Հոգեվարքից հետո (օրագիր)

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 9

Անցյալ չորեքշաբթի օրվանից հետո առաջին անգամ գործի հասա ժամը 9-ին: Իհարկե, այսօր ուրբաթ է, ու մեր գրելու խմբով հավաքվում, միասին աշխատում ենք: Բայց անցյալ ուրբաթ նույնիսկ դա չմոտիվացրեց:

Երեք ժամ հինգ հոգով աշխատեցինք, հետո միասին ճաշի գնացինք: Լավ է էլի մնացած PhD-ուսանողների հետ: Խոսակցությունները ձանձրալի ու մակերեսային չեն, նույնիսկ եթե անձնական մակարդակի չենք հասնում: Էնքան տարօրինակ է. ինչ PhD-ս սկսել եմ, մարդիկ շատ սուր կերպով բաժանվել են ակադեմիայի և ոչ ակադեմիայի մարդկանց: Ու վերջիններս ձանձրալի են, մակերեսային, անհետաքրքիր: Չգիտեմ՝ մինչև ակադեմիա մտնելս ե՞ս էլ էի էդպիսին, թե՞ ակադեմիայում հայտնվում են հենց խորը մարդիկ: Ասենք, ուսանողների հարցը մի քիչ ուրիշ է. Մայան դեռ մաստեր է անում, բայց նրա հետ երբեք չեմ ձանձրանում: Բայց Աստված չանի, հանդիպեմ որևէ ծրագրավորողի կամ բանկային աշխատողի: Րոպեներ անց խոսակցությունը կանգ է առնում կամ պտտվում է նույն մակերեսային թեմաների շուրջ:

Օրվա երկրորդ կեսին չկարողացա աշխատել. մեկ բնակարանի փնտրտուքս, մեկ էլ այն փաստը, որ ֆեյսբուքիս բլոկն էսօր դուրս էր եկել, չթողեցին աշխատել: Տրամադրությունս սկսեց վատանալ: Կոմպս վերցրի և ճանապարհվեցի ուղիղ դեպի ֆրանսիական սրճարան, ինչպես ծրագրել էի դեռ շաբաթվա սկզբին. ուրբաթ օրերին ֆրանսիական սրճարանը երկար է բաց մնում:

Մտա քաղաքի կենտրոն: Այստեղ միշտ միայնության զգացողություն է առաջանում: Հասա սրճարանին: Ինչ-որ լավ բան էի ուզում, ինչ-որ պստիկ ջերմություն: Վերջին տարիների ընթացքում առաջին անգամ ինձ լուցկիներով աղջիկ զգացի:

Էրեկ Հեմինգուեյից մի մեջբերում կարդացի: Ասվում էր՝ երբ որևէ լավ կամ վատ բան ավարտվում է, տեղը դատարկություն է մնում: Եթե վատ է, ինքնիրեն լցվում է, իսկ եթե լավ բան է, միայն ավելի լավ բանը կարող է լցնել:

Փնտրում եմ ավելի լավ բանը: Իսկ մինչ այդ լուցկիներ եմ վառում ու փորձում պատկերացնել, թե տաք է:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 10

Այսօր կկարողանայի գրել, թե տասը օր է անցել, ինչ վերջին անգամ իրար հետ խոսել ենք, ու սեպտեմբերից, թե հոկտեմբերից հաշված դա լռության ամենաերկար ժամանակահատվածն է: Կկարողանայի գրել, որ տասը օրը նույնիսկ շատ քիչ է թվացել, չեմ էլ զգացել, թե ինչպես այսքան ժամանակ անցավ, մինչդեռ ընդամենը դեկտեմբերին անգամ երկու-երեք օրվա լռությունը սպանիչ էր լինում: Կկարողանայի գրել, բայց...

Առավոտը յոգայի գնացի, հետո սուպերմարկետ, հետո՝ տուն: Սենյակս հավաքեցի, շարունակեցի բնակարանի փնտրտուքը, լվացքը միացրի, գրքերս կողքս դրեցի, որ էսօր կարդամ: Թղթերս պատրաստեցի, որ Սոնյայի նամակին պատասխանեմ:

Ու մեկ էլ ֆեյսբուքով գրեցիր դու, թե՝ կոլեգաս փետրվարի 9-ից ազատ սենյակ ունի, Նորեբրոյում, լճերի մոտ: Կարծում ես՝ կընդունեի՞ առաջարկը: Ես փորձում եմ քեզնից հեռու մնալ, իսկ դու առաջարկում ես ապրել մի մարդու հետ, որն ամեն օր քեզ տեսնելու է: Շնորհակալություն հայտնեցի ու ասացի, որ կմտածեմ:

Տասը օր, տասը օր չէինք խոսել: Ուզեցի հարցնել՝ ոնց ես: Չհարցրի:

Իսկ Մանուն էսօր բացիկը ստացավ, էն մեկը, որ Կեֆլավիկի հյուրանոցի հսկայական համարում քո դիմաց նստած գրում էի... Հա, հենց էդ հյուրանոցում: Հիշու՞մ ես:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 11

Էրեկ Սկայփով Լիլիթի հետ խոսելիս մեկ էլ մեյլ ստացա. բոլիգպորտալում իմ երազանքների բնակարանի հայտարարությունն էր տեղադրվել: Արագ-արագ զանգեցի, պայմանավորվեցի, որ գնամ նայելու: Արան էլ որոշեց հետս գալ, որովհետև հավանաբար մի սենյակն ինքն էր վերցնելու:

Հանդիպեցի Արային, պատրաստվում էինք քայլել դեպի բնակարանը, մեկ էլ սմս ստացա, թե բնակարանն արդեն տրվել ա վարձակալության: Ու էդտեղից սկսվեց ներվային նոպան: Մի սենյակի համար էլ էի պայմանավորվել Վելբուում: Արան որոշեց հետս գալ: Հազիվ էի ինձ զսպում, որ վիրավորական բաներ չասեմ. ներսից ահավոր ներվային էի չգիտեմ ինչու:

Վելբուի սենյակը լավն էր: Տանտիրուհին հաճելի կին էր: Միակ մինուսն էն էր, որ պադվալային հարկ էր: Դե հա, մեկ էլ Վելբուն մի քիչ քաղաքից դուրս է:

Եկանք քաղաքի կենտրոն, Արան գնաց իր գործերով, իսկ ես Ալլամին պիտի հանդիպեի: Միասին գնացինք սթորիթելինգի: Միջոցառումը շատ հավես անցավ, պատմությունները շատ հետաքրքիր էին ու հավես էլ կատարվեցին: Բայց մի տեսակ նեղվում էի, որ մենակ չեմ գնացել: Հա, պատկերացնու՞մ եք, նեղվում էի մենակ չլինելուց: Իսկ Ալլամին կանչել էի իբր որ մենակ չգնամ:

Հետո Ալլամի հետ մի քիչ զբոսնեցինք Կոպենհագենում: Մտածում եմ՝ հաստատ հետն ապագա չունեմ, անիմաստ ա շարունակելը: Հա, ինքը լավ տղա ա, գուցե միջակ հարաբերություն ստացվի, բայց պե՞տք ա դա ինձ: Չգիտեմ, չեմ հասկանում էն մարդկանց, որ ընկերություն են անում ու ընտանիք կազմում առանձնապես միմյանցով հետաքրքրված չլինելով: Ու գիտեմ, որ շատերն են անում: Ես էլ կարող եմ էդպես անել: Բայց չեմ ուզում: Հաստատ չէ... ես կամ պիտի զգամ էն, ինչ Դ-ի հետ էի զգում, կամ էլ ավելի լավ ա մենակ մնամ:

Մեկ էլ զգում եմ՝ Ալլամի ներկայությամբ ներվայնությունս նույնիսկ ավելանում ա: Չգիտեմ՝ տուն չճարելն ա պատճառը, թե իսկապես մարդկանց կարիքը հեչ չունեմ. որ մենակ եմ մնում, լավ եմ լինում:

Ալլամը գնաց Մալմո, ես էլ քշեցի տուն: Մեկ էլ Դ-ի տան մոտով անցնելուց էլի հեկեկոցս սկսվեց: Ե՞րբ պիտի էս անտեր տնից գնամ, որ էդ կողմերով էլ չանցնեմ:

Ու հիմա վատ եմ: Ահավոր ներվային: Չգիտեմ՝ ինչ անեմ:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 11, մաս 2

Էսօր կատաղած եմ նաև քեզ վրա: Չգիտեմ՝ բնակարանի փնտրտուքս է պատճառը, թե քո բացակայությունը, բայց ահավոր ջղային վիճակում եմ: Որովհետև էս պահին հենց քո կարիքն ունեմ, հենց դու ես պետք, որ նստես կողքս ու հանգստացնես: Ու կատաղում եմ, որ քեզ չեմ գտնում ուրիշների մեջ: Կատաղում եմ, որ թույլ եմ տվել, որ այդ աստիճանի անփոխարինելի դառնաս ինձ համար:

Լուրջ եմ ասում՝ հիմա էնպիսի վիճակում եմ, երբ մենակ լինելն ինձ ավելի լավ ա, քան մարդկանց հետ շփվելը: Էս էլ արդեն երկրորդ անգամ էս շաբաթվա մեջ... Հենց սոցիալիզացվում եմ, վատանում եմ:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 12

Առավոտը մինչև ոսկորներս թրջված ու սառած մտա գրասենյակս: Մտածեցի՝ ըհը, հիմա սուրճ կսարքեմ, Ֆակտայից առած քընելսնայլով նախաճաշ կանեմ ու կամաց-կամաց վիքենդից կվերադառնամ աշխատանքի:

Կոմպս չմիացավ: Կատաղեցի: Շալակեցի, որ տանեմ այթիիշնիկների մոտ: Այթի բաժինը տեղափոխվել էր: Հետ էկա գրասենյակ, փորձեցի հիշել այթի բաժնի համարը: Բջջայինից ստիպված զանգեցի, որովհետև աշխատանքային հեռախոսս կոմպին է միացած: Այթիիշնիկ տղան ասեց, որ ժամը մեկից հետո տանեմ կոմպս: Աչքս լույս. ժամը մեկին Բիրգիտի հետ հանդիպում ունեմ:

Էդպես մինչև ընդմիջում դեսուդեն գնալով, քիչումիչ հոդվածներ կարդալով ձգեցի: Ընդմիջմանը էրեխեքին տուն փնտրելու արկածներս պատմեցի, ծիծաղից թուլացել էին: Բիրգիտի հետ հանդիպումը շատ հավես անցավ: Պարզվեց՝ ինքն էլ է Հրաչ Մարտիրոսյանին ճանաչում, նրանց տանն էլ եղել է:

Հետո կոմպս տարա այթիիշնիկի մոտ: Էս կողմ նայեց, էն կողմ նայեց, թե՝ կոմպդ պիտի թողնես մոտս, եթե ես չկարանամ սարքեմ, վաղը մասնագետ կկանչեմ, թե՝ հեչ մի մտածի, էս շաբաթվա մեջ հաստատ կլինի: Աչքս լույս այ հիմար: Մինչև էդ կոմպը չլինի, ես չեմ կարա աշխատեմ:

Էդպես հետ գնացի օֆիսս, մի քիչ նստեցի, մտածեցի՝ մնում եմ, ինչ անեմ: Գնամ տուն, գոնե իմ անձնական կոմպով մի քիչ գործ անեմ, մինչև:

Դուրս եկա, փորձեցի հեծանիվս արձակել, մեկ էլ թշշոց լսեցի: Աչքիս առաջ անիվս փսկեց: Ըհը, էս էլ ու պըրծ: Հեծանիվս գլորելով տարա Ամաբրոգեյդի ամենամոտ հեծանվախանութը: Մասնագետն ասեց՝ ժամը հինգին արի: Մեկուկես ժամ:

Փողոցն անցա, մտա մոտակա կաֆեն, որ սուրճ խմեմ: Մեկ էլ նկատեմ՝ էդ կաֆեն Under Elmene-ն ա՝ Ծփիների տակ: Ու վատացա: Էդ կաֆեն էր, որ պիտի գնայինք դեկտեմբերի էն օրը, երբ ամեն ինչ ավարտվեց:

Ու ընդհանրապես գլխիս եկած բոլոր սթրեսներից վատացած սկսեցի լացել: Ախր ինչու՞ ա ամեն ինչ էսպես իրար հետևից կատարվում: Սկսած էմոցիոնալ հարվածից, վերջացրած տուն փնտրելու սթրեսով, առողջական հարցերով ու փչացած հեծանիվով ու կոմպով: Ոնց որ ինչ-որ մեկի էքսպերիմենտի մասնակից լինեմ, ու փորձեն պարզել, թե ինչքան սթրեսի կդիմանամ:

Էսօր իրոք վատ էի, ֆիզիկապես վատ էի: Էսօր լիքը ժամանակ ունեի մտածելու, ու հասկացա, թե ինչքան անհույս ա ամեն ինչ, թե ինչքան ահավոր ա անընդհատ նորանոր մարդկանց հետ ծանոթանալը ու անկապ մակերեսային խոսակցություններ ունենալը, թե ինչքան փոքր ա հավանականությունը, որ Դ-ի նման մեկի հետ կծանոթանամ մոտ ապագայում:

Էրեկ Դ-ն գրել էր, հարցնում էր, թե ինչ որոշեցի իր կոլեգայի առաջարկած սենյակի հաշվով: Ասացի, որ չեմ ուզում, որովհետև ինձ դուր չի գալիս իրեն ծանոթ մեկի հետ ապրելու գաղափարը: Ասաց, որ ինքն առանց հետին մտքի է առաջարկել: Հարցրի, թե ոնց է: Ասաց՝ I have been okay: Գիտեմ էդ օքեյը, էդ էն ա, որ չես ուզում ասել՝ ո*ի, բայց չես էլ ուզում խաբել, ասել՝ հիանալի: Ու հա, ես էլ եմ էս օրերի ընթացքում օքեյ էղել ու չգիտեմ՝ մինչև երբ ուղղակի օքեյ կլինեմ: Ուզում եմ հրաշալի լինել: Ինչպես Կոպենհագեն ժամանելուս առաջին օրն էր, ինչպես հրաշալի էի մինչև նոյեմբերի վերջերը:

Լիլիթն էլ էսօր ստացավ Իսլանդիայի բացիկը: Իսլանդիան իմ կյանքում տարօրինակ սիմվոլ ա, մի ճամփորդություն, որն իր մեջ ամեն ինչ պարունակում ա: Երևի մի օր ամեն դեպքում բլոգումս գրեմ դրա մասին:

Էսօր մի հոդված կարդացի: Ասում էր՝ մենք լավ ենք հիշում մեր սիրած մարդու հետ կապված ամեն ինչ: Ու իրոք. Իսլանդիայի ամեն վայրկյանն ահավոր լավ եմ հիշում: Վստահ եմ, որ Դ-ն էլ:

Էնքան ահավոր ա... Հայաստանում կատարվող ամեն ինչ ոնց որ կողքովս անցնի:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 13

Մարիայի հետ իջանք սուրճ խմելու: Ամեն անգամ ադմինիստրացիայի տարածք մտնելիս շունչս պահած նայում եմ՝ փոստ ունեմ, թե չէ: Թեթևանում եմ, երբ տեսնում եմ՝ դարակս դատարկ է:

Էսօր կանաչ ծրար կար: Ու այն հասցեից էր, որից վախենում էի: Անվանս դիմաց երկու տառ կար գրված. Dr.: Միայն ինքն է ինձ այդպես դիմում: Բացեցի ծրարը, թեև գիտեի մեջն ինչ էր լինելու: Հուլիսին կայանալիք երկու համերգների մեկական տոմս: Պիտի միասին գնայինք: Մեր բաժանման այն երեկոն ասացի, որ իմ տոմսերն ինձ տա, ես կորոշեմ՝ ինչ անեմ: Ու հույս ունեի, անվերջ հույս ունեի, որ այդ ծրարը երբեք չի գա, որովհետև այդ տոմսերը մեզ իրար կապող միակ թելն էին:

Տոմսերի հետ մի թուղթ էր դրված, վրան՝ շեմրոքի տերև, ու ամսաթիվը՝ հունվարի 18:

Ու հիմա ծրարը կողքս է, էլ չեմ կարողանում աշխատել:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 13, մաս 2

Շնորհակալություն հայտնեցի տոմսերն ուղարկելու համար: Մի քիչ խոսեցինք: Դու փորձում էիր թաքցնել, թե ինչքան վատ ես, իսկ ես անկապ կծմծում էի, մինչև խոսակցությունը նորից փակուղի մտավ, ու երկուսս էլ լռեցինք:

Դանիերենի դասից հետո սովորականի պես գնացինք գարեջրվելու: Ինչ Քրիստիանն այլևս չի գալիս դասերի, ես մնացել եմ միակ ոչ գերմանախոսը գերմանացիների ու ավստրիացիների խմբում: Սովորաբար նման դեպքերում ես ինձ հեչ լավ չեմ զգում, բայց սա մի տեսակ հարազատ խումբ է դարձել: Շատ էլ որ ամենախորը զրույցները միայն պատերազմի մասին են:

Էսօր հասարակական տրանսպորտով էի. առավոտը ձյուն էր գալիս: Նորեպորտում Անդրեասին ու Մառլենին հաջող արեցի, իջա գնացքից, նստեցի ավտոբուս: Հենց գիտակցեցի ծանոթ մարդկանց բացակայությունը, աչքերս սկսեցին կամաց-կամաց թրջվել:

Կանգառում իջա, քայլեցի դեպի մեր շենք, բայց Հարալդսգեյդով գնալու փոխարեն մտա կողքի պուճուր փողոցներից մեկը, որտեղ Ադամն է ապրում: Ինչ հայտնաբերել եմ, որ ես ու Ադամը նույն թաղամասում ենք ապրում, անընդհատ ուզում եմ նրան պատահաբար հանդիպել: Էսօր հատկապես ուզում էի: Ադամը միակ մարդն է Կոպենհագենում, որը թե՛ ինձ, թե՛ Դ-ին գիտի: Ու մի տեսակ ուզում էի ուղղակի հետը խոսել:

Ադամի տան լույսերն անջատած էին: Շարունակեցի քայլել դեպի մեր շենքը: Անցնում էի տաքուկ առանձնատների մոտով, որտեղ մարդիկ իրենց տներում փակված վայելում էին ձմեռային երեկոն: Ու էդ հարմարավետությունը տեսնելիս լացս հեկեկոցի վերածվեց: Ընդամենը տասը օրից տեղափոխվում եմ, գնում եմ մի ուրիշ ժամանակավոր տուն, մի ուրիշ տեղ պիտի ևս վեց ամիս ապրեմ, որ հետո հաջորդը փնտրեմ: Ու էսպես անվերջ:

Ահավոր միայնություն զգացի: Ամբողջ աշխարհի առաջ կանգնած էի մենակ: Ամբողջ Կոպենհագենում մենակ էի, ու ոչ ոք չկար, որ սփոփեր: Մի կերպ ինձ տուն գցեցի: Նաչոն միջանցքում էր: Արագ բարևեցի ու իմ սենյակում փակվեցի:

Վերջին օրերին վախենում եմ հայելու մեջ նայել: Աչքերիս փայլը կորել է: Ու ինչքան էլ ծամածռվեմ, դեմքիցս չի անհետանում էս տառապած արտահայտությունը: Էլ չեմ ուզում էսպես, ուզում եմ երջանկությունս հետ գա: Ախր ինձ էնքան քիչ բան է պետք երջանիկ լինելու համար: Ինչու՞ էդ մի պուճուրն էլ չեմ ստանում:

Ես ելքեր եմ որոնում ու չեմ գտնում: Էլ չեմ կարող այսպես շարունակել, քեզ մոտ էլ չեմ վերադառնալու, հույս չունենաս: Ու չգիտեմ՝ ուր գնամ, չգիտեմ՝ ինչ անեմ, չգիտեմ՝ ում հետ ու ինչպես շփվեմ: Մոլորվել եմ: Իմ հին կյանքը հետ եմ ուզում: