PDA

Դիտել ողջ տարբերակը : Անկապ օրագիր



Էջեր : 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 [41]

StrangeLittleGirl
13.01.2020, 14:44
Ասում ա՝ ես սեքսիստ չեմ, բայց կանանց հետ գիտություն ու քաղաքականություն չեմ քննարկում։

Alphaone
15.01.2020, 22:53
Պարզվում ա, եթե ամուսնացած տղամարդը քեզ ընկերության հայտ ա ուղարկում, ընդունում ես, ուրեմն դու «փչացած» ես, հակառակ դեպքում էլ ինչի՞ էիր հայտն ընդունում։ Հետաքրքիր ա, մենակ հատուկենտ կերպարներ են էս տեսակետի հետևորդը, թե երևույթը երկրումս մասսայական ա, ես էի ուղտի ականջում քնած։

Արամ
20.01.2020, 03:43
Բան չեմ հասկանում։ Մի հատ գիրք էի կարդում, How to be fucking awesome։ Երևի Էն Վեգասի կլուբի հերթում կանգնած ժողովուրդի նման։ Կարճ ասած ասում էր․ “First you have to love yourself․ You should be your number one priority. Be Selfish!”․ Որ կարդում էի ընդհանուր հասկանում էի ինչ ա ասում, լրիվ make sense էր: Դրանից հետո սկսեցի կարդալ ուրիշ գիրք՝ Emotional Intelligence-ի մասին, բայց անունը չեմ հիշում։ Սկզբում խոսում էր, քո զգացումները հասկանալու ու կառավարելու մասին, հետո սկսեց խոսալ էմպատյաի մասին ու պնդում էր, որ էմպատյան էդ շան թույն բան ա awesome լինելու համար։ Հիմա ես ուզում եմ էս երկու կարդացածս ինֆորմացիան իրար կպցնեմ, ինչ որ բան հասկանամ, բայց ախր էմպատյան ու էն վերևում be selfish-ը ոչ մի ձև իրար հետ չեն կպնում իմ մոտ։ Էմպատյան չես կարա միացնես/անջատես, որ երբ պետք ա միացնես, երբ պետք չի անջատես։ Եթե ուժեղ էմպատյա ունես, ուզես թե չուզես սելֆիշ չես կարողանում լինել, որովհետև գիտակցաբար թե անգիտակցաբար խորանում ու սկսում ես զգալ ուրիշի զգացումնքները, որի արդյունքում քո ընդունած որոշումները հեչ selfish չեն լինում։ Դրանից հետո TEDx-ի talk էի լսում։ Չուվակը խոսում էր լիդեռների մասին ու ասում էր, որ աշխարհի լիդեռների մեծ մասը ոչ կոմպետենտ, նարցիստիկ/սելֆիշ ուռոդներ են։ Ինչքան շատ ինֆորմացիա էս հավաքում, ենքան ավելի բարդ ա ամենինչ դառնում։ Ու էս մակարդակի գրքեր կարդալով ինչ պետք ա անես։ Օրինակ փորձես դառնալ selfish, որ awesome լինես։ Էմպատյան մեջդ սպանես ու կողքիդ մարդկանց համար դառանս զուտ բնազդային մակարդակում հետաքրքիր մարդ: Բայց իրականում իրանց ոչ մի value չտաս։ Էդ չուվակը TEDx-ի էդ էր ասում, որ էդ կարգի մարդիկ բնազդային են մեզ ձգում։ Թե ի՞նչ անես, թե խորանաս քո Emotional Intelligence-ի մեջ ու քո էմպատյաի ձեռը կրակը ընգնես, որ աջ ու ձախ քեզ օգտագործեն։ Կարճ ասած՝ չեմ հասկանում։

Գաղթական
20.01.2020, 16:20
Խեռդան բարի ու հոգատար կին ա:
Կոլեգաս ա:

Մեր համայնքային միջմշակութային հանձնաժողովի հանդիպմանը՝ վաղուց, քննարկում էինք տարբեր ազգերի մշակութային առանձնահատկություններն ու ներկայիս գլոբալիզացիայի շրջանում նույն երկրում բնակվող տարբեր մշակութային էլեմենտների համակեցությանն օժանդակող սուր անկյունների շրջանցումը:

Էն ժամանակ Խեռդան մի միջադեպ պատմեց իր վաղ մանկությունից, որից խորը մշակութային շոկ էր ապրել ու որից մինչ օրս տպավորված ա:
Ծնողների հետ շրջկենտրոնում էին բնակվում ու նոր թուրք հարևաններ էին ստացել:
Մի օր էլ՝ էդ թուրքերն, օրը ցերեկով, գերդաստանով հավաքված ոչխար էին մորթում՝ հենց փողոցում:
Կենդանու բառաչը տարածվել էր թաղով մեկ, իսկ հոսող արյունն էլ՝ ողջ փողոցով մեկ..
Փոքրիկ Խեռդան միակը չէր՝ ով ապշահար ու տագնապած հետևում էր սույն երբևէ չտեսնված ու չլսված արարողությանը:
Ամբողջ թաղամասն իրար էր անցել ու չգիտեին, թե ինչպես վարվել այս, իրենց բնորոշմամբ, ծայրահեղ բարբարոսային ակցիային:

Էդ ժամանակներում էր, որ նման սպանդերի շարունակականությունից դրդված իշխանությունները թուրք համայնքի ներկայացուցիչների հետ կլոր սեղան հրավիրեցին:
թուրքերն էլ դե իրենց իրավունքների ոտնահարում էին համարում՝ իրենց ազգային արարողությունների փողոցում անցկացնելն արգելելը: Սովորական սպանդանոցներից էլ կտրուկ հրաժարվում էին օգտվել, քանի որ էնտեղ նախ չէին թույլ տալիս սպանդին ուղեկցող որոշ ծեսեր կատարել, երկրորդն էլ՝ սպանդանոցներում խոզեր էլ էին մորթում, հետևաբար և, ըստ իրենց, էդ վայրերը «հարամ» էին:
Մի խոսքով՝ լուծումը գտան մահմեդականներին առանձին «հալալ» սպանդանոցներ հիմնելու արտոնություն տալով, որոնք տարածված են մինչ օրս:

Էդ օրը ես Խեռդային ու մնացածին չլուսաբանեցի, որ դա զուտ «մահմեդական բարբարոս» ծես չի, որ քրիստոնյա ու իրեն քաղաքակիրթ համարող Հայաստանում էլ է ընդունված Մատաղ անելը:
Բայց էդ վաղուց էր..
Հիմա եվրոպական մամուլում ավելի են հաճախակիացել Հայաստանի մասին լուրերը:
Այնուամենայնիվ հուսով եմ, որ էսօր էլ արևմտյան մամուլն անհաղորդ կմնա թավշյա ոչ բռնի հեղափոխության դրոշներն առած ու դրան մասնակցած լինելը նոր դրոշ սարքած անասնապահների ու մսավաճառների «ապստամբությանը», քանի որ համոզված եմ, որ իրապես քաղաքակիրթ մարդու համար երևույթը բարբարոսություն ու խավարամտություն համարելն այլընտրանք չունի, եթե հանկարծ իմանան, որ անասնապահները, մսավաճառներն ու իրենց կողմնակիցները մեծ ցույցի են դուրս եկել՝ ընդդեմ հիգիենայի ու նորմալ սանիտարական պայմանների...

StrangeLittleGirl
21.01.2020, 12:46
Անցյալ տարի Բերգեն (Նորվեգիա) գործուղվելուց հետս պիտի մեր ամբողջ տեխնիկան տանեի՝ երկու հսկայական լեփթոփ իրենց լիցքավորիչներով ու ականջակալներ։ Ահագին նվնվացի, թե շեֆս էս ինչ եքա առաջադրանք ա տվել ինձ, թե ոնց եմ էս սաղ հետս Օրհուսից Կոպենհագեն հասցնելու, հետո՝ Բերգեն, էնտեղից՝ նորից նույն հերթականությամբ հետ։ Բայց սուսուփուս արեցի։ Հիմա նորից ինձ ուղարկում են Բերգեն։ Փորձեցի մի քիչ բանակցել, որ մենակ մի կոմպ տանեմ, չստացվեց։ Էսօր առավոտը պիտի գնայի լաբից կոմպերը վերցնելու։ Քարտուղարուհին չկար, ինձ լաբի տնօրենը դիմավորեց։ Նայեց կոմպերին, նայեց ինձ, ասեց՝ էսքանը ո՞նց ես տանելու։ Ասեցի՝ ուսապարկով։ Ու սկսեցի հերթով ուսապարկիս մեջ տեղավորել իրերը։ Ասեց՝ մեքենայո՞վ ես։ Ասեցի՝ չէ, հեծանիվով։ Ասեց՝ ծանր ա, ո՞նց ես տանելու։ Ասեցի՝ էլի եմ տարել։ Ու ուսապարկս մոտ տասներկու կիլո տեխնիկայով բեռնված սուսուփուս քշեցի բլուրն ի վեր, կոմպերը տեղավորեցի գրասենյակումս, որ ուրբաթ Կոպենհագեն տանեմ հետս։

Հիմա մտածում եմ՝ ո՞րն էր լավ. որ շեֆս չէ՞ր հասկանում, որ էս կոմպերը ծանր են ու դժվար տեղափոխելի, թե՞ որ լաբի տնօրենը թերահավատորեն էր մոտենում, որ ծանր ու դժվար տեղափոխելի կոմպերը կարամ տեղափոխեմ։

Alphaone
21.01.2020, 21:08
ինչքան փորձում եմ ինձ համոզել, որ մոտս մրսածություն ա, դեպրեսիայի նախանշաններ անգամ չկան, արդեն քանի օր պառկած եմ ու արդեն քանի օր ոչինչ անելս չի գալիս, ոչ մի բան չեմ ուզում, ոչ մի լավ բանի հույս չունեմ․․․

StrangeLittleGirl
25.01.2020, 22:49
Երկար մտածելուց ու գնալ-գալուց հետո անում եմ էս գրառումը։ Ամիսներով փորձարկեցի ակումբը բլոկելու հնարավորությունը՝ հեռախոսիցս արդեն մոտ մի տարի ջնջած լինելով, հունիսից սկսած ամսվա կեսն ակումբը բլոկած պահելով, իսկ հոկտեմբերից՝ մինչև տարվա վերջ։ Ամեն դեպքում, նորից հետ եկա։ Սկզբում լավ էր, բայց հիմա նորից ակումբը սկսեց վատ ազդել վրաս։ Ու սկսեցի որոշակի հարցեր տալ ինքս ինձ․ ակումբն ինձ ի՞նչ ա տալիս, որ ուրիշ ոչ մի տեղ չի տալիս։ Եզրակացության եկա, որ ոչ մի բան։ Հարցին՝ ինչու՞ եմ ակումբ մտնում պատասխանեցի՝ չգիտեմ կամ հայերեն հաղորդակցվելու համար։

Իսկ ընդհանրապես, ակտիվ անդամների մեծ մասն ինձ տանել չի կարողանում (ես էլ իրենց, փոխադարձաբար) ու առողջ միջավայրում պիտի որ խուսափեի իրենցից։ Ինձ հարազատ մարդիկ էլ կա՛մ ընդհանրապես չեն մտնում, կա՛մ շատ պասիվ են (ու ընդհանրապես իրենց հետ ուրիշ հարթակներում էլ եմ շփվում)։ Քանի որ ակումբն անցանկալի մարդկանցից խուսափելու հնարավորությունը չի տալիս, ու գնալով ավելի դժվար ա լինում ակումբում մնալ ու միաժամանակ շրջանցել էդ մարդկանց, կարծում եմ՝ ինձ համար ավելի լավ ա ուղղակի այլևս ակումբ չմտնել։ Էս գրառումն անում եմ զուտ խոսքիս հավատարիմ մնալու համար։ Հուսամ՝ էս անգամ կստացվի։ Լավ մնացեք։

Katka
26.01.2020, 17:35
Բյուրի գրառումը հույս ա ներշնչում, որ դեռ կան մարդիկ ում համար կարևոր է այլ մարդկանց ցանկալի կամ անցանկալի լինելը, հատկապես օնլայն հարթակում։ :D

Quyr Qery
28.01.2020, 05:47
Ահավոր զգացում է, երբ մահանում է մեկը, ով մոտիվացիա էր աշխարհում շատերի համար, ով ուներ սիրունագույն ընտանիք, որոշակի արժեքների կրող էր, օրինակ էր մենակ դրական վարքով, լեգենդ էր սպորտում:
Առհասարակ մի բանում եմ վստահ, էս աշխարհում ամենաշատը դրական էմոցիա տվող մարդկանց ֆանատն եմ ես (թեկուզ կողքիս ժպտացող հարևանի): Ու սարսափելի տխուր է, երբ իրենք պակասում են:

Յոհաննես
31.01.2020, 22:49
Լիքը բան կտայի, մենակ թե աբիժնիկ դառնայի ու մարդկանց ********

Skeptic
09.02.2020, 08:32
Հետաքրքիր երեկո էր։

Վերջին մի ամիսը ինչ-ինչ պատճառներով բացառապես մի ուղղվածությամբ (https://en.wikiquote.org/wiki/Philosophical_pessimism) գրականություն եմ կարդում ու խուսափում ընկերներիս հետ թե ռեալ, թե վիրտուալ շփումներից, չնայած հաճախ եմ մտածում իրանց մասին ու կարոտում, հատկապես մի հոգու։

Ծառայության տարիներից մնացած մի ընկեր ունեմ (իրա մասին չէր խոսքը), որ համարյա ամեն շաբաթ փորձում էր ինձ համոզեր՝ տաներ, պատիվ տար, իսկ դրա տակ ուտել-խմելը ի նկատի չուներ։ Անընդհատ ինչ-որ պատրվակ էի հորինում մերժելու, բայց վերջը էրեկ ասեցի՝ ֆաք իթ, արի գնանք։ Կարճ ասած (pun intended), պարզեցի, որ անտինատալիստական աշխարհայացքիս արդեն գումարվել ա ֆիզիոլոգիական հիմք։ Ու հետաքրքիր ա, որ շատ այլոց պարագայում համարյա ողբերգություն համարվող փաստը իմ դեպքում տրամադրության բարձրացման պատճառ դարձավ (էստեղ էլի pun կարելի էր անել, բայց պետք չի): Երբեք ինքս իմ վրա սենց սրտանց չեմ չարախնդել։ Գնամ Չորանի գիրքը շարունակեմ։

Յոհաննես
14.02.2020, 22:46
Ես միշտ մտածել եմ,որ հասարակության կողմից նեղվածները անշառ,նորմալ,ցիվիլ մարդիկ են ու իրանց հետ պետքա լավ ու ջերմ լինել,ես անասուն եմ

Alphaone
15.02.2020, 21:52
Թե բա՝ բալիկ ջան, եթե ես քո տարիքում ինձ քո նման պահեի, հիմա քո թայ էրեխա կունենայի։

Վիշապ
16.02.2020, 07:54
Էն պահին, որ մայրս մահացավ, հանկարծ երկինքը մթնեց ու խոշոր փաթիլներով ձյուն եկավ, ու ինձ թվաց, թե երկնքից ոմանք եկան ու տարան մորս, իսկ ամպերն ու ձյունը քողարկում էին, որ մենք չտեսնենք։

Հիշում եմ գարնանային տաք երեկոներից մեկը, որ արդեն մթնշաղ էր ու գուցե մի փոքր քամի էր բարձրանում, ես ու մայրս մեր տան մեծ բակը արդեն մաքրտել, ծառերն էտել, հողը փխրացրել, վարդի նոր շիվեր տնկել ու ջրել էինք, ու ես ինքնագոհ, դեռ թարմ հողի հոտը շնչելով, գործիքները հավաքում տանում էի իրենց տեղը՝ մառանի մի անկյունում շարելու, որ հետո վայելեմ կիսամթնած երկնքի գորովը մորս տված ընթրիքի հետ։

Մայրս մի տարի է էլ չկա, ու ես հին ու բարի հիշողությունների պատառիկները թանկարժեք մագաղաթի կտորների պես փորձում եմ իրար կպցնել,
սակայն հաճախ ամենը մշուշվում ու ամփոփվում է լոկ մայր մտնող արևից եկող խաղաղ երաժշտությամբ․․․


https://youtu.be/DTsjEvKUkIQ

Skeptic
26.02.2020, 09:08
Իրականում այլ թեմայում էլ (https://www.akumb.am/showthread.php/62547-%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%B8-%D5%AD%D5%B8%D5%BD%D5%BF%D5%B8%D5%BE%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6-%D5%A1%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4%D5%A2%D6%81%D5%B8%D6%82%D5%B6/) վաղուց գրառում ունեմ անելու, բայց հաշվի առնելով փաստը, որ իմ դեպքում դա միշտ նույն ձև (https://youtu.be/7bPbhCWtZmM) ա ավարտվում, մենակ սա կգրեմ։

Վերահաստատում եմ Այվիի այ էս գրառումը (https://www.akumb.am/showthread.php/10353-%D4%B9%D5%A5%D5%B4%D5%A1%D5%B5%D5%AB%D6%81-%D5%A4%D5%B8%D6%82%D6%80%D5%BD-%D5%A2%D5%A1%D5%B5%D6%81-%D5%B0%D5%A5%D5%BF%D5%A1%D6%84%D6%80%D6%84%D5%AB%D6%80-%D5%AF%D5%A1%D5%B4-%D5%AF%D5%A1%D6%80%D6%87%D5%B8%D6%80-%D5%A3%D6%80%D5%A1%D5%BC%D5%B8%D6%82%D5%B4%D5%B6%D5%A5%D6%80?p=2598885&viewfull=1#post2598885)․ արդեն մի քանի տարի ա, ինչ Ակումբը միակ հանգրվանս ա դարձել։ Առանձնապես էլ բան չունեմ ասելու, ուղղակի մտնում, օֆլայն կարդում եմ, համարյա ամեն օր: Yearning բառի հայերեն համարժեքն էի ման գալիս, որ ստեղ գրեմ էդ մասին, չգտա, ու ոնց որ թե մտքերս չի ստացվում շարադրել իմ ուզածի պես, հիշողությանս մեջ էլ գլիտչերն ու բագերը երկրաչափական պրոգրեսիայով աճում են։ Բայց դե որոշ դրվագներ չեմ մոռանա՝ Անգլիական այգում առաջին ակումբային հանդիպումները, աջակցությունը (https://www.akumb.am/showthread.php/61055-%D4%B1%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4%D5%A2%D6%81%D5%AB%D5%B6%D5%A5%D6%80-%D5%B1%D5%A5%D6%80-%D5%A1%D5%BB%D5%A1%D5%AF%D6%81%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%B6-%D5%A7-%D5%BA%D5%A5%D5%BF%D6%84) ու ամենակարևորը՝ մարդիկ, ում բախտ եմ ունեցել հանդիպել էս տասը տարիների ընթացքում։

Վերջերս ֆայլերիս արխիվներն էի փորփրում, որ համոզվեմ՝ բոլոր նկարները, որոնցում ռոժս երևում ա, բարեհաջող ոչնչացված են (https://youtu.be/MLfl76lncXQ)։ Երկու հատ կա, որոնք չեմ ջնջել/չեմ ջնջելու։ Սպասում էի, որ ութամյակը լրանա, տեղադրեմ ։)

https://i.imgur.com/iFPmemg.jpg

https://i.imgur.com/TWEkVTW.jpg

ivy
28.02.2020, 17:07
Կոլեգաս մի մեծ ճամպրուկ էր հետը բերել, ասում է՝ առավոտվանից խանութներով ու դեղատներով շրջել էր, ինչքան դեզինֆեկցիոն միջոցներ ճարել էր, բոլորն առել էր: Ասում է՝ շուտով հնարավոր չի լինի ոչինչ ճարել: Հիմա էլ պատրաստվում է ամբողջ շաբաթ-կիրակի ուտելիքներ սարքել ու սառեցնել՝ մոտակա մի քանի ամսվա համար: Բան չեմ ասում, իմաստ չունի: Համ էլ՝ ով գիտի, թե որն է ճիշտը: Մարդը պատրաստվում է մոտակա վատ ժամանակներին, երբ մահացու էպիդեմիայի պատճառով բոլորս ամիսներով փակվելու ենք տանը։ Շեֆիս հետ էլ կռիվ է տալիս, որ բոլոր կլիենտներին շենք մտնելուց առաջ ջերմաչափով ստուգեն:

Կարծում եմ՝ շատ հնարավոր է, որ բնությունը վերջն ինչ-որ վիրուսով է մարդկությունը վերացնելու, բայց էդ թափով վիրուսը ոնց որ թե էս մեկը չի։
Էնպես որ, շարունակելու ենք ապրել: Ուզենք, թե չուզենք: Ու թե ինչի է կոլեգաս էդքան դողում իր կյանքի վրա, էդ էլ մենակ ինքը կիմանա:

Էսօր ձմռան վերջին օրն է: Բայց դեռ միայն մետեորոլոգիական օրացույցով:
Առողջ մնացեք:

Թարմացում․
Դու մի ասա՝ էս տարվա փետրվարը 29 օր ունի, էհ, դեռ մի օր էլ կա :)

Գաղթական
28.02.2020, 18:16
Էն որ բոլոր հիվանդասենյակների մոտ առնվազն մի տուփ դիմակ կար դրված:
Ցանկացած ելումուտ անող պետք է դրանցից հագներ՝ հատկապես, եթե խոսքը գնում էր ցածր իմունիտետով հիվանդների մասին, ինչպիսիք բաժանմունքում մեծ մասն են:
ՈՒ, բացի հաճախորդներից, դա պարտադիր պայման էր բուժանձնակազմի համար, որոնք մի հիվանդասենյակից մյուսն են մտնում ու հանգիստ կարող են մեկի ինֆեկցիան ամենուր տարածել:

Բանը..
Էսօրվանից սկսած՝ դիմակներով բոլոր տուփերը բոլոր տեղերից հավաքվել են՝ տնօրինության պահանջով:
Խնայում են կորոնավիրուսի այցին ընդառաջ..


Էս մեր ծանոթի քույրն էլ Իտալիայում ա՝ էդ համաճարակի տարածման կիզակետում:
Ասում ա՝ ժողովուրդը, երկրորդ համաշխարհայինից հետո, սենց բան չէր տեսել..
Քաղաքում զինված զորքեր, խանութների դռներից էլ դուրս եկող անվերջանալի հերթեր, փողոցում գոռգռացող ու վազող մարդիկ...

Գաղթական
24.03.2020, 13:37
Լվացք:
Պատուհանից կախված լվացք:
Շենքի համարյա բոլոր պատուհաններից կախված լվացք:

Գեղագիտական տեսանկյունից սա գուցե էդքան էլ հաճելի տեսարան չի:
Բայց իմ աչքին էնքան ջերմություն կա դրա մեջ, էնքան տնական ա..
Դե փոքր վախտվանից, հայաթում խաղալուց, միշտ վերև էինք նայում ու լվացքով լի պարաններ տեսնում:
Էն վախտ գեղագիտական ու քաղքագիտական չկար՝ էդ էր նորմալն ու հարազատն ու վերջ:


Բայց հա՝ ինչ էի ասում..
ՈՒրեմն բելգիացիք էս վերջերս սկսել են պատուհաններից սպիտակեղեն կախել..
Չիդեմ, թե սկզբում ով ա էս հանճարեղ մտահղացումը ծնել, բայց պարզվում ա՝ նման կերպ մարդիկ իրենց պաձեռժկան են հայտնում բուժաշխատողներին..

Ասենք օրինակ իտալացիք սաղով միասին երգելով են իրենց պաձեռժկեն հայտնում, հոլանդացիք՝ կաստռուլկեքն իրար խփելով, մեկ ուրիշները՝ ծափերով...
Սենց էլի՝ խառնիխուռը միասնական աղմուկ:
Բայց էս ամենն իրար կապող գոնե մի ընդհանուր գիծ կա՝ լսելիությունը:

Դե իսկ բելգիացիք էլ՝ որոշել են պատուհաններից սպիտակեղեն կախել...
Հավանաբար կգտնվեն նաև էնպիսի բուժաշխատողներ, ովքեր օրվա ընթացքում ժամանակ կգտնեն քայլել մարդաքիչ փողոցներով, նայել պատուհներից կախված սպիտակեղենին ու հոգով գգվել, որ էսքան մարդուց պաձեռժկա ունեն...

Բայց հարցն էդ չի..
Հիմա թագավորն իմացել ա էս կայֆերի մասին ու որոշել ա ինքն էլ անմասն չմնալ իր ժողովրդից..
Կարծում եմ երկար են գցել-բռնել, թե թագավորական պալատի որ պատուհաննեից սպիտակեղեն կախեն ու հատկապես ում սպիտակեղենը..
Վերջում էլ հանգել են բելգիական հանճարի երևելի գագաթնակետին:

Էլի սպիտակ սավան են ցուցադրել, էլի թագավորական պալատից, բայց...
...
...
պալատի գլխին տնկցրած սպիտակ դրոշի տեսքով...

https://i.postimg.cc/L5g68vcj/B990-C95-F-B059-4-DB1-99-E0-254-C28-DC6-F6-C.png

Adam
28.03.2020, 15:10
Մեր ծնողների ու ընդհանրապես իրանց հասակակիցների աշխարհահայացքը դեպի սոց. ցանցեր ինձ մի այլ տիպի ուրախացնում ա: Մամաս բա. «էս ընկերուհիս ինձ արդեն քանի ամիս ա հոդվածներ ա ուղարկում անկապ տեղը ինչ-որ ջիֆեր ա ուղարկում մեկ էլ տեսնես… թե ասա չի կարա՞ մի հատ բարև գրի: Առանց բարևելու մեկ էլ ինչ-որ բան ա ուղարկում ... իբր ի՞նչ: Եթե բարև չի գրելու, թող ոչինչ չուղարկի. կոպիտ անշնորհքություն ա»
Ես էլ բա ՝ դա սոց. ցանցի հոգեբանություն ա մամ: Դրանից կարող ա ինքն իրա բոլոր ընկերներին ուղարկել ա. անպայման չի արձագանքես կամ էլ իրա բարևին սպասես ամեն անգամ: Ռեալ կյանքի արժեքները մի բեր մտցրու վիրտուալ կյանք: Դժվար ա՞ մի քիչ սնոբ լինես:

Հ.Գ. մամայիս պիտի սովորացնեմ սնոբ լինել: Հլը որ չի ստացվում:
Բա մեր ջանը քարա՞ … սնոբել ու սնոբվել շատերս հենց էդ ա սոց. ցանցերից ենք սովորել ))))

One_Way_Ticket
30.03.2020, 23:11
Էս պանդեմիան մոտս հետաքրքրություն առաջացրեց վիրուսների նկատմամբ։ Առաջ մի տեսակ թերագնահատում էի իրենց։ Բնական ծաղկի մասին նենց թեթևակի լսել էի։ Էս երկու օր է կարդում եմ ու սարսափում։ Այ թե արարած է եղել։ Նենց էլ սիրուն անուն են դրել հայերենում՝ ծաղիկ։ Ռուսերեն օսպան ավելի սարսափազդու է հնչում։ Ամեն երրորդ զոհին սպանել է, ևս մեկ երրորդին կուրացրել։ Ու նենց վարակիչ է եղել, որ ԽՍՀՄ-ում չնայած 1936 թվականից վերացվել էր, 1959 թվականին մեկը Հնդկաստանից բերել է, ամբողջ Մոսկվային նորից պատվաստել են, որ հանկարծ outbreak տեղի չունենա։ Մեկը պարզապես հիվանդի պալատի կողքով անցնելիս է վարակվել, մեկ այլ հոգի՝ մի հարկ ցածր պառկած (վենտիլյացիոն ուղիով)։ Էդ Հնդկաստանից եկածի բոլոր կոնտակտներն ուսումնասիրել են։ Կոնտակտներից մեկը արդեն օդում Փարիզ էր թռնում, ինքնաթիռը հետ են դարձրել, բոլոր ուղևորներին կարանտինի ուղարկել։
Ացտեկների ու ինկաների հերն ավելի շատ ծաղիկն է անիծել, քան իսպանացիները։
Համատարած պատվաստման միջոցով վերջապես կարողացել են բնաջնջել վիրուսը 1978 թվականին։ Բայց երկու լաբարատորիայում դեռ պահվում է։ Մեկը ԱՄՆ-նում, մյուսը Ռուսաստանում։ Ու մեկ էլ տեսար, մի օր վերակենդանացավ։ Դուք էլ ասում եք կորոնավիրուս։

Գաղթական
01.04.2020, 14:11
Էն որ միշտ ներվերիս վրա ազդել ա մահմեդականների ինձ իրանց սվոյ համարելու սովորությունը:
Ասենք խի՞ էլի:
Հա, մենք էլ ենք, ծանոթ դիմագծեր տեսնելով, մտածում, թե սա հայ կլինի:
Բայց գոնե մոտենում հարցնում ենք՝ հայ ե՞ս:

Իսկ իրանք՝ սենց ափաշքյարա՝ սալամ..
Բայց խի՞ սալամ, այ ընկեր:
Մարդ ենք՝ կանգնած ենք: ՈՒրեմն եթե մահմեդական չենք՝ հալլօյի արժանի չե՞նք..

Վաղուց ա, որ սենց բան չէր եղել..
Կանգնած ծխում եմ, եկել ա կողքովս անցնի, թե բա՝ սալամ..
Ես էլ՝ վաղեմի սովորությանս համաձայն՝ «ԲԱՐԵՒ»!

Մոլորված գառի հայացքով դեմքիս ա նայում..
Նորից.
- Սալամ
- «Ասինք՝ բարև»
- Էդ ի՞նչ ա
- Դե դու քո ձևով ես բարևում, ես էլ՝ իմ..

Էլի տենց մոլորված տեսքով շուռ եկավ գնաց:
- Մի հատ էլ՝ հաջող վրից...

John
02.04.2020, 12:55
Վերջին ամիսներին ահագին գրականություն կարդացի ծխելը թողնելու տարբերակների արդյունավետության մասին ու էկա էն եզրակացության, որ սաղ տուֆտում են։ Ու տենց էլ չէի հասկանում, թե վերջը ո՞նց բնութագրել էն իրավիճակը, երբ 11 տարի ծխելուց հետո որոշում ես թողնել, բայց ամեն օր, օրը մի քանի անգամ ցանկություն ես ունենում ծխելու։ Երբ եզակի երազներդ որ հիշում ես՝ էն մասին են, թե ոնց թաքուն ծխեցիր։

Ու, որպես բազմաթիվ անհաջող փորձեր ունեցող՝ ամենաշատը նեղում էր էն հարցը, թե ինչո՞ւ որոշ մարդիկ կարող են առիթից առիթ ծխել (ասենք միայն ուիքենդին, 4-5 հատիկ), իսկ ես հենց մի հատիկ ծխում եմ՝ էլի դառնում եմ սիստեմատիկ ծխող։

Երկար մտորումների արդյունքը կարելի է ամփոփել այսպես․
Ֆիզիկական կախվածության մեծությունը չափազանցված է․ ամենամեծ խնդիրը ուղեղում է և/կամ ենթագիտակցության մեջ։ Արդյունքում՝ էն մարդը, որ երբևէ սիստեմատիկ ծխող չի էղել, այլ, օրինակ՝ գարեջուր խմելուց միայն մեկ-երկու հատիկ «փստցրել է»՝ էդ մարդը ջանք չի թափում չծխելու համար, որտև ո՛չ առավոտյան սուրճը, ո՛չ հետլանչյա զբոսանքը ոչ էլ որևէ այլ ռիտուալ չեն ասոցացվում ծխելու հետ, բացի գարեջուր խմելը։ Էհ, գարեջուր խմելուց էլ ծխում է մարդը։ Ու երբ զուգահեռ դիտարկում ենք էն մարդուն, ով օրը մի տուփ (20 հատիկ) ծխել է տարիներով՝ պատկերացնո՞ւմ եք ինչքան ասոցիացիաներ ունի էդ մարդը ծխելու հետ։ Մոտավոր սենց․ «Զարթնեցի, հը՜մ, կարելի ա մի հատ ծխել։ Սու՞րճ, հը՜մ, մի հատ ծխեմ, մինչև պատրաստ լինի։ Մի հատ ընթացքում»։ Մի հատ տանից դուրս գալիս, մի հատ գործի հասնելիս, մի հատ էլ կոֆե ընդեղ․․․ Ու սենց օրը 20 տարբեր «առիթ ու պատճառ» ծխելու։ Երբեմն 30։

Ու հիմա պատկերացրեք էդ երկու անձնավորությանը ուրբաթ երեկոյան գարեջրվելիս։ Առաջինը ինչպես միշտ ամբողջ շաբաթ չի ծխել ու չի էլ նեղվել էդ առիթով, երկրորդը՝ դեպրեսիայի շեմին է, քանզի 5րդ օրն է որ չի ծխում։ Ու մեկ էլ առաջինը սիգարետ կպցրեց։ Երկրորդի ուղեղում լույսից մեծ արագությամբ ինչ-որ պրոցեսներ են տեղի ունենում, որի արդյունքում ծնվում է հետևյալ կործանարար միտքը․ «Արա դե ի՞նչ պտի ըլնի որ, բեր ես էլ մի հատիկ ծխեմ։ Էդ մի հատիկը, կծխեմ ու վերջ։ Ո՞նց ա Առաջինի մոտ ստացվում միայն ուրբաթ օրերը ծխել, ես էլ տենց կանեմ»։ Էս մտքի կործանարարությունը կայանում է նրանում, որ հեշտ է ինքդ քեզ դրա ճշմարտացիության մեջ համոզել․ էդ տարբերակում համ վնասը մինիմալ կլնի, համ էլ հաճույքից չես զրկվի։ Ծուղակ է, ախպերո։ Առաջինը վաղը առավոտ զարթնելու է ու ոչ էլ հիշի, որ երեկ ծխել է։ Դու զարթնելու ես ու մտքերդ կրծեն քեզ։ Կրծեն էնքան, որ վերջը տեղի տաս ու առնես էդ անիծված Էլեմը։ Բաց կապույտ, հաստ։ Առնես ու ծխես, ծխես ու նեղվես, նեղվես ու ծխես։ Հետո ամաչելով նայես էն մարդկանց աչքերին, ում մոտ գլուխ էիր գովացել, որ քանի օր ա չես ծխում։ Իրենք էլ գովել էին որոշումդ։ Դու էլ հավատացել էիր, որ չես վերսկսելու։

Հետևություն․ սիստեմատիկ չծխած մարդը բնույթով չծխող է։ Սիստեմատիկ ծխած մարդը բնույթով ծխող է, եթե նույնիսկ երկու տարի առաջ է ծխել վերջին անգամ։ Ու էն, ինչ աշխատում է առաջինի դեպքում՝ երկրորդի դեպքում չի աշխատում։ ՉԻ ԱՇԽԱՏՈՒՄ։
Դրա համար, հարգելի՛ ծխող, բեր չծխողների հետ նույն արշինով մի չափի քեզ, ու, մի հավեսի ընկի - ծխի էդ անտերը, երբ չծխողը հերթական ուիքենդն է վայելում գարեջրասիգարետախառը։

Ծխողի օրագիր, վերջին անգամ ծխելուց 129 օր անց։

Վիշապ
03.04.2020, 22:38
Մի քիչ էլ ամբարտավան մտքեր թախտային էքսպեռտի կողմից :Ճ
Մեզ մեկումեջ թվում է, թե մենք արդեն կարող ենք համարվել զարգացած քաղաքակրթություն, որ իբր ունենք սուպերկոմպյուտերներ ու վիրտուալ ռեալիթի, ինքնաթիռներ ու ամենագնացների Մարս հասցնող փոխադրամիջոցներ, իբր ԱԲ ու ՄՈՒ, ինստիտուտներ ու կառավարման համակարգեր, առողջապահություն ու վակցինացիա․․․
Բայց զուտ էս կորոնավիրուսային իրավիճակը հիշեցնում է, թե դեռ ինչքան հեռու ենք մենք մեր շրջապատն ու բնական երևույթները օբյեկտիվորեն հասկանալուց, ու վայթե սուպեր-հեռու ենք դրանք կառավարելուց։
Մենք ընդամենը օգտագործող (user) մակարդակի ենք, էն որ օգտագործողի ձեռնարկ չունեն ու ստիպված սովորում են փորձ հավաքելով։
Ու ըստ այդմ էլ, ասենք չգիտենք ոնց կառավարել մեր երևակայությունը, որ HD որակի խաղ խաղանք մեր երևակայության կամ երազների մեջ, ստիպված սարքել ենք VR, չգիտենք, թե ոնց մեր ԴՆԹ-ներն ու ՌՆԹ-ները ծրագրավորենք նոր չոռերի դեմ, փորձնական եղանակներով վերցնում ենք վարակված բջիջը, մի քիչ աղքատ միջավայրում թողնում ենք, որ վիրուսը թուլանա, ու դրան օգտագործենք որպես վակցինա (չնայած օքեյ workaround ա ։Ճ) ու ընդհանրապես դեռևս չգիտենք, թե ինչի ենք բազմացել ու ցեմենտբետոնապատել էն, ինչ որ կարելի է ցեմենտբետոնապատել (երևի բնազդով ստացվել ա)։
Չմտածեք, թե հեգնում եմ, կամ ինձ խելոքի տեղ եմ դրել, ուղղակի հետաքրքիր ա գիտակցել սեփական ողորմելիությունը (կարելի է մի կասյակ ծխել էս առթիվ), ասեցի կիսվեմ, տեսնեմ ձեր մոտ ոնց ա ։Ճ #ԴանինգԿրյուգերիՀիմարությանՊիկիցԴեպիՀուսահատությանՀովիտ

ivy
08.04.2020, 17:35
Վերջին օրերին երկու անգամ հանդիպեցի Ուվեի հետ։ Օնլայն չէ, այլ անձնապես։

Շենքում մենակ է լինում, իջնում է չորրորդ հարկից, կողպած դուռը բացում, որ ներս գամ, նորից կողպում, ու միասին բարձրանում ենք իր աշխատասենյակ՝ անցնելով մութ միջանցքներով ու դատարկ օֆիսների կողքով։
―Տարօրինակ է, չէ՞,―ասում է ճանապարհին։
Երկուսս էլ գիտենք, թե սովորաբար ինչ աժեոտաժ է էստեղ տիրում։
Փորձում եմ ինչ-որ սրամիտ պատասխան տալ։
―Լավ է, որ հումորի զգացումդ էս օրերին չես կորցրել,―ասում է ծիծաղելով։

Երկու տարուց թոշակի է անցնում Ուվեն։ Չեմ էլ կարող պատկերացնել խորհրդատվական ծառայությունները՝ իր տասնքանի բաժանմունքով, ուրիշ ղեկավարի կառավարման ներքո։ Ասում են՝ անփոխարինելի մարդիկ չկան, բայց Ուվեն ինձ հենց էդպիսին է թվում։ Էդքան կոմպետենտ իր գործում ու էդքան լավ մարդ։ Իմ համակրանքն իր հանդեպ անսպառ է, անգամ երբ աշխատանքային բախումներ ենք ունենում։
Միշտ գրկում ենք իրար հանդիպելիս և բաժանվելիս։ Միայն թե ոչ էս հիմար ժամանակաշրջանում, երբ մարդուն կպնելն ու նույնիսկ մոտենալն անպատասխանատվության նշան է։ Էնպես չի, որ աշխատանքային հարաբերություններում ուրիշներին էլ եմ գրկում, բայց Ուվեն ուրիշ չի։ Ոնց որ հայր լինի ինձ համար։ Կամ մտերիմ ուսուցիչ։ Գիտեմ, որ ինքն էլ իմ հանդեպ է ջերմությամբ լցված, ու երկուսս էլ դրական լիցքեր ենք ստանում հանդիպելիս։

Ինքն էն պատճառներից մեկն է, որ դեռ էստեղ եմ, թեև ահագին հիմքեր ունեմ գնալու։
Ամեն անգամ, երբ նկատում է, որ ինչ-որ բանից գոհ չեմ, կանչում է մոտը, որ խոսենք ինձ անհանգստացնող հարցերի մասին ու լուծում գտնենք․
―Էնպես չպիտի լինի, որ մտքովդ անցնի հեռանալ։
Խոսելիս միշտ ուշադիր հետևում է դեմքիս արտահայտությանը։ Կարծես փորձում է միմիկաները և դրա տակ թաքնված էմոցիաները կարդալ։
Գուցե կարող էի ինձ նեղություն պատճառող ուրիշ թեմաների մասին էլ խոսել իր հետ, չգիտեմ։

Գնացել էի, որ մեր բաժանմունքի ֆինանսական հաշվետվություններն ու եկող տարվա ֆինանսավորման դիմումները ստուգի և ստորագրի՝ մինչև դրանք քաղաքապետարան ուղարկելը։
Գիտի, որ ինչ էս «փոխտնօրեն» կոչվածը դրել են վրաս՝ ֆինանսների ու ադմինիստրատիվ հարցերի հետ միասին, լիքը անհանգստություններ ունեմ, որ սխալներ թույլ կտամ։ Միշտ փորձում է խրախուսել ու գովել, որ ամեն ինչ ստացվում է մոտս, անգամ երբ ուղղում է սխալներս։

Ամբողջը ստուգելուց ու ստորագրելուց հետո, կամաց-կամաց անցանք ուրիշ թեմաների․ լիքը հետաքրքիր բաներ պատմեց իր ղեկավարման տարիներից, որոնց մասին գաղափար չունեի։ Հիմա, երբ մեր ընդհանուր հանդիպումները տարբեր աշխատանքային խմբերում սառույցին են գրվել, մեր միջև շփումը շատ պակասել է, ու էս վերջին երկու հանդիպումը առիթ էր, որ մի լավ խոսենք իրար հետ։ Դրա համար էլ նախատեսածից ավելի երկար մնացի մոտը։
Վերջին հանդիպումից հետո, երբ արդեն դռան մոտ էինք, մի քանի քայլ հեռավորության վրա ձեռքերը բացեց ու լայն ժպտաց․
―Զգա քեզ գրկված։
Ես էլ բացեցի ձեռքերս։ Երևի ահագին ծիծաղելի տեսք ունեինք կողքից։
Երբ հասա օֆիս, մի սիրուն նամակ ստացա իրենից՝ ինձ ուղղված բարեմաղթանքներով, կարծես մի կես ժամ առաջ չէինք հանդիպել։ Շատ ջերմացնող էր։

Ինչ լավ է, որ էսպիսի մարդիկ կան իմ կյանքում։ Պիտի անընդհատ հիշել դրա մասին։

Quyr Qery
09.04.2020, 05:57
Երբեք չէի պատկերացնի, որ կարող է գա մի օր ու ես թողնեմ ծխելը (8 ամիս արդեն, ու առողջությունս լավացել է): Ծխելը նիկոտինի հետ կապ չուներ ընդհանրապես, այլ իմ առօրյան էր: Առավոտ սուրճի հետ սկսած՝ մինչ քնելս:
Մի օրում թողեցի ու հետո նույնիսկ մի վայրկյան չեմ ուզել նորից ծխել, սենց ուղղակի շպրտեցի մի կողմ ու վերջ: Լիքը բան փոխվեց կյանքումս ծխելուց հետո:
Լուրջ եմ ասում, ես ինքս երբեք էսքան չէի փոխվել. մի տեսակ սիգարետի հետ աշխարհից էլ կտրվեցի:
Երբեք սենց չշփվող, փակված, վախեցած (ամեն ինչից) չեմ եղել, ոնց-որ էդ ներքին ազատությունս էլ սիգարետի հետ մի կողմ գցած լինեմ:

Skeptic
11.04.2020, 14:43
Էստեղ պետք ա լիներ իմ հերթական, եեերկաաաաար, հնարավոր ա՝ վերջին, նեգատիվ-պեսիմիստական գրառումը, բայց փոխարենը կիսվում եմ էս բանանի պիտակով.

https://i.imgur.com/xIaHuTQ.jpg

Alphaone
12.04.2020, 00:36
Չեմ կողմնորոշվում գլխիցս ծուխ ա գնում, թե բոց։ Արցախում մի մարդանման բայց անհայտ ծագման կենդանի կար։ Էրեխեն մի օր դուռը թակեց, թե բա ծնողներս տանը չեն, կօգնե՞ք, էսօրվա դասս անեմ։ Դե ես սրտիկ ուսուցիչ էի, բայց հիվանդ մեռնում էի, մի ժամից կանչեցի։ Ուղիղ երեք րոպե հետո էլի եկավ, մոտը ժամացույց տվեցի, ցույց տվեցի որ սլաքը որի վրա պիտի լինի, անցա դեղերս կուլ տալուն, որ գոնե գլխացավս անցնի։ Մի ժամի փոխարեն եկավ, երբ արդեն համարյա մթնել էր։ Բայց էրեխա էր, խոստացել էի, նստեցի, անգամ մյուս դասերն օգնեցի սովորել իմ առարկայից դուրս։ Հետո եկավ խմած հայրիկը։ Թե էրեխուն ամեն օր էս ժամին կբերեմ պարապմունքի, եթե ավելի ուշ էլ լինի, ոչինչ, հետո իրար հետ սուրճ կխմենք, բան․․․ what the դեմքով լսում էի, ուրախացա, որ դռնից առաջ չեմ թողել, հայտարարեցի, որ մասնավոր ոչ ոքի չեմ պարապում, թող գա դպրոցի խմբակին ու ճամփու դրեցի, թեև էդ լակած վիճակը, կիսամուննաթն ու անհարկի մտերիմ տոնը վրաս ազդել էին լիքը բացասական։
Արցախից գալուց հետո դեկտեմներին գնացի, ինտերնետի մի ամսվա վարձը տվեցի ու դիմում գրեցի, որ հրաժարվում եմ, հունվարի վերջ անջատեն։
Հիմա էս երկուսի կապը։ Քիչ առաջ էդ անդուր տիպը սատանան գիտի որտեղից համարս ճարել, զանգում ա, թե ՔՈ ինտերնետը հիմա ես եմ օգտագործում, որ վարձը չտալու համար ՔԵԶ չտուգանեն, Ղ-տելեկոմի ընկերոջս ասել եմ, տվել են ինձ։ Պառոլդ կասես, անջատվել ա, չենք կարում մտնենք։
Երևի ուրիշը վերցներ, անգամ ուրախանայի, որ Ղ-տելեկոմի անասուն խալատնստից հետո, ասենք դիմումս կորցնելուց հետո, որ ոչ մի կերպ չէի կարող ապացուցել, որ գրել եմ, մեկնումեկն ինձ փրկել ա տուգանք տալուց, բայց որ կոնկրետ էդ անդուրի մոտ ա ինտերնետս, դրանից բզիկներս մեղվապահի բակի բզզոցն են դրել։

Adam
13.04.2020, 20:33
1 ամիս ա արդեն ինչ աշխարհը կարանտինի մեջ ա ու ինչքան էլ ես իմ հիմար ու երբեմն անհիմն ու հիվանդագին կասկածամտությունն ուզում եմ մի կողմ դնեմ ու լինեմ ռացիոնալ՝ մեկ ա փաստը մնում ա փաստ, որ.
- Շրջապատումս ոչ մեկ չի լսել ոչ մեկի կովիդով հիվանդանալու մասին (նույնիսկ իրանց ու իրանց շրջապատների շրջապատներում)
- Էն քաղաքում որտեղ որ ապրում եմ՝ շտապ օգնության հիվանդանոցները փակ են ու ներսում մարդ չկա:

Alphaone
15.04.2020, 11:13
Տարածաշրջանի համար ֆեյսբուքյան խումբ էի բացել։ Ահռելի ժամանակատար ու ջանքատար է, իրականում։ Կանոններն ինձանից չէի հորինել, քվեարկությամբ ընտրվեցին։ Հետո նորից ու նորից վերաքվեարկում էինք, նոր կետեր ավելացնում։ Անընդհատ հետևում էի, խմբագրում, մի պահ որ Արցախում ինտերնետ չունեի, նոր մոդերատոր ավելացրեցի։ Յուրաքանչյուր խմբագրված կամ հեռացված գրառման համար գրառումը կատարողին նամակ էինք ուղարկում, բացատրում որ կանոններին է հակասում, տեխնիկական խնդիրներ ունեցող մարդկանց համար լատինատառը թույլատրել էինք, բայց բոլորը ջանում են հայատառ գրել։ Օրը գոնե երկու հոգի խմբից գրում, հայատառ տեքստ է ուղարկում, որ խմբագրեմ, «խայտառակ չլինի»։ Լիքը թյուրըմբռնումներ ու կոնֆլիկտներ են լինում, հետո կուլիսների հետևում բանակցություններ եմ վարում, համարյա կոնֆլիկտաբան եմ դառել խելքիցս դուրս։ Բայց խումբը նաև խնդիրներ է լուծում, ժամանակին կոմունալ ծառայությունների անջատումներից սկսած մինչև բնակարանների վարձակալոթյուն, տեղական բրենդների գովազդ տեղի էր ունենում։ Այսօր սոցիալական հեռավորության հրաշալի վերահսկողության հարթակ է դարձել ու էլի տարածաշրջանին վերաբերող լիքը մանր հարցեր լուծում է։

Այսօր խմբի ինձ լրիվ անծանոթ անդամ գրել էր, որ կուզեր ինձ ու մեր մյուս մոդերի նման կառավարություն ունենալ։ Ինձ համար անգամ մի խումբ վարելն ու դրա ներքին խժդժը համակարգելն է գլխացավանք, մի ամբողջ երկրի կամ ոլորտի մակարդակով պատասխանատվություն ես չէի ստանձնի։ Ես կյանքում քաղաքական կարիերայի չեմ ձգտել, ինքնագնահատականի առումով ինքնաբավ եմ, ինչ սկսեցի գրածներիցս մի քանիսն իրականում ստացված համարել, բայց տարօրինակորեն հաճելի էր դա կարդալը։

Adam
15.04.2020, 21:47
Մարդ արարածը էնքան տարօրինակ ու անկապ երևույթ ա իրա հոգեբանությամբ ու ամեն ինչով , որ հակում ունի իրա քաքի մեջ էղած սիտուացիան կարոտելու մեկ-մեկ:
Ես համոզված եմ, որ մոտ 1 տարի հետո եթե Աստված տվեց ամեն ինչ լավ եղավ՝ սկսելու ենք մեկ-մեկ էս կառանծինից ինչ-որ բաներ կարոտել…

Վիշապ
16.04.2020, 01:29
Հանկարծ հիշեցի, որ ինչ-որ ընդունելության քննության ժամանակ հայոց լեզվի տեստի խնդիրներից մեկում պահանջվում էր տեքստի մեջ բաց թողնված տառերը լրացնել, ու «աղջկա դեմքն ան.ացած էր»-ի տառի վրա ահագին տանջվեցի, հերթով տեղադրելով այբուբենի տառերը, հետո սրտնեղել էի, որ ուղղագրության հարցը համատեղել են ոչ հաճախ հանդիպող փոխաբերական արտահայտության հետ, դասական ստորություն։
Ընդունիչիս վրա «Cafe del mar»-ը, որը արդեն ամենօրյա «ԼռվիՏանըԳործԱրա» իրավիճակի ուղեկիցն է, պահի տակ հիշեցնում է հին ու ջերմ օրերը Վրաստանի ծովափներում, հայացքս թեքում եմ լուսամուտից դուրս քամուց օրորվող թխկենու ճյուղերին ու մի քիչ ավելի էս կողմ ծաղկած խնձորենուն, ու մի տեսակ համ լարվում, համ ամայանում, գալիս են հիմար մտքեր կյանքի կարճության ու սեփական մարմնիս աստիճանաբար խորթանալու ու էլի չգիտեմ ինչի վերաբերյալ։ Հետո շատ ծանոթ մեղեդի է սկսվում, սովորությանս համաձայն յութուբով բացում եմ, տեսնեմ, ինձնից բացի քանի հոգու է թրեքը դուր եկել ու նայելով ոչ էդքան տպավորիչ քանակությունը, տարակուսած նորից թաղվում եմ աշխատանքի մեջ, հիշելով որ խոստումներ ունեմ։


https://youtu.be/OWBFgLB65AE

Adam
17.04.2020, 00:05
Էն օրը խոսք գնաց կառավարությունների ժողովուրդներից գաղտնիքներ պահելուն ու դրան հավատացողներին և կամ ոչ:
Ըհը, Ջիմի Քիմելից մի ինտերվյու դնեմ Բուշ կրտսերի հետ (նայեք ընդամենը 8:50 - 10:00) , որտեղ Բուշն ինքը խոստովանում ա, որ նախագահները մեծ գաղտնիքների են տիրապետում ու որ մասսաներին չհաղորդելու էսպես ասած «երդում» ունեն:
Ես չեմ կարծում, որ խոսքն էստեղ ինչ-որ ռազմական գաղտնիքների մասին լինի: Եվ կամ հասարակ պետական գաղտնիքներ՝ ուրիշ երկրներին չհաղորդակցելու:

https://m.youtube.com/watch?v=5ir1hhpkwbo&t=657s

Վիշապ
18.04.2020, 04:52
Դիմակը արագորեն դառնում է մեր հագուկապի անբաժանելի մասնիկը, փողկապից, կամ վզկապից ավելի կարևոր, քանի որ արդեն մոլորակի վրա կամ հրդեհներ են (օրինակ հիմա Չեռնոբիլի չոլերն ա վառվում), կամ համաճարակներ, դե որ չլինի էլ փոշին ու աղտոտվածությունը կան ու կան։ Այնպես որ հարմարվեք ու տեսեք դրականը՝ դիմակի տակ արդեն մի քիչ ավելի դժվար կլինի տեսնելը տգեղությունը, կնճիռները, պզուկներն ու դեղնած ատամները, դիսկրիմինացիան գուցե պակասի, և սա լրացուցիչ առիթ է մոդայիկ երևալու, և ինչու չէ՝ սեքսուալ։
Լուի Վիտոն (https://www.etsy.com/market/louis_vuitton_mask), երբ ապահովությունը դառնում է գայթակղիչ։
(Ոնց որ նոր մասնագիտություն եմ սովորում)

Վիշապ
20.04.2020, 08:57
Էս Տրիբունի գրածին (https://www.akumb.am/showthread.php/68055-COVID19-2020-%D5%A9%D5%BE%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6%D5%AB-%D5%AF%D5%B8%D6%80%D5%B8%D5%B6%D5%A1%D5%BE%D5%AB%D6%80%D5%B8%D6%82%D5%BD%D5%A8/page73?p=2601576#post2601576)եմ պատասխանում, բայց ոնց որ օրագրային ա ստացվում։

Մեր խանութներում երևի մի 15-20% ապրանքներ բացակայում են, հիմնականում լոկալ արտադրության կաթնամթերքներն են անհետացել, կանաչեղենն ու բանջարեղենը։
Էսօր գնացել էի մանր-մունր հաց-մաց առնելու, ինձնից գոհ տան բազմակի օգտագործման տոպրակներն էի վերցրել, մեկ էլ խանութի մուտքի մոտ ասին՝ չի թույլատրվում տոպրակներով ներս մտնելը, բայց սայլակից ու զամբյուղից օգտվել կարելի է (նախապես խնամքով ու հոգատարորեն վարակազերծում էին, տալիս ձեռքդ, ապրեք, շատ զգացված եմ)։
Ու փաստորեն (https://www.theverge.com/2020/4/2/21204094/plastic-bag-ban-reusable-grocery-coronavirus-covid-19)սկսել են նորից պոլիէթիլենային տոպրակներ դնել խանութներում, թե իմաստն ինչ է, չեմ, հասկանում, մտածում եմ, յանի հազիվ սկսել էինք էկոլոգիական վնասը պակասեցնել, էն էլ ոչ մի ձև էֆեկտիվորեն չի ստացվում։
Էս ընթացքում երևի միլիոնավոր միանգամյա օգտագործման դիմակներ, ձեռնոցներ, տոպրակներ, խալաթներ ու աստված գիտի էլ ինչ նորից համալրեցին աղբանոցները։ Բա․․․ Հուսանք, որ իսկապես մարդկային կյանքեր են երկարացվել դրա հաշվին, ու էդ կյաքերը նպատակ ունեն, իմ նմանի պես կիսանպատակ-աննպատակ չեն, որ ապրում ա մենակ մյուսների ներվերն ուտելու համար։
Հա, առաջին անգամ ֆիննական կարագ եմ առել։ Կալիֆոռնիան սենց կոտրված երբեք չէր եղել ։Ճ

One_Way_Ticket
23.04.2020, 02:11
Չգիտեմ, սա լուրջ հետազոտություն է, թե անկապ ջուրծեծոցի։
https://hbr.org/2018/05/drunk-people-are-better-at-creative-problem-solving
Բայց կարող եմ փաստել, որ շատ փայլուն մտքեր ինձ հենց թեթև հարբած ժամանակ են այցելել։

My World My Space
24.04.2020, 19:22
Չգիտեմ…
Ակումբի Mark Pouler-ը չկա էլ… :(
Չգիտեմ… :( ափսոս էր տղան։

Հ.գ. հանկարծ հիշեցի, որ ժամանակ կար, երբ ծիծաղում էինք «ակումբը չգիտեմ քանի տարի անց» թեմայում, որ շուտով ցավակցություններ բաժին ա պետք… :(

Վիշապ
30.04.2020, 10:15
Ուրեմն էրեկ կնոջս հետ մարզվում էինք մեր գարաժում, ու սենց խրախուսական բարի հայացքով նայում էի իրեն ու մտքովս անցավ, որ Աստված (չգիտեմ էս ծրագրի անունը էլ ինչ դնեմ) բոլորին անխտիր իր ուզածը տալիս է, ուղղակի մարդիկ պիտի ճիշտ պահին տեսնեն ու գնահատեն տրվածը, ու իրենց չկորցնեն, չհաբռգեն, որ բոլորի կյանքում էն ինչ որ տեղի է ունենում, դա բոլոր հնարավոր տարբերակներից լավագույնն է, ֆլան ֆստան․․․
Ու մեկ էլ կինս թե՝ լսի էն ատամի խոզանակները չէիր առել հա՞, նկատի ուներ, որ էդ օրը առավոտ խանութ էի գնացել, ու իր թիթիզ էլէկտրական ատամի խոզանակներից էր պատվիրել, ու ես էլ վերցրել էի, հետն էլ ահագին առևտուր էի արել, վերջը ընդհանուր կլորիկ հաշիվ վճարեցի, ու տենց քշում էի տուն, մեկ էլ ճամփին աչքովս ընկավ՝ սևամորթ սլացիկ աղջիկ էր, սպորտային թեթև հագնված, սենց մայթի վրա, վրանի դիմաց, մտածեցի բոմժեր էին, ու վրանում էին ապրում, ու սկսեցի ծանրութեթև անել կյանքի կոնտրաստը իմ առևտուրը, սրանց կյանքը․․․
Հա, ուրեմն էդ պահին, չգիտեմ ինչու շատ պարզ հիշեցի, որ խոզանակները մեքենայից մնացած բաների հետ իջեցրել ու դրել եմ սեղանին ու ջղայնացա, թե բա ոնց չես տեսել, ախր հաստատ իջեցրել եմ, ու վախեցա, թե էս աղջկա մոտ սկլերոզ ա սկսվում ջահել ջահել․․․ տենց մի քիչ տվինք առանք, ու քիչ էր մնում կռիվ անեինք, մեկ էլ հանկարծ կապ տեսա էն մտածացիս ու էս դիպվածի մասին, ու մտքովս անցավ, որ սա հերթական պրովակացիան ա էն ծրագրի մեջ, ինչը որ մենք կյանք ենք կոչում, ու միանգամից սսկվեցի։ Ախր շատ պարզ էի հիշում, որ խոզանակները մեքենայից իջեցրել եմ, բայց հետո մտածեցի, ի՞նչ, եթե դա կեղծ ինֆորմացիա է։ Չեքի մեջ ապրանքը կար, պետք էր հասկանալ թե ուր ա կորել։ Հաջորդ միտքը որ եկավ, դրամարկղի աշխատողները ապրանքը չեն դրել սայլակիս մեջ, ախ ստորներ, գուցե դիտավորյալ․․․ Ստոպ, սա էլ հնարավոր է, որ հաջորդ պրովոկացիան է, բայց ախր ուրիշ ոչ մի վարյանտ չկար, մեծ գարդոնից կտոր էր, ոչ կարող էր ճամփին ընկնել, ոչ սայլակի մեջ կարող էի թողնել։ Բայց ինքս ինձ ստիպեցի ջնջել ուղեղիս մեջ էն միտքը, որ դրամարկցի աշխատողները գողություն են արել, դա անհիմն, չապացուցված ու ամենագլխավորը՝ չար միտք է։ Մի քառասունքանի դոլարանոց զպրտիչ, աշխարհի վերջը չի, մարդիկ վրաններում են ապրում, իսկ ես նյութական մարնրուքների վրա ապուշ մտքեր եմ գեներացնում, ու մեղավորներ եմ ման գալիս, սկսած դրամարկղի աշխատողներից, վերջացրած ծրագրային սիմուլյացիաներով։
Էսօր առավոտ շուտ տարօրինակ ձայնից վերթռա, նայեմ՝ փողոցը հեղեղվում է, պարզվեց ոռոգման ջրի խողովակը պայթել էր, հետո քանդրտեցի, պարզվեց ծառի արմատներից մեկը խողովակը հողի տակ ճզմել, պայթեցրել է, գնացի որոշ մասեր ու մեկ էլ գայլիկոն առնելու նորոգման նպատակներով, ապրանքները սայլակից դատարկեցի մեքենան, սայլակը հրեցի դեպի սայլակների հավաքատեղի, ու արդեն հեռանում էի ու հանկարծ ամենավերջին պահին նկատեցի, որ գայլիկոնը թողել եմ սայլակի մեջ։ Մտածում եմ՝ սոցիալ մեկուսացման հետևանքներն ե՞ն, ծերանում ե՞մ, թե՞ ծրագիրը ինձ փորձում է ապացուցել, որ ոչ մի ծրագիր էլ չկա․․․

Adam
02.05.2020, 19:16
Շունիկիցս հրաժարվեցի:
Golden retriever 1.4 տարեկան:
Խիղճս շատ ա տանջում ու իրոք լաց եմ եղել երեկ: Բայց դա արել եմ իր համար: Իր իսկ չտանջվելու համար:
Ես շատ ոչ ստաբիլ եմ շուն պահելու համար: Ինքը ինձ սովորել էր (ես էլ ՝ իրեն) , բայց ես իրան չէի տալիս էն ակտիվ կյանքն ինչն իր տեսակին պետք ա:
Ես էնքան մի անբացատրելի սեր եմ տածում golden retriever տեսակի համար, որ իմ համար շան միակ բնորոշումն էդ տեսակով ա կատարվում:

Ես կարծես ուրիշ շուն չճանաչեմ ու չընդունեմ բացի իրենցից:

Բայց դրա հետ մեկտեղ իրենք կիլոմետրերով վազելու, թռվռալու, էներգիա ծախսելու կարիք ունեն ու թեև էսքան ժամանակ էգոիստաբար իրեն պահելով իմ սեփական հաճույքի համար ու իրան ընդամենը տալով իր համար բնության կողմից նախատեսված ակտիվ կյանքի ընդամենը մեկ երրորդը ՝ արել եմ հանուն իմ անկեղծ սիրո իր հանդեպ՝ միայն վերջերս հասկանալով, որ ինքը դժբախտ ա ու իսկական ընտանիքի կարիք ունի:

Ընտանիք, երեխեք…
շատ մեծ այգի:

Ես իրան չեմ կարա ապահովեմ էդ ամեն ինչով: Ու էստեղ հարցը ֆինանսը չի հիմնականում:
Էստեղ հարցն իմ ապրելակերպն ա ու իմ էդ մոդելին չհամապատասխանելը:
Ես եթե նույնիսկ հնարավորություն ունենայի շատ մեծ պարտեզով տուն ունենալ՝ չէի գնա էդ քայլին, որովհետև դա իմը չի:
Ըստ այդմ էլ ես չեմ կարող հանգիստ խղճով golden retriever պահել:

Իրեն օրական զուտ երեք անգամ կես ժամով դուրս հանելը բավարար չի: Ինքը անդադար ուշադրության կարիք ունի: Էմոցիոնալ ձևով կապվում ա քեզ հետ ու քեզ որպես իր աստված ա ընդունում ու քո բացակայությունից տանջվում ա ու լաց լինում:
Նվեր տվեցի մի գյուղում ապրող ընտանիքի ՝ մեծ տնով , այգով ու երեխեքով:

Համոզված եմ՝ ավելի երջանիկ կյանք կունենա քան իմ հետ:

կկարոտեմ քեզ իմ միակ ընկեր…
էլ չեմ կարա քեզ անընդհատ փաթաթվեմ ու սրտիդ արագ բախումը լսեմ:
Հավերժ կմնաս իմ սրտում: :(

LisBeth
03.05.2020, 06:57
Մի տասհինգ տարի առաջ մի հատ հաստափոր վեպ էի կարդացել՝ Պածյոմկին անունով։ Ամբողջ վեպից մենակ Եկատերինայի մասին պատկերացումներս եմ հիշում։
Մի անգամ, երբ գիրքը ձեռքին, մեջքը ուղիղ ու քիթը բարձր նստած էր, Տ-ն, ակնոցը հանեց ու աչքերը տրորեց։ Էնքան նման էր Եկատերինային։ Երկար նայում էի․․․
Ափսոսում եմ, որ հիմա քիչ ենք հանդիպում։ Երեկ ձայնային մեսսիջ ա ուղղարկել, բողոքում ա, որ մարդ չկա։ Քանի որ շփվելու ցանկությամ մեղմ ասած չեմ տառապում, մանավանդ էս վերջերս, իրան գիշերային հաճախորդներ մաղթեցի ու ասեցի՝ բարի գիշեր։
Մեկ էլ թե բա․
- Գիշերային չեմ ուզում, թող հիմա գան։
Ես էլ սարկազմով, թե բա, հեսա կկախարդեմ, սպասի։
Կես ժամ անց գրում ա․
- Չգիտեմ ինչ ես արել, երևի էդ ոլորտում լուրջ գիտելիքներ ունես, բայց կես ժամ ա չեն դադարում գալ։
Ասի պրոֆեսսիոնալ գաղտնիք ա։
Ասեց թե բա հիմա էլ նենց արա որ գիշերը չգան։ Ասի աչքիս վրա, մենակ թե դրա համար կամ ինձ մի հատ խնձոր ես տալու կամ էլ հոգիդ։
Խնձորի վրա բարիշեցինք․․․

Skeptic
03.05.2020, 15:04
Հետաքրքիր ա, թե մարդիկ ինչքան կարան կապված լինեն անշունչ առարկաների հետ։ Հնարավոր ա՝ մեր նախնիների տոտեմիստական անցյալի արձագանքներն են, հնարավոր ա՝ էլ ավելի հին ծագում ունի էդ երևույթը, քանի որ ինչքանով տեղեկացված եմ, մենակ մարդկանց չի բնորոշ դա։ Ինչևէ, մի ժամ առաջ անկողնում պառկած՝ մի հատ ընտիր սայ-ֆայ դիստոպիա կարդացի-վերջացրի, ու հենց պատրաստվում էի կարևոր մարդու գրել ու խորհուրդ տալ դա, հանկարծ քնով անցա, շուռ եկա, ու մոտ 6 տարի աչքիս լույսից ավելի խնամքով պահած Kindle-ս հայտնվեց էս վիճակում․

https://i.imgur.com/pENjlLZ.jpg

Իրոնիան էն ա, որ կարդացածս վիպակում բավականին փաստարկված քննադատություն կա մեքենաներից կախվածության ու դրանց կապվածության դեմ։

Թեկուզ էս պահին կարող եմ ավելի թարմ մոդել պատվիրել, բայց նորը չեմ ուզում, ակնհայտ պատճառով։

Ու գիտեմ, որ իմ իրավիճակը 2 գրառում վերևում նկարագրվածի հետ համեմատելն առնվազն իգնորամուսի պահվածք ա, բայց կարծում եմ` հաշվի առնելով էն ամենը, ինչ ստացել եմ էդ պլաստմասսայե տախտակից, իրավունք ունեմ գոնե մասամբ նմանվող զգացում ունենալ։

Adam
05.05.2020, 01:01
Ինչի՞ ա որ Դե Նիրոյին Պաչինոյից միշտ մի կլաս բարձր են գնահատում, հետաքրքիր ա:
Ընդամենը խարիզմայի համա՞ր:
Պաչինոյի բազմաերանգությունը Դե Նիրոն չունի, ըստ իս: Բայց մեկ ա՝ էլի՜ իրան ավելի բարձր են գնահատում:
Տարօրինակ ա:
Դե նիրոն իմ համար բոլոր ֆիլմերում Դե նիրո իսկ Պաչինոն ամեն տեղ Պաչինո չի:

Quyr Qery
07.05.2020, 04:14
Հենց էս երգը լսում եմ, մեջս սաղ խառնվում է իրար, ինչ-որ անասելի հաճելի, բայց համ էլ դառնահամ հիշողություններ են գալիս: Անկախ ինձանից սկսում եմ մտածել ինչ կփոխեի կյանքումս, եթե կարողանայի հետ տալ ժամանակը, մյուս կողմից սկսում եմ երազել հաջորդ կյանքի մասին: Սենց լիքը բան եմ մտածում, ափսոսում, տխրում, բայց համ էլ նենց լուսավոր ա ամեն ինչ էդ սաղ ընթացքում թվում ինձ:


https://www.youtube.com/watch?v=Gru4IfbKlfU

ivy
09.05.2020, 15:38
Վերջերս ակտիվացած քիթմռութ ջարդելու թեման ինձ հիշեցրեց, որ ես բռունցքով հարվածելու տեխնիկաներից հեչ տեղյակ չեմ, ինչի պատճառով հունվարին մատներս լավ վնասեցի․ ճկույթս մինչև հիմա չի վերականգնել։
Հիմա դրել վիդեոներ եմ նայում, թե ոնց է պետք ճիշտ խփել։
Դու մի ասա՝ բռունցք արած ձեռքում բութ մատը պիտի անպայման իր ճիշտ դիրքն ունենա, ու հարվածն էլ պիտի կենտրոնացնել ցուցամատի ու միջնամատի կոճերի վրա և ոչ մի դեպքում մատնեմատի ու ճկույթի։
Նայում եմ, թե Սասուն Միքայելյանը Մարուքյանի քիթմռթին ոնց հասցրեց, ու հասկանում, որ ես էդ տեխնիկայից դեռ լավ հեռու եմ։
Բայց երևի մյուս անգամ մոտս ավելի լավ ստացվի․ առաջինը լրիվ ինքնաջարդոց էր։

One_Way_Ticket
12.05.2020, 04:05
2015 թիվն էր։ Ավստրալիայից Հայաստան էի եկել Հոնգ-Կոնգում stopover-ով։ Վերջինումս մի քանի օր անցկացրել էի, ու երբ Հայաստան հասնելիս պարզեցի, որ ինչ-որ գրիպանման սիմպտոմներ ունեմ, բնականաբար հիմնական վարկածն էր, որ Հոնգ-Կոնգում եմ վիրուս կպցրել։ Էդ երկու շաբաթը ինչ Հայաստանում էի, բարեկամներիցս ով ինչ հիվանդություն էր ունենում, մեղավորը ես էի, իսկ պատճառի անունը դրել էինք "չինական վիրուս"...

LisBeth
12.05.2020, 11:28
Համարյա Բուդդա


Մեզ ասում են, որ պետք ա ուրախանալ, քանզի շատերը կորցնում են աշխատանքը։
- Հիմա մնում ա գոյատևել։
Եվ մենք ուրախանում ենք, ինչպես կապիկը, երբ իրեն հասած վարունգը կողքի վանդակի կապիկին հասածից պակաս չի, դեռ մի բան էլ ավել ա։ Կապիկի համար միևնույն ա, որ կողքի վանդակի կապիկը խանդ ա բացահայտում էդ պահին։ Ամեն ինչ իդեալական ա, քանի դեռ չգիտի, որ կան կապիկներ, ում հատապտուղներ ա հասել, կամ նրանք, ովքեր ուզած պահի, ուզած ծառից, ուզած չափի բանան կարան պոկեն․ հա երբ պրիմատ ես, ստեղ, ինչպես ասում ա Լինդեմանը՝ սայզ դազ մեթըր աֆթըր օլ․․․ե՜վ ազատություն․․․
Խոսելով ազատության մասին․ երբ այն կախված ա ինչ-որ բանից, դա արդեն ազատություն չի։ Ազատությունը ընտրության մեջ ա։ Երբ այն չունես, սկսում ես ինքնախաբեությամբ զբաղվել, մի բանում ընտրություն չունենալը կոմպենսացնելով այլ բանում ռադիկալը կայացնելով ու սկսում ես վայելել, մոլորությունը։
Սովորում եմ կանգնել լեռան դիրքով, լեռ, որ չի գնում Մուհամմեդի մոտ։ Տեսնես նա երազո՞ւմ ա այլ չափումների մասին։ Ոչ մեկ չի երազում այլ չափումների մասին, բացի․․․ տեսնես նա ընդհանրապես երազո՞ւմ ա։ Հասկանում եմ, որ ինչպես ցանկացած հպարտ լեռ, չափազանց շատ եմ մտածում Մուհամմեդի մասին։
Կյանքում ամենախորը ներշնչածը մի քանի վայրկյան պահում եմ, ներսումս փողոցներից բեթար ամայություն ունենալով, սրտիս համար լիքը տեղ եմ ստեղծել։
- Օքեյ ա, երբ ցավ ես զգում, - ասում ա գուրու Մինգուրը, - Գիտակցի՛ր ցավը, պատրաստ եղի՜ր։
Դուրս եմ գալիս պատշգամբ, վառում սիգարետը ու հիշում վաճառողի ժպտացող դեմքը, երբ ամեն անգամ սիգարետը մեկնելուց ասում ա․
- Դուք ծխո՞ւմ էլ եք։ Հաճելի թունավորո՜ւմ։
Բարեհամբույր ժպտում եմ ի պատասխան, քանզի ես հիմա համբերություն եմ փորձարկում ու դիմակը ինձ լավ օգնում ա էդ հարցում, քողարկելով անհաջող նրբությունները։
- Օքեյ ա բարկանալը, - ասում ա Մինգուրը, - գիտակիցի՛ր, պարտաստ եղի՜ր։
Հեռվում, գորշ անտառի ու դեռևս չկանաչած ծառերի վրա վերանում ա արևածագի լույսերի մեջ շողշողացող Քաղաքը։ Նույնիսկ այս հեռավորությունից ա շլացնող։ Ասում են պետք ա հատուկ մտային տեսողություն ունենալ, որ գտնվելով Քաղաքի ներսում չկուրանաս, քանի որ մարդիկ էլ վերին աստիճանի լուսավորված են՝ բոլորը տոլեռանտ են, իմաստուն, վակցինացված և սիրուն, ու ամենակարևորը իրենց կենսագործունեությամբ բնությանը ոչ մի վնաս չեն պատճառում, այդ իսկ պատճառով անվերջանալի խոսում են տվյալ թեմաներից։ Մի խոսքով, իդեալական հասարակություն ա, դիստոպիկ մտքերը քշա ենք անում։ Օ՜, մոռացա, ևս մի կանխատեսելի փաստ, հենց նենց ոչ մեկ չի կարա մտնի քաղաք, նախ տեղը պետք ա իմանաս, հետո երևի փորձություն անցնես և կբացվեն քո առջև դռները։
Ինձ թվում ա, որ ինչ որ հեռավոր հիշողոթյուն ունեմ էդ քաղաքի մասին, բայց չեմ կարողանում հասանելի դարձնել այն։ Սկսում եմ մտածել, թե ո՞նց կարելի ա հասնել Քաղաք առանց արտակարգ դրությունը խախտելու։ Մարդ կարիք ունի մի բանի վրա ժամանակ առ ժամանակ գլուխ ջարդի։
Ձեռքերս ճակատիս մոտ համբուրվում են՝ անջելի մուդրա և միտքս ապակոդավորում ա ապագա, որում ես ունեմ VR սաղավարտ, նեյրոքընեքշընով, որ թույլ ա տալիս հիշողոթույունները վերաստեղծել։ Բայց դրա համար պետք ա ասեղներ կոխես աչքերիդ մեջ, ինչպես Նյուտոնը՝ լույսի մասին կիսասխալ, կամ կիսաճիշտ՝ ըստ աշխարհահայցքի, եզրահանգում անելուց առաջ։
Ահա ես դրանք կոխում եմ ուղիղ այնտեղը, որտեղից որոշ թվով տարիներ առաջ շիզոֆրենիայով հիվանդներին լոբոտոմիա էին անում։
Բացվում ա կարճատև գովազդ, առանց դրա նույնիսկ սեփական հիշողություններդ չես կարա նայես։ Ուրեմն գովազդում մի բարդ նախադասություն ա ու հետկադրային ձայնը ասում ա՝ այս նախադասությունը քերականորեն ճիշտ ա, բայց դժվարընթեռնելի։ Եկեք պարզեցնենք սաղ, ասում ա ու մեր մի բարդ նախադասությունը սարքում ա մի քանի պարզը։ Բարեբախտաբար հենց էդ պահին գծագրվում ա բաց թողնելու դուռը։ Ինձ, դե պարզ ա, պարզ նախադասությունները չեն գրավում, ես հավատում եմ մարդկանց ընթերցելու ունակություններին, նենց որ գլխանց նետվում եմ դեպի ելքը։
Եվ այսպես, զարտուղին գոյանում ա ոչնչից, նյութականացվում ոտքերիս տակ ու ներսումս լարում առնական էներգիան, հաստատուն՝ չգիտես ինչու, դե դրա մշտական կրողները կժխտեն իհարկե, բայց դրանից տաղլա բան չկա։ Ասենք բարև Շիվային, ու հաջող, քանի որ քամու առաջին հարվածից ծնկներս սկսում են երերալ։ Հանուն արդարության պետք ա ընդունեմ, որ քամին այնքան ուժգին ա, որ նույնիսկ փոքրիկ ջրափոսում Այվազովսկու վրձնին վայել ալիքներ ա անում։
Դիմացով մի մեծ պոլիէթիլենային տոպրակ ա սավառնում, ինչ-որ սուպերմարկետի լոգոյով, ինչպես հուշիկ մի տերև, քամու թևին։ Նայելով նրան հասկանում եմ, որ սխալ տակտիկա եմ ընտրել, սենց առօրեական բանից ծայրահեղ իմաստանում եմ։
Շարժվելու համար էներգիաս փափկացնում եմ, թողում եմ լողա ներսումս վերև ներքև՝ Շակտի հոսք։ Պոլիէթիլենային տոպրակն էլ ա հասել էներգիան ղեկավարելու հմտությունների։ Մտածում եմ վազել հետևից, բայց Շակտիի հոսքից այնքան կանացի ու հմայիչ եմ դառել, որ ծառարմատներով երիզված ճամփիս թախծոտ կերպի մի ասպետ ա հայտնվում, ռոբոձիով ու ըստ իմ կասկածների, ամեն ինչին հավատալու վտանգավոր ձիրքով։ Շուտով փոխտեփոխտ կրկնած դավադրության տեսություններից, կայացնում եմ, որ նրա հավատի տևողությունը ուղիղ համեմատական ա ինֆորմացիայի շրջանառման արագությանը։
Սենց ա ասում ասպետը․
- Նստիր ձիուս, քեզ վզալեն տեղ հասցնեմ։
Հենց պատրաստվում եմ հրաժարվել, կողքի խելագարված ամբոխներից մի թերահավատ դեմք ա զատվում ու մոտենում։ Ո՞րն ա թերահավատ դեմքը։ Դե տենց, մարդու նայում ես ու գիտես, որ թերահավատ ա, մեկընդմիշտ ձանձրացած կիսախուփ աչքեր, արհամարական ծամածռած շուրթեր ու ամեն երկրորդ րոպեին կրկնում ա․
- Սաղ սութ ա, - ինքնաժխտվող թեզը։
Մնում ա պպզացնել, ձեռքը մի բատատ տալ, որ չռթի ու տեղական ինքնակառավարման փիլիսոփան պատրաստ ա։
Ձին գլխի գալիքը գիտակցելով, հուսահատ փնչացնում ա։
Ուրեմն այս անձերը ամեն մի ուսիս բազմած, իսկ ես ձիու վրա, ճամփա ենք ընկնում։ Շատ ենք գնում թե քիչ, արդեն մեկեն ժխտած դավադրությունների հաշիվը կորցրել եմ․
- Ծերերին են ուզում վերացնեն, դեմոգրաֆիկ քընթրոլ։
- Սաղ սութ ա։
Թախծոտ ասպետը մենթալ կապ ունի համաշխարհային ցանցի հետ, իսկ փիլիսոփան անբեկանելի արգյումենտների շարան։
Հա, շատ էինք գնում․․․ մի խոսքով Քաղաքը սկսեց նշմարվել հեռվում։
- Օքեյ ա, երբ թեթևացած ես զգում, - ասում ա գուրու Մինգուրը, - Գիտակցիր և այլն։
Քաղաքի դռների մոտ ազգային ժողավի նիստ ա։ Դժվար չի կռահել, որովհետև սաղ իրար մեր են քրֆում ու իրար գլուխ են ջարդում։
Հա՜, հա՜, օքեյ ա հիասթափված լինելը, գիտակցում ու անցնում ենք առաջ։
Պահապանը ինձ միանգամից հրավիրում ա ներս, քանի որ էսքան եկել եմ ու ոչ մեկի չեմ սպանել ճամփին, սենց ասած արժանավայել անտարբերություն եմ ցուցաբերել, բոլոր իրադրությունների մասին ներքուստ բարձրագոչ մոնոլոգներ կառուցելով։ Ասում ա․
- Էսպես, էսպես, սա սենց, նա ընենց, ոչ մի հստակ բան, չմոռանանք որ ստեղ աշխարհի ճակատագիրն ա որոշվում ու ամեն մի կարծիք փիս կարևոր ա։
Հետո հերթով վրա են տալիս բոլոր ճառագող վեհությունները։ Մեկը մեկից խելացի, կրթող ու տոլեռանտ, ոնց որ նախապատմությունն էր ասում։ Սենց լսում, լսում եմ ու հանկարծ մտքի պայծառությունը խփում ա քունքերիս։ Քաղաքը հենց համացանցի մի մասն ա։
Էստեղ էլ, ինճպես ամենուր սաղ մարդիկ իրական չեն, սաղ էս մարդիկ իրենց մասին պատկերացումներ են, որ պատմում են իրենք իրենց և ուրիշների։
Դրան հասնելու համար պետք ա հստակ գիտակցել, թե ինչու ես ուզում այս կամ այն բանը անել, ու չանել ոչինչ, որի հիմքում խելքին մոտ մոտիվացիա չկա, կամ անելու դեպքում հորինել այդ տրամաբանական բացատրությունը։ Դիրկ Ջենթլին ենթադրում էր, որ վերջինս ուրվականների կողմից ղեկավարվելու նշան ա։ Հետո էլ նա հավատում էր, ամեն ինչի ֆունդամենտալ կապին։ Շեղվեցի․․․ հա, հետաքրիր միտք ա, բայց իրականությունը ինքնամանիպուլյացիան ա։ Դրանից ազատվում ես, պատմող եսին տալիս ես բոլոր սանձերը ու հասարակական կերպարը ձեռք ա բերում վերոնշյալ որակները, դառնում ա կամ սիրուն, կամ խելացի, կամ բնապահպան, կամ բոլոը միաժամանակ։ Օղորմի փորձառական եսին։
Ծալապատիկ նստում եմ, ու փորձում եմ գտնել․․․
- Էս սաղ քեզ կառավարելու փորձեր ա, ընչաքաղցությանը հաղթել, նշանակում ա կանգնեցնել առաջընթացը, - ասում ա ասպետը։
- Սաղ սութ ա, - վրա ա տալիս փիլիսոփան։
Ես չկա, ասում էր Բուդդան։ Զգում եմ, որ ուր որ ա Բուդդա կդառնամ, քանի որ էդ պատմությունն եմ ուզում պատմել իմ մասին, քանի որ կոտրել եմ իմ գեների գլխավոր ալգորիթմը։ Բուդդա՞․․․
Վճռորոշ պահին ռոբոձիու ծրագրի տերմինալ սխալի հետևանքով, հետևի ոտքերով նենց ա չիֆթում, որ երկաթե պճղակը հագնում ա ուղիղ երրորդ աչքիս ու բոլոր չակռաներս միանգամից փակվում են։
Բուդդա միշըն իզ ֆեյլդ։
Աչքերս ցավում են, մտածում եմ հաջորդը ծանոթ տաք ազդրերի մասին հիշողությունը անլոք անեմ, որոնց վրա կարամ գլուխս դնեմ, ու մատները շոյեն դեմքս, քնեմ․․․ մեկ էլ բալկոնի պատուհանի դիմացով, ծույլ ու ռոմանտիկ գալարվելով տեսադաշտս կտրում ու անցնում ա ինքը՝ պոլիէթիլենային տոպրակը, սուպերմարկետի լոգոյով։ Ուզում եմ վազել հետևից։ Ես ապրում եմ 13-րդ հարկում․․․

Cassiopeia
16.05.2020, 02:01
Գործատուներիս հարցում բախտս միշտ չի բերում։ Մեկին ասում եմ՝ ֆբ կամ ինստագրամ հղում ուղարկի, մենակ ֆիրմայի անունն ա գրում ուղարկում ինձ։ Առաջարկում եմ աշխատանքը օպտիմալացնել, որ համ արագ անես, համ հեշտ լինի, ասում ա՝ չէ, ես հատ-հատ պարամետրերը կգրեմ, կլցնեմ։ Ու ինքը բացարձակապես չգիտի, թե իրան ինչ ա պետք, լրիվ ես պիտի մտածեմ։

Մյուսը, լինելով լրատվական բնագավառում աշխատող անձ, իրա լրատվական կայքի համար նենց տարօրինակ պահանջներ ա դրել, որ ես եմ դրել, իրան բացատրում, որ չէ, էլի, դա քեզ պետք չի։ Էսօր ասում ա՝ չէ, պիտի լուրեր գցելը ավտոմատացվի։ Օրական 50 հոդված տեղադրելը շատ ժամանակատար ա։

Տեսնենք հաջորդն ով ա լինելու :D

One_Way_Ticket
20.05.2020, 22:06
Հաճախ եմ ուտելիք պատվիրում առաքումով, հատկապես վերջին երկու ամիսը, հասկանալի պատճառներով։ Շենքի բակի դարպասը կոդով է։ Պիտի հավաքես 2871, հետո սեղմես մեջտեղի անանուն կոճակը, որը մոտավորապես enter-ի դերն է տանում։ Առաքման ինստրուկցիաների մեջ հատուկ գրել եմ։ Վերջերս այդ մասը նույնիսկ մեծատառ դարձրեցի։ Կոդը 2871, ՀԵՏՈ ՍԵՂՄԵԼ ՄԵՋՏԵՂԻ ԿՈՃԱԿԸ։ Միևնույնն է, ամեն երրորդ առաքիչը զանգում է՝ բա թե կոդը հավաքում եմ, դուռը չի բացվում։

Յոհաննես
21.05.2020, 04:52
Մի օր մտնեի ակումբ տեսնեի, որ նոր մարդա եկել։ Տենց 23 տարեկան մի հատ հուրի-փերի, խելացի, զարգացած, սիրուն, սիրուն հետևով, 2.5 ծիծիկներով։ Հետո մի հատ նկար քցեր, ես էլ մտնեի խորոզլամիշ լինեի։ Սաղիդ անձնական նամակով գրեի. HERU MNA MARALICS.
Տենց կամացից սկսեինք շփվել-մփվել, իրան աբուռ-նամուսով աղջկա տեղ դներ, բայց նամյոկով հասկացներ, որ փորնհաբի վիդոները ըստ կատեգորիայի անգիր գիտի ու ներսում վառվումա սեքսի ջահը։
Ես էլ խաշլամի ջրով կռանտի վինտիլը դախազ բացեի, սկսեինք մանդրից լկստվելը ու գզմզվելը։
Գնայինք մեր գյուղ ճատրակ խաղայինք ու հետն էլ դաշնամուրի գել լիներ, ինքը նվագեր մի երկու ժամ ես էլ հավեսով լսեի։
Հետո հելնեինք խմեինք-ծխեինք, հմմմմ, չէ ապ, մարդա մի բաժակ գինի, սեքսի օյաղնա լավը։
Ըդենց, սիլ-բիլի տռալի-վալի անեինք, էն լկստվել, իրար հետևից վազել, բռնել, բաց թողնել, բռնել, բաց թողնել.....
Վերջը, մտնեինք սենյակ, էն լիալուսնի վախտ մերկացնեինք զմմյանց ու էդ լուսնի լույսի տակ նայեի մարմնին ու հիանայի, ինքն էլ էդ լույսի շնորհիվ պատի վրայի դոշիս մազերի ստվերով հիանար։
Ու գնաց կաշը լոբով ճաշը.... ըհը ըըըըը ահ օֆ իուֆ օխաաայ օխայյշ լազաաաթ ըըըը աահ ըը ահհ ըըը ահհհհ... ոշմ ջոգիգ, բարձր կարգով հանդես կգայի, էն որ մինչև մահ չէր մոռանա, հետո կսկսեինք սիգարետ ծխելը, էս երգը կմիացնեի. cigarettes after sex- sweet, կսկսեինք գլոխ շինել, իբր հա էլի, լուրջ դեմք ենք, լուրջ բաներից ենք խոսում, տոլի եսիմ, արժեր պռոստը իրար նայել, ժպտալ, կամ ուժե երկրորդի արարգու անել, տոլի պռոստը խոսալ...
դե առավոտ կանուխ էլ, կիջնեի հարևանիս հացատուն, երկու հատ ձու կբերեի ու իրան նախաճաշ կսարքեի, կմտնեի սենյակ, կտեսնեի ոնցա արևի շողը ընկել դեմքին ու իմ արև կդզեր, ախր շատ մարալ կլներ էլի։
Ոշմ հավեսս փախավ էսքանը հերիքա

Յոհաննես
24.05.2020, 15:49
Անվերնոն ինձ շատա ասել, որ մարդկանց հետ շատ բաց եմ ու շատ եմ մոտ թողնում, դե ես էլ իբր գիտեի, թե ում հետ ոնց եմ, բայց Անվերնոն ճիշտ էր ու հենց իմեննօ ակումբում էլ մի հատ բաց-անկեղծ գրառում ու ֆսյո էդա, կամ մի քիչ մոտ էս թողում հելնում գլխիդ են նստում, դե ես էլ ուրախությունն եմ, պետքա գնամ ասեմ-խոսամ, որ ռոժները բացեմ։ Ոշմ, շատ մեծ հիասթափություն եմ ապրում ձեզնից, իմ վերաբերմունքը ձեր նկատմամբ փաստորեն ահագին սխալ էր։ Գրառումը շատ երկար կարար լիներ, հատ-հատ անրադառնայի, բայց էդ արդեն չարժի, ձեր նկատմամբ էլ ոչ մի բացասական կարծիք չունեմ, զուտ իմ վերաբերմունքը ու մոտեցումը կփոխեմ։

Skeptic
25.05.2020, 05:37
- Շուտով նա մեխանիկա է տեսնում նույնիսկ այնպիսի անբիծ ու թանկարժեք երևույթում, ինչպիսին սիրելիի ժպիտն է։
Պ․ Վ․ Ցապֆե, «Վերջին մեսիան»




Սովորաբար մեջբերումներով սկսվող գրառումները շարքայինից տարբերվող բովանդակություն են ենթադրում կամ հավակնում են դրան։ Բայց սա էդ դեպքը չի։ Ի վերջո, ոնց ասել ա մի հանճարեղ մարդ (https://hy.wikipedia.org/wiki/%D5%96%D6%80%D5%A1%D5%B6%D6%81_%D4%BF%D5%A1%D6%86%D5%AF%D5%A1), ինչքան խորն ես փոսդ փոսում, էնքան լռությունը ևս խորանում ա։
Ուղղակի հայելու մեջ ինքս ինձ բաժակով կչխկացնեմ (հայտնի սովետահայ կինոհերոսի պես) ու պաթետիկ, անշուք բառերի փոխարեն համանման երաժշտություն կտեղադրեմ․


https://youtu.be/ImAy7Qbw0rs



Քանի որ թեմայի 15-րդ գրառումն ա, հուսամ շուտափույթ ու բարեհաջող կկորի, ինչպես արցուն․․․, չէ, էս ուրիշ կինոյից էր։ Իմ կինոյի վերջում լուսաբացին տանից արագ փախնում եմ կաղալով։

Meme
29.05.2020, 09:32
ինչքան էլ դժվար լինի , ինչքան էլ չկարողանաս ընկած տեղից վեր կենալ, հույսդ չկորցնե՛ս, վերջում մի՜շտ լույս է բացվում․․․․․․․


միշտ․․․․․․;)

One_Way_Ticket
04.06.2020, 17:44
Գրական հայերենն ինձ գնալով օտարանում է։ Ակումբում գրառումներ անելիս ավելի ու ավելի հաճախ եմ կանգ առնում, մտածում թե որ բառը կամ բառի ձևն այդտեղ ճիշտ կլինի։ Չեմ կողմնորոշվում, թե երկու տարբերակներից որն է ականջիս ավելի բնական հնչում։

Իրականում զարմանալու բան չկա, քանի որ գրական հայերենն իմ մայրենի լեզուն չէ։ Իմ մայրենի լեզուս Լեննագանի բառբառն է։ Ու ստեղ հարծը մեննագ բաղաձայներն wուրիշ ձև արդասանելը չէ։ Քերագանուծյունն էլ ահակին տարբերվիգը։ Ըստ էուծյան գրագան կամ Էրևընի հայերենը դպռոծը սորված, տելեվիզըրից լսաձ լեզու է։ Բարեգամներիս հետ շպումը միշտ Լեննագանի բառբառով է։

LisBeth
06.06.2020, 02:42
Էսօր մի հիսուն կմ քշեցի, որ հասնեմ մեր հին թաղեր ու իմ սիրած կանաչների վրա պառկեմ։ Սաղ պրոսպեկտները չափեցի, մինչև հասա։ Բայց դե ինչպես միշտ սաղ թարս ա․․․ հասնելուն պես անձրև բռնեց։ Բավական հաստակող եմ անձրևի տակ ու թաց տեղը պառկելու համար, բայց ցուրտ էր, ես էլ թեթև էի հագնվել։ Մոտակա ծառի կողքը կայանեցի հեծոս, բարձրացա ծառի վրա նստեցի, որ շատ չթրջվեմ։ Տենց քանի ես ներսումս ինձ Տարզան զգալով, սպասում էի ավարտին, մայթը լվացող մեքենաները հերթով կանգնում էին ու առաջարկում նստել իրանց տաք ու հարմարավետ կաբինկեն, որ չմրսեմ։ Ինչպիսի անձնազոհություն։ Մտածում էի, եթե խոսքի մի հիսունին մոտ տղամարդ լինեի գետնին ընկած, վրայովս ավլելով կանցնեին։ Լիքը մտքեր անշահախնդիր վերաբերմունքի մասին հոսեցին, մինչև հիշեցի մի դեպք, նույն տեղի հետ կապված։
Մի տարի առաջ գործից վերադառնալուց հոգնած քնել էի, իմ սիրած կանաչների վրա։ Հեռվից դժվար թե նշմարելի լիներ, ո՞վ եմ, ի՞նչ եմ։ Մեկ էլ ուսիս ձեռք զգացի։ Աչքերս բացեցի տեսնեմ մի հատ աղջիկ ա, հարցնում էր լա՞վ ա ամեն ինչ, հո օգնության կարիք չունեմ։ Ասեցի, ընտիր ա սաղ, շնորհակալություն հայտնեցի։
Վազեց թափով նստեց մեքենան, որ վթարայինները միացրել ու կայանել էր պրոսպեկտի վրա։
Ժպտացի․․․ անձրևը պրծել էր։ Ծառից իջա ու շարունակեցի ճամփես։

Adam
10.06.2020, 01:13
Վերջը Myheritage.com -ից եկավ kit-ը: 89 եվրո նստեց վրաս: Թուքս ուղարկեցի: Հիմա սպասում եմ արդյունքներին:
հետաքրքիր ա էն փաստը, որ account-դ ակտիվացնելու ժամանակ հարցնում ա ծնողներիդ ու իրանց ծնողների ծննդյան ամսաթվերն ու վայրը՝ անուն ազգանունների հետ մեկտեղ:
Ոչ մի բան չեմ լրացրել:

Էդ էր մնացել պակաս իրանց հուշումներ տամ ու մեկ էլ դրա վրա հիմնվելով կամայական արդյունք թողարկեն: Լավ ա էլի: Լավ փող աշխատելու ձև են գտել: Թե կարան՝ թող մենակ թքովս էլ որոշեն: Այ էդ ժամանակ կտեսնեմ ինչքանով էս ամեն ինչը գլուխ հարդուկոցի չի:
Ընդհանրապես ուզում էի իրանց ստուգելու համար բռնեի իմ թքի փոխարեն շան թուք ուղարկեի տեսնեի detect կանեին թե չէ:

Skeptic
10.06.2020, 06:14
Գիշերային զառանցանք-մտքի գրառում

Գրեթե միշտ afk եմ։ Այդ ընթացքում բազմաթիվ մարդիկ են ջանքեր գործադրում ինձ հետ տարբեր կերպերով փոխգործելու՝ խորին հոգատարությունից մինչև թեյապարկում, բայց afk լինելու պատճառով ոչինչ չեմ նկատում, և ի վերջո նրանք հոգնում են ու վերադառնում իրենց գործերին։ Այս վիճակից դուրս գալ չի ստացվում, փախուստի տարբերակ չկա։ Հսկման այլընտրանքը վերացնելով՝ փորձում եմ անելիքներս կառավարել. նախ պետք է հետազոտողին սպանել ու հարություն տալ։ Եթե չօգնի, ամեն ինչ սկսել նորից։ Եվ այդպես անվերջ, մինչև ինքս էլ հոգնեմ ու փոխարկմամբ ջնջվեմ։

One_Way_Ticket
12.06.2020, 19:34
Եթե քեզ թվում է, որ ձանձրալի աշխատանք ունես, հիշիր, որ մարդ կա, ով ինչ-որ տեղ էլեկտրոնային ջերմաչափը ձեռքը լռված անցնողների ջերմությունն է չափում։

Գաղթական
29.06.2020, 15:18
Էն որ գարաժի մի փոշոտ անկյունում, անհիշելի ժամանակներից մնացած, 3000 կտորանոց փազըլ էր հայտնաբերվել:

Երեխեքը սկզբից ահագին էնտուզիազմով կպան գործի, բայց, երբ տեսան ահագին ջանջալ բան ա, շուտով թողեցին մենակ իմ հույսին..

Օրական 1-2 ժամով, հավեսով, աշխարհից կտրվելով ու ներվերը հանգստացնելով..
3 շաբաթից քիչ ավել քաշեց:

Էսօր պըրծանք (վերջերում էլի группа поддержки-ն եկավ միացավ):
Ասի նայեմ տեսնեմ, թե էլ ինչ կա՝ մի հատ 48.000-անոց հանդիպեց.. բըլին.. ջանս ահավոր ցեց ընկավ, բայց դե էտի երևի մնա թոշակից հետո ))
համ էլ դրա համար մի ամբողջ սենյակ պետք կլինի դատարկել..

https://i.postimg.cc/qqBYKzhZ/B2-AB2-D87-21-F4-446-B-92-D5-77684-DD61810.jpg

Յոհաննես
08.07.2020, 17:04
Երեկ դիպլոմս ստացա ու ԵՊՀ-ն արդեն մնաց անցյալում․․․

Հ․Գ երկու էջ գրառումից մնաց առաջին նախադասությունը

One_Way_Ticket
09.07.2020, 03:59
Հիշեցի 10 տարի առաջվա ինձ։ Մտովի կողքը նստեցի ու ասացի՝, այսինչն, այդինչն ու այնինչը իրականություն են դարձել։ Տեսնես, եթե 10 տարի հետոյի եսը հիմա կողքս նստեր, ինձ ինչ կպատմեր։

Անվերնագիր
16.07.2020, 03:17
Սահմանի լարված ֆոնին քո ցանկացած գործողություն անբարոյական է թվում: Կուզես՝ մնա տանը, կուզես՝ դուրս արի: Կուզես հարբի ինքնամոռացության աստիճան:

Գարուշենց (https://hetq.am/hy/article/119362)տանն էի: Վերջին անգամ իրար հետ խոսացել էինք հեռախոսով 2014թ-ի հունվարին,երբ ես եղնիկներում էի, իսկ ինքը Հադրութում: Մի քանի (իրեն ծանոթ) սպաների անուն ասեց, որ դիմեմ, եթե մոմենտ լինի)):Ես շնորհակալություն հայտնեցի, իրար բարի ծառություն մաղթեցինք... Ամեն դեպքում լավ ա որ, երբեմն, հրաժեշտները ընգծված չեն լինում:
Նողկալի են հանգուցյալի շուրջը կատարվող ծիսակատարությունները. Անկյունում նստած կանայք՝ վշտի գեղեցիկ համոզչականության համար, մարմինը հսկող զինվորականները՝ թաքուն, զսպվող էն զգացումի համար՝ թէ որ ես չեմ, ուրիշն է մեռել: Տո լավ: Թքած:
Եղբայր, անկեղծ ասած՝ ես չգիտեմ ինչ ասել: Չգիտեմ՝ ինչպե՞ս է արդարացվում քո հորիզոնական դիրքը:Ինչպիսի՞ խոսքերով են դիմում մայրերին: Կնոջդ՝ մի քանի տարեկան երեխան գրկում:
Թվում էր, թե գիտեմ՝ ինչ է հայրենիքը,ու գիտեմ հանուն ինչի, բայց, մեկ-մեկ ինձ բռնեցնում եմ էն մտքի վրա որ,միրաժ է, ֆիկցիա, միֆ. ուղեղային մորմոք: Եղբայր, անկեղծ ասած, ես եղել եմ ՊՆ մսաղացում , ու վստահ չեմ, որ վատագույն ելքը քոնն էր:
Իսկ վաղը ամեն ինչ կշարունակվի՝ կարծես ոչինչ չի եղել, կարծես ամեն ինչ կարգին է...

Հ.Գ
-Is this the end Gandalf?
-End? No, the journey doesn't end here. Death is just another path, one that we all must take. The grey rain-curtain of this world rolls back, and all turns to silver glass, and then you see it.
-What? Gandalf? See what?
-White shores, and beyond, a far green country under a swift sunrise.

Quyr Qery
18.07.2020, 04:09
Մեկ-մեկ ուզում եմ առաջվա նման քրքրեմ ինձ, խորանամ մեջս, տամ-առնեմ ինքս ինձ հետ, բայց զգում եմ, որ չեմ կարող: Ես արդեն շատ վաղուց էնքան կենցաղ եմ դարձել, էնքան մակերեսային, նույնիսկ շատ մեծ ցանկության դեպքում, մեկ ա, դրամա չեմ կարող ստեղծել: Կյանքն էնքան հասարակ ա ինձ համար ու էնքան բանական:
Ու նույնիսկ եթե մի բան գրել եմ ուզում, անկապում եմ գրում, որտև անձնական չի, բաց տեղ ա:
Ինձ իմ հին եսի հետ մենակ ակումբն է կապում ու Նաիրուհին: Նար, դու իմ մի մասն ես, իմ էն՝ մարդկության կողմից չընդունված օրերի, հիվանդ օրերի, մենակ օրերի: Շատ կուզեի միասին լինեինք:

Այբ
22.07.2020, 22:48
Չեմ հավատում, ես նորից վերադարձել եմ իմ սիրելի ակումբ❤️

Այբ
23.07.2020, 11:03
Գրախանութում եմ աշխատում

Իմ համար նստած էի, մեկ էլ բռնացնեմ` մի ճստո, 4-5 տարեկան, բաժինս է քչփորում։ Տեղիցս բարձրացա, որ ավերվածություններ թույլ չտամ... "տեսքիցս"ոնց որ մի քիչ վախեցավ(։Ճ), բայց արագ ավելացրեց.
-Նայու'մ եմ:
Ուզեցա ասել` նայի, բայց նորից չթողեց.
-Մամաս հեսա կգա, ՓՈՂԵՐՍ ՄԱՄԱՅԻՍ ՄՈՏ ԵՆ։

Երեխաներ❤️

Այբ
24.07.2020, 22:45
#Մանկությունիցս_դեպք_եմ_հիշել։

Չեմ հիշում, թե կոնկրետ քանի տարեկան երեխա էի, մայրական տատս ինձ իր հետ տարավ հարևանի տուն, նախապես զգուշացնելով, որ եթե բան տան, չվերցնեմ, չուտեմ։ Գնացինք, կոֆե-մոֆե դրեց հարևանը, ու վազով կոնֆետների միջից, ինչ տարբեր տեսակ կար, հանեց, լցրեց իմ ափսեի մեջ.
-Սրանք սաղ պետք է ուտես։
Ու բառացի ստիպում էր, էհ։ Ես էլ դե լսող երեխա, նայում էի տատիս (ու հա', ուզում էի ուտել։Ճ), տատիս ռեակցիան էի ուզում ստուգել, էլի... Մեկ էլ տատս`քնքուշ ձայնով` թե բա բալես, վերցրա, կեր, բայց այդ "մեղմության" տակ, չգիտես ինչի, մտածեցի, որ տատս զուտ հարևանի համար է ասում, բայց եթե ուտեմ` ինձ վրա հետո կջղայնանա։Ճ Շատ չերկարացնեմ, իրենք բամբասանք, խոսակցությունով էին տարված, ես գիտեք, թե ի՞նչ արեցի... բառացիորեն հիմար երեխա։Ճ Կոնֆետները բացեցի ու թաքուն դրանք մտցրեցի բարձի տակը, իսկ թղթերն էլ` ափսեիս մեջ դրեցի։Ճ Էդպես համ ստացվում էր, որ տատիս ասածն էի պահում` ոչ մի բան չվերցնել, չուտելը, համ էլ հարևանին "չէի նեղացնում". "Սրանցից մենակ թղթերը մնա":Ճ

Տնից դուրս եկանք, սպասում էի, որ տատս հեսա կջղայնանա, որ կոնֆետները իբր կերել եմ, որովհետև ափսեիս մեջ դատարկ թղթերն էր մնացել։ Բայց տատս թարսի նման բան չէր ասում, այնինչ ես հպարտորեն պատկերացնում էի այն պահը, թե երբ եմ տատիս ասելու` "Տատ, մի' ջղայնացի, չեմ կերել, կանֆետները բացել (շոկոլադ ընդ որում), մտցրել եմ թախտի բարձերի տակ...":Ճ

Վերջը, տատիս ասեցի...ուղղակի էն, որ երբեմն խոսքս եզրափակում եմ մի բառով` Վարագույր, հիմա էսպես եզրափակեմ`

#Վարագույր, որը ընկավ տատիս գլխին։Ճ

Sambitbaba
24.07.2020, 23:16
Չեմ հավատում, որ իմ սիրելի Այբը նորից վերադարձել է Ակումբ❤️

Գաղթական
25.07.2020, 04:49
Հոլանդիայից տեղափոխվելուց հետներս մեր հին հեծանիվներն էլ էինք բերել:
Հետո նորը գնեցինք ու էդ հները էս արդեն մեկ տասնամյակից ավել ա տենց հայաթում գցած մնում են:

Հա պիտի տանեի թափելու, հա ձեռքս չէր գնում:
Հայերից մեկը կար՝ մետաղի ջարդոն էր հավաքում, տանում հանձնում:
Ասեցի՝ արի տար, ասեց՝ օքեյ, բայց հետո իր քամեոնը փչացավ ու տենց էլի մնացին..

Վերջը էսօր ասի սպասի հայտարարություն գցեմ՝ պրծնենք..
Նկարեցի ու տեղադրեցի, թե եկեք ձրի տարեք:

Հայտարարությունը գցելու պահից սկսած միանգամից սկսեցին ռմբակոծել՝ բառիս բուն իմաստով.. (քիչ առաջ 98-րդն էր գրել)
Արդեն տեղը-տեղին հասցրել էի փոշմանել, որ ձրի եմ գցել, երբ մեկը գրում ա, թե բա հո չե՞ս գժվել՝ ձրի Sparta ես բաժանում, քել ինձ տուր էլի..
- Ախպեր չէ, պայմանը պայման ա՝ արդեն առաջին գրողին եմ խոսք տվել..
- €25 կտամ, լավ էլի գամ տանեմ..
- Չէ, յան տուր..

Բայց, որ խորանում ես, մի ամբողջ էպոխա են էդ հեծանիվները հետներս անցել:
Մի տեսակ սենտիմենտալ կապ կա, որ հիմնականում դրա պատճառով էս ամբողջ ժամանակ չէի տանում կոնտեյներ-կայան՝ թափելու:


Ընդ որում՝ պահեստը դասավորելուց առավոտը մի հին ու ծանր բացովի սեղան էլ ընկավ աչքովս: Իր ծանրաքաշ աթոռներն էլ՝ կողքից անպակաս:
Մի քանի տարի առաջ տանը մեծ միջոցառում պիտի լիներ ու ահագին շատ աթոռներ էին պետք:
Մի հայտարարություն հանդիպեց, որ էդ սեղանն ու աթոռները ձրի տալիս էր:
Գրեցի՝ սեղանը պետք չի, բայց աթոռները գամ տանեմ, թե բա՝ չէ, մենակ իրար հետ եմ տալիս..
Օքեյ լավ..
Մի շքեղ առանձնատան հասա տված հասցեով ու դռներն էլ մի պատկառելի արտաքինով ու նրբաճաշակ հագնված ծերունի բացեց:
Սեղանն ու աթոռներն օգնեց տեղավորել մեքենայումս ու հուզված պատմեց, որ դա իր ու կնոջ առաջին համատեղ ձեռքբերումն էր մի 40-50տ առաջ, երբ դեռ ուսանողական հանրակացարանում էին բնակվում:
Վերջում էլ ձեռքս սեղմեց ու թե՝ լավ կնայես մեր կահույքը...

«Լավ կնայես մեր կահույքը».. բըլին..
Էսքան տարի անցավ ու, բացի էն մի անգամից, էլ երբևէ պետք չեկան դրանք:
Հավայի տեղ են զբաղեցնում:
Բայց դե էդ մարդու պատմությունն էնքան էր ազդել վրես, որ վայթե էդ էլ մի 10 տարի անց օնլայն գցեմ, որ հիմա էլ մեկ ուրիշը գա, տանի պահի )))

ivy
26.07.2020, 15:02
Զանգեց, թե իջիր ներքև, նկուղում ահագին բաներ եմ գտել քեզնից մնացած, բերել եմ։
Մի մեծոտ տոպրակ էր՝ հիմնականում հնացած, անպետք իրերով, բայց դե ուրախացա, որ մտքով անցել էր վերադարձնել։

Հին առարկաները հաճախ ահագին ուժեղ էներգետիկա ունեն, ու եթե նույնիսկ պատահաբար ես հայտնաբերել և գիտես, որ էլ կարիքը չունես, միևնույն է դժվար է բաժանվել դրանցից։ Ոչ էն է՝ պահես, ոչ էն է՝ դեն նետես։
Նույնն էլ էս տոպրակն էր։ Ես սովորաբար «արագ թափող եմ», բայց սրա վրա լռվեցի, մնացի։

Անկյուններից մեկում էլ մի առարկա գտա, որը կարծում էի՝ վաղուց կորցրել եմ, բայց փաստորեն ամեն անգամ հետս տնից տուն էի տեղափոխել ու թողել նկուղում՝ ինչ-որ արկղերի մեջ։ Մոտ 17-18 տարվա նվեր էր՝ հայաստանյան տարիներից մնացած։ Հետս Գերմանիա էի բերել ու դրանից հետո երբևէ չէի օգտագործել, թեև լրիվ կիրառելի առարկա էր։
Հիմա նայում եմ վրան ու մտածում՝ ինչ անեմ։
Տանեմ նկո՞ւղ, որ մի քսան տարի հետո նորից հայտնաբերեմ ու նորից կանգնեմ էս հարցի առա՞ջ։
Թե՞ մի քիչ դրամա մտցնեմ կյանքումս, դնեմ միջի պարունակությունը վերանայեմ, աչքերս թացացնեմ, հետո գնամ գետի մոտ, հնությունը հանձնեմ ալիքներին (բոլիվուդ սթայլ)։
Կամ էլ կարելի է փորձել հասկանալ, թե դեռ ինչի է ունակ էս առարկան ու մի քիչ բանեցնել, որ իր կյանքն էսպես անիմաստ չանցնի՝ նկուղներում ժանգոտելով ու դրամաներին զոհ գնացած։
Էսպիսի բարդ որոշումներ՝ կիրակի օրով։

Այբ
26.07.2020, 22:15
Եթե հանկարծ մտածեք, որ դուք հիմար եք, հիշեք ինձ, ով լինելով Բժշկական համալսարանի մոտ, մի ոտ Հերացի ճամփան մտածում է գնալ տրանսպորտով ու նստում է տռոլիկ, որը իջնում է Չարենց ու նոր բարձրանում է Հերացի((

Այբ
28.07.2020, 14:09
Երբ խոսում ես կանանց իրավունքների մասին, շատերը քամահրանքով, քմծիծաղով ու հեգնանքով են նույնիսկ վերաբերվում` թե բա ի՞նչ խնդալու բան եք ասում։
Ու շատ դեպքերում, ցավոք, նման կերպ արտահայտվում են կանայք։ Այն կանայք, որոնց իրավունքները գուցե ամենաշատ են ոտնահարվում, այն կանայք, ովքեր սովոր են ու օքեյ է իրենց համար միշտ իրենց անվան փոխարեն "աղջի" լսելը, օքեյ է ծեծը, օքեյ է դավաճանվելը։ Իրենց համար սաղ օքեյ է, որովհետև իրենք "հայ կին" են ու դրանով ամեն ինչ ասված է։ Ի վերջո, իրենք այդպես էլ դաստիարակվել են, մեծացել` ցածր ինքնագնահատականով ու ենթարկվելու մեսիջով։ Ու իրենք հնազանդ են, այո', գուցե չափից շատ։ Բայց մեկ է` ըմբոստանալու, ավելի ճիշտ, հնազանդվելու դիմաց իրենք բնազդաբար հատուկ մղումներով ուզում են իրենց հնազանդության "վարձը" ստանալ։ Ու այդ վարձը` չարությունն ու բամբասանքն է շրջապատող աշխարհի ու մարդկանց նկատմամբ (դրանով կարծես իրենք են փորձում շրջապատը իրենց "հնազանդեցնել"): Ու պատահական չէ, որ նման կանայք սարսափում են, որ իրենց տղաները պետք է մի օր ամուսնանան."Վայ, հիմիկվա աղջիկները" ու ինչքան ատելություն կա, դրանով արտահայտում են։ Իսկ հետո, բնականաբար, տղա թոռ են ուզելու, որ բավարարեն իրենց թերի էգոն` ցածր ինքնագնահատականի ու "կնգա սորտը կտրվի" տատական ստացած ժառանգության հիմքի վրա աճած։
Ու դե արի իրենց բացատրի, որ չարությունը սեփական սեռի նկատմամբ` դա հայ ավանդական կնոջ տիպարը պահելու հետ ոչ մի կապ չունի, դրանով զուտ սեփական "ես"-ի մերժումն է արտահայտվում, որը միայն չարություն է ծնում։
Հետևաբար` կանանց իրավունքների մասին խոսելիս, շատ կարևոր է հենց կանանց դիրքորոշումը։ Ի վերջո, ընկալումը, որ սիրուց չեն ծեծում, սիրուց չեն դավաճանում... ու ընդհանրապես, ո՞նց կարող եք ձեր նման կյանքի մեջ "սեր" բառը խցկել։

Հարդ
29.07.2020, 13:05
Ֆրենդներիս մեջ մի անկապ տղա կա, կես ժամը մեկ մի էշ ստատուս գրում ա, ալյա՝ «սերիալ էի նայում ինտերնետս գնաց», «տապչկիս թայը տեսնող եղել ա՞»: Ես էլ որպես մազոխիզմի պիոներ՝ չեմ ջնջում իրան: Ասեմ ավելին, բոլոր ստատուսները կարդում եմ, հլը մի բան էլ կարող ա մտնեմ տենամ հո մի բան բաց չեմ թողել: Ուղղակի հետաքրքիր ա, թե մարդու էշությունը մինչև ուր կարա հասնի: Մի օր էլ գրեց թե բա ֆեյսը ժամանակս տանում ա, ջնջվում եմ: Ուրախացած շունչ քաշեցի, թե պրծա, էլ չեմ կարդա: Էն էլ ոչ էլ գնաց: Հիմա ինձ խաբված եմ ու քցված եմ զգում:

Alphaone
29.07.2020, 19:09
Էն որ հուսահատության ամենահատակում երազանքի աշխատանք ունենալու հնարավորություն էր, բայց ստեղծագործական աշխատանք ա, իսկ ես էս պահին ի վիճակի չեմ ստեղծագործել, կես ժամից փորձնական հանձնարարության դեդլայնն ա, երեք դիալոգից ու երկու կոմիքսից մի դիալոգ եմ ընդամենը գրել։ Ու գիտեմ, չեմ կարողանալու շարունակել, ամբողջ օրը գլխացավից մեռնում եմ, գիտեմ, որ ամեն անգամ շանսերը բաց թողելով ոչ մի բանի կյանքում չեմ հասնի, բայց շարունակում եմ համառորեն բաց թողել ու չգիտեմ, էլ ընդհանրապես չգիտեմ կյանքից ինչ եմ ուզում․․․

Հարդ
03.08.2020, 11:03
Ոտքով գործի իջնելուց մեկ - մեկ նաուշնիկներով եմ իջնում, քանի որ երաժշտություն կա, որ չեմ համբերում հասնեմ օֆիս, նոր լսեմ: Բայց քանի որ յութուբով եմ լսում, հեռախոսը լոք անել չի լինում, ու տենց բաց դնում եմ գրպանս: Արևի տակ քայլելուց սենսորը տաքանում ա ու երգերը փոխվում են: Սկզբից նյարդայինանում էի, հանում նորից էի դնում, բայց հետո որոշեցի հետևել պատահականությանը ու լսել էն, ինչ փոխում ա ինքն իրան: Ասեմ՝ վատ չի: Լավ էլ փլեյլիսթ ա կազմում իմ համար: Ճիշտ ա, մեկ - մեկ էն մսոտ մասերին փոխելու համար ուզում եմ պատահականության քիթ բերանը ջարդեմ, բայց հիմնականում տենց ավելի հարմար ա, քան աննդհատ հեռախոսը հանել դնելը:

Այբ
03.08.2020, 17:20
Ընկերուհիս դժգոհում է իր տնօրենից, ես էլ դասեր եմ տալիս` թե բա տնօրեն մարդ է, մի հատ էլ խոսա, լսի դու էլ, տնօրեն է ի վերջո, հասկանու՞մ ես, նորմալ է, որ խոսում է, թող խոսա... բանի տեղ մի դիր։Ճ

Գաղթական
06.08.2020, 04:04
Ծխարանում հույն Դեսպինան մենակ էր նստած, երբ եկա.
- Բա իմացա՞ր ինչ ա եղել, - աչքերը փայլում էին
- ??
- Մեր Հագիա Սոֆիան մզկիթ դարձնելուց ընդամենը 1 շաբաթ անց դրանց նշանակած գլխավոր մոլլային սրտի կաթված խփեց՝ մահացավ..
..Ծիծաղս չկարողացա զսպել...
- Գիտեի, որ հույնից բացի մեկ էլ հայը սրա խորհուրդը կհասկանա.. Լսի էս ֆլամանացիներին դաժը ծամում դնում եմ բերանները, մեկ է՝ նենց են նայում վրաս, կարծես պինգվինին առաջին անգամ եղունգկտրիչ ցույց տալուց լինեն...

Հարդ
10.08.2020, 11:23
1. Փոքր ժամանակ, երբ առավոտները քունս դեռ տանում էր, երազում էի՝ մահճակալս անիվներ ունենա ու ինձ տանի դպրոց, մինչև ես ճանապարհին կշարունակեմ քնել: Էդ երազանքս դեռ ուժի մեջ ա, ուղղակի հիմա գործի պիտի տանի:

2. Մոտավորապես մի շաբաթ առանց ֆեյսի: Կյանքիս որակը էապես լավացել ա: Մենակ հիմա զգացի թե ինչ անիմաստ բեռ էր ուսերիս էդքան անիմաստ նյուզ ֆիդ կարդալը: Էս ընթացքում մենակ մի անգամ, պետքի համար երկու րոպեով նորից մտա, նյուզ ֆիդը աչքովս ընկավ, սիրտս խառնեց, արագ դուրս եկա: Բոլորին խորհուրդ եմ տալիս:

Այբ
11.08.2020, 14:17
Լուկաշենկոյի ու Պուտինի վրա անկեղծ զարմանում եմ, չեմ հասկանու՞մ, դուք փոփոխություն հեչ չեք ուզում. նոր կոլեկտիվ, նոր էջ ...:D

Ուլուանա
12.08.2020, 20:28
Արեգը «Չիկարելիի արկածներն» է կարդում: Դե, էդ գիրքը մեր մանկության գրքերից է` 80-ականների վերջերին հրատարակված, ես էլ հավեսով կարդացել եմ ժամանակին, ինչպես իմ սերնդակիցներից շատերը: Բայց էն, ինչ Արեգը հիմա կարդում է, նոր հրատարակություն է` 2015 թ.-ի` լրիվ այլ տպագրական ֆորմատով ու նկարազարդմամբ: Հայերեն գրքերն Արեգին սովորաբար բարձրաձայն կարդալ եմ տալիս, որ համ վարժ կարդալու մեջ հմտանա, համ էլ անծանոթ բառերը, անհասկանալի մտքերը պարզաբանենք: էն օրը կարդում էր մի գլուխ, որում Չիկարելիի քույրը Չիկարելիին զգուշացնում է թատրոն գնալուց առաջ, որ էնտեղ իրեն կարգին պահի. «Ներկայացման ժամանակ չխոսես, կոնֆետ չուտես, աջ ու ձախ չնայես, ձեռքի հեռախոսը կանջատես...»: :blin Ինձ թվաց` ե՛ս եմ ինչ-որ բան սխալ լսել. ախր էն թվերին ի՞նչ ձեռքի հեռախոս: Մի հատ էլ ինքս կարդացի, որ համոզվեմ, բայց պարզվեց` չէ. հենց էդպես էլ գրված է: Գիրքը, փաստորեն, update են արել մեր ժամանակների երեխաների համար: Մի խոսքով` մեր մանկության Չիկարելին այլևս առաջվանը չի. նա զարգացել է ու սկսել է բջջայինով ֆռֆռալ :D: Տեսնես` ուրիշ ի՞նչ update-ներ են մեզ սպասում հետագա գլուխներում: Հետաքրքրությամբ սպասում եմ :roll:

ivy
22.08.2020, 14:00
Ուզում եմ մի ընկերության մասին պատմել, որը սկսվել է մի քանի տարի առաջ ու գնալով ավելի է ամրանում։
Նոր Սոնյայի սենյակն էի կարգի բերում՝ մինչև իր վերադարձը (կատուները մեր բացակայության ընթացքում հասցրել էին էնտեղ մի կարգին փարթի անել), ու մի թուղթ գտա, որի վրա երկու ձեռագրով գրառումներ էին արված՝ «Բենսոն»-ի մասին։ հասկացա, որ Բենսոն-ը անունների վանկերից է կազմված՝ Բենի ու Սոնյա։ Ժպտացրեց։

Բենին ու Սոնյան ճանաչում են իրար մանկապարտեզից ու արդեն մի քանի տարի է՝ մտերիմ ընկերներ են։
Հանդիպում են ամեն օր (նույն դասարաններում չեն), իսկ շաբաթավարտները գրեթե ամբողջովին միասին են անցկացնում։ Միասին գնում են գրադարան, հեծանիվ քշելու, լողալու, զբոսնելու, պաղպաղակ ուտելու։ Առաջ սովորաբար մեծերից մեկն էլ հետներն էր լինում, բայց արդեն մի քանի ամիս է՝ սկսել են առանց մեզ էլ կազմակերպել իրենց հանդիպումները տան մոտակայքում։ Հանդիպումների ընթացքում մեզնից մեկի տուն էլ են գալիս, երբ սովածանում են կամ հոգնում դրսից․ իրենց տրամադրության տակ երեք տներ են, չորրորդը՝ Բենիի պապայինը, հեռու է։ Բենիի պապան գերմանացի է, որը վաղուց արդեն Նահագներում է ապրում, իսկ մաման մեկ քառորդով հայ է, մեկ քառորդով՝ հրեա, կիսով չափ էլ՝ ռուս։
Սոնյան փորձում է Բենիից ռուսերեն սովորել, Բենին Սոնյայից՝ հայերեն։

Բենիի ու Սոնյայի մասին չորսով ենք հոգ տանում՝ ես, ընկերս, Սոնյայի պապան ու Բենիի մաման։ Եթե որևէ մեկին ինչ-որ տեղ ենք ուզում տանել, սովորաբար մյուսին էլ ենք հետներս վերցնում՝ լինի դա լճերում լողալ, հեծանվարշավ, կինո-թատրոն, թե ուրիշ մի բան։
Բայց իրենց ոչ մի հատուկ իրադարձություն պետք չի՝ միասին լավ ժամանակ անցկացնելու համար։ Իրենք միշտ մի զբաղմունք գտնում են, որ ոչինչ էլ չլինի, ուղղակի ժամերով խոսում են կամ իրար հետ ինչ-որ բաներ գրում-կարդում։
Երբ Սոնյայի հետ օգոստոսի առաջին կեսին արձակուրդի էի, ամեն օր զանգում էին իրար, պատմում իրենց օրերի մասին։ Հետո միասին գնացին ամառային ճամբար․ Բենիի մաման տարավ իրենց էնտեղ, Սոնյայի պապան հետ է բերելու։ Սպասում եմ վերադարձին, որ պատմի, թե ոնց է անցել։

Հետաքրքիր է, թե դեռ ինչքան կտևի իրենց ընկերությունը, արդյո՞ք կշարունակվի նաև դեռահասության ժամանակ ու դրանից հետո, թե կավարտվի մանկության դռների մոտ։
Բենին սեպտեմբերից գիմնազիա է գնալու, իսկ Սոնյան դեռ մի տարի էլ ունի՝ մինչև տարրական դպրոցի ավարտը։ Տեսնես դա կազդի՞ իրենց ընկերության վրա։
Ինչ էլ լինի, ուրախանում եմ Սոնյայի համար, որ փոքր տարիքից էդքան մտերիմ ու ամուր ընկերություն է ստեղծել և հավատարմորեն պահպանում է արդեն մի քանի տարի է։

One_Way_Ticket
31.08.2020, 01:21
Իմ մանկությունը նոր արդուկած ձմեռային գիշերանոցի հոտ ունի, հա․․․ Ու էլի շատ հոտեր, որոնց մասին մի օր հերթով պատմելու եմ։ Իսկ հիշողություններն ինձ մոտ ամենից ամուր են պահպանվում հենց հոտային ֆորմատով։
Բարեկամի էս գրառման հետ կապված անկապ օրագրային գրառում անեմ։
Հոտառությունն իրոք շատ ուժեղ ու հաճախ ըստ արժանվույն չգնահատված զգայարան է։ Մարդիկ լիքը ջանքեր են գործադրում արտաքին տեսքի վրա, բայց երբեմն լիովին արհամարում են հոտը։
Վերջերս սկսել եմ հետաքրքրվել օծանելիքով, առաջ ես էլ էի այդ ոլորտի կողքով անտարբեր անցնում։ Ու քանի որ հոտառությունը շատ ուժեղ զգայարան է, հենց սկզբից ստանդարտները դրեցի շատ բարձր։ Էժանագին օծանելիքին նույնիսկ մոտիկ չեմ գալիս։ Էժանագին ասելով՝ նկատի ունեմ Dior, Chanel, Burberry :D Բրենդեր, որոնց ես նախկինում էլ մոտիկ չէի գալիս, սակայն հակառակը, թանկության պատճառով։ Բայց օծանելիքի հարցում ոչ մի կոմպրոմիսս։ Նպատակ չունեմ 100 տարբեր ֆլակոն հավաքել, ինչպես ֆանատները։ Թող մի քանի հատ ունենամ, բայց ամենալավերը։ Իմ պլանկան Creed-ն ու Tom Ford-ն է։ Առաջինի մոտ ավելի լավ են ստացվում գարնանա-ամառային բուրմունքները, երկրորդի մոտ՝ աշնանա-ձմեռային։ Ըստ իմ ճաշակի, իհարկե։

Գաղթական
02.09.2020, 11:14
Էն որ աճուրդների ափփը վաղուց չէի մտել:

Մի ժամանակ շուտ-շուտ էի օգտագործում:
Մեջն ինչ ասես աճուրդի ա հանված..
Աճուրդի տևողությունն էլ՝ կես ժամ, մի ժամ, 5 րոպե և այլն..

Ասենք €300-անոց փոշեկուլ ա դրված.
դու եկար տվեցիր €1, մեկ ուրիշն ավելացրեց €2, 3-րդը միանգամից՝ €25 ու տենց..
մինչև ժամանակը վերջանա
Բոլոր ապրանքները նոր ու խանութից իհարկե:

Ես հիմնականում կենցաղային ապրանքներ էի էնտեղից առնում ու երեխեքի խաղալիքներ:
Համ մեր համար, համ էլ՝ լիքը ավելորդ՝ ուղղակի գնի ու բրենդի խաթր..
Դե ասենք մի €200-ով €1000-ի որակյալ աման-չամանի, գործիքների ու խաղալիքների մեծ-մեծ տուփերով հավաքածու ունես:
Ո՞Ւմ տուն հյուր գնալուց հետդ տանես, որ ուրախ չլինի ))

Մի խոսքով՝ երեկ դրա մասին էի հիշել, որ վաղուց չեմ մտել..
Ասի՝ մտնեմ, տեսնեմ ինչ կա:

Էսօր մտա..
Մեջը լիքը դիմակ, զուգարանի թուղթ ու..
տադա՜մ..
վիբրատորներ...

LisBeth
03.09.2020, 03:05
էնքան հեշտ ա չլինել․․․ 90-ի տակ սլացող մեքենայի հարվածը զգալու պահից միայն ձայնն ես հասցնում լսել, էլ ոչինչ չկա։ Եթե բախտդ բերի սաղ մնաս, մեքենայի վրայով գլորված մարմինդ գետնին հայտնվելու պահին կգիտակցես, կզգաս ցավը։ Կամ եթե բախտդ բերի այլևս ոչինչ չես զգա։ էնքան հեշտ ա չլինել ու չզգալ ցավը։ Ես դիտում էի, թե ինչպիսին կլիներ կյանքը առանց ինձ․․․ ոչինչ չէր փոխվել։ Հիմա ես դիտում եմ թե ինչպիսին ա կյանքը առանց քեզ․․․
Չեմ կարողանում քնել։ Միացրել եմ անձրևի ու որոտի ձայնը, որ դու էիր ինձ ուղարկել, երբ ասեցի որ անձրևի տակ լավ եմ քնում։ Նայում եմ պարզկայի մեջ լողացող լուսնին։ Մտքումս պատկերացնում եմ քարանձավը, որի մեջ կրակ ա վառվում ու որ ես կողքը պառկած, ջերմությունը դեմքիս, քնում եմ։ Դու չէիր սիրում իմ քարանձավը, դու ծովափ ու ավազ էիր սիրում։
Անսպասելի բան չկա, մենք գիտեինք։
Մտածում եմ քո գոյության այլ հնարավորությունների մասին, որ այլոք են առաջարկում։ Դու ոչ օդի մեջ ես, ոչ էլ այլ գալակտիկայում։ Դու իմ մեջ ես․․․ փորձում ես հարմար նստել, երբ ես մտնում եմ սենյակ, բայց քեզ համար հարմար նստելու ձև չկա։ Ֆանտոմային ցավեր։ Մատներս տանում եմ պարանոցիդ, դու փակում ես աչքերդ ու ես զգում եմ ինչպես են թուլանում մկաններդ, գլխիդ ծանրությունն եմ զգում ափերիս մեջ։ Ու երբ հարցնում եմ հիմա ո՞նց ա, աչքերդ կիսաբացում ես ու ժպտում, ինչպես ժպտում ես, երբ ասում եմ, որ հիասթափված էի, որ փողերը չես առել ու թռել։ Ասում ես, որ մոքին սովորեցնեմ ինքըն էլ անի ու բողոքում ես, հետո, որ իրա մոտ չի ստացվում։
Դու պատմում ես ինձ քո մասին, ու ես քեզ համար գնում եմ քո սիրած պիցցան։ Մենք ծիծաղում ենք քո կատակների վրա, մենք սիրում ենք խոսել Փիսո անուներով փիսոների մասին, ու լսել Էդ Շերընի պապսա երգերը։ Մենք երազում ենք գյուղի տան, փեջի վրա արած պլեճի մասին․․․ դու չես մտածում ինչո՞ւ, դու ուղղակի ուզում ես լինել, ապրել նենց ոնց որ ապրում էիր։ Դու ասում ես, որ ծխելը անիմաստ բան ա։ Ես քեզ ասում եմ, որ էս կյանքում մենք ենք ամեն ինչին իմաստ տալիս, հիմա, որ ես ամեն ծխելուց քո մասին մտածեմ, դա այլևս անիմաստ չի լինի ու դու համաձայնվում ես։
Իմ մեջ ժամանակ չկա, որ դու չունես ու հեռավորություն չկա, որ ես չհասցնեմ․․․ քեզ համար ծովափներ կան լիքը, որ դու հանգիստ քնես, երբ հոգնես քայլելուց։
Տխրության սահմանները աներևույթ են, չկա հաշվելու բանաձև, չկա խուսափելու ալգորիթմ։ Մենք ենք ամեն ինչին իմաստ տալիս․․․
Գնամ ծխեմ․․․

Ուլուանա
03.09.2020, 06:42
Ահավոր տխուր ու ցավոտ ա Վիստի անժամանակ մահը, ուղեղիդ մեջ չտեղավորվող... Բայց էսօր իր շնորհիվ`Ակումբում իր թեմայից ու հատկապես Ակումբի Ֆեյսբուքյան խմբի գրառումից ու դրա արձագանքներից, նաև էն ջերմ զգացողությունն ունեցա, որ չնայած ամեն ինչին` մենք բոլորս մի ընտանիք ենք... Վաղուց չէի ունեցել էդ զգացողությունը:

Adam
03.09.2020, 11:26
Երկու ամիս առաջ հետը գրվելուց մի քանի բան ասեց. մարմնովս դող անցավ:

Համ անհանգստացնող բաներ էր ասում, բայց միաժամանակ նաև մտածում էի՝ ուղղակի երևի իրեն բնորոշ պարանորմալ անալիզների ու ենթադրությունների մեջ ա ու ոչ մի ճիշտ բան երևի թե չկա:

- Կատուս, որ երբեք չէի տեսել կողքս քնելուց, արդեն 1 ամիս ա իրիկունները գալիս ա պառկում ա դոշիս ու էդպես դոշիս վրա քնում ա:
- Ձեռքերիս ափերի միջի գծերը շատ կարճ ժամանակում փոփոխության են ենթարկվել ու նկատում եմ, որ կյանքի գիծը գնում ու հատվում ա ինչ-որ մի տեղ: Առաջ տենց չէր…
- մտածում եմ՝ նախորդ կյանքումս երևի շատ մեղքեր եմ գործել , որ հիմա էս ամեն ինչի միջով եմ անցնում:

էն ինչ կատարվում էր Վիստի հետ՝ բժիշկների ասելով միլլիոն դեպքից մեկն էր:
Այսինքն միլիոն մարդուց ընդամենը մեկի մոտ ա հանդիպում: Ու էկել հենց իրան էր կպել:

Cassiopeia
04.09.2020, 17:18
Ես սիրում եմ ակումբը, ինքը իմ համար ընտանիք ա։ Ու ակումբի ամեն անդամ իմ համար հարազատ ա։

Հիշում եմ, սկզբում ի հայտ եկան ակումբի առաջին զույգերը, հետո ակումի առաջին ընտանիքները, ակումբի առաջին երեխաները։ Ամեն մեկի համար յուրովի ուրախանում էինք, բայց ուրախանում էինք։

... Իսկ հիմա ակումբի առաջին մահը։ Ինչքան կուզենամ, որ լինի նաև վերջինը, համենայն դեպս առաջիկա մի 40-50 տարվա մեջ։

Շատ դաժան ա երիտասարդ ընկեր կորցնելը, տարիները անցնում են բայց չես մոռանում նույնիսկ կորցնելու պահն ու ցավը։
16 տարեկան քրոջս մահից անցել ա գրեթե 25 տարի, 19 տարեկան ընկերուհուս մահից՝ 22 տարի, 13 տարի էլ անցել ա 20 տարեկան եղբորս ու իրա կնոջ մահից։ Բայց հիմա հատ հատ զգում եմ էդ պահի ցավը, որ իմացա, որ կորցրել եմ իրանց։ Չէ դրանք չեն անցնելու։ Իրանք միշտ լինելու են մեր հետ ու ամեն երիտասարդի մահից հետո էդ ամեն ինչը էլի թարմանա։


Վիստի մահը ցույց տվեց, որ մեր ընտանիքը մեկ ա, ամուր ա, որ ինչքան էլ չմտնենք ստեղ, մեկ ա մենք ընտանիք ենք ու միշտ պատրաստ՝ օգնելու նրան, ով օգնության կարիք ունի։ (Ցավոք, Վիստի դեպքում միայն մեր օգնությունը շատ քիչ էր)

Նաիրուհի
04.09.2020, 19:10
Մտածում եմ, մտածում ու տեղս չեմ գտնում։ Վիստի գնալը հիշեցրեց, թե ինչ քիչ ա մեր ժամանակը։ Ինքնապարփակված ու սեփական հոգսերի մեջ միշտ մտածում ենք՝ դեռ կհասցնենք ասել էդ լավ բաները, փոխանցել էդ ջերմությունը։

Ես չհասցրի։ Ու Վիստի համար էլ նշանակություն չունի էս ամենը։ Սեփական վախերս ու փոքրոգությունս համ ինձ զրկեցին էդ լույսի կտոր մարդու հետ մտերմանալուց, համ էլ գուցե իր կյանքում մի քիչ դրականություն պակասեցրին, որ կարող էի տալ, եթե մի քիչ պակաս մտածեի ու ավելի շատ խոսեի էն մասին, թե ինչքան շատ եմ սիրում իրեն, ու ինչքան լավն ա ինքը։

Ես չեմ հավատում ուրիշ կյանքին կամ վերամարմնավորմանը, հետևաբար չեմ կարա ինձ մխիթարեմ, թե հիմա նա տեսնում ա էս ամենն ու մի քիչ ջերմանում։ Ու ահավոր ա գիտակցելը, որ ինքն էդպես էլ չիմացավ՝ ինչ յուրահատուկ քնքշանք էի զգում իր նկատմամբ։ Ու ոչ պակաս ծանր ա հասկանալը, որ մեր կյանքում միշտ կան էն մարդիկ, որոնց մենք չենք ասում մեր զգացած լավ բաները, չենք տալիս իրենց թեկուզ էդ մի հատիկ ավել ժպիտը, ու կարող ա մինչև հաջորդ կորուստն էդպես էլ չհասցնենք։

Արդար չէր էս ամենն իր նկատմամբ։ Ամաչում եմ էս կյանքի փոխարեն։

Alphaone
04.09.2020, 20:59
Անկապում եմ գրում, քանի որ անկապը շատ են կարդում։ Սիրելի ակումբցիներ, անչափ շնորհակալ եմ օգնության համար, բայց խնդրում եմ գրեք, ասեք, թե ով է ինձ օգնել, որ գումարը վերադարձնեմ։ Հիմա ինձ համար իրականում ծանր շրջան է, բայց աղետ չի պատահել, կհաղթահարեմ ու հաղթահարելուց հետո չեմ ուզում պարտքի ճնշող զգացումով ապրել։ Համ էլ եթե իրականում լուրջ փորձանքի գամ, երես ունենամ՝ օգնություն խնդրելու։ Ձեզ շատ սիրում եմ ու չեք պատկերացնում ինչքան կարևոր էր ինձ համար ձեր օգնությունը։ Վեռ, քեզ մի հատ էլ էստեղ եմ ամուր գրկում։

Alphaone
04.09.2020, 22:21
կարդում եմ նախորդ գրառումներն ու միայն հիմա իմանում, որ իմ հարզատ ակումբցիներից մեկին էլ երբեք չեմ կարող գրել, էլ երբեք չենք կարող փոխադարձ թեթև խայթոցներ փոխանակել, որոնց մեջ էնքան շատ սեր ու հարազատություն կար․․․ արցունքների միջից գրում եմ ու էնքան բան կա ասելու, բայց էլ ո՞ւմ ասեմ․․․ Վիստ, քեզ համար ամենածանր շրջանում սեփական դրամաների մեջ կորա, կողքիդ չեղա, էլ չեմ կարող գրել, կողքիդ լինել, էլ երբեք էս չես կարդա, իմաստ ունի՞ գրելը․․․

Adam
04.09.2020, 22:53
Հիշեցի՝ երբ եմ Վիստին հանդիպել առաջին անգամ. 2009-ի նոյեմբեր կամ դեկտեմբեր ամիսն էր, ակումբով գնացել էինք կինոմոսկվա՝ Ավատարը նայելու: Ինքն էլ առաջին անգամ ամաչկոտությունը հաղթահարել էր ու հանդիպման էր եկել:
Իրա մանկական անմեղ անսահման բարի հայացքով:
Հիշում եմ՝ շատ ամաչկոտ էր, համարյա ոչինչ չէր խոսում: Դրանից առաջ էլ վիրտուալով գրում էր թե բա »արժի՞ գամ հանդիպման … մի տեսակ քաշվում եմ»:

Ինչ անմեղ ու գրեթե նախադեպը չունեցող բարի հոգի ուներ Վիստը:

Երկնային
06.09.2020, 00:59
Ես շատ վաղուց ակումբում գրառում չեմ արել․ ու էսօր ուզում եմ անել, քանի որ էլ ոչ մի տեղ չեմ կարող էս գրառումն անել (նաև գիտեմ․ որ էսօրվա ակումբցիներից շատերն ինձ չեն ճանաչում, երևի նաև դրա համար) ։
Վիստի հետ կատարվածը իմ համար չափազանց շոկային էր, նախ նրա համար, որ էսքան տարի ակումբ չեմ մտել, ու շատ քիչ ակումբցիների հետ եմ կապ պահել, ռեալ հանդիպել, ու շատերն ինձ համար մնացել էն էն երիտասարդ ու փոքր տարիքում, որում որ վերջին անգամ իրանց մասին կարդացել եմ ստեղ, կամ հանդիպել։ Ինչպես ես եմ շատերի համար մնացել 18-20 տարեկան Երկնայինը, Նյուտիկը)
Վիստը իմ համար էն 14-15 տարեկան երեխան ա մնացել, ով մեր աչքի առաջ էր մեծանում, ու ոչ մի կերպ չեմ կարողանում պատկերացնել, թե ոնց ինքը էլ չկա։

Հաջորդ պատճառը նրանում ա, որ քաղցկեղով հիվանդ շատ մտերիմ մարդ ունեմ, ում ապրելուն արդեն, ցավոք, հույս չկա։ Երկու օր առաջ իր քույրը գրեց ինձ, որ՝ շատ ա վատ ա, ու եթե ուզում եմ տեսնել իրան, կարճ ժամանակով կարող եմ իրանց տուն գնալ։ Էս երկու տարիների ընթացքում, ինչ ինքը պայքարում ա, մենք շատ-շատ անգամներ ենք հանդիպել, ու ինքը միշտ շատ պոզիտիվ տրամադրված ա եղել, հումորներ ա արել, միասին պլաններ էինք կազմում, թե ոնց ա ամեն ինչ լինելու, երբ ամեն ինչ հաղթահարի․․․ ինչպես Վիստն ա եղել պոզիտիվ (կարդացել եմ իր թեման) ։ Ու երկու օր առաջ ես տեսա իմ ընկերուհուն հյուծված, գունատ, կիսագիտակից պառկած էր, դեղերի տակ էր, ինձ տեսավ՝ ժպտաց, բայց ինձ թվում ա՝ չճանաչեց։ Իմ կյանքի ընթացքում ես ոչ միայն իրան, այլ երբեք ոչ մեկին էդ վիճակում չեմ տեսել, ու երբեք չեմ կորցրել մարդ, ում չափազանց մտերիմ եմ համարել։ Ու իմ հետ եղավ դա․․․ էս օրերի ընթացքում շատ վատ եմ ինձ զգում, գիտեմ, որ էլ երբեք իրան ուրախ չեմ տեսնի, հնարավոր ա, որ էլ երբեք իմ հետ չի խոսի, չի նայի ինձ ու ժպտա, ու չգիտեմ ինչ անեմ․․․ ոնց պետք ա նման բանի հետ համակերպվեմ․․․

P.S թեք չեմ սարքում տեքստս, որովհետև ես վաղուց արդեն Երկնայինը չեմ․․․

Cassiopeia
08.09.2020, 22:58
Երևի 5-6-րդ դասարան էի։ Մեր ներքևի հարևանի տունը, ավելի շուտ ավտոտնակը հրդեհվեց։ Գետնին բենզին էր թափվել, 8-րդ դասարանցի տղեն մորը կանչել էր՝ թե արի մաքրի, հետո էլ մտածել էր, օգնի ու կրակի էր տվել բենզինը։ Կինը տեղը տեղին վառվեց։ Ահավոր սև ծուխն ու կրակը հենց մեր տուն էր գալիս։ Մաման արագ իջավ՝ օգնելու։ Տարածքում մարդ չկար ու ես վախից դողալով ու հիստերիայի մեջ շտապօգնություն կանչեցի։ (Կինը տեղը տեղին այրված ապրեց, օգնությունը ժամանակին հասավ, ու տարիներ հետո մահացավ իր մահով)։ Դրանից մի երկու տարի հետո, երբ ես էլի տակավի երեխա, խանութ գնացի, տեսա ինձնից մի 5-7 տարի փոքր երեխա ընկել ա ու քիթ-մռութից արյունը չռում ա։ Չնայեցի իրա ծանրությանը, գրկեցի ու վազացրի տուն (մեր թաղերը լրիվ աստիճան էր ու դիք. թե ոնց եմ կարողացել էդ երեխուն տենց գրկած վազել, չեմ պատկերացնում հիմա)... Ընթացքում էլի դեպքեր են եղել մանր-մունր։ Էսօր էլ երեխեք էին մնացել վերելակի մեջ։ Իրանց համար «փրկարար դարձա»։ Ու մինչև կգար էդ վերելակի հսկիչը, ես իրանց էի զբաղացնում, վրաները ջղայնանում ու ասում ինչ անեն, էս ամեն ինչը հիշեցի, որոշեցի թղթին հանձնել :D

Վիշապ
11.09.2020, 02:36
Շատ զգացված եմ, որ 9 օր չեմ երևում, մարդիկ անհանգստանում են, ես էլ ձեզ չեմ մոռացել…
Վերջին ամիսները գերհոգնած ամիսներ էին, երկու օր առաջ վերջապես պրծա, անցա տանս դիմացի ավերակների հարցը լուծելուն (Տրիբուն ախպորը ցույց տվի), էն էլ մեզ մոտ ապոկալիպսիս է՝ մոխիրը ծածկել է արևն, ու ցրտում է։
Համարյա «The Day After Tomorrow» վիճակ է, լուրերով նայած կլինեք, էրեկ սենց էր մեքենայիս վրա`
https://lh3.googleusercontent.com/pw/ACtC-3fA6gBE4IXHqYD6vHYuCHv25sGpVxIcnnek2LdtKAYOsky_Pd8dPWVXn1_xX_jxWbHwMOQsVh1xY6-DHltSw2omV7JBitDP4XEDKoOrz8XFyim5yfPMDTHexHD_WRVZLEJ7ssd0QgmEOcIiCPZ9mhdsCA=w1000-no-tmp.jpg
Էսօր ցուրտը խփեց տան դռանը, ու սկսինք գրքերը վառել․․․ Չէ, տենց խայտառակ չէր, լավ ։Ճ

Ես ասում եմ՝ խորոված ու խաշլամա ենք լինելու, իսկ դուք՝ կորոնավիրուս, հա կորոնավիրուս․․․

***

Վիստոլոգի համար տխրեցի ահագին, պատկերացնում եմ խեղճն ինչքան տանջվեց․․․ Մի հատ տականք մտքով կիսվեմ, որովհետև, որ մեջս պահում եմ, ինձ անընդհատ ապտակում ա՝ վերջին անգամ, որ իր բաժնում գրվեց, ես դադարեցի օգնելը․․․
Ու ճիշտն ասած հենց ամենասկզբից պրոբլեմը ուսումնասիրեցի, հասկացա, որ տղայի շանսերը քիչ են, ու նման է, որ ոչ թե պրոբլեմը սխալ վիրահատությունից է սկսվել, այլ վիրահատությունը ուղղակի բացահայտել է պրոբլեմը, բայց դե ես ինձ բժշկի, կամ պրոֆեսորի տեղ չդնեմ։
Հոգուն խաղաղություն։
Ընդհանրապես չգիտեմ, թե որն է ճիշտը, մեռնելն հանգիստ ընդունել ու փորձել խաղաղվել, թե՝ չհամակերպված պայքարել ու տառապել, բոլորի մոտ չի, որ խաղաղվելը կստացվի։
Խոշոր հաշվով հենց հիմա մենք բոլորս մեռնում ենք ու երկնային կյանքն ակնթարթ է, կարելի է տագնապների մեջ ապրել, կարելի է թքած ունենալ, կարելի է և ոչ էն, ոչ էն, առանց ավելորդ էմոցիաների ու տագնապների։
Հա Տրիբուն ախպորն ասում էի, որ Ակումբում անիմաստ պիտի գրեմ, մարդկանց տրամադրությունն ընկնի ։Ճ
Ինչ որա է, շատ չխորանամ, ինչպես տատիս եղբայրն է ամեն անգամ մեր գերդաստանային (վերջերս՝ ցավոք ոչ դրական առիթներով) հավաքների ժամանակ ասում՝ ո՛ղջ լինեք, սիրելի՛ բարեկամներ։
Համբուրում եմ։

Smokie
19.09.2020, 16:01
Վերջ, ինձ թվում ա էս արդեն վերադարձ ա: Ինձ թվում ա վերջացավ ժամանակահատվածը, երբ երկար ժամանակ չէի ուսումնասիրում ակումբը, ինչ ա թե ցանկություն չէր լինում:
Բոլորովին ինքնաբերաբար վերականգնվեց, չգիտեմ թե ինչից հետո: Վերջին դեպքերի մասին իմանալու՞ց: Դե, երևի դրանից մի, կամ երկու օր առաջ էլ էի սկսել ամեն օր բզբզալ: Ուրեմն էդ իմանալը էլ ավելի ամրապնդեց վերադարձս, թե չէ կարող ա էլի կտրվեի` հետ մնայի:
Ես հիմա գիտակցում եմ, որ երևի միշտ էլ եսակենտրոն եմ եղել` ֆիքսվել եմ իմ վրա: Խորացել եմ թե արդյո՞ք ես ուզում եմ անել էս ինչ, կամ էն ինչ բանը: Կամ ձգտել եմ դեպի էն` ինչ հենց ես եմ ուզում` անգամ ամենաչնչին մանրուքների հարցում: Ու գուցե շատ դեպքերում դա ա իմ խնդիրը ու դրա համար ա, որ հաջողության չեմ հասել լիքը բաներում: Որ համառ եմ եղել հաճախ:

Նապատն էր: Ղափանի կողմերն էին: Ուղղակի ուզում էի ևս մի անգամ ուսումնասիրել շրջակայքը, զբոսնել: Ու մենակ էի էդ պահին: Քայլում էի եկեղեցու երկայնքով, հենց թեքվեցի դեպի մյուս կողմը` զգացի, որ արահետը նեղանում ա, ներքևում անդունդն ա: Էս կողմում երևի չէինք եղել: Բայց կարծես շատ նեղ չէր: Մինչ դեպի ավելի նեղ ճանապարհը ու բուն անդունդը` երևի թե մի դիք էր: Ու կարծես դա էլ էր տանում դեպի անդունդը: Ուզեցի փորձեմ արահետով առաջ գնալ` կարծես ոչ դժվար էր, ոչ էլ վախենալու: Հասա արահետի սկզբին... "չէ, դժվար թե կարողանամ` կվախենամ ճանապարհին: Ավելի լավ ա հետ գնամ": Ընդամենը մի քանի քայլ էր: Չգիտեմ, թե ոնց սայթաքեցի, ձեռքերով հենվեցի հատակին, հաստատուն մնացի դիքի վրա: Սայթաքելուս արդյունքում եկեղեցու մի փոքր քար ընկավ , հարվածեց գլխիս ու թռավ ձորը: Հասարակ քերծվածք էր: Ենթադրում էի, որ արյուն ա գալիս` երբ արդեն ապահով էի, շոշափեցի: Հա, մի թեթև կա: Հենց ինձ տեսան, իսկույն ասեցին, որ ճակատիցս արյուն ա գալիս: Բացատրեցի, որ մի քիչ վերև ա ու կամաց-կամաց, հեռվից գալով պատմեցի::oy
Տոկոսների մեծամասնությամբ հենց սրա նախավերևի (վրիպակ չի) պարբերության պատճառով ա, որ հիմա ես է'լ կարող էի չլինել::oy
Թվում ա, թե չեմ վախեցել, որովհետև ոչ մի լուրջ բան իրականում չեղավ ու անգամ սայթաքելուց հետո երբ վեր կացա, էլի կարծես թե վախ չէի զգում: Ուղղակի աստիճանաբար աճող գիտակցումն էր, որ կարար ավելի վատ լիներ: Ու մանավանդ Վիսթի մասին իմանալուց հետո պարբերաբար էդ մասին եմ մտածում:
Կարող ա՞ իրականում դա վախ էր: Կարող ա՞ ես ինքս նորմալ չեմ կողմնորոշվում զգացմունքներիս մեջ ու չեմ կարողանում կոնկրետ հասկանալ, թե ինչից հետո ինչ եմ զգում: Երբեմն երևի մոտս եղել ա նման զգացողություն:
Ու ոչ միայն զգացմունքների առումով: Դրա համար էլ երևի միշտ երևիներով եմ խոսում: :oy
Բայց դե էդ ամեն դեպքերում արկածն էլ սիրեցի: Նորություն էր, ադրենալին, փորձություն: Կուզեի էլի հնարավորություններ լինեին նման բաներ հաղթահարելու: Բայց հաստատ չէի ուզի ճակատագրական հետևանք: Էդ արդեն շատ թանկ ա նստելու ոչ միայն իմ վրա::oy

Դեղին մուկիկ
19.09.2020, 20:42
Մեր թաղամասում մի կիսաօթևան մարդ կա՝ միջինից բարձր տարիքի։ Ոչ ոք չունի, այնքան մեծ էլ չի, որ ծերանոց գնա։ Ապրում է խիստ վատ պայմաններում՝ առանց գազի, մշտական ջրի ու հոսանքի, գրեթե ավերակ տան տանիքից հաճախ անձրևաջրեր են հոսում։ Հագուստը՝ հնամաշ և կեղտոտ, սնունդ մի կերպ հայթայթում է, , հարևաններն էլ սոված չեն թողնում։ Երբեմն նաև թեթև գործ են տալիս անելու (մեկի բակը մաքրել, հին կահույքը հանել)՝ որոշակի գումարի դիմաց։ Հա, մոռացա ասել, որ նաև հոգեկան խնդիրներ ունի։
Մի խոսքով՝ երեկ էս մարդուն երկու ցմփոր ոստիկան տուգանում էին՝ դիմակը ճիշտ չկրելու պատրվակով (պատկերացնում եք ՝ ճիշտ չկրելու, երբ որ շատ այլ ճիշտ չկրողների անտեսում են, իսկ էս մարդուն հեշտ էր ճնշելը)՝ շատ լավ տեսնելով, որ իրենց պահանջածը չի կարողանում նույնիսկ հասկանալ...

Adam
23.09.2020, 01:27
Էն, որ մի կյանք ես ապրում, ուր վրեդ սիրահարվողները հիմնականում աղջկեք են ու որ դա քո համար ահավոր դժբախտություն ա: Ու որ երբ էդ վրեդ սիրահարված աղջկեքին ասում ես, որ դու տղեքի ես նախընտրում՝ երբեմն սկսում են քեզ ատել ու չհավատալ՝ մտածելով թե զուտ ուզում ես էդ ձևով ցրած լինես իրանց:

հ.գ. «Չէ, ինչ-որ մի կարևոր բան էս աշխարհում փչացել ա, չի աշխատում» (c) Խաթաբալադա

One_Way_Ticket
26.09.2020, 02:43
Կարոտել եմ ոչ այնքան ճանապարհորդություններին, ինչքան ճանապարհորդություններ պլանավորելուն։

Adam
27.09.2020, 01:52
Կյանքը ֆեյսբուքից հետո

Էն, որ ֆիլմերում երբեմն տեսնում ենք է … որ ջրհեղեղից, կամ որևէ կատակլիզմից հետո աշխարհը կործանվում ա ու հաջորդ օրը նոր էտապ ա սկսվում՝ արևի նոր շողերով…
Նոյի տապանի պես:
Այ էդպես ա իմ համար կյանքը ֆեյսբուքից հետո:

2 ամիս ա ինչ հավերժ ջնջել եմ հաշիվս:
Էլ ոչ մի լայք, ոչ մի չլայք, ոչ մի պրոֆիլդ գաղտնի հետևող աչքեր, ոչ մի անկապ ստատուսներ ու նկարներ, ոչ մի իրանց ծնունդը չշնորհավորած լինելու կամ իրանց բալիկի նկարը լայքած չլինելու պատճառով նեղացած մարդիկ, ոչ մի անընդհատ օնլայն ու բոլորի համար հասանելի լինել ու ոչ մի կեղծ շփումներ:

Վախ էս ինչ լավն ու հանգիստ ա կյանքը ֆեյսբուքից հետո: Էդ ամբողջ փոթորիկից հետո ոնց որ էդ ամենը էն Ջումանջիի պես 2 րոպեանոց ֆլեշբեք քամու տեսքով մտած լինի տախտակի մեջտեղի էն սև ծակը:

Ու հեչ էլ դժվար բան չի, ասեմ:
Ընդամենը ջնջել ա պետք:

Այբ
29.10.2020, 22:51
Տատս ժամանակին իր իլիկն է մանել ու սպասել լուրերի. պատերազմ էր։ Լուրերը տարբեր էին, ժամանակը դժվար, բայց պետք էր ապրել. պետք է իլիկը մանել ու գործել։
Չէ', ես բան չեմ հիշում, որովհետև շատ փոքր եմ եղել։ Ինչ էլ, որ գիտեմ 90-ականներից, մամայիս հիշողություններից հավաքած պատառիկներն են, որովհետև մի տեսակ այդ շրջանի մասին շատ չեն խոսել, չգիտես ինչի։ "Դե պատերազմ էր, էլի" ,- ասել են ու անցել առաջ, ոնց որ դրանով անցյալը հետևում թողնելուց զատ, այդ անցյալը մոռացման տալու փորձ էր։ Հա', վատ բաները հիշելը տհաճ է, համ էլ դրանից բերանումդ միշտ դառնահամ ես զգում ու "կյանքը հիասքանչ"-ն մի տեսակ ձևափոխվում է, որ ցույց տա հակառակը։ Ու հա', էդպես էլ մենք մեծացանք, իսկ մեծերից մեզ հասածը լոկ մնաց այն, որ դե պատերազմ էր 90-ականներին, ճիշտ է, դժվար էր, բայց ապրում էինք....
Տատս էլ չկա, բայց իլիկը կա... բայց իլիկի հետ նաև պատերազմը կա` նորից։ Ու ես էլ երեխա չեմ։ Մամայիս պատմած 90-ականների դեպքերն էլ, եթե կարող եմ թափ տալ իմ մտքերից. դե ի վերջո, իմ հիշողությունները չեն, սա չեմ կարողանա երբեք, երբեք, երբեք... էլ երեխա չեմ։

Այբ
01.11.2020, 16:34
Մամաս կյանք է ❤️ (հեռախոսազրույց).
-Արփուշ․... (շատ խորհրդավոր ու անհանգիստ ձայնով)։
-Հա, մամ։
-Երազ եմ տեսել․․․
Ու ստեղ ես չեմ թողնում, որ շարունակի.
-Լավ, էլի, մամ, էլի վատ երազ ես տեսե՞լ։
-Հա': Տան դոշակը հին էր դարձել ու սև, կեղտո~տ.... դա լավ նշան չէ։
Հոգոց եմ հանում, բայց մամաս շտապում է "հանգստացնել".
-Բայց լավ է` ես էդ դոշակը վերցրեցի, տարա սրբի դուռը դրեցի, ուրեմն՝ #պատերազմը_կհաղթենք։
Վայ, մամ ❤️

Վարագույր

ivy
03.11.2020, 13:02
Մարդու կյանքից ավելի կարևոր ի՞նչ կա:
Գիտեմ, որ հայրենիքի ու տան հասկացություններից հեռու մեկը դատելու բան չունի էս հարցում: Ու չեմ էլ դատում, բայց միևնույն է մնում եմ էն կարծիքին, որ մարդու կյանքն ավելի կարևոր է, քան մի կտոր հող, ինչ անուն էլ չտաս դրան: Ավելի կարևոր է, քան ցանկացած ամեն ինչ:
Բայց նաև գիտեմ, որ ամեն մեկն իր կյանքը տնօրինելու իրավունք ունի, ու եթե գտնում է, որ արժի կյանքը տալ հողի, հայրենիքի, տան, ազգային ինքնության պահպանման կամ ուրիշ մի բանի համար, ուրեմն թող էդպես էլ լինի: Պատերազմում հաղթողներ չեն լինում, երբ հետևում մարդկային զոհեր են: Ու պատերազմը սարսափելի է՝ ոչ թե տարածքներ կորցնելու վտանգի պատճառով, այլ իր հետ բերած մահերով։
«Հաղթելու ենք» կոչերը ոչնչություն են, երբ օրական մահացածների ցուցակներն են թարմացվում: Երկու կողմն էլ արդեն իսկ պարտված է:
Ամեն մեկն իր կողմից իր տան համար է պայքարում՝ մեկը ազատագրելու, մյուսը չհանձնելու համար։ Ճիշտ ու սխալի հարցը փակ է, քանի դեռ ամեն մեկն անվերապահորեն միայն իր ճշմարտությանն է հավատում։ Համառ, ելք չենթադրող ու հավերժության ձգտող կոնֆլիկտ, որի արդյունքում մարդիկ են մեռնում։
Իսկ հողն իրականում չպիտի որևէ մեկին պատկանի․ մարդիկ պիտի ազատ լինեն՝ ապրելու էնտեղ, որտեղ ուզում են՝ փորձելով լեզու գտնել նույն տարածքում ապրող այլ մարդկանց հետ։ Ուտոպիա․ ինչ արած, ես էլ սրան եմ հավատում։

Ուզում եմ կյանքի մասին մտածել ու ոչ թե մահերի։
Գարնանն աղջկաս կյանքում նոր մարդ է հայտնվելու՝ իր քույրիկը, ու բոլորս անհամբեր սպասում ենք իր ծնունդին։ Ոգևորված եմ ու ուզում եմ ճանաչել էդ փոքրիկ մարդուն, որը երևի ինչ-որ ձևով աղջկաս նման է լինելու։ Հետաքրքիր է լինելու իրենց կապը՝ մեկը կիսով չափ հայ, մյուսը՝ մեկ քառորդով թուրք, ու հարազատ քույրեր, թեկուզ միայն պապայի կողմից։

Նարե
06.11.2020, 03:23
էսօր քրոջս ձագին առաջարկեցի կիսվել մղձավանջներով, որոնք չեն թողնում քնել ու մի քիչ գոնե էտպես թեթևանալ, իսկ ձագը պատասխանեց, որ խղճում է ինձ ու իմ ներաշխարհը, ավելի լավ է' ոչ մի բան էլ չասի։
Էս ամենի սցենարի'ստ, լա՞վ ես, ջոկում ես ինչքան դերեր ու տեղեր ես խառնել։

Sent from my POCOPHONE F1 using Tapatalk

Անվերնագիր
15.11.2020, 02:58
93-ի նոյեմբերին հերս ու պապս Օմարի ձորերում հորեղբորս տղու դին էին փորձում գտնել:Չգտան: Օմարից որ իջա, հարևաններս էկան իրանց զինվոր տղայից հարցուփորձ անելու:Էլի Քելբաջարում էր: Տեղյակ չէի:Չէի տեսել:Ուզում էի մի հատ քար տայի ձեռքը ասեի` առ էս քարով գլուխս ջարդի, բայց ձեր տղայից տեղյակ չեմ... Էս քանի օր ա հեր ու տղա գնացել են նույն ձորերում իրենց զինվորին գտնելու..
Dark-ի սցենարիստները կհավանեն էս պատմությունը:

«Պատերազմը կանանց պես, փորձում է տղամարդու տղամարդկությունը և որ ոչ ոք չգիտի ճակատամարտ մտնելուց առաջ իր ով լինելը» ասում էր Բորխեսի չգիտեմ որ հերոսը...Մեր պոստեր բարձրանալը կինո էր: 26 հոգու նախապատրաստեցին դիրքեր բարձրանալու համար, բարձրացանք 5-ս: Ինչ եղան մնացածները՞:Թռան:Մեզ թողեցին ուռալի մեջ ու թռան ախպերները...Ողբի՜ հայրենիք, Որբի՜ հայրենիք։
Պոստերում կինո չէր՝ կանցերտ էր: Մեզանից 2 դիրք էն կողմ թուրքերն էին: Ամսի 27-ի առավոտյան դիրքը վերցրել նստել էին: Մեր գնալու օրը բավականին հանգիստ անցավ, իսկ այն ինչ եղավ հետո շատ հուզիչ էր: ՀրթիռահրետանաԱԹՍատեռոռիստափունջ: Պոստի ապարանցի հոպարն ասում էր, որ ժամանակակից զինվորը 2 պալաժենի պտի ունենա՝
1.Մեսսի 2.Ռեմբո
Երբ հրետակոծում են՝ միացնում ես Մեսսի ռեժիմը ու ուխոդվում ես սնարյադից, խաբսեր ես տալիս ԱԹՍ-ին,իսկ երբ սկսում ա թուրքը առաջ գալ միացնում ես Ռեմբո ռեժիմը ու սկսում ես հնձել:
Ամսի 29-ին ներքևից կապ տվեցին, որ նոր խումբ ա գալիս կամավորների: Դուխներս լավ բարձրացավ: Բայց ուռալի բարձրանալուն զուգընթաց ԱԹՍ-ի ձայնն էր լսվում: Ու մեռանք գոռալով ու ճղվելով որ ուռալը չմոտենա բլինդաժին..Դեռ չէր հասցրել կանգնել՝ կամիկաձե ԱԹՍ-ն մտավ մեջը: 6 զոհ, 10-ից ավել վիրավոր: Ինչո՞ւ այդպես եղավ: Ինչո՞ւ կապի միջոց չկար վարորդի մոտ: Չունե՞ր բանակը: Վարո՞րդն էր ոչխար: Ուղարկող սպա՞ն էր աննասուն: Ո՞վ էր մեղավոր:Նախկիննե՞ր: Ներկանե՞ր: Չգիտեմ: Թքած:
Ամսի 3-ին չգիտեմ ինչ գնով կարողացանք հետ բերել էտ թուրքերի կողմից զավթած պոստը: Թուրքերի դիակները մեր մոտով իջացրին, մի հոկտեմբերյանցի ախպրո շտիկի թարս մասով դրանց դիակների գլուխներն էր ջնջխում: Եղբայրը 90-ականների կռվում մահացել էր: Մարդը վրեժ էր լուծում: Ի՞նչ ասես: Հետաքրքիր ա՝ ի՞նչ են ասում նման դեպքերում...

Ամսի 8-ին կամ 9-ին պոստերից իջա: Ցրտահարվել էի: Կացարանը կամիկաձեն ոչնչացրել էր:Խի՞: Որովհետև կացարանի ծածկը փայտ էր, վրեն էլ ժեշտ:Խի՞ էր տենց: Խի՞ ցեմենտ-բետոն չէին արել: Խի՞: Ո՞վ էր մեղավորը:Նախկիննե՞ր: Ներկանե՞ր: Չգիտեմ: Թքած:
Ցրտահարվելու ամենասարսափելի զգացողությունն էն ա, որ ոտքդ բածինգից հանելուց քեզ թվում ա, որ ոտքիդ վերջույթները մնալու են մեջը: Իմ բախտը բերեց.փրկել էի, մի քանի ասեղ սրսկեցին: Չնայած մինչև հիմա բութ մատերս չեմ զգում:

Վերջին օրերը հիվանդանոցում եմ անցկացնում: Տիկոյի մոտ:Ընկերս ա: Մեր թիմի լավագույն ֆուտբոլիստը, մեկ - մեկ ինձ թվում ա էս աշխարհի ամբողջ ծանրությունը Տիկոյի ուսերին ա: Չի ծառայել՝ ծառայությանը ոչ պիտանի լինելու պատճառով: Սեպտեմբերի 28-ին հետս եկավ կամավորագրվելու. թույլ չտվեցին: Բիլետը նիգոդնի ա: 29-ին զանգեց, թե բա՝ Հայկո ձեր թիկունքում եմ, հրետանու մոտ: Եսիմ ում բիլետը գողացել էկել էր եսիմ ոնց:
Դիմացը ական էր պայթել, ծունկն ա վնասվել: Հուսամ կկարողանա ֆուտբոլ խաղալ:
Էրեկ մյուս ընկերոջս էլ պոստերից իջացրին: Զանգել ասում ա՝ Հայկո 2 հատ թուրք եմ սպանել, մեկի վիզն էլ անձամբ եմ կտրել:
Կարկամել եմ:Ի՞նչ ասեմ: Ի՞նչ են ասում նման դեպքերում:

Մի խոսքով լավ ա լինելու: Աստծո փառքը Նրան, ով չի մեռնում:

Նարե
15.11.2020, 18:21
7 տարի առաջ Մեսչյանի «Բարով Մնաք»-ն ինձ ուղեկցեց, երբ հավաքեցի ճամպրուկներս ու մշտական բնակությանս վայրը տեղափոխեցի Նիդերլանդներ, երեկ Մեսչյանի «Ու՞ր էիր, Աստված»-ն առաջնորդեց ինձ հասկանալու, որ ես այստեղ, այս հողով երջանիկ չեմ ու ժամանակն է ճամպրուկներս նորից կապելու' թեկուզ շատ դանդաղ' ոչ մեկ օրում կամ անգամ մեկ տարում։ Վերջիվերջո, մարդ պիտի ապրի այնտեղ, որտեղ իր հոգին ինչ-որ բան արարել է ուզում, ես դադարել եմ այստեղ արարել։

Sent from my POCOPHONE F1 using Tapatalk

ivy
18.11.2020, 22:27
Աշխատավայրիս մոտակա փողոցներից մեկում արդեն մի երկու շաբաթ կլինի՝ մի բարձրահարկ շենք են քանդում։ Հատուկ մեքենաներով, սարքերով, կողքից փոշու դեմ օգտագործվող ջրցան մեքենաներով էդ շենքը մանր-մանր քանդում են։
Ինչքան անցնում եմ էդ մասով, միշտ տեսնում եմ, որ լիքը մարդ հավաքված հետևում է քանդվելու պրոցեսին։ Ու էնպիսի հետաքրքրությամբ է հետևում, որ ակամայից զարմանում ես, թե ինչ ձգող բան կա քանդելու մեջ, որ էդպես հավեսով ունկնդրում են։
Էսօր էդպես մտքերով էի ընկել, մինչև հասկացա, որ ինքս արդեն մի քանի րոպե կանգնած նայում եմ։

Տեսնես կառուցվող շենքի մոտ է՞լ է էդ քանակության «պոպքորնով» մարդ հավաքվում։

StrangeLittleGirl
25.11.2020, 15:40
Ես չեմ դիմանում, հիմա ավելի շատ չեմ դիմանում, քան պատերազմի օրերին էր, որովհետև էն ժամանակ գոնե հույսը չէր մեռել։
Ո՞նց դիմանաս, երբ հազարավոր մարդիկ են զոհվել, ուղղակի զոհվել, երբ հարյուրավորներ անհետ կորած են, ու նրանց հարազատները դռնեդուռ ընկած փորձում են որևէ տեղեկություն ստանալ, երբ հարյուր հազարավորներ անտուն են մնացել, երբ տասնյակ գերիների նվաստացնում են, երբ ադրբեջանցու ձեռքն ընկած ցանկացած հայ դաժանաբար սպանվում է, ու վիդեոները շրջում են ինտերնետով, երբ Արցախից մնացած կտորը չորս կողմից շրջափակված է, ու Ադրբեջանի համար բարդ խնդիր չի լինելու էդ մի կտորն էլ պոկելը, երբ ամեն օր մի նոր բնակավայրի մասին ենք իմանում, որ անցնում է Ադրբեջանին, երբ Թուրքիան Հայաստանի սահմանի մոտ զորքեր է կուտակում, երբ էս ամեն ինչի պատասխանատուն դեռ նստած է իր աթոռին ու որևէ տեսակի պատասխանատվության ոչ միայն չի ենթարկվում, այլև եղած հետևանքներով էլ պատշաճ զբաղվելու մտադրություն կարծես չունի, մինչդեռ հաջորդ պատերազմը սարի հետևում չէ։

Ո՞նց դիմանաս, երբ էս ամեն ինչի ֆոնին մարդիկ կան, որ դեռ մի բան էլ ուրախացել են, որ «խնդիրը լուծվել է», իսկ խնդիրը չի լուծվել, խնդիրը նոր է սկսվել՝ իր բոլոր սարսափելի հետևանքներով։ Ո՞նց դիմանաս, երբ մարդիկ հույս ունեն, որ վերջապես, կսկսենք խաղաղ ապրել հարևանների հետ, մինչդեռ ցանկացած կենդանի հայ, որ ընկնում է ադրբեջանցիների ձեռքն էս օրերին, դաժանաբար խոշտանգումներով սպանվում է կամ ենթարկվում ծայրահեղ նվաստացումների։ Ո՞նց դիմանաս, երբ գիտես, տեսնում ես, որ էդ ամենը սպառնում է նաև ՀՀ տարածքին, որովհետև տեսնում ես՝ ինչ է կատարվում, լսում ես նրանց, ովքեր այս պատերազմն ամիսներ ու տարիներ առաջ էին կանխատեսել ու անընդհատ զգուշացնում էին իշխանություններին, որ պատրաստվեն, հիմա էլ զգուշացնում, իսկ իշխանությունները դեռ ներկա-նախկին են խաղում։

Էս ամենը դիմանալու չի, ուղղակի դիմանալու չի։

One_Way_Ticket
26.11.2020, 19:18
Չմեռա, անօրինական party-ի էլ մասնակցեցի։ Լրիվ ոնց որ Стиляги կինոն լիներ։ Էն, որ սաղ զվարճանքի տեղերը փակ են, խանութ մենակ դիմակով, ռեստորանները մենակ take away, գումարած էս ամենին նոյեմբերյան դեպրեսսիվ եղանակ։ Ու գալիս ես նախորոք պայմանավորված տեղը, համոզվում, որ ոստիկանություն չկա, մտնում ներս, ու էնտեղ ուտելիք, խմիչք, առանց դիմակի մարդիկ։ Հեռախոսներիս մեջ գեոլոկացիան անջատում ենք, որ մարդ ես, մեկ էլ տեսար չբռնվենք։ Վերջում հեռանալիս էլ մանր խմբերով, որ ուշադրություն չգրավենք։ Եվրամիություն, 21-րդ դար։

Alphaone
27.11.2020, 16:02
- Ֆեյսում նորից ընկեր ավելացնեմ, որ էլի իրար տանք, երեխայություն անեմ, ջնջեմ, - ասացի գնալու նախորդ գիշերը։
Որոշել էինք ամբողջ գիշեր քայլել։ Մրսեցինք, առաջին պատահած էժանագին մոթելը գնացինք։ Կամավոր վիրակապեր էի պատրաստում, մի փաթեթ իր համար տարել էի, հետո դասակի համար էլ տվեցինք՝ դասակի հրամանատար էր։ Ամբողջ գիշեր վիրակապ կապել էի սովորեցնում, կասինկաները, եռաթև պարսատիկները տաս վայրկյանում կապելու հնարքները, ինչպես են դուրս թափված աղիքները վիրակապում, բեկորներն անշարժացնում, ինչպես են գլխի վիրակապ դնում։ Անիծյալ գլխի վիրակապ։
- Չէ, սպասի հաղթած գամ, ես ընկերության հայտն ուղարկեմ, որ մերժելու բարոյական իրավունք չունենաս, - կատակեց։
Չէի զանգում, գիտեի որ ԱԹՍ-ների համար կարող եմ թիրախ դարձնել դրանով։ Ինքս ինձ հուզվում էի, զանգից զանգ ապրում՝ դիրքերից հաճախ էին ընկերներս, ուսանողներս զանգում, ինքը չէ։ Հետո էի իմանալու իր կոմայի մասին՝ քրոջ ֆեյսբուքյան էջի գրառումից։
Մի օրով հետ էր եկել։
- Ինչի՞ ես տենց տխուր նայում։
- Եսիմ, երևի ուզում եմ քեզ էսպես հիշել՝ զինվորական համազգեստով, լուրջ, մեծացած։
- Հեսա հաշմանդամ հետ եմ գալու՝ անոտ, անձեռ, էսպես որ հիշես, հետո տեղը չես բերի, - նման մի բան ասաց, ավելի ցինիկ ու ավելի լավ ձևակերպած, քան ես եմ հիշում։
- Մի վախեցի, տիրություն կանեմ, - ասացի։
- Ցինիկ էր, - ասաց։
Մեր ընկերությունը փոխադարձ հեգնանքից սկսվեց։ Չեմ կարծում, որ ընկերությունը սիրավեպի էր վերաճել, ուղղակի էնքան ներդաշնակ էին հարաբերությունները, էնքան լավ էինք իրար հասկանում, որ նախքան Արցախ գնալս պայմանավորվեցինք, որ գալու եմ, ամուսնանանք։ Բայց տարածությունն իր դերը խաղաց, մնացինք ոնց կայինք ընկերներ, իրար ձախողված սիրային պատմություններ էինք պատմում, իրար հեգնում։ Ու անգամ ամենացավոտ պահերին միասին մենք ցինիկ էինք դառնում, անգամ ամենադառը թեմաների շուրջ զրուցում ցինիկ հեգնանքով։
- Ինչ ուզում է լինի, թող ոտուձեռ կտրվի, բայց բանականությունս տեղը մնա, - գրել էր։
- Մեր դասակից ոչ մի զոհ չկա, - գրել էր։
- Մտածում եմ՝ հետ չեմ գա, - գրեց ավելի ուշ։
- Բախտդ փորձի, հետ մի արի, - պատասխանեցի, - կգամ ուր որ ես, սևդ կտամ։
Հետո իմ կյանքը կիսվեց երկու իրականության։ Մի իրականությունում ես աշխատանք էի փնտրում, այստեղ այնտեղ ինձ պատեպատ տալիս, վերապատրաստումներ անցնում, տան վարձի համար ընկնում խուճապի մեջ, կոմունալների համար, ամեն ինչի համար։ Մյուս իրականությունում ես նստած էի հիվանդասենյակում մահի հետ բանակցող տղայի կողքին։ Գլխի վնասվածք էր, չգիտեինք, եթե անգամ ապրի, գիտակցությունը տեղը կլինի, թե ոչ։
Քրոջ համարը դժվարությամբ գտա։ Զանգեցի, ոչ մի լավ լուր։ Վերակենդանացման բաժանմունքում է։
Հետո ձեռքն էր շարժել։
Հետո աչքերը բացել։
Մի քանի օր անց ճանաչել էր հորը։
Իմ կյանքը կանգ էր առել, ու միլիմետր առ միլիմետր շարժվում էր իր շարժումների ռիթմով։
Բայց կան ընկերներ, որ էլ հետ չեն գալու։
Կան ընկերներ, որ հազար անգամ կգերադասեի երկար տարիներ կոմայի մեջ լինեին, կգերադասեի դիակը սեփական ձեռքերով հողին հանձնել, բայց չապրել էս անորոշության մեջ։ Ես առաջ չէի գիտակցում «անհետ կորած» բառերի սարսափը։
Ես մինչև հիմա չեմ կարողանում համակերպվել այս բառերի հետ։
Մի շաբաթ առաջ առաջին բառն ասաց, կխոսի։
Երեկ, երբ ասել էին, որ իրենից եմ հարցրել, մի կերպ բառերն արտաբերելով ասել էր՝
- Մոտս չթողեք, ինձ էս վիճակում տեսավ, կմորթի։
Առաջին կատակն էր ուշքի գալուց հետո։
Գիտակցությունը չի վնասվել։
Ու հիմա կարծես ինքս էլ կոմայից դուրս եկա, կարողանում եմ ապրել, աշխատել, երեկ առաջին անգամ ժպտացի, ոչ թե ձևացա, որ ժպտում եմ։
Իսկ ներսում դեռ անիծյալ զուգահեռ իրականությունն է բոլոր գերիների, անորոշ ճակատագրով տղաների կողքին, զուգահեռ իրականությունը, որ սկսվեց Արցախից հեռանալուս պահին, երբ շարունակ կրկնվող երազում մայրիկս դեռ կար ու մենք միասին ապրում էինք Արցախի Հերիկ գյուղի իմ խոնավ ու քարուքանդ տանը․․․