլն։ Վերջում էլ էդ թազա սարքած բալկոնը փլվում ա, ծնողներին տակով ա անում, ախպորն էլ ինվալիդ ա սարքում, էս մեր ախպերն էլ գլուխը քորում, ասում ա վայ քո արա, ու գնում ա իրա գործերով։

Զգացի՞ր տարբերությունը։

Էս անալոգիան ավելի ներկայացուցչական ա Հայաստանի վերջին 2 տարվա համար։

Գաղթական
11.02.2021, 15:21
Գաղթական ախպեր, ընտիր օրինակ ես բերել։ Քո բերած օրինակում բնական եւ տրամաբանական ա ախպորը խորհուրդ տալ էշություն չանել։

Իսկ արի հիմա քո օրինակը հակառակ կողմից նայենք։
Պատկերացրու նույն իրավիճակը, մենակ էն տարբերությամբ, որ ծնողների հետ բնակվող ախպերը խախանդ գլուխը կախ ապրում ա, իսկ էն գնացած ախպերը վիզ ա դնում, որ հորական տան բալկոնը 10 մետրով առաջ տրվի։ Վիզ դնելը քիչ ա, գնում, ծնողների խելքն ա ուտում, հարեւաններին ա բզում, գալիս իրա ձեռով հին բալկոնը քանդում ա եւ այլն։ Վերջում էլ էդ թազա սարքած բալկոնը փլվում ա, ծնողներին տակով ա անում, ախպորն էլ ինվալիդ ա սարքում, էս մեր ախպերն էլ գլուխը քորում, ասում ա վայ քո արա, ու գնում ա իրա գործերով։

Զգացի՞ր տարբերությունը։

Էս անալոգիան ավելի ներկայացուցչական ա Հայաստանի վերջին 2 տարվա համար։

Ի՞նչ ես ասում, այ ընկեր:
Որպեսզի ասածդ դատարկաբանություն չհնչի՝ 1-2 իրական օրինակ յուրաքանչյուր անալոգիայից խնդրեմ:

Overdose
12.02.2021, 09:26
Ի՞նչ ես ասում, այ ընկեր:
Որպեսզի ասածդ դատարկաբանություն չհնչի՝ 1-2 իրական օրինակ յուրաքանչյուր անալոգիայից խնդրեմ:

Էէհ, Գաղթական ախպեր, մի տեսակ հավես ու տրամ չկա անիմաստ սոփեստություն անելու։ Ամեն մեկս էլ մեր փայ ճիշտ ենք։

Իմ ասածն էն էր, որ սփյուռքահայերն իրանց ակտիվ դիրքորոշումներով նպաստել են գերագույն գլխավոր տխմարի վարկանիշի բարձրացմանը։

Հ․Գ․ Դու ընտիր տղա ես Գաղթական ախպեր

Գաղթական
12.02.2021, 22:43
Հ․Գ․ Դու ընտիր տղա ես Գաղթական ախպեր

Մերսի, Օվերդոզ ջան, նման կարծիքի համար )))
Փոխադարձաբար!

Գաղթական
14.02.2021, 17:09
խաշ եմ կերել,ամեն շաբաթ մամաս Գյումրվա խաշ է առնում և ուտում ենք:

Կերածներս անուշ լինի,հիմա ուռել եմ ,պարքեմ քնեմ:

Իսկ ի՞նչ արժի, հետաքրքիր ա:

Մեր մոտ նոր հայկական խանութ են բացել:
Հենց երեկ էնտեղից խաշ էլ առանք՝ մի չափաբաժինը €8.90:

Freeman
14.02.2021, 18:03
Իսկ ի՞նչ արժի, հետաքրքիր ա:

Մեր մոտ նոր հայկական խանութ են բացել:
Հենց երեկ էնտեղից խաշ էլ առանք՝ մի չափաբաժինը €8.90:

Առնում սարքում ե՞ք, թե՞ պատրաստի ա։
Էստեղ կարծեմ մի 1500-2000 ի կարգի ա, այսինքն €2.5-3.5

Գաղթական
14.02.2021, 18:42
Առնում սարքում ե՞ք, թե՞ պատրաստի ա։
Էստեղ կարծեմ մի 1500-2000 ի կարգի ա, այսինքն €2.5-3.5

Պատրաստի վիճակում ա՝ ուղղակի սառացրած:

Բայց հավեսով «չափաբաժին» ա:
Վրան քարշ չկար գրած, բայց կարծում եմ 1կգ կարգի կլինի.

https://i.postimg.cc/jjjFpMsx/8-BFA2089-EE21-4-F00-91-A2-11-CD4976-EE6-F.jpg

Sambitbaba
14.02.2021, 22:43
Պատրաստի վիճակում ա՝ ուղղակի սառացրած:

Բայց հավեսով «չափաբաժին» ա:
Վրան քարշ չկար գրած, բայց կարծում եմ 1կգ կարգի կլինի.

Իսկ տաքացրեցի՞ք, թե հենց էդպես էլ կերաք, որպես ռուսական խոլոդեց։
Հետաքրքիր է ուղղակի, տաքացնելուց հետո լրիվ վերականգնվու՞մ է...

Գաղթական
15.02.2021, 01:29
Իսկ տաքացրեցի՞ք, թե հենց էդպես էլ կերաք, որպես ռուսական խոլոդեց։
Հետաքրքիր է ուղղակի, տաքացնելուց հետո լրիվ վերականգնվու՞մ է...

Տաքացրեցինք ու լրիվ վերականգնվեց, Սամ ջան:

Հետո խալադեցի մեջ ահագին լրացուցիչ համեմունքներ են լինում: Սա «մաքուր» էր:

Arjo
15.02.2021, 16:46
Պատրաստի վիճակում ա՝ ուղղակի սառացրած:

Բայց հավեսով «չափաբաժին» ա:
Վրան քարշ չկար գրած, բայց կարծում եմ 1կգ կարգի կլինի.

https://i.postimg.cc/jjjFpMsx/8-BFA2089-EE21-4-F00-91-A2-11-CD4976-EE6-F.jpg

1600 դրամ։ Գյումրվա որակը լավն է, միսը շատ և կպչուն, ոսկոր քիչ։ԵՐԵՎԱՆ Սիթիում է։

Գաղթական
19.02.2021, 04:13
Էս էլ մեր Սիսն ու Մասիսը. :roll


«Պառկած կին»-ը հեզաճկուն չի )))

Բայց, կատակը դեն, շա՜տ լավն ա:
Բրավո

Ուլուանա
19.02.2021, 07:56
«Պառկած կին»-ը հեզաճկուն չի )))

Բայց, կատակը դեն, շա՜տ լավն ա:
Բրավո
Շնորհակալ եմ :):
Բայց չհասկացա, թե ինչ «պառկած կին» :)):

Գաղթական
19.02.2021, 07:58
Շնորհակալ եմ :):
Բայց չհասկացա, թե ինչ «պառկած կին» :)):

Բա Մասիսի վրա պառկած կին կա չէ՞:

Ուլուանա
19.02.2021, 08:10
Բա Մասիսի վրա պառկած կին կա չէ՞:
Հա՞, չգիտեի :}:

Գաղթական
19.02.2021, 08:19
Հա՞, չգիտեի :}:

Երբ փոքր էի, պապս պատմում էր ու ցույց տալիս:
Տեղը չբերեցի, մի քանի անգամ հարցրեցի՝ ցույց տվեց, վերջը ամոթու ասի՝ հա, տեսա..

Հետո, տարիների ընթացքում, հա գցում-բռնում էի, թե էդ որ ռակուրսով ա էդ կինը պառկած, որ ես չեմ տեսնում, այ մարդ..

Մինչև մի տարի, որ մերոնք ստեղ էին, պատահական լսեցի, որ պապան երեխեքին հավաքել ու նույն բանն ա պատմում..
Գնացի, ասի՝ այ պապ, ինձ էլ ցույց տուր՝ վերջը հասկանամ, թե էդ կինն ուր ա է..

Տենց ցույց տվեց ու նոր պարզ տեսա, որ իսկականից կին ա պառկած )))

Բայց էտի ինչ-որ հատուկ անկյան տակ ա երևում, ամեն նկարից չես ջոգում:

Արէա
19.02.2021, 12:33
Հա՞, չգիտեի :}:

Պարզ պառկած ա

https://i.postimg.cc/63bLjVpc/001.jpg

Ձայնալար
10.03.2021, 23:23
Ես էլի չեմ տենում :(

Բարեկամ
11.03.2021, 04:43
Ես էլի չեմ տենում :(

Ձախ կողմում կախված բարակ շիթը թևն ա, աջ կողմում կախված մի քիչ հաստ մասը՝ շրջազգեստի փեշը։ Պառկած ա պրոֆիլով, բայց գլուխ չունի, ավարտվում ա վզի մասում (ձախում)։

Ուլուանա
11.03.2021, 07:30
Ձախ կողմում կախված բարակ շիթը թևն ա, աջ կողմում կախված մի քիչ հաստ մասը՝ շրջազգեստի փեշը։ Պառկած ա պրոֆիլով, բայց գլուխ չունի, ավարտվում ա վզի մասում (ձախում)։
Հա՞ որ: Ինձ թվում էր` էն ձախ կողմի մի քիչ ուռուցիկ մասը դեմքի մաս ա(դե, դեմքը մի քիչ Թուրքիայի կողմն ա թեքած, դրա համար ամբողջությամբ չի երևում, իսկ դեպի ներքև մազերն են թափված (փռված): Տենց չի՞ :think:

Գաղթական
11.03.2021, 10:52
Խոսքը մեր մեջ՝ իմ տեսածն ուրիշ ձև ա..
Կուրծքն, օրինակ, էն երկրորդ կքվածությունն ա, որտեղ Արէայի մոտ փորն ա ստացվել:
Իսկ գագաթում՝ պրոֆիլից դեմքն ա:

Բարեկամ
12.03.2021, 02:08
Հա՞ որ: Ինձ թվում էր` էն ձախ կողմի մի քիչ ուռուցիկ մասը դեմքի մաս ա(դե, դեմքը մի քիչ Թուրքիայի կողմն ա թեքած, դրա համար ամբողջությամբ չի երևում, իսկ դեպի ներքև մազերն են թափված (փռված): Տենց չի՞ :think:

Եսիմ։ Ես իմ նկարագրածը հստակ տեսնում եմ :)) Ու էդ պատճառով այլ նկարագրություններ չեմ կարողանում տեսնել․․․

Չնայած․․․ ձախի կիսաթափանցիկ կարմիր փռվածքը կարող ա և մազեր դիտվել, կամ էլ՝ քող։

Arjo
22.03.2021, 10:43
Ընկերներ գունավոր պրինտ որտեղ են անում Երեվանում՞,քանի որ գունավոր պրինտերները թանգ են չեմ կարող առնել,իմանամ որտեղ կարամ պրինտ անեմ :

Աթեիստ
22.03.2021, 13:56
Կարծում եմ ցանկացած ԲՈւՀ-ի կողքերը կճարես տենց բան։

Ուլուանա
30.03.2021, 00:01
Շարունակում եմ ապրել ֆիզիկապես, բայց լիքը բան ճղտում եմ ինչ որ փակ տարածք. ճնշումը գնալով մեծանում ա, վստահ չեմ որ կհասցնեմ պայթյունը տեսնել, ամեն նոր բան ճղտելուց հետո ամբողջ մարմնով ընկնում եմ կափարիչի վրա, որ փակեմ։
Այ թե էս ամենի սկզբերում մեկնումեկը մի քանի կարևոր բան հուշեր, որ սենց չլցվեին ֆիլտրերը ամեն տեսակ զիբիլով։ Երևի էդ դեպքում կափարիչի տակ սենց ճնշում չէր հավաքվի։
Էս ինչ վախենալու բաներ ես գրել: Միգուցե գրես էստեղ կամ առանձին թեմայով, թե ինչ խնդիրներ են, ակումբով քննարկենք, մարդ ես, կարող ա` մի լուծում ա գտնվում: Համենայնդեպս, չարժե պայթյունի սպասումով ապրել...

boooooooom
30.03.2021, 08:50
Էս ինչ վախենալու բաներ ես գրել: Միգուցե գրես էստեղ կամ առանձին թեմայով, թե ինչ խնդիրներ են, ակումբով քննարկենք, մարդ ես, կարող ա` մի լուծում ա գտնվում: Համենայնդեպս, չարժե պայթյունի սպասումով ապրել...



Շնորհակալություն արձագանք(ներ)ի համար։
Ինձ թվում է անհանգստանալու կարիք չկա։ Գրառումս շատ ընդհանուր էր, ինձ թվում է շատերի մոտ է այդպես, համենայն դեպս ես էդ ամենը նորմալ եմ ընդունում։ Հավատացեք էդ գրառման միտքը չի առաջացել ինչ որ ընկճված վիճակում. պառկած ականջակալներով իմ սիրած երգերն էի լսում ու հանկարծ ինչ որ ֆորմատ գտա մտքերս մի կետում հավաքելու ու ինձ թվաց, թե շատերը կհասկանան ու շատերին դա կվերաբերվի, ինձ էլ ներառած։
Ավելին ասեմ, այլ ձև չի էլ կարա լինի։ Մի հատ նկար կար, էն որ իրար համընկնող նախշերով (կամ հանվածքներով) զույգ էր պատկերված, մեկն էլ կանգնած էի մենակ իր բարդ նախշերով։ Իրականում մարդը նենց "կոդ" ա, որ երկրորդ նույնը չի կրկնվում, ու եթե օրինակ 15 թվից 12֊ը համընկնում ա մենք ուրախանում ենք ու համարում ենք որ գտել ենք մեր նմանին (որի հետ ամեն ինչ հեշտ է, բայց երբեմն ձանձրալի(ու դա էլ ա նորմալ)), իսկ էն չհամընկնող 3 թիվը "ճղտում ենք փակ տեղ"։ Մեկի համար 3 թիվ ենք անտեսում, մյուսի համար 5, ու էդ անտեսած "թվերը" չեն կորում, իրանք կուտակվում են իրար գլխի առանձին տեղ։
Այ մոտավորապես էս ամենն էի ուզում իմ ձևով արձանագրել մի տեղ, բայց երևի մի քիչ չոր եմ գրել ես՝ կարճ ու կոնկրետի սիրահարս, դրա համար էլ վախենալու ա ստացվել։

ivy
06.04.2021, 12:15
Գնալու եմ Հայաստանից, կարծում եմ գնալով իմ ու Հայաստանի սիրո պատմության առաջին փուլը մոտենում է իր տրամաբանական ավարտին, ես էս մարդկանցից զզված, իրանք էլ հուսամ ինձնից

Արդեն գիտե՞ս՝ կոնկրետ ուր ես գնալու, թե՞ դեռ միայն Հայաստանից հեռանալու ցանկությունն է առկա, առանց որոշակի պլանների։

Յոհաննես
06.04.2021, 15:16
Արդեն գիտե՞ս՝ կոնկրետ ուր ես գնալու, թե՞ դեռ միայն Հայաստանից հեռանալու ցանկությունն է առկա, առանց որոշակի պլանների։

Այվի ջան, ստուգում էի տեսնեի, դրսի ակումբցիներից ով կհյուրընկալի :D

ivy
21.05.2021, 00:01
Էսօր մի-փոքր ազատ ժամանակ ունեի,ասեցի մտնեմ ակումբ ու տեսնեմ Այվին նոր սերիալ չի առաջարկել, սովորաբար հավանում եմ նրա առաջարկած սերիալները,էն էլ չգտա էտ թեման...
Ինչևէ...
Հետո մտովի հետ գնացի անցյալ։ Ես արդեն 7 տարիա չկամ սոց ցանցերում,դա իմ (հիմնավորված) որոշումնա ու ունի շատ դրական կողմեր ինձ համար,բայց, ինչ խոսք, մի մեծ բացասական կողմ էլ ունի։ Կային իմ կյանքում մարդիկ, որոնց հետ ինչ-որ շրջան շատ էի շփվում,օրինակ երիտասարդական փոխանակման ծրագրերից դրսերում ձեռք բերված ծանոթները,ակումբի ժողովուրդը (չնայած, շատերը էստեղ էլ ակտիվ չեն) ու հիմա ոչ մեկից տեղյակ չեմ։
Շատերի համար կորած եմ գուցե, շատերն էլ ինձանից տեղյակ չեն, բայց ուզեցի ասել,որ ձեզ բոլորիդ հիշում եմ, մեր անցկացրած օրերն էլ, արշավներն էլ և այլն։
Գրկեցի բոլոր էն մարդկանց,ովքեր հասկացան ինչ եմ ասում։

Agni, սերիալներ բաժնի թեմաներն էստեղ (https://www.akumb.am/forumdisplay.php/205-%D5%8D%D5%A5%D6%80%D5%AB%D5%A1%D5%AC%D5%B6%D5%A5%D6%80) են :)

Varzor
05.07.2021, 23:22
Մոտ օրերս վերջապես կսկսի աշխատել նաև իմ անմիջական բզբզոցով ստեղված ծրագիրը։

Ստեղ որոշ հարցերի եմ պատասխանում, իսկ ծրագրի մանրամասն նկարագիրը 2-րդ տեսանյութում։



Փաստորեն շատ բարձր կարծիքի ես մեր պետական համակարգերի մասին։ Ախր աչքների առաջ "նաղդ" խախտումը կամ ահազանգը անտեսող համակարգից ինչու՞ ենք հրաշքներ սպասում։
Խաբա՞ր ես, թե քանի ու քանի շատ պուպուշ էլեկրոնային համակարգեր են պետական հիմնարկների չուլաններում փտում։

Բայց էս մեկում հույս կա՝ մեջը փող կա ;)

Աթեիստ
06.07.2021, 10:04
Փաստորեն շատ բարձր կարծիքի ես մեր պետական համակարգերի մասին։ Ախր աչքների առաջ "նաղդ" խախտումը կամ ահազանգը անտեսող համակարգից ինչու՞ ենք հրաշքներ սպասում։
Խաբա՞ր ես, թե քանի ու քանի շատ պուպուշ էլեկրոնային համակարգեր են պետական հիմնարկների չուլաններում փտում։

Բայց էս մեկում հույս կա՝ մեջը փող կա ;)

Եթե ես տենց բարձր կարծիք ունենայի պետական ապարատի մասին, ստիպված չէի լինի էդքան ընկնել հետևներից, որ ստիպեն, աշխատեն։

Բայց չհասկացա, թե ինչ փողի մասին ա խոսքը։

Varzor
07.07.2021, 17:46
Եթե ես տենց բարձր կարծիք ունենայի պետական ապարատի մասին, ստիպված չէի լինի էդքան ընկնել հետևներից, որ ստիպեն, աշխատեն։

Բայց չհասկացա, թե ինչ փողի մասին ա խոսքը։

Բյուջե փող բերող համակարգերը միշտ ավելի մեծ շանսեր ունեն իրական գործարկվելու և կիրառվելու ;)

Աթեիստ
07.07.2021, 22:45
Բյուջե փող բերող համակարգերը միշտ ավելի մեծ շանսեր ունեն իրական գործարկվելու և կիրառվելու ;)

Տեսականորեն ՃՈ-ն հենց բյուջե փող բերող համակարգ էր։
Գործնականում ձրիակերներ էին։

Varzor
07.07.2021, 23:52
Տեսականորեն ՃՈ-ն հենց բյուջե փող բերող համակարգ էր։
Գործնականում ձրիակերներ էին։

Ապ, բայց ոնց որ էլեկտրոնային համակարգերից էինք խոսում ;)

Աթեիստ
08.07.2021, 01:45
Ապ, բայց ոնց որ էլեկտրոնային համակարգերից էինք խոսում ;)

Ես էլեկտրոնայինից էի խոսում, դու ինչ որ փողի թեմա մեջ գցեցիր։
Եթե ՃՈ-ն աշխատեր, էլեկտրոնայինից ակնկալվողից մի 20 անգամ շատ փող կարար աշխատեր։

Գաղթական
09.07.2021, 03:17
Մի երկու օր առաջ Facebook-ում էջ եմ բացել` աշխատանքներս ներկայացնելու համար: Մտածեցի` էստեղ էլ գրեմ, գուցե մարդիկ լինեն, որ ուզենան հետևել. :) Uluana Creations (https://www.facebook.com/Uluana-Creactions-102481082109718)

Թափաթոքից ֆբ մտնելու խնդիր կար:
Ֆբ-ում էլ չէի գտնում..

Պարզվեց՝ որպես Creations չի գրանցված, այլ՝ CreaCtions ))

Ուլուանա
09.07.2021, 06:26
Թափաթոքից ֆբ մտնելու խնդիր կար:
Ֆբ-ում էլ չէի գտնում..

Պարզվեց՝ որպես Creations չի գրանցված, այլ՝ CreaCtions ))
Հավատս չի գալիս, որ ես սենց վրիպակ եմ թույլ տվել... :o :blin Ու, փաստորեն, էս քանի օրվա ուրիշ մեջ ոչ ոք չէր նկատել: Շատ շնորհակալ եմ, ուղղեցի: Բայց լուրջ, ուշքի չեմ գալիս. չեմ պատկերացնում, թե ոնց կարող էի նկատած չլինել...

Varzor
15.07.2021, 00:25
Ես էլեկտրոնայինից էի խոսում, դու ինչ որ փողի թեմա մեջ գցեցիր։
Եթե ՃՈ-ն աշխատեր, էլեկտրոնայինից ակնկալվողից մի 20 անգամ շատ փող կարար աշխատեր։
Եթե․․․

Յոհաննես
22.08.2021, 03:20
Շատերին թվում ա, թե արտագաղթելը նենց հեշտ ա, տոմսը առնում ես, թռնում, գնում, քեզ գրկաբաց սպասում են ուրիշ երկրում։ Իրականում նախ արժանապատիվ արտագաղթը հնարավոր դարձնելը եքա քրտնաջան աշխատանք ա, հետո էլ արտերկրում արժանապատիվ ապրելը մի այլ, տարիներ տեւող քրտնաջան աշխատանք ա։

Մեր տունը, աշխատանքը, հարաբերությունները օդից չեն ընկնում, մենք էդ ամենին հասնելու համար լիքը տանջվում ենք։ Ահավոր բարդ ա կյանք կառուցելը մի երկրում, որտեղ չունես ընտանիք, ընկերներ, ու ամեն ինչ պիտի զրոյից սկսես։

Դեռ արտագաղթի էմոցիոնալ կողմի մասին չեմ էլ խոսում, որ սաղ կյանքդ մեղքի զգացումով ես ապրում, որ գնացել ես Հայաստանից։

Վայ, Բյուր ջան, հո օգնելու բան ման չկա՞, նայի հա, բան պետք լինի խաբար արա վեռտալյոտ ուղարկենք հանենք էդ դաժան եվրոպաներից։

ivy
22.08.2021, 12:10
Պատրաստվեք

Խմա՞ծ ես:

ivy
03.09.2021, 20:26
Հետաքրքիր է՝ կրթությունը ե՞րբ է հրաժարվելու կես տարի գրիչով տառերը նկարել սովորեցնելուց: Իմ առաջին դասարանի տետրերը ողողված էին աղի արտասուքներով, որովհետև եթե մի կորը չստացվեր, մամաս պատռում էր էջն ու ամեն ինչ սկսում էի նորից: Համոզված եմ, որ ընկերներիցս շատերն են անցել լացով տնայիններն անելու ուղին: Չեմ ասում, թե ընդհանրապես գրիչ բռնել չսովորեցնեն, սովորեցնեն, բայց դրան երկար ժամանակ հատկացնելն այնքան էլ ճիշտ չէ, երևի: Տեխնոլոգիաները հեշտացրել են կյանքը, ինչո՞ւ ենք նորից դժվարից սկսում:
Եթե մարդկությունն ուզում է անպայման հնի վրա նորը կառուցել, ամենաճիշտը քարի վրա՝ բրիչով սկսելն է: ))))

Սա կարդալիս հիշեցի, որ անցյալ տարի էս թեմայով խոսակցություն էր եղել Ակումբում, ու սըրչ արեցի «ձեռագիր, սեռական օրգաներ», բան չգտա: Զարմանալի էր, ախր լավ հիշում էի համեմատությունը:
Դու մի ասա, համեմատությունը ցենզուրայի էի ենթարկել՝ հիշողությանս մեջ անցկացնելուց առաջ :))

Էս խոսակցությունը (https://www.akumb.am/showthread.php/67937-%D4%B6%D5%A1%D6%80%D5%A3%D5%A1%D6%81%D5%B8%D6%82%D5%B4%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8-%D5%B0%D5%A5%D5%BF%D5%B0%D5%A5%D5%B2%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%AD%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6-%D5%80%D5%A1%D5%B5%D5%A1%D5%BD%D5%BF%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D6%82%D5%B4?p=2604986&viewfull=1#post2604986) նկատի ունեմ:

Sambitbaba
21.10.2021, 19:58
Եվ կրկին Ակումբը քնարկումների հարթակից նորից վերածվել է ընթերցասրահի ․․․

Գուցե նոր ուղինե՞ր փնտրել քննարկումների համար։
Օրինակ՝ ZOOM-ԱԿՈւՄԲ տարբերակը։
Կամ՝ Telegram-Ակումբ…

Ուլուանա
23.10.2021, 04:53
Գուցե նոր ուղինե՞ր փնտրել քննարկումների համար։
Օրինակ՝ ZOOM-ԱԿՈւՄԲ տարբերակը։
Կամ՝ Telegram-Ակումբ…
Իրականում Տելեգրամի Ակումբի չաթը լուրջ լումա ունի Ակումբի էսօրվա մեռած վիճակի մեջ: Եթե նախկինում գոնե մի քանի հոգի գրում էին, հիմա էդ նույն մարդիկ Տելեգրամի համապատասխան խմբում տժժում են, իսկ Ակումբն արդեն անցած էտապ ա դառել:

Sambitbaba
25.10.2021, 21:24
Իրականում Տելեգրամի Ակումբի չաթը լուրջ լումա ունի Ակումբի էսօրվա մեռած վիճակի մեջ: Եթե նախկինում գոնե մի քանի հոգի գրում էին, հիմա էդ նույն մարդիկ Տելեգրամի համապատասխան խմբում տժժում են, իսկ Ակումբն արդեն անցած էտապ ա դառել:

Հա, տեսա, Ան ջան…
Բայց ես նկատի ունեի ոչ թե Ակումբը տանել Տելեգրամ, այլ հակառակը։ Այսինքն, հնարավորինս այստեղ կազմակերպեինք աուդիո կամ վիդեո հանդիպումներ, օրինակ, Զումի տարբերակով։
Ճիշտ է, ես գաղափար անգամ չունեմ, թե որքանով է դա տեխնիկապես հնարավոր…

Գաղթական
26.10.2021, 02:14
Որքան էլ, որ ցավալի չլինի՝ այո, Ակումբն իր դարն ապրած կարելի կլինի համարել, եթե մի վերջին ճիգ չգործադրի վերականգնելու:

Մի քանի տարի առաջ փորձել էի սրա մասին Չուկի հետ խոսել, բայց էն ժամանակ ինքը չուզեցավ լսել:

Ակումբը մնացել է տեխնոլոգիական զարգացման նախորդ փուլերից մեկում:
Հիմա բոլորը սմարթֆոններով են ամեն ինչ անում:
Իսկ Ակումբը ափփ չունի: ՈՒ հենց դրանում է ամենամեծ պատճառը, թե ինչու մարդիկ հեռանում՝ նախընտրելով օգտագործման համար ավելի ֆրենդլի հավելվածներ:

Մեկը ես՝ դեպքերի 95% կամ դրանից ավելին հեռախոսով էի Ակումբից օգտվում:
Լավ ա՝ թափաթաքն էլ կար..
Բայց մի քանի ամիս առաջ էդ թափաթալքը ափդեյթ արեցի ու սկսեց էլ տուպը չբացել..
Հիմա էս մի 2 օր ա բացել ա, բայց վաղը, մեկ էլ տեսար, նորից փակվի..

Հասկանում ե՞ք, առանց հավելված Ակումբն էլ կյանք չունի: Նկարների, վիդեոների, տարբեր տեսակի ինֆոփոխանակության համար ինքը հարմարեցված չի, ինչը որ շատ արագ ու բոլորին շատ հարմար եղանակով նույն ակումբյան տգ խմբում շրջանառվում ա..

Սա իմ սուբյեկտիվ կարծիքն էր:

Դեղին մուկիկ
30.10.2021, 22:39
Իրականում ինչքան էլ այլ տարբեր նոր հարթակներ հայտնվեն, մեկ է՝ Ակումբի ունեցած դերն ու կատարած աշխատանքը ոչինչ չի կարող փոխարինել, և իրոք, էնքան ափսոս է, որ հիմա պասիվություն է տիրում: Ախր Ակումբը ոչ միայն սովորական ֆորում էր՝ իր ակտիվ քննարկումներով և շփումներով, այլև ինֆորմացիայի մեծ աղբյուր: Մեկ էլ չգիտեմ՝ ինչքան հեշտանում է և պարզանում (կասեի՝ պրիմիտիվանում) այլ հարթակներով շփումը, այնքան ավելի է զգացվում քննարկումների, տարբեր երևույթների շուրջ հետաքրքիր կարծիքներով և ինֆորմացիայով փոխանակվելու կարիքը: