Կարմիր վարդակակաչ` հորեղբորս հիշատակին

[Մանոն]

Շատ սիրուն ես գրել impression ջան՝ քո ոճի մեջ…
Իսկ ստեղծագործության ողջ միտքն ու ոգին այս տողերում էին

Լավագույն հոգեբանները նրանք են, ովքեր համապատասխան կրթություն չունեն: Հոգեբան ծնվում են, դա հնարավոր չէ սովորել, ինչպես չես սովորի բանաստեղծել:
....
Չասացի շատ-շատ բաներ, որ միշտ ուզեցել եմ նրան ասել, չասացի, որ այն այգին, ուր գնացել էինք միասին, ամենակախարդական վայրն էր աշխարհում, չասացի, որ նա է ինձ սովորեցրել տեսնել ու գնահատել գեղեցիկը, նա է ձևավորել շատ արժեքներ: Չասացի, որ նա իմ ամենասիրելին է բոլոր-բոլորից, որ նրան կարոտում եմ անչափ, որ սարսափում եմ այն մտքից, որ մի օր նա իմ կողքին չի լինի...

Ավաղ մենք ապրում ենք առանց կարևորելու մեր ապրած ամեն մի րոպեն, ու չափազանց քիչ ենք ասում մեր հարազատներին, թե ինչ ենք զգում իրենց հանդեպ, թե ի՜նչ են նրանք մեզ տվել, թե ինչպե՜ս ենք նրանց սիրում: Իսկ մի օր էլ ափսոսանքով հասկանում ենք, որ ուշ է արդեն ասել…
Ավարտն էլ շատ սիրուն ու մեղմ էր: Շատ ապրես…

[Dayana]

Սա վերջերս կարդացի, շատ սիրուն էր Լրիվ Իմփրեշընի ձեռագրով

- Հայրենիքն ինչի՞ է նման:
Ես հոնքերիս տակից նայեցի նրան` փորձելով որոշել` խմած է, թե չէ: Հարբած չէր: Ոչ մի օրիգինալ մակդիր չանցավ մտքովս, իսկ ծամծմված արտահայտություններ դուրս տալով` նրան հիասթափեցնել չէի ուզում:
- Չգիտեմ,-ասացի ես,- իսկ ինչի՞ է նման:
- Կարմիր վարդակակաչի,- ասաց նա` գրեթե զարմացած, որ ինքս գլխի չընկա:

Լիլ, դաշտային վարդակակաչ էր

Հ.Գ. Էլի եմ ուզում