Չէ, Դատարկություն ջան, կապ չունի սարսափելու իմաստով, բայց ամեն դեպքում վախի տարրը կա. ի վերջո բոլորս էլ մեղք ունենք, և այդ մեղքն էլ թելադրում է որոշակի վախ: Ավելի լայն շրջանակով պատասխանեմ. Պողոս առաքյալը մարդու գործերը մի կողմից համեմատում է ոսկու, արծաթի և ադամանդի հետ, մյուս կողմից էլ փայտի, խոտի ու եղեգի, և նշում, որ կրակի փորձություն է սպասվում: Կրակն ավելի է մաքրում ազնիվ մետաղն ու թանկարժեք քարը, մինչդեռ այրում ոչնչացնում է փայտը, խոտն ու եղեգը: Աստված այդ մաքրագործող կրակն է, դեպի Ում ձգտում է Նրան հավատացող մարդը: Եվ եթե մարդու մեջ կա այն, ինչ ոչ թե ավելի է ազնվանալու, այլ այրվելու է և ոչնչանալու, դա էլ հենց մարդու մեջ որոշակի վախի աղբյուր է դառնում: Իսկ դրանից ձերբազատվելու լավագույն միջոցը պարզապես մաքրվելն է մեղքից: Ես փոխաբերական իմաստով պարզաբանեցի, բայց կարծում եմ հասկանալի է ասածս: Այն, որ մարդու մեջ վախ է առաջանում, ոչ թե Աստծո՝ սարսափելի լինելուց է, այլ մարդու անկատարությունից:Դատարկություն-ի խոսքերից
Մի բան հարցնեմ էլի, եթե համարում եք, որ աստվածավախությունը վախի հետ ընդհանրապես կապ չունի, էդ դեպքում ինչի՞ էդ երևույթի անունը դրել են «աստվածավախություն», թող դնեին «աստվածահարգություն», կամ սրա պես մի ուրիշ բառ:
Մեջբերել
Էջանիշներ