Սաղ կյանքս ինչ-որ բան պարապել եմ: Մենակ 7 տարի՝ բասկետբոլ: Մի երկու տարի՝ լող: Երկու տարի՝ կեմպո: Տարիուկես՝ բոդիբիլդինգ: Էլի եսիմինչեր: Դրանց մի մասը՝ միաժամանակ: Հիմա ահավոր փոշմանում եմ, որ թողեցի:
Հա դե, ես հենց մկանային մասսայի հետ էի: Ուրիշ մասսա հավաքելու օրգանիզմս ընդունակ չի. իմ մեջ կյանքում ոչ մի գրամ ավելորդ ճարպ չի եղել (մենակ մեկ-մեկ՝ սալ ուտելուց հետո): Չաղանալն ինձ համար դա ա, ու ոչ թե փոր քցելը:



: Մենակ 7 տարի՝ բասկետբոլ: Մի երկու տարի՝ լող: Երկու տարի՝ կեմպո: Տարիուկես՝ բոդիբիլդինգ: Էլի եսիմինչեր: Դրանց մի մասը՝ միաժամանակ: Հիմա ահավոր փոշմանում եմ, որ թողեցի:
): Չաղանալն ինձ համար դա ա, ու ոչ թե փոր քցելը:
Մեջբերել
, ամբողջ օրը սոված միս էին հայթայթում, երեկոյան հարձակվում էին խժռում, ուտում էին օրը մեկ անգամ, դրա համար էլ նիհար էին



Բայց դե իմ բոյի համեմատ նորմալ եմ համարում
Ու իրոք, եթե մի բան չծամեի (խոսքը ծամոնի մասին չի 

Էջանիշներ