Համաձայն չեմMogakan`Lapterik-ի խոսքերից
Հայրենիքը չի կարելի սիրել ... կամ համենայն դեպս "սիրել" բառից բուն իմաստով , էստեղ հարցը "Հայրենիք" պատկերացման մեջ է , ինչպես ենք մենք դա և դրա "բաղդրամասերը" ընկալում ... իսկ ՍԻՐԵԼ կարելի է միայն մարդուն ` քանի որ միայն մարդն է միացում աշխարհում հոգին, մարմինը, էությունը, գիտակցությունը, աշխարհայացքը ...
Վերջին խմբագրող՝ Cassiopeia: 11.06.2007, 13:01:
Մի քիչ արդեն շեղվեցինք թեմաից: Mogakan`Lapterik, Root-ը ասելով՝ մահանալ հանուն սիրո, ինկատի չուներ այն, որ մահանաս հանուն նրա, որ քո սիրած էակին լավ լինի դրանից: Եթե տենց լիներ ես անկասկած կպատասխանեի՝ հա, և այդ դեպքում կդիտարկեինք նաև հայրենիքի հանդեպ սերը:
Առաջին գրառման մեջ գրված է, որ եթե չես կարողանում անել այնպես, որ այն, ում դու սիրում ես, սիրի նաև քեզ և դուք լինեք միասին, այդ դեպքուկ կարելի՞ ա մեռնել, թե՞ չե: Իսկ հայրենիքը միշտ քո հետ է… չնայածխորացանք կամաց-կամաց
Փաստորեն խոսքը գնում ա զուտ սիրած կներեք արտահայտությանս օբյեկտի մասին, ապա հանուն նրա, ով ուզում ա լինի չարժի մեռնել, նախ ես սիրում եմ ինձ, հետո նոր ուրիշին: Համ էլ որ մեռնեմ, էլ ով սիրի՞ , ուրիշը՞, էլ ինչի եմ մեռնում՞:լոոլ
(Օբյեկտ չէ ... ՕբԷկտ ~) .. եթե սերը օբյեկտի հետ կապ ունենար մեզանից շատեր ասենք Lamborgini Diablo-ի համար իրենց մՈստից գցել էին կամ էլ ասենք Մոնա-Լիզայի նկարի մոտ վեՆՆեքը փրթել
Սիրել եմ, և ոչ մեկ անգամ: Բայց փառք Աստծո երբեք նման ընտրության առջև չեմ կանգնել, որ ստիպված լինեի կյանքս տալ սիրածս մարդու համար: Որքան հասկանում եմ խոսքը նրա կյանքը փրկելու մասի՞ն է:
Ճիշտն ասած կարծում եմ պետք չէ երբեք քեզ զրկել ապրելու հաճույքից, քանի որ կյանքը միշտ էլ վերուվարումներով է, և եթե այսօր քեզ դժբախտ ես զգում այն աստիճան, որ պատրաստ ես կյանքիդ վրա խաչ քաշել, ապա հաստատ շուտով մեկ այլ լույսի պատուհան է բացվելու: Ճիշտ է լինում են այնպիսի պահեր, որ թվում է այևլս ապրելու իմաստ չկա, բայց ամեն ինչ այս կյանքում ժամանակավոր է, ուղղակի պետք է լինել ուժեղ և հաղթահարել:
Իսկ եթե իմանայի, որ ասենք իմ կյանքից է կախված նրա կյանքը… չգիտեմ ինչ կանեի: Դժվար հարց է, քանի որ որքան նա է հարազատ և թանկ ինձ համար, այնքան էլ իմ կյանքը: Քանի որ ես ոչ միայն նրա համար եմ ապրում, այլև շատ ուրիշ մարդկանց: Սակայն մինչև ինքս չհայտնվեմ այդ վիճակում, չեմ կարող ասել, ինչ քայլի կդիմեմ:
Թու՛-թու՛-թու՛, Աստված չանի նման ընտրության առջև կանգնեմ:
մեռած սիրահարը ում է պետք
ես կարծում եմ որ արժի հանուն սիրո ապրել
երբ ընկնում ես հուսահատության գիրկը եւ ուզում ես մեռնել սիրահարվելուց հետո կորչում է այդ ցանկությունը դու ուզում ես ապրել որովհետեւ պետք ես նրան իսկ այ նրան փրկելու համար պատրաստ եմ զոհվել
Գիտես, Հայկ ջան, ես միայն շատ մեծ հարգանք եմ տածում քո ունեցած մեծ զգացմունքի նկատմամբ, երևի թե դու ներկայիս երիտասարդների այն քիչ մասին ես պատկանում, որ այդչափ նվիրված կարողանում են սիրել, կամ, ինչպես ինքդ ես գրել, ունենում են իրական սեր
Ինքս էլ չեմ հարգում այն մարդկանց, որ մտածում են, թե այս մեկը չլինի, մյուսը կլինի և այսպես շարունակ, բայց նրանց համար այդ աղջիկները ոչ թե սիրված աղջիկ են որպես հանդես գալիս, այլ կին, այսինքն նրանք այս հարցին վերաբերում են, ինչպես ասենք, ապրանք ընտրելիս
Բայց ախր պետք չէ մտածել, որ եթե դու չհասնես քո ընտրյալին, ապա կյանքը կկորցնի իմաստն, ու էլ չարժե ապրել: Մի պահ պատկերացրեք, որ հասել եք ձեր սիրած աղջկան, այսինքն կարողացել եք գրավել նրա ուշադրությունը, կարողացել եք նվաճել, ինչու ոչ, նաև նրա ձեռքը, օգտվելով շատ ու շատ մեծ հնարավորություններից, որոնք այսօր շատ աղջիկներ են ընձեռում տղաներին, բայց գալիս է մի օր, որ թվում է, թե ձեզ երջանիկ լինելու համար այլևս ոչինչ չի խանգարում, բայց արի ու տես, որ մի բան այն չէ, զգում եք փոխադարձ սիրո պակաս, այն սիրո, որ դուք եք տածում նրա հանդեպ...Իսկ եթե, այնուամենայնիվ, չկարողացաք նվաճել նրա սիրտն ու նա ձեր կողքին չէ, ապա հրաժարվել կյանքից նշանակում է՝ կյանքը զոհել հանուն անպատասխան սիրո
Եթե կողմ չես հանուն սիրո մեռնելուն, ապա դա դեռ չի նշանակում, որ չես սիրել իրական սիրով, չես զգացել այն բոլոր հրաշալի զգացողությունները, երբ, թեկուզ հեռվից տեսնում ես նրան, լսում ձայնը, երբ կարող ես ժամերով երազանքների գիրկն ընկնել, այնտեղ կերտել ապագա երկուսիդ համար…բայց…
Բայց դու գիտես, որ դու զգացել ես այդ հրաշքը, կյանքի այն սակավ հրաշքներից մեկը, ապա ինչու հրաժարվել կյանքից, դեռ կան հրաշքներ, որ պիտի տեսնես, ապրես, զգաս…
True wisdom comes to each of us when we realize how little we understand about life, ourselves, and the world around us
Socrates
Հարկավոր է ԱՊՐԵԼ, որպեսզի ՍԻՐԵԼ, ԻՍԿ ՀԱՆՈՒՆ ՍԻՐՈ ԱՐԺԵ ԱՊՐԵԼ
Ճիշտ ասած այնքան էլ լավ չեմ ըմբռնում թեմայի իմաստը… մեռնել հանուն սիրո՞… այսինքն ո՞նց… մեռնել, որ հաղթի սերը՞… թե՞ մեռնել, որովհետև սերը չի կարող հաղթել… չեմ հասկանում… ամեն դեպքում հասկացածիս չափով արտահայտեմ կարծիքս՝
Ես՝ շարքային մի պատանի, ով վաղը առավոտյան ժամը 8.30-ին գրականության քննության է, բայց էս ուշ ժամին ԱԿումբ է մտել, գտնում եմ, որ պետք չէ մեռնել հանուն ՀԱՄԱՐՅԱ ոչ մի բանի… իսկ սերը… հանուն սիրո մեռնե՞լ… սերը, դա այն զգացմունքն է, որը ոչ բոլորին է հասու, իսկ ով որ հասկանում ու գնահատում է այդ զգացմունքն իր ամեն ինչով հանդերձ՝ նա երջանիկ է… միայն թե խնդրում եմ չկառչել բառերիցս՝ ես պարզապես արտահայտում եմ կարծիքս…
Ես երջանիկ եմ, որովհետև սիրում եմ ու սիրված եմ շատերի կողմից… իհարկե դեռ չկա այն միակ, ում կսիրեմ ավելի շատ, քան մյուս բոլորին միասին վերցված ու ՆՐԱ կողմից էլ կսիրվեմ առավել, քան մյուսների կողմից իմ նկատմամբ սերն ամբողջությամբ… Չի կարելի սիրել 4, 5, 6 կամ ավելի անգամներ… իսկական սերը լինում է միայն ՄԵԿ անգամ… եթե այն ձեռքիցդ բաց թողեցիր՝ ուրեմն ստիպված ես ապրել առանց սիրո… միայն շա՜տ եզակի դեպքերում են մարդիկ սիրում 2-րդ, 3-րդ անգամ… պետք չէ մեռնել… պետք է ճիշտ ապրել… պետք է գնահատել ունեցածն ու հպարտանալ դրանցով… պետք է գիտակցել, որ կյանքը կարճ է և յուրաքանչյուր օր կարող է վերջինը լինել մեր կյանքում…
Այնպես օր ճիշտ ապրենք մեզ տրամադրված սահմանափակ օրերը… իսկ մեռնել հանուն սիրո, դա նշանակում է ինքնասպա՞ն լինել… ես այդպես հասկացա… իսկ ինքնասպանությունը ամենահիմար բանն է, որը նշանակում է դեմ գնալ կյանքի օրենքներին…
ՄԻՇՏ հիշեք՝ անհաջող ինքնասպանության փորձ անողների 100%-ը պատմում է, որ մեռնելուց վայրկյաններ առաջ զղջացել է ինքնսպանության փորձ անելու համար… ունե՞ս այնքան կամքի ուժ, որ սպանես ինքդ քեզ… հիանալի է՝ դու ունես մե՜ծ կամքի ուժ… այդ կամքի ուժն ուգտագործիր ԱՊՐԵԼՈՒ, ոչ թե մեռնելու համար… մեռնել միշտ էլ կարող ես, իսկ ապրե՞լ… կգա մի պահ, որ ապրել չես կարողանա… քանի դեռ ապրում ես՝ գնահատիր ապածդ յուրաքանչյուր օրը…
Է՜հ, էլի գլոբալ հարցերի էի անդրադառնում… գնամ քնեմ՝ վաղը շուտ եմ արթնանալու…
մեռնել, որ հաղթի սերը՞… թե՞ մեռնել, որովհետև սերը չի կարող հաղթել…
եթե սեր կա, դա արդեն հաղթանակ է
համաձայն եմ, ՈՐ ՍԻՐՈՒՄ ԵՆ 1 ԱՆԳԱՄ, ՄՆԱՑԱԾՆԵՐԸ, եթե իհարկե լինեն, ԿԱՐՈՂ ԵՆ ԼԻՆԵԼ ՄԻԱՅՆ ՍԻՐՈ ՄՆԱՑՈՐԴՆԵՐԸ .........ԻՆՉևԷ .... Իսկական սերը ուժեղացնում է, այլ ոչ թուլացնում մարդ արարածին, որ նա " մեռնի հանուն սիրո".... Հենց հանուն սիրո, այլ ոչ թե ՍԻՐԵՑՅԱԼԻ ՀԱՄԱՐ !!!!!!!
ՔԵԶ ԷԼ ՀԱՋՈՂՈՒԹՅՈՒՆ ՎԱՂԸ
Էտ աքսիո՞մ ա, հա՞
Հանուն սիրո չէ, բայց սիրուց ազատվելու համար...
Держи меня за руку долго, пожалуйста,
Крепко держи меня, я не пожалуюсь...
Re. Արժե՞ հանուն սիրո մեռնել
լավ էր ասվածՀանուն սիրո չէ, բայց սիրուց ազատվելու համար...
Ավելացվել է 3 րոպե անց
դե հասկանում ես
եթե առաջին սերդ ուժեղ է լինում, բուռն ու առավել ևս փոխադարձ, բայց ոչ հարատև...... փորձում ես 2րդ 3րդի մեջ գտնել այն ինչը գուցե չես բացահայտել կամ չի էլ եղել նախորդի "մեջ" . Բայց մեկա էն չի լինում ինչ առաջինը
ստեղ են ասել......
Առաջին սերը ինչպես և հացը, ինչ էլ որ անես, միշտ կուտ է գնում
Վերջին խմբագրող՝ Guest: 12.06.2007, 08:28: Պատճառ: Գրառման ավելացում
Չե՜, ինչ-որ թեման շատ խառնվավ:
Ժողովուևդ, կարդացեք գոնե թեմաների առաջին գրառումները, այնտեղ (սովորաբար) պարզ ասված է թե հեղինակը ինչ է ուզում քննարկել:
+ Հարցման մեջ գրված է՝ «Կմեռնեմ, չեմ կարում առանց նրա ապրել». ինչը իմ կարծիքով կրկին լրիվ բացատրում է իրավիճակը:
Լավ… Հովսեփ ջան, քո հետ համաձայն եմԲայց սենց մի բան էլ ասեմ, այն որ դրական եմ քվեարկել, կարծում եմ, որ դրա մեջ ավելի շուտ մտնում ա կյանքի խորտակում և կյանքի անիմաստ վատնում այն դեպքում, եթե նա իմը չլինի: կարծում եմ, որ եթե նա ուրիշի հետ ամուսնանա մենակ մտածելու եմ մինչև կյանքիս վերջ, թե երբ ա բաժանվելու: Ես այնքան խելացի չեմ, որ կյանքից հաջույք ստանամ, գոնը ինքնախաբեությամբ զբաղվելով դասավորեմ իմ կյանքը, ասեմ, որ չե, ես սխալվում էի, այս անգամ ա իմ իրական սերը, իսկ այն… այն ընդամենը ինչ-որ երազանք էր: Հա, ճիշտ ա, չարժի մեռնել, ամեն դեպքում: Դա կյանքի աքսիոմ է, որին ես չեմ ենթարկվում: Իսկ մնացածիտ խնդրում եմ ինձ շատ չլսել:
Իմ կարծիքով, այս թեման հենց էն գլխից էլ անհեթեթ էր ու դատապարտված միապաղաղության։ Այն փակելու միտքն իմ գլխում ծագել էր դեռևս բացվելուց անմիջապես հետո, քանի որ ես դրանում քննարկելու նյութ չտեսա... Մտածեցի, որ շուտով ինքնաբերաբար կփակվի զուտ անդամների պասիվության պատճառով, բայց այդ հարցում սխալվեցի... Որքան էլ տարօրինակ է, գրեթե բոլոր ակտիվ անդամներն իրենց սրբազան պարտքը համարեցին արտահայտել իրենց՝ տվյալ թեմայի համար ոչ այնքան օրիգինալ կարծիքները... Չգիտեմ, թե թեմայի հեղինակը քանի պոտենցիալ ինքնասպան սիրահարների կարծիքներ էր ակնկալում կարդալ այս թեմայում, բայց այդպիսիք, փաստորեն, չեղան (բարեբախտաբար թե դժբախտաբար՝ որոշեք ինքներդ)։ Ոմանք (այդ թվում և ես (սկզբում)
Երջանկությունը ճամփորդելու ձև է, ոչ թե նպատակակետ։
Ռոյ Գուդման
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Էջանիշներ